Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'truffels'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

176 resultaten gevonden

  1. Monique3223

    15 gram Hollandia

    Hierbij mijn verslag van een trip op 15 gram hollandia, zaterdagavond 12 december : Historie van gebruik : in maart 2015 Ayahuasca, in okt. 2015 Iboga en 4 weken geleden 15 gram Philosopher's stone. Bij ayahuasca was ik volledig uit mijn lijf (minstens 6 uur). Was bij "de Bron", Alles en niets. Pure potentie. Ervaring waardoor het al bijna 100 % geloven echt weten werd. Met Iboga fysiek ziek, overgeven en diarree. Mogelijk is er energetisch wel iets gebeurd. Geen idee. Met Philosopher's stone voelde ik heel veel liefde en dankbaarheid. Muziek kwam intens binnen, vond het prachtig. Maar dan Hollandia afgelopen zaterdag. Dit was weer een compleet nieuwe ervaring. Wat me het meest is bij gebleven, is het belang van ontspanning. In alles, maar lichamelijk vooral van je kaakgewricht. Door daar te ontspannen, ontspant het hele lijf mee.En bewustwordijng/gewaar zijn van je eigen lichaam. Kan je veel vertellen als je goed luistert. Het is belangrijk je daar goed bewust van te zijn. Verankerd te blijven in je eigen "zijn". Van daaruit kan je volledig in verbinding met anderen zonder jezelf daarin te verliezen. Zo raak je niet uit balans. Als ik mijn ogen dicht deed, kwam er een zwaar gevoel over me heen. alles was donker en grijs. Zware energie. Mensen allemaal verdwaald in het donker. Zag het als een soort cirkelzaagjes, met kartelranden, daarop zaten een soort druppels/diamanten met alle kleuren erin. Het grijs overheersde, er was geen bewustzijn op al die mooie kleuren. Het grijs overheersde alles. Ik durfde daar zelf niet helemaal in weg te zakken. Voelde ook niet als iets van mij. Het voelde ook niet dat ik het grijs van al die mensen zou moeten gaan kleuren. Opvrolijken. Voelde dat ik wel mijn kleuren mocht laten zien. Echter niet opdringen. Dat zou alleen maar averechts werken. Vond het erg moeilijk en verdrietig voelen om al dat grijs waar te nemen. Juist omdat het voor mij voelde dat het helemaal niet nodig was. Er was zoveel potentie om het leven te kleuren. Langzaam kwam ik weer wat uit de reis. Blij met de inzichten, maar ook verdrietig. Lijden van zoveel mensen voelt soms zwaar. Twijfel nog wat of ik verder ga met truffels. Lijf was er dit keer niet zo blij mee. Misschien nog een keer Atlantis. Lees nu het boek van Stanislav Grof over geboorte, dood en transcendentie. Hij werkte met LSD. Heb daar (nog) geen ervaring mee. Waarom ik hieraan begonnen ben.....ik hoop dat ze me meer inzichten geven in het grote mysterie van het leven. Het hoe en waarom van onze aanwezigheid hier op Aarde. Wil graag de verbinding voelen en ervaren met waar zoveel woorden voor zijn en wat zo moeilijk te omschrijven valt : God, Boeddha-natuur, verborgen essentie, het Zelf.
  2. Remko

    100% verlichtingservaring

    Nu beknopt. Vul later aan. AANVULLING ONDERAAN GEPLAATST VANDAAG 15 gr Phil Stone Alle donker getransformeerd en geëindigd in het veld. De bron die uiteindelijk niet het "eindpunt" lijkt te zijn, ofzo. Is onderdeel vh veld. Kan niet beschrijven. Leegte stilte pure potentie. Was en ben God. Zoooooooo simpel. Geen elfen, trap naar de poort, geen weg om te bewandelen. Alleen maar leegte, ruimte, vormloosheid. En dan een gedachte in het veld, dat groeit tot dit bestaan. Flinterdunne laag tussen dit en daar. Heb het gezien. Weet nu. Niet langer geloven. Snap het nu. Weet wat ik in essentie ben. Voel me enorm humble en dankbaar voor deze ervaring. Nu weer terug en heb het onthouden. Wat een kado....
  3. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 13 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 0. Bijna een maand is verstreken sinds mijn laatste trip. Ik heb de laatste tijd weinig slaap gehad en aangezien ik toch 4 uur moest wachten na mijn laatste maaltijd besloot ik om eerst maar eens wat bij te slapen, trippen terwijl je doodmoe bent schiet ook niet op. 1. Het smaakte weer heerlijk ranzig zoals altijd. Ik doe er vrij lang over en in plaats van dat ik te bewust ga wachten tot het aanslaat leid ik mezelf af door te schrijven. Mijn gedachte-gang is anders dan normaal en het wit van het scherm deint op en neer. Dat was snel zeg, hoeveel tijd is er verstreken? 10 tot 15 minuten, volgens mij ging het nog nooit zo snel. Ik kijk naar de wallpaper op mijn pc om te zien of deze al beweegt en nu ik mij concentreer constateer ik dat dit inderdaad het geval is. Ik begin mij eigenlijk best wel misselijk te voelen en sta op, ik voel dat ik bijna moet overgeven en loop richting de toilet. Maar dan voor ik de deur uit ben sta ik even stil. Tot nu toe dacht ik 'waarom doe ik mijzelf dit toch steeds aan?' en tegelijkertijd voelde ik een verlangen naar zwakte, naar mij miserabel voelen en dan in een foetus-houding in bed gaan liggen, ziek te zijn, waarop ik in reactie weer liever voor mezelf moet zijn en mezelf dwing om voor mijzelf te zorgen. Maar dat komt allemaal zo dadelijk, nu eerst overgeven en alle narigheid kwijt raken. De smaak van kots is al bijna te proeven... Maar het moment komt niet. Terwijl ik dit allemaal overpeins (we praten hier over luttele seconden) voel ik me alweer beter, ik keer om en ga liggen op bed. De muziek klinkt aardig maar het nummer dat opstaat irriteert me. Ik gooi het uit mijn lijst van favorieten en skip naar het volgende nummer. Dat is beter. Ik ga weer op bed liggen en sluit mijn ogen. De visuals zijn vrij subtiel maar met wat verbeelding zijn ze er wel. Dit gaat zo best een tijd door en af en toe heb ik filosofische gedachtes. Deze wissel ik zo nu en dan af met closed eyes visuals die inmiddels veel sterker zijn. 'Hoe kan iemand ooit tripreports schrijven denk ik? Dit is toch niet te beschrijven. Niets, maar dan ook niets kan iemand voorbereiden op een trip. Ik probeer steeds vaker mensen te overtuigen om eens te gaan trippen maar het is echt iets heftigs. Ik moest denken aan wat OnTheChase schreef over moed, ja dat heb je toch wel nodig om met psychedelics om te gaan. Maar niet veel later voel ik enkel nog gelukzaligheid en verwondering. De visuals interesseren me niet zoveel meer, alles wat ik zie vind ik mooi. Veel liever ga ik nu nadenken over wat ik wil met mijn leven, wat ik wil volgend jaar. Dit doe ik dan ook en vermaak me uitstekend, maar er is telkens een soort van tweestrijd in mijn denken. 2. Het universum dat ben ik. Het universum dat ben jij. Door jezelf te veranderen verander je de wereld. De spelregels bepaal jij. Mijn realiteitsbesef is volledig in te richten naar hoe ik dit wil. Ik besef me dat alles wat ik zou willen doen mogelijk is. Ik heb de keuze om alles te doen wat ik wil. Ik moet er alleen voor kiezen. Alles klopt, voor mijzelf. Ik ben voorzien. De grote vraag is, hoe wil ik mijn wereld vormgeven? In hoeverre is iedereen zijn/haar eigen wereld en in hoeverre willen mensen geholpen worden? Moet ik mensen helpen hun lot op te eisen en hun bewustzijn weer laten ontwaken? Of moet iedereen zijn/haar eigen levenspad volgen en moet ik iedereen gewoon met rust laten? Ik weet zelf wat ik wil en wat niet, waarom zou dit voor iemand anders anders zijn? Ik kom er niet uit, maar blijf er graag over nadenken. Het voelt alsof ik er uit ga komen, dat ik aan het einde van mijn trip het precies allemaal weet. Ik moet er alleen meer over nadenken. Tussendoor ga ik een paar keer naar het toilet en telkens als ik door de gang loop bedenk ik mij hoeveel meer ik net al weer meegemaakt en bedacht heb. Elke keer wordt de trip meer bizar, op een gegeven moment loop ik door de gang op weg naar het toilet en voelt het alsof het gebouw scheef staat, het buiten stormt, er tornado's razen die delen van het huis wegblazen. Heerlijk deze verdraaiing van de werkelijkheid, de werkelijkheid is wat je er zelf van maakt. Ik heb het idee dat alles gaat zoals het moet gaan. Het universum leidt mij, er is een reden voor de gebeurtenissen die in mijn leven plaatsvinden. Het universum bestaat er niet voor mij, ik bén het universum. En dus kan ik het universum veranderen door zelf te veranderen. Ik bepaal de spelregels. Ik heb de controle. Ik creëer mijn eigen lot. Het is zo duidelijk, ik vraag me alleen af in hoeverre ik andere mensen hier van op de hoogte moet stellen dat dit voor hen net zo is. Zijn zij eigenlijk wel 'echt'? Of zijn het elementen van mijn verbeelding? Ik weet het niet zeker, maar ik vertrouw erop dat ik weet wat ik moet doen en dat wat ik zal doen goed is, want dat is wat het universum wil. De muziek bereikt een hoogtepunt en ik heb net een gigantische doorbraak in mijn denken gekregen. Ik móet weten hoe dit nummer heet. Ik kijk op de computer en nu ik hier toch ben ben ik ook wel benieuwd hoeveel tijd er verstreken is sinds inname. 3. Er is 1 uur voorbij gegaan. LOL wat? Ik kan het nauwelijks geloven. In dit uur heb ik langer geleefd dan in alle voorgaande jaren van mijn leven. Dat truffels de tijd lijken te doen vertragen wist ik natuurlijk al wel, maar het is volgens mij nog nooit zo extreem geweest. Deze dag is een nieuw keerpunt in mijn leven. Dit is de dag waarop alles anders zal worden. Dit is de dag dat ik eindelijk mijn levensdoelen doorgrond heb. Dit is de belangrijkste dag die ik ervaren heb ook al heb ik dit jaar alleen al veel 'life-changing experiences' gehad. Dit is de dag dat ik inzie dat alles, maar dan ook echt alles mogelijk is. Ik zit in mijn laatste jaar van de bachelor en wil volgend jaar graag aan mijn master beginnen maar ik heb er aan zitten denken om dit een jaar uit te stellen en eerst een jaar te reizen of andere vakken te volgen zodat ik een master in een andere richting kan doen. Nu is het duidelijk dat ik dit moet doen, als ik dit wil. Er is geen enkele goede reden om het niet te doen. Voorheen voelde ik me bezwaard omdat ik dan een jaar langer over mijn studie zou doen. Nu zie ik in dat het niets uitmaakt. Ik creëer mijn eigen werkelijkheid en daarin maakt het niet uit en is het belangrijker om te doen wat ik echt wil. Want tsja, wie maakt het uit? Behalve dat het mogelijk gevolgen heeft voor mijn eigen toekomst, maar die is niet zo instabiel dat deze 'kleine' beslissing een dermate grote impact zal hebben. Ik red me wel. Zolang ik besta is alles goed, want het bestaan is prachtig. En wanneer ik niet meer besta, is nog steeds alles goed, want dan was het mijn tijd en is het tijd voor de volgende metamorfose. Ik moet stoppen keuzes te maken waarin ik waarde hecht aan wat ik denk dat de samenleving van mij verlangt. De samenleving is er niet voor mij. Zij kent mij niet. Ik ben er niet voor de samenleving, want ze geeft niet om mij. Ze maakt het leven soms makkelijker, aangenamer, veiliger. Maar ze kan ook beklemmend werken en uiteindelijk is het wonder van het bestaan het allermooiste en allerbelangrijkste. Ik ken wel mezelf, ik geef wel om mij. Dus waarom luister ik dan niet naar mezelf? Ik geniet ontzettend van de trip en alle doorbraken die ik in mijn denken maak. Voordat ik ging trippen zat ik sterk te twijfelen of ik het wel zou doen. Kort erop na een slechte reactie op de inname bedacht ik mij dat ik misschien maar moest stoppen. En niet veel later ging het alleen maar bergopwaarts en nu begrijp ik niet hoe ik hier ooit aan getwijfeld kon hebben. Er is niets op deze wereld wat opweegt tegen wat ik tijdens trips meemaak. Niets is zo leerzaam als wat ik net allemaal geleerd heb. Uren verstrijken en ik zie en hoor nog steeds subtiele vervormingen, na zo'n 6 uur is het trippen wel uitgewerkt en ervaar ik nog steeds de prettige afterglow. De dag erna, zoals vaker, is weer even bijkomen. Trippen blijft een geweldige ervaring, maar het vergt wel veel energie. Er ontbreekt heel veel van de trip in dit trip-report maar het is te veel om allemaal te beschrijven. De reden dat ik dit report geschreven heb is omdat ik merk dat veel (mooie) ideeën die ik heb ergens een basis hebben in dingen die ik gehoord of gelezen heb en het komt niet onregelmatig voor dat deze in andere trip reports aanwezig zijn. Dus draag ik daar hopelijk graag zelf ook aan bij. Of mensen het er mee eens zijn of niet, wie weet kan het een betekenis hebben of een andere mooie gedachte triggeren. Deze trip in foto's:
  4. Hoi iedereen, Ik had vandaag een trip gepland echter bleken de truffels zeer vochtig of ronduit nat te zijn. Het zakje waarin het verpakt was leek compleet vacuüm, maar de truffels zelf waren helemaal vochtig. Ze smaakten ook extra zuur, veel sterker dan normaal. Ondanks dat waren ze verbazingwekkend goed weg te kauwen. De kleur zag er gewoon normaal uit en er was geen schimmel, rot of andere dingen te bekennen. Mijn vraag is of iemand weet hoe het kan dat ze zo vochtig zijn? Ik heb het na ontvangst meteen in de koelkast gedaan en daar is het een aantal dagen in bewaard gebleven. Houdbaarheidsdatum was februari 2016, dus zou het nog ruim 2-3 maanden goed moeten zijn. Ik had besloten om gewoon de portie op te eten (15 gram), maar nu bijna 3 uur later concludeer ik toch echt dat ik eigenlijk niet ben gaan trippen. Het gaat om 15 gram Pandora dus het zouden nog vrij sterke truffels moeten zijn. Ik zou niet zeggen dat ik helemaal niks ervan gevoeld heb, er was 1 moment waarop mijn gedachten truffel-achtig waren (als jullie begrijpen wat ik bedoel) en een moment waarop ik lichte closed eyes visuals had. Maar ik zou niet spreken van een trip, iemand die hier niet mee bekend is had waarschijnlijk niks gemerkt. Dus naast de vraag ook meteen een (anekdotisch) antwoord op een andere vraag: 'natte' truffels kunnen waarschijnlijk weinig kwaad, maar echt effectief zijn ze niet meer. Als iemand anders dezelfde of andere ervaringen hiermee heeft hoor ik ze graag!
  5. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 12 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Er waren 19 dagen verstreken na mijn laatste trip, de langste tussenpoos sinds ik begonnen ben met truffels. Oorspronkelijk was het plan om met een vriend te trippen die dit nog nooit gedaan had, maar uiteindelijk besloot hij dat hij er toch nog niet klaar voor was en het een te heftige stap vond. Geen probleem, dan een dag later zelf maar weer trippen. Ik had al wel de Philosopher's Stone in huis gehaald en was wel weer benieuwd hoe het zijn om hier op te trippen na zo vaak sterkere varianten genomen te hebben, tijd om terug te gaan naar waar het voor mij allemaal begon! 0. 5 uur niet meer gegeten en smullen maar! Ik had natuurvideo's opstaan in combinatie met muziek van Tycho. Heerlijk rustgevend. Op een gegeven moment was het thema van de video's ijs/onderwater leven en ik zag een paar agressief uitziende zeeleeuwen. Tijd voor een andere video en andere muziek. Ik voelde heel subtiele veranderingen, maar nog geen lichamelijke verandering. Ongeveer een uur was verstreken en ik had het idee dat ik in een heel lichte trip zat. Ik ging naar de wc, passeerde de gemeenschappelijke ruimte, zag daar ganggenoten en in het wc-hok merkte ik dat ik toch echt al wel aan het trippen was. Mooi zo, het werkt, al zag ik visueel nog niet echt heel anders. 1. Ik liep weer terug en ging in de stoel voor de tv zitten. Ik had een visualizer opstaan, maar nog steeds zag dit er vrij normaal uit. Ik sluit mijn ogen en zie een chaos van wilde elementen. Ik zie niet heel duidelijk voor me wat ik precies zie, maar ik merk dat het ontzettend lawaaierige beelden zijn, een soort van lichte witte lijnen die als een gek heen en weer bewegen in gekke bewegingen. Niet bepaald rustgevend maar ik vind het wel grappig, dat ik heerlijk ontspannen in mijn stoel zit en naar mooie muziek luister terwijl ik met gesloten ogen zo'n clusterfuck aan bizarre dingen zie. Vergelijk het met een kettingzaag die vlak voor je actief is, waarbij tegelijkertijd een timmerman aan het hameren is, een gillend kind op en neer rent en het flink onweert. Het is koud, ik heb me al warm gekleed maar ik duik met mijn lichaam ineen om het nog warmer te krijgen. Mijn hand omvat de onderkant van mijn dij en ik realiseer mij dat dit een lichaamsstuk is die zowel mannen als vrouwen hebben. Dit is bijzonder omdat ik dit normaal gesproken vooral met vrouwen associeer. Van die prachtige dijen... En toch bezit ook ik ze. Ik begin het te aaien en voel een kosmische verbondenheid, waarin mensen, man en vrouw, één zijn. 2. Ik heb zin om comfortabel te liggen, daar gaan we weer... Ik duik mijn bed in, lekker warmpjes onder de lakens. De muziek staat nog steeds op en ik sluit mijn ogen weer. Wat ik nu zie had ik niet verwacht omdat ik volgens mij niet eerder echte closed eyes visuals op Tampanensis gehad heb. Het is niet zo sterk visueel als bij Atlantis, maar ik zie wel dingen. Dit gaat even zo door en mijn lichaam lijkt op een gegeven moment verstijfd, in equilibrium, onafhankelijk van mijn geest. Ik ben nu weer in een ander niveau van bewustzijn, ik voel de vrede, zie de mooie vreemde vormen, voel dat mijn geest aan het wandelen is in een ander rijk. Ik voel fysiek waar dit in mijn lichaam zou moeten zijn als ik er op let; boven mijn kaken, maar onder mijn ogen en een stuk dieper mijn hoofd in, waarschijnlijk in het centrum van mijn hoofd. Een apart gevoel dat ik herken uit andere trips. In eerste instantie heb ik een hoop filosofische gedachtes. Tijdens dit hele proces vraag ik mij af waar deze vandaan komen. Bedenk ik deze dingen? Of worden deze gedachtes mij aangereikt door mijn hersenen, waarna ik vervolgens besluit wat ik er mee doe? Ik neig sterk naar dat laatste en voel mij beperkt in mijn vrijheid, blijkbaar ben ik dus afhankelijk van deze materiële substantie. Maar dan bedenk ik mij dat ik het overgrote deel van die gedachtes die ik heb (niet alleen nu, maar altijd) erg prettig en mooi vind, dus wat is dan eigenlijk het probleem? Ik heb zoveel geluk gehad dat ik ben wie ik ben, of beter gezegd: dat ik gehuisvest ben in dit lichaam die zo goed bij mij past. Qua uiterlijk, maar vooral ook qua innerlijk, want dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Ik ben precies wie ik wil zijn. Hoe fantastisch is dat?! En dankzij truffels kan ik precies doen wat ik wil doen, reizen naar alle dimensies die ik zou willen bezoeken, naar alle plekken op aarde of in het universum. Ook al is het alleen maar mentaal. Is alles uiteindelijk niet mentaal? Zonder bewustzijn op de plek zijn waar je wilt zijn heeft ook weinig zin... 3. Gedachtes schieten razendsnel voorbij maar er is één die voorbij flitst en die ik nader wil onderzoeken. Ik dacht na over of het allemaal wel goed gaat komen, ik ben momenteel vrij druk met mijn studie en zou de volgende dag eigenlijk een deel van een verslag af moeten hebben waar ik nog niet klaar mee was. Maar in een flits was er de uitspraak van mijn mind dat het sowieso allemaal goed gaat komen, want ik ben het toch? Wat ik ook doe, wat ik ook kies, ik creëer mijn eigen realiteit en die is altijd de juiste, omdat het mijn eigen realiteit is. Deze gedachte vuurde voorbij en ik ving alleen de glimp op maar, beneveld als ik was, realiseerde ik mij dat hier iets belangrijks in zat. Dus ik begon te graven in mijn geheugen. Wat zei mijn mind nou net? Alles wat ik doe is goed, omdat ik het doe en mijn eigen verhaal, mijn eigen lot creëer. Ik weet toch wat het beste is voor mijzelf, dus daar kies ik dan toch ook voor? Het kan alleen maar goed komen. Ik voelde de waarheid in die gedachte en begon te lachen, dit is fantastisch. Na nog een hoop aangenaam filosofisch gepeins begin ik weer volledig te focussen op deze hogere staat van bewustzijn. Ik zie een hoop, maar er is één beeld dat mij extra goed is bij gebleven. Ik zie een figuur, een mens, in het midden van mijn zicht en daaromheen een aantal groene, soort van verdikte, lijnen (dit is heel slecht verwoord, het valt mij wederom op dat onze taal veel te beperkt is als het aankomt op het beschrijven van psychedelische trips). Deze lijnen lijken haast vleugels en ze gaan op een neer, het is ontzettend vredig en ik zie het heel sterk voor me: vergelijkbaar als tijdens trips op Atlantis. Ik open mijn ogen en zie het plafond en de lamp die uitstaat (er straalt enkel licht vanaf de tv), dit is zo prachtig! Het lijkt één effen witte/grijsachtige kleur in plaats van dat ik alle oneffenheden zie. Het voelt zo bijzonder, dat ik hier lig te trippen in een of andere kamer die zo bij een exotisch hotel zou kunnen horen. En het plafond is zo mooi. Wat een wondere wereld leven we toch in waar dit gewoon mogelijk is. 4. Op een gegeven moment hoor ik een nummer dat ik niet ken. Ik heb een playlist opstaan met mijn all-time favoriete muziek en hier staat een nummer in dat ik niet ken? Dit vind ik ontzettend hilarisch en ik begin te lachen. Ik realiseer me ook dat dit eigenlijk nog leuker is tijdens het trippen: om muziek te luisteren die je nog niet kent. Maar ja hoe kun je van tevoren weten of je het dan leuk zult vinden? De muziek is in ieder geval prachtig, de hele tijd al. Zo af en toe moet ik naar de toilet en omdat ik dan de gang doorloop en ik weet dat ik anderen tegen zou kunnen komen bedenk ik mij hoe bizar die situatie zou zijn. Die anderen die gewoon hun dagelijks leven leiden en ik die net uit de meest vreemde dimensies van bewustzijn ontwaakt is. Ik keer weer terug en ik voel dat ik redelijk wat energie bezit. De muziek die nu opstaat vraagt er gewoon om op gedanst te worden en dit doe ik dan ook met volle overgave. In mijn eentje, op mijn kamer. Anderen zouden mij voor gek verklaren, maar ik heb de tijd van mijn leven. Ik reik met mijn handen naar het plafond, maak de gekste bewegingen... Dit voelt zó goed. Ik kijk in de spiegel en natuurlijk til ik mijn shirt op. Ik zie, net als tijdens mijn tweede trip op Philosopher's Stone een prachtig, perfect lichaam. Mijn hoofd ziet er niet uit, zoals zo vaak op truffels, maar ik weet dat dat de truffels zijn. Wat is het toch mooi om mens te zijn. Ik ben trots op mijzelf dat ik mijn lichaam zo goed onderhoud door goed te eten en veel te bewegen. 5. Aan het begin van de trip heb ik ananas gegeten en later ook mango. Zoals gewoonlijk heb ik ook een hoop suikerrijk ongezond voedsel, snoep, chocolade. Maar deze trip had ik daar helemaal geen behoefte aan. Het fruit smaakte zó goed... Waarom heb ik die andere zooi eigenlijk gehaald? Ik heb het niet meer nodig, misschien moet ik alleen nog maar natuurlijk voedsel eten. Ik weet dat het mij zou lukken, maar dan vraag ik mij af of dat wel gezond is. In ieder geval besluit ik om voortaan niet al die ongezonde meuk in huis te halen en weer gezonder te eten, juist tijdens trips. Na zo'n 2 uur sinds de start van de trip was ik naar de gemeenschappelijke ruimte gelopen en wilde ik de oven aanzetten voor mijn avondeten, maar toen besloot ik dat dit misschien toch niet zo'n goed idee was omdat ik waarschijnlijk op het hoogtepunt van mijn trip zat. De trip leek niet sterk, maar het was er toch zeer zeker. Ongeveer vier uur na de start van de trip besloot ik mijn mobiel weer met internet te laten verbinden want ik dacht dat dit wel weer kon. Maar ik merkte dat ik toch nog behoorlijk onder invloed was. Dit was op zich niet zo'n probleem, maar het geeft wel aan dat ik de trip een beetje onderschat heb. Uiteindelijk vond ik het wel mooi geweest en besloot ik te gaan slapen, de trip was eigenlijk nog steeds bezig, de muziek bleef ontzettend prachtig en dus besloot ik dit aan te laten staan. De liefdevolle gevoelens en mooie lieve mindset die ik had bleven ook heel sterk aanwezig. Ongeveer 8 uur na inname besloot ik de muziek uit te zetten en echt te slapen. Het was voor mij een erg mooie trip en ik was verbaasd dat het uiteindelijk zoveel op mijn trips op Atlantis leek. Atlantis is visueel sterker, maar verder leek er niet een heel groot verschil te zijn. Bovendien heb ik besloten dat truffels zo'n belangrijk en mooi onderdeel van mijn leven zijn gaan vormen dat ik nog meer mensen in mijn naaste omgeving hiervan op de hoogte wil stellen, vooral ook mijn ouders.
  6. Trip report 21/11/2015 Wie: Alleen Wat: 15 gram Mexicana Waar: Zolderkamer Ervaring: Eerste keer truffels, wel bekend met wiet/hasj en xtc. Dit report is een dag na de trip geschreven (22/11/2015) Sorry! het is echt enorm lang geworden en veel staat er niet eens in Nadat ik toevallig op magic-truffels.nl terecht gekomen was werd ik zeer geinterreseerd in truffels en heb ik vervolgens mijn benodigde research gedaan. Afgelopen week (19/11/15) mijn broer ge-appt en gevraagd als hij toevallig ervaring had met truffels waarop ik het antwoord kreeg dat hij dat inderdaad had, Hier was ik natuurlijk al vrij zeker van anders had ik hem nooit ge-appt – maar moest het natuurlijk maar even zo subtiel mogelijk brengen Heb hem uitgelegd dat ik en een vriend wel graag truffels wouden proberen en gevraagd als hij kan tripsitten wat hij natuurlijk wel wou doen, nu alleen nog een datum prikken maar dat komt later. Oké mooi, ik heb iemand waarmee ik ga trippen en een tripsitter die ervaren is – wat kan er fout gaan? Het is Zaterdag 21 november 2015 en iets zit me niet lekker, Ik denk na over truffels en hoeveel zin ik hier wel niet in heb nadat ik verschillende trip reports heb gelezen hier op Psytopia. Ik begin na te denken over mijn vorige “Trips†op XTC en wist dat je omgeving een groot deel van de trip bepaald, nu doen wij XTC altijd met een groep wat altijd heel gezellig is maar merk je toch dat mensen op elkaar gaan letten en af en toe vragen hoe iemand zich voelt/wat die meemaakt – Hier had ik totaal geen zin in met mijn eerste keer truffels. Ik had zin om mijn eigen brein en gedachtes te verkennen door middel van truffels en wist dat dit niet mogelijk zou zijn als ik in een omgeving was met andere mensen. Oké super, ik wil dus alleen trippen... maar wanneer en kan ik dit mentaal aan? Ik had deze avond al plannen maar afgezegd zonder te zeggen wat ik vervolgens wel zou gaan doen (wil niet dat iemand zich zorgen gaat maken) Dus plannen afgezegd en op naar de Smartshop in de stad, ik had al een vaag idee van welke soort ik wou dus eenmaal aangekomen gevraagd naar welke soorten ze hadden. Er lag een lijst met alle soorten truffels die ze hadden en daar was het: de Tampanensis. Hmm... die ziet er toch nog wel best sterk uit voor een mildere variant... maar even doorkijken en toen zag ik de Mexicana, deze spraak mij zeer aan - niet te sterk en dus leek het mij verantwoord om deze te nemen omdat ik toch alleen op deze reis zou gaan. Oke, ik heb nu 15 gram Mexicana in bezit en begin denk na over wat ik nu ga doen. Maar even langs de Shop om nog wat wiet te halen mocht ik hier zin in krijgen tijdens de trip ook al word dit afgeraden, liever in huis dan straks helemaal gek te worden en niet weten wat ik moet doen. Na dit te hebben gehaald moest ik nog maar even langs de supermarkt om wat M&Ms te halen en Arizona Ice Tea mocht ik de truffels zonder niet naar binnen krijgen. Eenmaal thuis aangekomen was ik best wel nerveus maar tegelijkertijd had ik er super veel zin in, even maar mijn kamer goed voorbereiden. Kamer helemaal schoongemaakt, stofgezogen, raam gelapt en alle voorwerpen (messen ed.) opgeruimt op een plek waar ik tijdens de trip niet bij zou kunnen komen, je weet maar nooit! Nu nog even een Playlist maken voor tijdens de trip: Entheogenic en Shpongle klinken wel goed dus dat word het, en voor de zekerheid mocht ik bad gaan ook maar mijn “normale†muziek wat ik normaal luister klaargezet zodat ik misschien terug de “normale†wereld in kom. Het is 19:30 en ik was van plan om om 20:00 te truffels te gaan nemen maar ik kreeg toch ontzettend honger na 4-5 uur niks gegeten te hebben, naja toch maar even een broodje falafel eten... liever dat het wat langer duurt voordat ze werken dan dat ik de hele trip honger heb. Het is 20:00 en ik voel het broodje nog erg op men maag liggen dus besluit vervolgens te wachtten tot 20:30, ik ging ervanuit dat de truffels dan rond 21:30 zouden werken en ik tot een uur of 03:00 door zou gaan. Het was mijn plan om zoveel mogelijk op te schrijven op mijn telefoon van de trip met tijdstippen etc. Het is zover! Het is 20:30 en ik voel me goed, tijd voor de truffels – Super veel zin in dus, ik open het doosje en leg de helft in mijn hand, ruik eraan (rook bijna niks) en vervolgens in mijn mond gestopt. Goed kauwen en de smaak was niet zo erg als mensen voordoen, goed weg te krijgen zonder drinken en meteen nog maar de andere helft weggekauwd. Nasmaak is niet heel fijn, na een slokje Ice Tea nog niet tevreden... dan maar even tandenpoetsen. 20:33 – Even lekker relaxed een spelletje Hearthstone spelen tot ik iets ga merken. 20:41 – Ohja vergeten, even muziek op en mijn lampjes aan die alle kleuren kunnen krijgen d.m.v. een afstandbediening, lijkt me super hoe dit er straks uit zal zien. 20:45 – Stel mezelf de vraag “Ben ik nog normaal? Merk ik al iets?†als je jezelf dit vraagt dan weet je al hoelaat het is. Ik voel me nu dus al lichtelijk high en ben verbaast dat ik nu al dingen merk. 20:51 – Het nummer “Psychocosmic Parallelism†van Entheogenic komt op en ik word in een trip getrokken, ik hoor het nummer op een manier zoals ik nog nooit muziek heb gehoord en krijg rillingen door mijn lichaam en het is ineens enorm koud, even naar de kast toe en een dik vest aangetrokken. 20:58 – Oke nu begin ik het toch echt wel te voelen, dingen vervormen voor mijn ogen en mijn handen lijken meters van mij af te zijn, dit is dus hoe truffels zijn... genieten van muziek en vervormingen, super! 21:05 – Ik kom net uit een diepe trans waar ik naar mijn achtergrond van de computer zat te staren waar alles vervormde en de kleuren héééél intens waren, oranje was nog nooit zo oranje, paars nog nooit zo paars en groen nog nooit zo groen. Deze trans lijkt voor mijn gevoel super lang geduurt te hebben en ben zeer verbaast dat er nog maar 7 minuten tussen zitten sinds mijn vorige note en begin hardop te lachen. Op dit punt was het ook super moeilijk om mij op mijn mobiel te concentreren en typen ging al helemaal niet! Volgende note: “Tijd doet er niet meer toe†Hoelaat ik dit heb geschreven weet ik dus niet meer want “Tijd†was er niet meer voor mij. Ik was mijn besef voor tijd dus kwijt en zat een vollop te genieten van alle kleuren en vervormingen die ik met mijn eigen ogen kon zien! De muziek stond niet al te hard op de achtergrond en ik sloot verder alles af op de PC want de PC was niks meer aan. Na veel bewondering te hebben voor alles om mij heen kreeg ik ineens heel erg last van mijn hoofd, geen normale hoofdpijn maar enorm veel druk achter op mijn hoofd. Dit is een heel naar gevoel en begin spijt te krijgen van de truffels en was voor heel even bang dat het fout zou gaan, door de koppijn heen bedenk ik me dat ik hier zelf voor heb gekozen dus de consequenties die er volgen moet ik maar gewoon accepteren. Toen ik dit eenmaal in mijn hoofd had was ik ineens in een plek waar alles mooi en goed was, zoveel rust door mijn lichaam en wou dus vollop genieten van de stilte en deed de muziek uit. Na een tijdje te hebben gezeten in complete stilte en ik mijzelf diep en hard kon horen nadenken over van alles terwijl ik de lichtjes aan het bewonderen was gebeurde er iets... Ik wist niet meer wie ik was, waar ik was en wat ik deed. Toch heb ik een note op mijn mobiel weten te maken met het volgende: “Realiteit begint weg te nemen????†Met daaronder: “Wtf, grootste mindfuck... Terwijl ik dit typ ook wtf†Ik weet nog steeds niet wie ik ben en begin rond te kijken door de kamer, het tapijt lijkt een zee met hoge golven en mijn stoel lijkt een schip te zijn waar ik op sta – Hier word ik misselijk van en val van het schip, zwemmend door de golven op zoek naar hulp. Wat er hier verder is gebeurd en hoe ik uit de zee ben gekomen weet ik niet maar hier was een moment waar ik helder kon nadenken, ik wist weer wie ik was en besloot op mijn mobiel te kijken. Ik wou weten hoelaat het is maar ik kon het niet zien, de cijfers waren geen cijfers meer en besloot dus maar een note te schrijven over hoe ik cijfers niet meer kon zien. Tot mijn grote verbazing was er al een note: “Im lost? Shit klikt†Ik begon te trillen, zweten en trok mijn shirt uit en was weer terug in de put van net waar ik niks meer wist. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kan wat gebeuren? Wat is er gebeurd? Hoe laat is het? Ijsberend door mijn kamer heen begon ik mijzelf allemaal vragen te stellen en kon niks antwoorden, kwam nergens uit en ging dus op mijn bed liggen om proberen te slapen en uit deze hell te komen. Hier sloot ik volgens mij voor de eerste keer mijn ogen en dacht ik dat mijn gedachtes kon zien, alles begon terug te komen en heb ik nog nooit zo diep nagedacht. Ik begon te trillen van vreugde (kon mobiel amper vasthouden) dat ik dingen weer begon te snappen en besloot een screenshot te maken van een deel van de note: Na een tijdje hierna gestaard te hebben snapte ik alles, alles klikt, Shit klikt. Hoe kan dit? Hoe kan het dat ik dit eerder heb opgeschreven zonder te weten maar het nu allemaal klopt? Mijn broer wist niet dat ik had besloten deze avond truffels te doen en heb de screenshot hierboven naar hem gestuurd via whatsapp met de tekst eronder “Lol, dw about it leg alles morgen uit†Op dit punt kon ik de tijd nog steeds niet zien maar heb het net even teruggekeken. Dit moet natuurlijk extreem raar zijn voor hem om dit om 23:35 binnen te krijgen en daarbij kreeg ik de bijpassende reactie: “Wtf?†“Truffels gehad?†Ik had op dit punt nogsteeds geen besef van tijd en heb voor mijn gevoel uren met hem ge-appt, na wat vragen van hem over waar ik was, als ik alleen was had ik een enorme mindfuck. Ik schreef dit naar hem:â€Jij typt wat ik denk?†dit is ook precies hoe ik het beleefde, elke keer als ik een gedachte had typte hij dit naar mij. Tijdens dit hele gesprek tussen mijn broer en mij zat ik puur gefocust op mijn mobiel en zag ik verder niks anders meer, tijd was nog steeds niet te lezen, soms had ik moeite met lezen en het beeld trilde enorm. Toen zei die dat ik dingen moest opschrijven met pen of op pc waarop ik steeds heel kortaf “Nee†en “Nope†antwoorde, toen zei hij iets wat mij WEER een enorme mindfuck gaf “Want je gaat dingen die je snapt. Morgen niet meer snappen†“Heb je heel ander perspectief†– Op dit moment zat ik zo in de trip dat ik dat niet helemaal geloofde, want IK SNAPTE ALLES. Omdat ik alles wist en hij wist dat hij anders zou denken zei ik daarom: “Waarom denk jij dan nu dat je dingen anders gaat denken?†“Mindfuck, maar makes sense†Na deze mindfuck werd mijn mobiel me iets teveel en zei ik dat ik later nog even van me liet horen en nu “Terug naar waar ik net was†ging – dit heb ik om 23:43 ge-appt. Het duurde niet lang voordat ik weer op de plek was waar ik alles snapte en relaxed in mijn bed lag, af en toe kijkend naar het raam naar de sterren en straatlantaarns. Dit was een plek die ik niet kan beschrijven, alles klopte en alles was goed... enorme rust. Na een super relaxte reis door mijn hoofd en gedachtes besloot ik weer te appen, het eerste wat ik stuurde was: “Newton's Third Law†om 23:52 (De “reis†was maar 9 minuten?!) Dit stuurde ik omdat ik de hele tijd met een film in mijn hoofd zat met de quote “Action. Reaction.†En ik kon er maar niet uitkomen welke dat was (Achteraf de film “The Chorusâ€) en probeerde ik steeds te googlen wat het was en kwam ik steeds maar weer uit op Newton's Third Law wat weer echt een mindfuck was. Nog even een klein momentje gehad hierna waar ik nadacht over het brein en stuurde “Brains are fucktop†“Trying to understand itself†“Like wtf broâ€. Toen vroeg mijn broer “Hoe ervaar je tijd nu†waarop ik antwoorde “Tijd maakt niet uitâ€. Hierop kreeg ik het antwoord: “Leg het aan me uit man. Ik begrijp je niet†“Dingen die je nu denkt zijn niet obvious voor meâ€. Dit was dus weer een mindfuck voor mij omdat voor mij natuurlijk alles klopte. Na veel kijken zag ik eindelijk de tijd weer! Het is 00:00, wow! Dat is raar, hoe kan het dat ik precies om 00:00 de tijd weer zie? Toeval? Geen idee. Ik kon de tijd weer zien, dus tijd om even naar de wc te gaan – Ik liep de deur met moeite uit en het leek alsof ik een andere wereld in liep, het is hier koud en alles lijkt 10x zo groot als normaal. Eenmaal in de wc aangekomen deed ik mijn ding en besloot ik naar rechts te kijken waar een spiegel is, zo wat was dat eng! Mijn gezicht smolt en de spiegel leek geen reflectie maar een andere wereld, toch maar even voor de zekerheid ernaartoe lopen... mijn pupillen waren zo groot als mijn hele oog en ik zag niks anders dan een soort van demoon. Naja, genoeg daarvan veel te eng voor mij... terug naar de kamer. Eenmaal aangekomen op de kamer nog even ge-appt met mijn broer totdat hij op bed ging, stiekem was ik wel blij want nu kon ik de mobiel weer wegleggen en nog even trippen tot het eind! Dit is misschien wel het mooiste moment van de trip, ik kon weer puur op mezelf zijn en had alles onder controle. Ik was trots dat ik zo'n zware reis in mijn eentje kon maken en ging nog even op de bank nagenieten van alle kleuren, vervormingen en sterren die ik buiten super helder zag schijnen. Op dit moment besloot ik mijn oortjes in te doen en nog muziek te luisteren tot de trip zou wegzakken zodat ik lekker kon slapen. Het was 01:23 en ik besloot mijn bed op te gaan waar ik nog zo'n uur heb nagenoten met mijn ogen dicht tot ik in slaap viel. -------------------------------------------------- Al in al was het een super mooie ervaring en zeker voor herhaling vatbaar en ben ik blij dat ik dit toch in mijn eentje heb gedaan. (maar wil dit zeker met andere mensen beleven) Dit report was voor mij super moeilijk om te schrijven omdat het meeste van de trip niet in woorden uit te leggen valt, en chronologisch zal ook wel niet alles kloppen Heel veel van de trip staat dus niet in dit report omdat het simpelweg niet uit te leggen valt voor mij, en heel veel van het genieten van de kleuren etc is niet interessant om er steeds weer in te zetten Na het teruglezen lijkt het best een duistere kant te hebben maar zo ervaar ik het helemaal niet, ik heb het gevoel dat ik dingen nu beter begrijp en het een reis was waar ik mezelf heb gevonden. Shit klikt.
  7. Wie: Ik, eerste keer Hollandia, negende keer (truffel-)trip Wat: 15 gram Hollandia (Dutch Giants) Waar: Kamer (studentenhuis) Deze trip is inmiddels bijna twee weken geleden, ik wilde graag een keer Hollandia proberen. Mijn broertje had deze de vorige keer dat ik met hem tripte genomen en hij vond het wel meevallen qua sterkte, dus ik dacht: 'waarom niet?'. Het was een vrijdagavond en er was precies een week voorbij gegaan sinds mijn laatste trip. Ik had een mooie dag gehad en een heerlijk leeg weekend voor me. In de supermarkt had ik een paar dagen van tevoren de groente Romanesco gezien, ik had dit nog nooit eerder gezien en dacht: 'wow! iets dat er zo mooi uitziet, zulke prachtige fractals heeft kan alleen maar goed voor je zijn. Het leek ook ontzettend sterk op de prachtige wezens die ik ontmoette in de voor mij nog steeds mooiste trip van mijn leven. Ik had de dag voor de trip de helft ongeveer al opgegeten en het smaakte goed, een beetje als broccoli. Romanesco <3 0. Ik had geruime tijd niet meer gegeten en had nog avondeten staan dat vandaag op moest voordat het zou bederven. Dus besloot ik om de truffels in te nemen, dan nog te koken en dan als de trip eenmaal begonnen was mijn avondmaal te eet. Ik at de truffels op, de smaak was helemaal zo slecht nog niet. Ik bakte twee dikke pannenkoeken, kookte de romanesco en vegetarische worstjes. Het was allemaal erg veel maar niet meer dan ik normaal eet. Ik maakte me een klein beetje zorgen omdat ik tijdens het trippen vaak wel honger heb, maar porties al snel te veel zijn. Maar goed, anders zou het toch weggegooid worden... Het eten lag op een bord voor mij en ik zat op bed. Heerlijk ontspannen, de trip was gestart en ik kreeg heerlijke, voor truffels karakteristieke, filosofische gedachten en genoot ontzettend van het bestaan en het feit dat ik zelfstandig gekookt had, ik ben echt volwassen en kan goed voor mijzelf zorgen dacht ik. De romanesco was zo mooi, ik wilde het opeten maar dit ging niet, als ik het in mijn mond deed sabbelde ik er op maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen het daadwerkelijk op te eten. De pannenkoek dan maar proberen, ook dit ging niet helemaal zoals gepland. Ik had het opgerold en stak mijn tong erin en bewoog ermee, alsof ik een vrouw oraal aan het bevredigen was. Dit voelt zo raar dacht ik, haha. Uiteindelijk lukte het mij dan toch om het te eten en ja dat smaakte goed zeg. Omdat ik er zo lang over deed werd het koud maar dit stoorde mij niet. 1. Ik bevind mij opeens op de grond. 'Huh? Wat doe ik hier?' Ik kon mij niet herinneren hoe ik hier terechtkwam. De rits van mijn vest was opeens dicht, die was toen straks nog open... Zo ging het een tijdje door, mijn korte termijn geheugen was weg en ik kon mij niet meer herinneren hoe ik in situaties terechtkwam. Wie bestuurt mij eigenlijk? Ik had het gevoel alsof ik geen controle over mijn lichaam had, alsof mijn hersenen dit allemaal voor mij aanstuurde en ik toeschouwer was, gevangen in mijn eigen lichaam. Af en toe ging ik verder met eten en na een tijdje, waarschijnlijk een uur ofzo, was het dan eindelijk op. Ik kon mij niet herinneren dat ik alles opgegeten was, of dat ik het bord netjes op de tafel had opgeruimd. 'Ik ben gek geworden', dacht ik. Ik was echt compleet de controle en weg kwijt. Mijn realiteitsbesef was helemaal in de war, sociale constructies begreep ik niet meer, als ik een van mijn ganggenoten tegen kom, wat doe ik dan? Schaamte werd een betekenisloos begrip, ik bedacht mij mogelijke situaties waar ik mij nuchter mogelijk voor zou kunnen schamen maar nu niet begreep. Ik beschouw mijzelf als vrijzinnig, maar toch is schaamte tot in zekere zin nuttig: er zijn toch wel bepaalde grenzen van fatsoen, die ik nu echt niet meer kon begrijpen. 2. Het lijkt mij een goed idee om de camera van mijn mobiel aan te zetten, ik praatte veel hardop dus ook al vergeet ik direct wat er gebeurt, dan kan ik er achteraf in ieder geval achterkomen wat er gebeurt is. 'Zo voelt het dus om gek te zijn' dacht ik. 'Voel ik me goed?' Ik dacht van wel, het is toch best aangenaam nog? Zo erg is het dus helemaal niet om gek te zijn... Weet ik dat ook weer. Na ruim een uur mijn mobiel op hebben laten nemen vond ik het wel genoeg geweest, ik was nu zo'n twee of drie uur gek. Het was ontzettend lastig om te beredeneren hoe lang ik al bezig was of überhaupt welke dag het was, ik praatte de hele tijd maar verkondigde een hoop onzin. Het is vandaag 19 november 1973. Of 20 oktober? Ik weet het niet... 3. Ik begon het zo onderhand wel een beetje zat te worden, ik voelde me niet slecht maar zou graag weer normaal worden, of op z'n minst de controle terugkrijgen. Ik maakte me zorgen over het feit dat ik geen idee had waar ik mee bezig was, dat ik 'vlagen van bewustzijn had' waarin ik ineens merkte dat ik er was en dan niet wist hoe ik daar kwam. Op een gegeven moment lag ik met mijn hoofd tegen een kussen geduwd. Dit is nog gevaarlijk ook dacht ik, straks stik ik - onbewust- nog. Dit moet ophouden, ik moet iets vinden waardoor ik afgeleid word of weer normaal word. Contact met anderen? Ik had met een lid van dit forum afgesproken om eens op Skype te praten, ik was de hele week druk en de keren dat ik inlogde was hij offline. Maar nu startte ik Skype op en zag ik dat hij voor het eerst online was. Alsof het zo moest zijn. 4. Geen idee hebbende wat ik moest typen, begon ik toch maar een gesprek. Na zo'n 20 minuten gechat te hebben, wat mij beter af ging dan verwacht, gingen we bellen. Headset op en praten maar. Ja dit was wel lastiger, ik was echt compleet de weg kwijt en merkte dat het soms allemaal te veel werd waarna ik stilviel. Toch begreep ik de woorden nog wel en kon ik begrijpen waar over gepraat werd en het was niet alleen maar onzin dat ik uitkraamde. Dit vond ik erg leuk, een beetje maf maar ook erg fijn en ik was blij dat ik nu geen rare dingen kon doen waarbij ik mezelf zou kunnen schaden. Hollandia was voor mij te sterk geweest, een volgende keer houd ik het bij Atlantis, die is voor mij ideaal qua sterkte. Na meer dan 3 uur gebeld te hebben vond ik het wel tijd om te slapen en dit deed ik dan ook maar. De trip was grotendeels uitgewerkt en ik was weer een beetje bij bewustzijn en terug in de 'normale' wereld. Ik had genoten van het gesprek, maar toch was de avond niet helemaal geslaagd omdat Hollandia mij compleet overrompeld had. Het was heel anders dan ik verwacht had, het was niet sterk emotioneel geweest en al helemaal niet psychedelisch, ik was letterlijk gewoon gek geworden, alsof ik in een gekkenhuis thuishoorde. Ik vraag mij af of zo vroeg in de trip zoveel eten mogelijk een rol heeft gespeeld in de controle kwijtraken, of dat het echt puur Hollandia is die voor mij te sterk was. Ik heb geen behoefte om op korte termijn opnieuw Hollandia te nemen, een sterke trip is hartstikke mooi, maar wat ik hier heb meegemaakt is eigenlijk geen psychedelische trip te noemen (behalve het aangename begin), maar eerder een trip naar het gekkenhuis... Ik ben OnTheChase erg dankbaar voor het boeiende gesprek en het feit dat hij zo goed is omgegaan met iemand die helemaal het pad kwijt was. Na afloop van de trip had ik ook nog (een stuk van de video) teruggekeken, ik herinner mij bepaalde dingen heel vaag, sommige redelijk en sommige niet. Het heeft mij altijd leuk geleken om een keer in mijn leven geen herinneringen achter te laten, bijv. na flink dronken te worden. Het stond zelfs op mijn bucket list. Nu weet ik dat ik dit toch helemaal niet zo leuk vind!
  8. Hoi mede-psychonauten, Mijn eerste truffelervaring heb ik meegemaakt op 26 oktober 2015. Ik heb lang zitten twijfelen of ik nu wel of niet een trip report ging schrijven maar ik ga het dan toch doen. Het kan zijn dat er bepaalde stukjes zullen ontbreken. Hiervoor alvast mijn verontschuldigingen. Wie: Ik en een vriend (zal deze persoon als 'X' omschrijven in het report) die al meer ervaring heeft met truffels. Waar: Bij X thuis op zijn appartement. Wat: Ik 10 gram Tampanensis en X 15 gram Tampanensis. Report: Ik was de dag dat ik ging trippen zelfs 's middags in hartje Antwerpen bij men zus op bezoek. ik had haar al een tijdje niet meer gezien en wou haar nog eens een bezoekje brengen. rond de namiddag stuurde X me een berichtje of ik die avond zin en tijd had om mijn eerste ervaring met truffels te hebben. We hadden een half jaar voordien op café het eens besproken dat ik eens wou trippen. Hij vertelde me toen dat ik me er goed voor moest voorbereiden en gaf me dus enkel sites en tips waar ik informatie van kon halen voor de voorbereidingen. toen ik dit bericht las die dag kon het even niet goed geloven. ik wist dat ik er klaar voor was en kon dan ook niet wachten tot de avond om mijn eerste ervaring te hebben met truffels. ik had die dag bijna niets gegeten. ik was zonder ontbijt naar Antwerpen vertrokken. ik heb daar zelf zitten denken wat ik best zou kunnen eten. ik heb dan maar gekozen voor 100 gram kipfilet (voor op boterhammen) met wat tomatenketchup. niet zwaar en ook niet veel. Toen ik bij men zus was vertrokken en ik bij X thuis kwam was hij van de truffels thee aan het maken. Die thee hebben we toen denk ik rond 21.00 uur gedronken. De thee was op zich nog lekker we hadden er een zakje citrus thee bij gedaan om de vieze smaak te maskeren wat naar mijn mening goed was gelukt. daarna heeft ieder zijn versneden truffeltjes nog met water door gespoeld zodat deze kleine hoeveelheid aan werkzame stoffen eventueel ook nog konden worden opgenomen in het lichaam. Eenmaal we alles binnen hadden gingen we in de zetels hangen/liggen. we hadden de tv opstaan zonder geluid en als achtergrond muziek 'Spongle' wat mij zeer goed beviel. Ook had X een mooi licht aanstaan dat continu van lichtkleur veranderde. na ongeveer 20 min begon ik iets te voelen. Men handen begon heel raar aan te voelen. ik was er best door onder de indruk. ik begon er ook op een andere manier naar kijken, ik zat in mezelf te denken hoe mooi plots het menselijk lichaam in 1 zat. kort na dat ik de eerste effecten begon te voelen kreeg ik plots ontzettend veel zin om te gaan roken. Toen vroeg ik aan X of hij ook zin had om te gaan roken. Ik en X zijn bij hem dan op het terras een sigaretje gaan roken. Die smaakte ook onwijs goed. Na het sigaret en het korte gesprekje van buiten gingen we terug naar binnen. wat was dat toch even raar door die gang wandelen. Eenmaal terug in de living in de zetel begon ik naar de lamp te kijken die van kleur verranderde. Het leek wel of de muren ademde op het ritme dat de kleur veranderde. daar was ik zeer hard van onder de indruk. Ik en X hebben in die tijd niet zo veel gezegd tegen elkaar. ik was blij dat er iemand tijdens mijn trip bij me was ondanks dat ik er vrij wijnig mee praatte. Na lang te kijken naar de muur keek ik naar boven waar X een zeer mooi drie delig schilderij had hangen. Ik zat er naar te kijken en de bolletjes op het schilderij begonnen spontaan naar links en naar rechts te bewegen. ook de oren begonnen van vorm te veranderen. het enigste wat ik toen dacht was: Hoe krachtig is moeder natuur wel niet. Ik was zowel van het effect van de truffels als van het schilderij hard onder de indruk. In de tussentijd dronk ik ook veel water. na een tijdje was dan ook mijn eerste fles water op. nooit had ik me kunnen voorstellen dat ik zo lang met een fles rond zou draaien. ik was zo onder de indruk van de ribbeltjes op de fles en de druppels die in de fles bleven hangen. ik heb waarschijnlijk een uur (denk ik) naar die fles zitten staren. schitterend was het gewoon. Naarmate ik langer met de fles aan het draaien was begon ik me er om de een of andere rare reden ook een mee te voelen. ik heb heel die avond de fles nog bij me gedragen. X moest er heel hard om lachen dat ik er zo van onder de indruk was. Hij was denk ik ook blij dat hij me er zo van zag genieten. Het was dan ook een schitterend gevoel ook. Uiteindelijk heb ik me vooral die avond tijden de trip gefocust op de lamp, het schilderij, de plastieke fles en ben ik veel gaan roken. iets te veel. toen ik merkte dat de trip voort aan het afnemen was kwam X af om lachgas te doen. Dat zei hij ook voor de trip dat we dat gingen doen maar dat hij de patronen nog zou wegleggen omdat ik me anders misschien te hard op het moment zou gaan concentreren dat we ook lachgas gingen doen en dus minder van de trip ging genieten. Maar goed, uiteindelijk hadden we dan allebei een patroon genomen en nog één en nog één en zo tot we allebei 8 patronen hadden gedaan . ik merkte plots dat ik volledig in mezelf keerde. ik wou gewoon nog denken. niet zeggen, niets doen, enkel maar denken. Het was wel fijn maar had ook de indruk dat het de trip nog rapper liet uitwerken . hierdoor heb ik dan ook nog enkele snoepjes gegeten omdat ik toch bijna niets meer voelde en ik eigenlijk best voort wel trek had. Eenmaal ik dan nog die snoepjes op had merkte ik niets meer. kort nadien hebben we even met elkaar zitten praten over mijn ervaring en zijn we nog een jointje gaan roken. Dat was één van de eerste keren dat ik na 2 teugen zei dat ik niet meer hoefde. De joint smaakte me niet en het leek wel of ik stikte in de rook. Daarna zijn we nog even de film Pixels gaan zien waarbij ik inslaap ben gevallen. Wat ik uiteindelijk heb geleerd uit mijn eerste ervaring met truffels is dat ik het zeker nog eens ga doen maar dat ik echt geen spijt heb dat ik zo lang heb gewacht om het te doen. dat maakte het hele moment nog specialer en intenser. De volgende keer zal ik waarschijnlijk wel enkel truffels doen en geen joint of lachgas meer. ik vond het persoonlijk geen echte meerwaarde aan de trip hebben. Tot zover dus mijn ervaring met truffels. Groetjes Tampanensis.
  9. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 11 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Natuurpark en kamer (studentenhuis) Mijn tentamens zaten er op en precies een week na de mooie vorige ervaring besloot ik weer te trippen. Ik doe het nogal vaak, ik weet het, maarja ik zie eigenlijk geen reden om dit niet te doen. De laatste tijd speelde zich steeds binnen af, nu wilde ik weer een keer naar buiten. Ik had de hele dag vrij dus besloot om naar een natuurpark in de buurt te gaan (dezelfde waar ik mijn eerste bad trip meegemaakt heb) en daar de hele trip uit te zitten, hoe mooi zou dat zijn? Ongeveer 3,5 uur niets meer gegeten en toen vond ik een mooi rustig plekje waar ik de truffels at. 0. De plek waar ik was had een mooi uitzicht, het is herfst en de kleuren zijn allemaal erg mooi, maar toch had ik het idee dat de bomen allemaal een beetje dood en grauw waren. De heide was ook niet in bloei. Op de foto's is dit totaal niet te zien, maar zoals ik hier nog nuchter om mij heen keek zag ik nog niet echt die prachtige intense kleuren die op de foto's veel beter aanwezig lijken. Ik lag relaxed tegen een stevige tak aan en wachtte geduldig tot de truffels toe zouden slaan. Normaal gesproken heb ik muziek aanstaan tijdens deze fase van de trip maar nu niet, nu kwam ik gewoon compleet tot rust en genoot van de geluiden van de natuur om mij heen. Ik keek naar het prachtig rustig stromende water dat alleen in beweging leek als de wind zachtaardig waaide. Zijn dit de truffels of ben ik gewoon zo kalm dat ik deze rust waarneem? Vervormen de bomen al? Ja. Nee toch niet. Na een tijdje zag ik een enkele vogel vliegen, de tijd leek heel langzaam te gaan en ik begon mij in te leven in hoe deze vogel zich op dit moment zou voelen, zo vliegend door de lucht, de wind tegen zijn lichaam, alleen, waarschijnlijk met een bepaalde bestemming in gedachten. Volgens mij is de trip begonnen... Mijn uitzicht 1. Ik hoor een kinderstem van ver weg, mijn zintuigen zijn verscherpt, het geluid straalt rust en vrede uit. Ik kijk omhoog naar de takken boven mij en ze lijken zich heel vredig te verstrengelen. Het is zo mooi maar ik wordt afgeleid door het feit dat ik moet plassen en ik bewater een boom die dichtbij staat. Ik ga weer terug naar waar ik lag en ik zou het prachtige schouwspel dat ik net zag graag weer hervatten. Ik merk dat ik het koud heb, zelfs met jas en handschoenen aan. Hiervoor was alles prima, net als de vorige trip buiten heb ik nu erg last van vlagen van koude die mij treffen. Ik besluit mijn koptelefoon op te doen en muziek te luisteren. Ik ben in de weer met mijn mp3-speler en zoek een leuk nummer. Als ik opkijk is alles veranderd. Het enigszins dode landschap van hiervoor is er niet meer, ingewisseld voor Wonderland: de herfst editie. Vol verbazing sluit ik mijn ogen en doe ze weer open om te kijken of ik het wel echt goed zie en inderdaad, de prachtige intense kleuren blijven, er is geen terugkeer meer. De muziek slaat toe en ik voel mij geweldig: onoverwinnelijk. Dit is zo episch, dit prachtige onwerkelijke landschap die ik hier voor mij zie in combinatie met deze muziek die ik hoor. Het uitzicht dat ik had terwijl deze muziek speelde 2. Het hele nummer sta ik als een idioot met een gigantische grijns op mijn gezicht voor mij uit te staren, compleet in verbazing voor wat mij overkomt. Ik kan eigenlijk niet geloven dat dit het echte leven is. Als het nummer ten einde loopt heb ik weer tijd om na te denken en ik vraag me af waarom truffel-producenten geen reclames maken, bijv. op televisie. Hoe makkelijk wil je het hebben, je filmt prachtige natuur, geeft er de mooiste kleuren aan in een computerprogramma, voegt mooie CGI toe om een prachtig wonderlandschap te creëren en laat dit in de commercial zien en informeert mensen dat zij zulk moois met hun eigen ogen zullen zien na het eten van een paar brokjes truffels. Ik weet dat er een hele hoop andere effecten aan verbonden zitten en dat zeker niet ieder mens er goed op zal reageren en besef mij heel goed dat het in onze soms nogal bekrompen samenleving nooit zou werken en meer schade dan goed zou doen. Het zou niet lang duren voor er misbruik gemaakt zou worden van deze natuurlijke schoonheid en een verbod zal niet ver weg zijn. Misschien is het maar beter dat het in de schaduwen blijft verkeren en alleen bij een selecte groep mensen bekend is. Toch vind ik het jammer dat het zo moet zijn en vind het zo zonde dat zoveel mensen in de vooronderstelling zullen leven en sterven dat zoiets moois alleen maar fantasie is en nooit werkelijkheid kan worden. Ik raakte er van overtuigd dat ik al mijn vrienden zou moeten wijzen op het bestaan hiervan en de mogelijkheden (uiteraard ook de mogelijke risico's). Het zou zo'n zonde zijn als iemand dit nooit zou meemaken... 3. Naast de prachtige kleurtjes merk ik ook weer heel erg een verandering in mijn manier van waarnemen en mijn manier van denken. Ik kom weer veel dichterbij het bestaan zelf en verwonder mij weer over zoveel dingen. Het enige dat roet in het eten gooit zijn de vlagen van koude die ik blijf hebben. Dit had ik de vorige keer buiten ook al (maar niet de eerste keer in de zomer), het leidt mij dermate af dat ik toch maar besluit naar huis te lopen. Maar voordat ik dat doe zie ik een heel mooi stuk natuur in de verte waar ik heen loop. Ik kijk uit over een prachtige plas, dezelfde plek waar ik tijdens mijn bad trip over uitkeek. Het is zo mooi, op de koude na is de herfst een mooie tijd om buiten in de natuur te trippen! Ik sta hier een hele tijd voor me uit te staren en na te denken, voorbijgangers kijken mij een beetje vreemd aan maar het maakt mij niet uit. Uiteindelijk ga ik dan toch naar huis, echt ideaal vind ik het niet want het is weer een eindje lopen en verkeer blijft gevaarlijk. Toch ben ik tevreden: ik voel mij een stuk beter op mijn gemak dan de vorige keer toen ik dezelfde route af moest leggen. De lichtjes zijn allemaal erg mooi zoals iedereen die ooit op (Atlantis-)truffels getript heeft waarschijnlijk al wel ervaren heeft. 4. Eenmaal thuis aangekomen zijn er waarschijnlijk zo'n 3 uur verstreken sinds de start van de trip. Ik voel dat de trip aan het afzwakken is en echte closed eyes visuals heb ik niet meer. Maar ik ben nog wel aan het trippen, zet mijn favoriete muziekplaylist op en laat me meevoeren... Ik lig weer languit op bed en luister simpelweg naar de prachtige muziek. Ik hoor 'Fibreglasses' van Chicane maar herken het nummer niet (ben niet zo best met muzieknamen). De geluiden zijn zo mooi, zo aangenaam voor mijn oren, voor mijn ziel. Ik denk na over de mastermind die dit in elkaar heeft geknutseld. Hoe graag zou ik zelf zo'n tovenaar met geluiden willen zijn. Ik vraag mij af wie dit gemaakt kan hebben en richting het einde van het nummer besluit ik mijn ogen te openen en te kijken wie het is. Dan ben ik diep onder de indruk, het is een nummer die ik pas onlangs heb ontdekt en hoewel ik er toen al van genoot heb ik het nog nooit zo ervaren als ik zojuist heb ervaren. Er is dit jaar zoveel moois in mijn leven gebeurt, maar truffels zijn nog wel de mooiste ontdekking van allemaal. Wauw. 5. De gedachtes blijven stromen en ik bedenk wat ik straks na het trippen wil doen. Eten koken en misschien mijn familie weer eens opzoeken, ik heb ten slotte een aantal dagen vrij. Ik denk hier over na en wat het allemaal betekent en zie dan voor mij hoe ik geboren word, een baby, een kleine Voyager, in de armen van mijn moeder die net leven geschonken heeft aan mij. Ik zie mijn ouders vol trots en verwondering kijken naar wat zij net de wereld in hebben gebracht. Ik voel de liefde en de schoonheid die met dit moment gepaard gaat en ja, nu lukt het me wel: tranen beginnen te rollen over mijn gezicht. Wanneer was de laatste keer dat ik echt gehuild heb? Erg lang geleden, en nu gebeurt het weer, niet van verdriet maar puur vanwege de schoonheid van het leven. Wat is het allemaal toch mooi. 6. De trip is grotendeels voorbij en ik kook in alle rust eten, ik voel me zo ontspannen. Het eten ziet er prachtig uit en ik bewonder mijn eigen kookkunsten en hoe ver ik gekomen ben. Met koken, maar ook met leven. Ik weet nog goed het moment dat ik voor het eerst deze studentengang binnenliep, als bang, verlegen jongetje zonder een duidelijk doel voor ogen. Daar is nu nog maar heel weinig van over. Tijdens het afwassen komt een ander ganggenootje binnen, we praten wat en ik merk dat de truffels nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Zij lijkt het niet echt door te hebben maar ikzelf wel en vind het wel grappig. De hele situatie voelt zo bizar. Maar het gaat goed en na afloop pak ik de trein richting het ouderlijk huis. Concluderend was het weer een mooie trip, elke keer is weer zo anders. Toch wil ik iets langer wachten tot mijn volgende trip. Aan het einde van de trip deden mijn ogen weer pijn, ik denk niet dat het veel kwaad kan maar denk dat het beter is ze even iets rust te gunnen in plaats van dit wekelijkse/tweewekelijkse tempo van de laatste tijd aan te blijven houden. Ik zou graag nog een laatste gedachte delen van twee dagen na de trip. Ik reed, alleen, over de snelweg en bedacht mij hoe bijzonder dat was. Dat ik vroeger als kind vrij vaak hetzelfde stuk over de snelweg gereden had maar dan natuurlijk altijd als passagier en dat ik nooit echt gedacht had dat ik ooit zelf auto zou rijden. En nu zat ik hier, over ditzelfde stuk snelweg. Ik ben ouder geworden, zelf een 'grote mens' geworden. En wie weet waar ik over 10 jaar ben, welke dingen ik dan allemaal doe... Wat is het leven toch bijzonder, en wat een geschenk dat wij dit zo lang mee mogen maken. Men zegt vaak dat het leven kort is maar als je er bij stilstaat gebeurt er zoveel en is het vrij lang. En zelfs als het abrupt beëindigd zou worden, dan is er nog altijd de uitgestrekte oneindigheid van het universum, de onsterfelijke dimensie die nooit verloren zal gaan...
  10. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 10 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Na de nogal vreemde maar niet super prettige ervaring met Hollandia vond ik het wel weer tijd om eens echt psychedelisch te trippen met Atlantis. De laatste tijd tripte ik wekelijks en had ik besloten om het even allemaal te laten berusten en drie weken tussentijd te nemen. Uiteindelijk werd het twee weken, verhalen op dit forum brachten mij teveel in de verleiding om weer eens lekker te zweven naar andere dimensies. Ik slaap de laatste tijd pas laat en was die dag vroeg opgestaan en had tot laat gewerkt, wat dat betreft was het misschien niet ideaal. Maar aan de andere kant zou ik de dag erna pas laat eruit hoeven en voelde ik mij goed en ontspannen. 5 tot 6 uur van tevoren niets meer gegeten, tijd om te smullen van de truffels! 0. Tot mijn verbazing vond ik het nog best lekker! Dat heb ik niet vaak, maar het sloeg al snel om, de nasmaak blijft smerig. Glaasje water erbij en alles is prima. Ik was bezig met het spelen van de videogame Skyrim, een lekker relaxed single-player role-playing spel. Ik heb al wel eens eerder gegamed terwijl ik wachtte voor de truffels inkickte en dit kan ik iedereen aanraden! Het is heel bijzonder hoe je opeens anders denkt en een andere speelstijl krijgt. De vorige keer (met Far Cry 3) nam ik lang de tijd om eens goed om mij heen te kijken en te genieten van het prachtige uitzicht over het exotische eiland, nuchter doe ik dat ook wel maar zeker niet op dezelfde manier. Maar goed, nu was ik met Skyrim bezig en ongeveer een half uur na inname merkte ik opeens dat ik veel avontuurlijker begon te denken, zoals mijn innerlijke kind dat zou doen. Ik zag bijvoorbeeld een schatkist en dacht 'Wow vet, een schatkist! Nu ben ik net een piraat.' Normaal gesproken zie je die zoveel dat ik er totaal geen aandacht aan besteed behalve dat ik de spullen eruit haal. Ik kwam de grot uit en zag een prachtig meer. Ik was op ontdekkingstocht en ging planten plukken. Het was nacht en het licht van de sterren en de maan waren erg mooi. Ik zag een prachtige plant (Nirnroot) en voelde mij voldaan dat ik deze zeldzame plant ontdekt had. Even later was ik weer ergens anders en zag ik een draak die een reus aan het aanvallen was. Ik pakte mijn pijl-en-boog en jaagde op de draak. Opeens merk ik dat de reus mij de lucht in wil slaan en ik vlucht voor hem. Dan bedenk ik mij hoe bizar de situatie is: als een vriend mij op zou bellen en mij zou vragen wat ik aan het doen ben zou ik moeten zeggen: 'ik ben aan het jagen op een draak maar er zit een reus en een mammoet achter mij aan.' Door de truffels is het net of ik er echt bij ben, alsof ik dit allemaal echt meemaak. Daarom geniet ik ook zo erg van bepaalde video's op YouTube kijken tijdens het trippen, het voelt alsof je zelf op avontuur bent en prachtige ervaringen opdoet. Niet mijn eigen screenshots, maar geeft een goede sfeer-impressie van wat ik meemaakte op Skyrim. 1. Genoeg gegamed voor vandaag, tijd voor iets anders. Ik had al muziek opstaan, op een willekeurige playlist. Ik had eigenlijk wel honger, ik ging op mijn bed zitten en at een krentenbol. En nog een, erg lekker, bijzonder hoe intens je eten proeft tijdens het trippen. Daarna verrukkelijke mango gegeten, mijn maag was weer gevuld. Ik keek in de spiegel en deed de capuchon van mijn vest over mijn hoofd. Ik herkende mijzelf nog nauwelijks: ik zag er zo anders uit. Langer, volwassener en knapper dan normaal. Als ik de capuchon afdeed zag ik er weer zo eng uit zoals ik er altijd uitzie onder invloed van Atlantis. Ik trek een aantal gekke gezichten en vind het grappig hoe ontzettend anders ik er telkens uitzie, als een compleet ander persoon. Ik druk met mijn handen mijn wallen en wangen naar beneden en ik ben opeens zo ontzettend lelijk haha. 2. Ik voel de behoefte om lekker languit op bed te liggen en simpelweg van de muziek te genieten. Ik sluit mijn ogen en daar gaan we weer, prachtige psychedelische vormen, bijzondere closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik zie een soort fractal met allemaal kleine buddha's: een soort van buddhabrot maar dan niet alleen de vorm maar echt de buddha, inclusief gezicht, erg klein en zich overal herhalend in geometrische psychedelische vormen. Een tijdje terug had ik wat informatie over fractals opgezocht en las daar kort iets over de buddhabrot, ervaar ik dit nu echt of ervaar ik dit omdat ik dit laatst gezien heb en is dit slechts een projectie van mijn hersenen? Ik open instinctief mijn ogen want ik weet het niet. Ik doe ze weer dicht en zie andere patronen. Het voelt alsof ik heel lang ben en het contact met mijn voeten kwijt ben, of beter gezegd: ik voel mijn voeten wel maar niet mijn benen die het verbindingsstuk tussen voeten en lichaam vormen. Opnieuw open ik mijn ogen en beweeg ik mijn benen om te bevestigen dat ze nog levend zijn en tot mijn lichaam behoren. Fijn, ik sluit mijn ogen weer en zie nu een persoon lopen in een lijn, in een soort van kamer richting een deur. Dit beeld is verviervoudigt, het is symmetrisch en ik zie het links, rechts, boven en onder. 'Wie zijn deze mensen?' denk ik bij mezelf en voel mij niet helemaal op mijn gemak, deze personen heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Ik zie een ander mens opeens, opnieuw gemixt met psychedelische patronen. De visuals gaan zo een tijdje door, de mensen verdwijnen en ik vind het heerlijk ontspannend. De muziek op de achtergrond maakt het extra mooi, de stiltes in de muziekstukken zelf, vlak voor een breakdown, zijn zo mooi en intens! Dit is een van de vele redenen waarom ik zo van trippen houd, en dit vind ik het aller-allermooiste! De prachtige psychedelic visuals gemixt met de mooiste muziek die ik mij kan voorstellen. Geen woorden voor, alleen de reinste, prachtigste intense vrede en gevoelens. Ik drijf helemaal weg naar hogere sferen, het scheelt niet veel of ik word weer meegenomen net als tijdens mijn mooiste trip tot nu toe. Dan bedenk ik mij of dit geen kwaad kan? Ik voel mij zo goed, zo vredig, maar wat als ik niet meer terugkeer en voorgoed mijn lichaam verlaat? Ik zou er op zich niet zoveel bezwaar tegen hebben, waar ik heen zou gaan zou de mooiste plek zijn die ik mij kan voorstellen, maar dan laat ik wel een hoop nabestaanden achter. Bovendien heb ik nog genoeg plannen met mijn leven. Ik bedenk mij dat ik van geen incidenten weet in de geschiedenis van de mensheid waarin iemand gestorven is tijdens het trippen simpelweg omdat ze uit hun lichaam zijn getreden. Maar goed, hoe goed is zoiets gedocumenteerd? Dit is te mooi om mee te stoppen, maar in plaats van mij volledig over te geven probeer ik na te denken over het leven, dan blijf ik in ieder geval bij bewustzijn. Dit lijkt enigszins op de buddha die ik oneindig vaak herhaald zag met mijn ogen dicht. 3. De filosofische gedachtes stromen in volle gang en onder de intense vrede die ik voel tijdens de ongelooflijke visuals en muziek kan ik heerlijk helder en objectief nadenken over het bestaan. Ik zie voor mij een soort van visioen van de mensheid, wij als soort, die door de geschiedenis heen zoveel bereikt heeft. Van jagers en verzamelaars naar ontwikkelaars van technologie. Van ons nederig begin naar de prachtige technologische apparaten die wij de ruimte insturen. Allemaal nieuwsgierig en vol verwondering voor het bestaan, ik zie voor mij hoe wij hier allemaal op onze eigen manier mee omgaan. Meerdere elementen uit mijn eerdere trips komen terug, de gedachte dat liefde alles aan elkaar bind en dat er geen problemen zijn. Het is maar net hoe je er mee omgaat. Het is zo ontzettend mooi, deze gedachtes, de visuals, de muziek, dit gevoel... Iedereen zou dit mee moeten maken, maar toch zijn er maar weinig mensen die dit in hun leven zullen ervaren. Simpelweg omdat ze er niet van afweten of afgeschrikt zijn van psychedelische middelen. Als zaken anders waren gelopen was ik misschien net zo geweest en had ik al het moois dat truffels mijn leven gebracht heeft nooit ervaren hebben. Dolgraag zou ik de populariteit ervan willen verspreiden en zoveel mogelijk mensen hiermee in aanraking laten komen, zodat zij op hun beurt weer in aanraking kunnen komen met hun ware zelf, het zelf dat naarmate men ouder wordt onderdrukt wordt door culturele conditionering en cynisme. Het avontuurlijke sterft in veel mensen na het kind-zijn. Tijdens een trip komt dit aspect (vaak) weer helemaal terug. Ik beschouw mijzelf zeker niet als iemand die altijd maar vasthoudt aan het verleden of nostalgisch is, helemaal niet zelfs. Maar toch geloof ik dat er iets verloren gaat in de overgang naar volwassenheid, een nieuwsgierigheid en interesse voor de wereld om ons heen. Het vermogen om te geloven dat alles mogelijk is, dat elke actie nog niet vastligt en elk mogelijk gevolg kan hebben. Het vermogen om plezier te hebben van de kleinste, schijnbaar betekenisloze dingen. Het is allemaal zo mooi, het bestaan, ik ben zo blij dat ik bijna niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik lach een aantal keer hardop tijdens al deze gedachtes, het is zó prachtig om te bestaan. Ik herken mijn lach niet als mijn eigen lach maar het voelt goed. Het voelt alsof het rechtstreeks uit mijn ziel komt. Dit is niet een lach omdat het grappig is of omdat ik pret heb, alhoewel dit allebei tevens het geval is. Ik lach omdat het bestaan zo prachtig is. 4. Het verwondert mij hoe helder ik kan nadenken, zo onbevooroordeeld, zo waarheidsgetrouw. Het is zo ongelooflijk simpel eigenlijk, maar het voelt echt alsof ik vanuit een heel andere laag, vanuit een heel ander perspectief naar dingen kijk. Een laag die niet te bereiken is terwijl ik nuchter ben, die dan compleet in mist gehuld is. Ik weet dat het waar is en ik zie hoe mensen zoveel om elkaar geven, van elkaar houden. Mensen zijn niet van nature kwaadwillend, dan is er absoluut iets verkeerd gegaan op een punt in hun leven. Een gebrek aan liefde of het niet kunnen accepteren hiervan. En toch is de liefde overal om ons heen, ook al zien we dit niet altijd in, wat het leven soms lastig maakt. Ik ben compleet overtuigd van wat ik nu allemaal bedenk, hoe kan ik ooit niet immens van het leven genieten? Alles is zo mooi, zelfs zonder muziek, zelfs zonder deze prachtige visuals. Wij als soort, de mens, zijn zo mooi. We bedoelen het goed, ook al is er zoveel verkeerd in de wereld, er wordt zoveel aandacht besteed aan economisch gewin, aan streling van het ego en zo weinig aan verlichting, vrede, persoonlijke ontwikkeling, ware liefde voor je naasten. Het is zo simpel, en toch is het voor zoveel mensen zo moeilijk... Het wordt ze moeilijk gemaakt door het systeem wat zoveel mankementen in zich heeft. Truffels (en ik neem aan andere psychedelische drugs) en met name de goede mindset die daar uit volgt (zowel tijdens als na de trip) zijn de verlossing, het geneesmiddel om het leven weer in haar schoonheid te herstellen. 5. Elk willekeurig object heeft zo'n ongekende schoonheid, er is zoveel mogelijk... Het is al laat, ik begon pas met trippen rond 21 uur en het is nu al bijna middernacht, maar ik heb nog de hele nacht voor mij. Ik hóef niet te slapen, wat is tijd eigenlijk? Tijd bestaat niet, tijd is er altijd, tijd is een menselijke label, een kunstmatige uitvinding om orde te scheppen. Maar in feite is er alleen maar het nu, het verleden, de toekomst. Waarom geniet ik niet meer van het leven? Ik merk dat ik mij voorheen altijd al snel verslagen opgeef, alsof ik het altijd te druk heb om aan de dingen toe te komen die ik graag zou willen doen. Alsof de dag al voorbij is voordat ik er aan begonnen ben. En ik realiseer mij dat dit complete onzin is. Ik doe toch de dingen die ik leuk vind? Ik lees toch? Sport? Geniet van de natuur? Kijk series, films? Speel games? Ga met vrienden om? Ik doe de dingen die ik leuk vind, maar sta er te weinig bij stil. Ik denk altijd dat ik te weinig daarvan doe, dat ik ieder ding hiervan nóg meer zou moeten/kunnen/willen doen. Niet allemaal elke dag, en niet de hele dag, maar toch wel iets de meeste dagen. En wat doe ik verder? Studeren? Werken? Als ik het echt stom zou vinden dan doe ik het toch niet? Ik doe het omdat ik het wíl. Ik doe het voor mijzelf, niet voor mijn docenten die het waarschijnlijk weinig zouden schelen, niet voor mijn werkgevers die mij zo zouden kunnen inwisselen voor iemand anders. Ik heb zelf de controle over wat ik doe met mijn leven. Ik besluit om de rest van de nacht, tot ik echt te moe word, gewoon te genieten van de dingen die ik leuk vind. En alle dagen daarna. 6. Ik lig nu al zo lang op bed en vind het tijd voor wat variatie. Ik kruip achter de computer en bezoek een forum over een muziekgenre waar ik erg fan van ben (trance). Armin van Buuren heeft een nieuw album en dit wordt besproken op het forum, ik lees iets over zijn eerste single uit 1993/94 met de titel 'Deep Inside the Mother'. Huh? Wat een aparte titel denk ik. Hier heb ik nog nooit van gehoord. Ik Google het en kom op een obscure Russische site uit waar een sample gepost is met als onderschrift dat het een ontzettend zeldzame plaat is. 'Is it real or is it fake?' vraagt de video. Ik weet het antwoord niet, maar wat ik hoor klinkt wel als iemand die voor het eerst een elektronisch muzieknummer produceert. Maar wauw, bepaalde stukken klinken zo goed, die geluiden zijn zo prachtig, zo diep! Ze reiken zo ver en ik krijg een beeld van de kosmos voor me, alsof ik gewichtloos door de ruimte zweef op de muziek. Wat een genie, ik stel mij voor hoe een jonge Armin met een software programma speelt en goedklinkende geluiden selecteert en aan elkaar plakt. Als het nummer af is zie ik voor mij hoe hij het vol trots met de rest van de mensheid deelt. Hoe ontzettend mooi denk ik, zo iemand die iets moois heeft ontdekt of gemaakt en dit met andere mensen deelt, die hier vervolgens weer van kunnen genieten. Muziekmakers hebben echt iets toegevoegd aan de mensheid denk ik, zij doen echt werk wat zoveel toevoegt aan het leven. Hoe mooi en leuk als andere mensen hier van kunnen genieten. En weer is het liefde die het aan elkaar verbindt. Liefde en een nieuwsgierigheid voor het mysterie dat het bestaan is. Van hetzelfde YouTube-kanaal kom ik op andere trance-klassiekers waar ik nog nooit van gehoord heb van de jaren 90 terecht en ik raak zo diep onder de indruk van alle pracht die ik hoor. Ik zie de tracklist van de mix en neem het vol bewondering in mij op: track- en artiestnamen die zoveel met de mysteries van het universum te maken hebben. Deze mensen hebben het begrepen denk ik en vol liefde iets ontzettend moois gecreëerd en vervolgens gedeeld met de mensheid. 7. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gevoeld om video's te kijken. Uiteindelijk doe ik dit nu alsnog en ook dit is weer mooi en bijzonder. De muziek is nog steeds prachtig maar visueel begint alles minder sterk te worden en keer ik langzaam terug naar de gewone wereld. Dit komt goed uit want ik begin ook wel moe te worden. Ik geniet nog even na in een prettige afterglow en besluit dan uiteindelijk om te gaan slapen. Ik heb een fantastische trip gehad, een trip precies zoals ik zou willen, met de ingrediënten wat trippen de mooiste ervaring ter wereld maakt voor mij. Het bevestigd voor mij dat Atlantis mijn favoriete truffel is, deze truffel heb ik nu 6 keer gebruikt en is eigenlijk consistent goed. Ik weet onderhand wat ik er zo'n beetje van kan verwachten, wat ik er wel en wat ik er niet mee moet doen. Graag zou ik mij weer een keer volledig mee laten nemen naar de hogere sferen, dat blijft nog steeds de mooiste ervaring uit mijn leven en hier ving ik er ook weer een glimp van op en maakte ik het kort mee. Ik voel mij echter veiliger als er iemand bij zou zijn en wil het ook weer niet te vaak doen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het ooit minder bijzonder zal vinden, maar om het écht speciaal te laten blijven lijkt het mij beter om dit niet elke trip te proberen maar voor speciale momenten of simpelweg 'once in a blue moon' te bewaren. Bedankt voor het lezen!
  11. Trippers: Ik Bas, 35 jaar samen met een vriendin R van 26 jaar. Inleiding: In de afgelopen 2 jaar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met een aantal soorten geestverruimende / beperkende middelen zoals xtc, ghb, speed, ketamine en lachgas. Truffels stonden al een tijdje op mijn verlanglijstje maar tegelijkertijd had ik er ook een soort angst voor. Echter, met de andere middelen viel het ook reuze mee achteraf dus toch maar besloten en eens te proberen. Veel op internet gelezen en veel wijzer geworden van de tripreports hier. Toen maar de smartshop gegaan en besloten met de lichte Mexicana truffels te beginenn om te kijken hoe het uitpakt. Tot mijn grote verbazing vond mijn vrouw het wel leuk om ook eens te proberen en dezelfde avond hebben we alletwee 1/4 portie naarbinnen gewerkt. De smaak was goed te doen maar we voelde vrij weinig. Gezien het tijdstip hebben we het er maar bij gelaten en zijn we lekker in bad gegaan en toen naar bed. De lichten waren wel mooi en helder maar verder niet veel. Mijn vrouw voelde nog minder. Ik wist nu dat ik veel meer moest pakken om echt iets te voelen. Met R besprak ik mijn ervaringen en zij vond het ook wel leuk om eens te proberen. Samen planden we een datum en 24-10-2015 zou het dan gebeuren. Bij haar thuis, lekker rustig, geen kinderen, met z'n tweetjes. De week ervoor kocht ik op advies van wat ik hier gelezen heb wat speelgoed zoals breeklampjes, een sneeuwpopje, bellenblaas, wat klei en chocolade en drie doosjes van 10 gram Atalantis truffels. De trip: Met een lege maag word ik door mijn vrouw bij onze lieve vriendin R afgezet om 17:15 en ze wenst me een fijne avond. Ze komt me wel weer ophalen wanneer het voorbij is, zegt ze. We besluiten om thee te gaan zetten en snijden de 30 gram Atlantis in kleine stukjes en terwijl ze staan te trekken, roken we even een sigaretje. We verdelen de inhoud over 2 grote glazen en gaan lekker op de bank zitten. Om 18:00 drinken we het glas leeg, best te doen is onze conclusie. Beter dan mijn spinazie shakes, zegt R nog. Dan steken we wat kaarsjes aan en zetten we wat youtube muziek aan op de TV. R klaagt dat ze geklop hoort buiten en zet de TV op mute. Iemand in de verte is aan het timmeren ofzo, niet wetende wat voor een belangrijke rol hij nog zou gaan spelen in ons gezellig avondje. We grappen nog even om er heen te gaan en te zeggen dat hij moet stoppen. Of om in ieder geval te kijken wat hij maakt dat hebben we er misschien vrede mee. We kletsen nog wat en na niet al te lange tijd voel ik een rush op komen zoals ik die ook van een pilletje ken. Heftig maar niet vervelend. Ik kijk door het raam naar buiten en zie de kamer al een beetje golven. R voelt nog niet veel maar zegt dat het bij haar ook altijd wat langer duurt voordat iets werkt. Bij mij wordt het als behoorlijk heftig en ik besluit even naar de WC te gaan. Ik ga maar zitten met plassen en kijk naar het klepje van de wcrolhouder. Daar staat vanalles geschreven maar ik wil niet de moeite nemen om te lezen wat er staat. De letters beginnen te dansen en ik proest het ineens uit van het lachen, ik denk bij mezelf "dit is grappig". Terug in de kamer ga ik weer op de bank zitten en zie dat R mooi licht geeft. De kleuren van de TV reflecteren op haar gezicht en dat is leuk om te zien. Ik kijk weer naar buiten en zie de allemaal gezichtjes in de bladeren van de bomen. R heeft zin om te roken en we gaan op het balkon zitten. Die vent is nog steeds aan het timmeren en we vragen ons af wat hij aan het maken is. Moet toch onderhand wel klaar zijn?! Is hij misschien op een ladder aan het timmeren en moet hij voor iedere spijker terug naar beneden? Ik vind het zielig voor R dat ze zo'n fijn huisje heeft en dat hij haar stoort met zijn getimmer. Ik zeg dat zijn vrouw toch ook wel een keer moet komen zeggen dat hij moet stoppen. We gaan weer naar binnen en dan begint het bij R ook echt te werken. we gaan nog even door over het timmeren van die vent aan de overkant. Ik vraag aan R of je eigenlijk thuis wel mag timmeren zonder vergunning. Ze klapt dubbel van het lachen en ik hou het ook niet meer. (Ik ben normaal heel serieus en lach niet zo vaak, heerlijk om weer eens zo te lachen zoals je als kind dat wel eens kon . R gaat een paar keer naar de WC en steeds als ze er niet is en ik alleen in de kamer ben worden de visuele aspecten veel sterker. Vooral als ik staar naar de lichten op tafel ga ik echt over in een andere wereld. Als ze terug komt verdwijnt dit en praten verder. Ze probeert me uit te leggen dat dingen uitleggen zo moeilijk is ineens. Dat alleen al onder woorden brengen lukt totaal niet en we lachen ons helemaal leeg Dan gaan we weer een sigaretje roken. We zoeken onze schoenen en jas en het lijkt een hele onderneming om te gaan roken. Wat een reis. R zit haar schoenen aan voor plunjezak en lacht omdat we echt op reis gaan naar het balkon. Eigenlijk willen we niet meer naar buiten en besluiten maar binnen te gaan roken bij de kier van de deur. We hebben het weer even over de timmerman. Ik zeg misschien moeten maar even bellen om te zeggen dat we toch niet komen. Dat is echt super grappig om dat moment. R overtreft dit door te zeggen dat we er naartoe moeten gaan om te zeggen dat we toch maar niet komen. Dit is helemaal hylarisch! We maken ervan dat je met de auto ergens heengaat om vervolgens te zeggen dat je niet komt. Nog grappiger! Wanneer we denken dat het grapje zijn hoogtepunt heeft bereikt verzinnen we dat je op vakantie gaat met het vliegtuig om daar te gaan zeggen dat je niet komt. We houden het niet meer En dan overtreft R dit door te zeggen, boeken met vroegboekkorting, like deel en win! Ik ga even naar de wc en als ik terug kom zegt R dat het best heftig is en ze vind het fijn dat ik weer terug ben. Ik doe mijn trui uit en zeg dat mijn wit ff shirt wel heel saai is ondanks dat hij nieuw is. Maakt verder niet uit. R heeft last van misselijkheid en ik stel voor even wat afleiding te zoeken door de speeltjes erbij te pakken. Ik begin met de breekstaafjes en probeer te verpakking open te maken. Dat valt niet mee. Ondertussen kletsen we wat en na voor mijn gevoel een half uur aan de verpakking te hebben gepulkt geef ik ze aan R. Ze vindt alles een beetje eng en durft eigenlijk niet. Toch doet ze het en haalt meteen het dopje van de koker en ik haal ze eruit. Ze vindt het maar eng. Ik knak ze en ze wil wel een oranje. Grappig om te zien. Ik kijk van dichtbij en zie hoe ze gemaakt zijn. Ik speel wat met de lampjes en R kletst wat. Ze verbaast zich over haar handen. Ik kijk naar mijn handen en inderdaad, net of ze niet van mij zijn, maar zelfstandig zijn. Het om en om dichtvouwen van je handen geeft een grappig slowmotion effect. Ik zet mijn handen op de bank en doe net of het voeten zijn die lopen. Ik zeg dat het eigenlijk veel logischer zou zijn wanneer we op handen en voeten zouden lopen. Dan val je niet zo snel om. Wel jammer dat er dan iemand altijd rechtop moet lopen om de deur open te doen. Dit levert weer een heerlijke lachbui op. R zegt dat ze dan de klinken wel lager zouden maken. Ik denk nog maar dan moet je die met je mond open doen. Dat is vies. Maar ja, als je dat niet wil dan kun je nergens naar toe. Dat is ook zielig denk ik. We kijken op tafel en zien dat het een bede is op tafel dat vinden we allebei. Als die verpakkingen. Ik breng ze naar de prullebak. Dan hebben het over rekenen wat we wel eens samen voor R haar opleiding moeten doen. Wat is dat eigenlijk nutteloos. Je schrijft dingen op die al zo zijn. Wat heeft dat voor zin om op te shrijven dat 4/2, 2 is. Dat is toch zo waarom dan opschrijven. Totaal nutteloos. Mensen die rekenen verzonnen hebben vinden we maar stom. Hetzelfde als mensen die verpakkingen maken, die zijn ook maar dom. Ik geef R een sneeuwpopje (zo'n bol met water en vlokjes) en ze begrijpt niet wat het is. Alleen zijn hoofd zit in de bol water. Dat is zodat hij binnen kan staan zonder te smelten bedenken we. We maken wat chocolade open en die is heel lekker. We bedenken dan dat het best zonde is om met je geld dingen te kopen waar je niks aan hebt. Zoals die sneeuwpop. Moet je daarvoor nou naar school en werken om geld te verdienen om zo'n nutteloos ding te kopen. We snappen het niet. R kijkt op haar telefoon en ziet dat het pas 20:30 is. Ik kan het niet geloven. We hebben gevoeld alsof we een hele reis gemaakt hebben! Wazig zeg. We praten na over hoe de tijd zo anders beinvloed wordt dan met bijvoorveeld XTC. Dat verkort de tijd juist. Dan zijn we er ineens allebei uit en dat vinden we jammer. We voelen ons leeg. Saai zo eigenlijk. We denken er nog even aan om naar een hardstyle feest te gaan maar dat doen we over twee weken al. Niet zo verstandig. Ook lijkt het leven even erg zinloos. Ik leg nog uit dat mijn kinderen wel zingeving brengen voor mij. Zo praten we nog even diepzinnig door en dan voelen we ons ineens niet meer zo depri. Ik app mijn vrouw dat ze me komt halen en R wil nog wel even mee naar ons. Daar bestellen we een pizza 4-formaggi en we drinken lekker een wijntje. Dat smaakt heelijk. Mijn vrouw brengt R weer naar huis en ik kruip lekker in bed. Heerlijk geslapen. Wel gedroomd dat ik R nergens kon vinden. Zij appt me 's morgen dat ze hoofdpijn heeft. Ik heb nergens last van. Conclusie: Een hele leuke ervaring waarbij ik heel erg genoten heb van het lachen. Ik vond het helemaal niet eng en denk dat ik de volgende keer nog wel wat meer wil pakken. Heb me verbaasd over de tijd die het geduurd heeft. Het leek uren te duren en niet de 2,5 uur die het maar geduurd heeft. De volgende keer met mijn vrouw erbij lijkt me ook erg leuk, die kan ook zo heerlijk lachen.
  12. Mijn vriend en ik zijn nog niet heel ervaren met truffels. Ik had al een keer eerder mexicana (10 g) uitgeprobeerd, maar die trip was behalve leuk verder niet echt bijzonder. Voor mijn vriend zou dit de eerste keer worden. We hadden 3 zakjes 15g van www.magic-truffels.nl besteld en die waren er al na 1 dag. We hebben deze keer allebei 10g gedaan en er is dus nog 25g over voor de volgende keer. We hadden zijn huis een beetje tripklaar gemaakt.. Dat betekent matjes, dekens en kussens op de grond, een koptelefoon klaargelegd voor als we muziek zouden willen luisteren en eten/drinken op de tafel, omdat we best zin hadden om na 5,5 uur weer wat te eten. Eerst moesten we de truffels eten. God, wat lekker. Mijn vriend kreeg ze aardig makkelijk weg, maar ik moest moeite doen om ze binnen te houden. Toen ze eindelijk allemaal weg waren, was het wachten tot het effect kwam. Volgens de tripsitter duurde het ongeveer een halfuur tot drie kwartier (we hadden voor onszelf de klok weggehaald, zodat we niet op de tijd gingen letten) voordat we raar met onze handen gingen bewegen. Het eerste gevoel wat ik kreeg was puur lichamelijk. Mijn benen voelden als spaghetti, mijn handen konden niet stoppen met draaien, het was als een warm, tintelend, verlamd, puddingachtig gevoel. Toen kwamen er ook visuals, alles begon te bewegen, de boeken leken uit de boekenkast te vallen, en een stoel met ribbelachtige bekleding leek te golven als de zee. Ook de kleuren waren heel opvallend, het waren felle vlakken, een beetje zoals een schilderij van Picasso. Opeens namen 2 kleuren de overhand; roze en groen. Alles bestond uit roze en groen. Mijn vriend was ontzettend druk als een soort voetbalcommentator alles aan het reporteren wat hij meemaakte. Hij was rood aangelopen en lag naast me. Zijn gezicht leek op dat van een varken (een beetje eng). Zijn neus kwam helemaal naar buiten, zijn ogen waren super bol en groot en alles was roze en groen en in beweging. Mijn vriend was ook nog eens aan het bewegen en praatte aan een stuk door. Mijn trip was op dat moment ook ontzettend heftig en ik wou me er op focussen en ook graag zeggen wat ik zag tegen de tripsitter, maar ik kon het er simpelweg niet uitlaten, doordat mijn vriend zoveel aandacht trok. Ik moest erg om hem lachen, maar op een gegeven moment ging het lachen vanzelf over in keihard huilen. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik had niet goed door dat ik aan het huilen was, ik voelde alleen de tranen goed, als een soort water overal om me heen. Ik ging zo hard, het voelde als een explosie van emoties, als ik mijn ogen dicht deed stormden alle kleuren door mijn hoofd heen. Ik voelde me bijna mee de diepte ingesleurd worden terwijl ik aan het huilen was, maar ik wist dat ik me nu niet op de donkere kleuren moest focussen maar naar boven moest naar de lichte kleuren. Op een gegeven moment was ik wat rustiger geworden en besloot ik dat ik op moest schrijven wat ik zag. Ik pakte een pen en een stuk papier, maar het schrijven ging lastig. Ik heb geloof ik 5 krabbelende regels geschreven terwijl ik nog half aan het huilen was, maar ik ging niet bad, want op mijn handen zag ik vrolijke bloemetjes terwijl ik schreef en mijn haar zat ook vol met bloemetjes. Mijn vriend was wel van streek geraakt, omdat hij het gevoel had mij tot last te zijn en lag op een gegeven moment huilend op de grond. Alles leek simpel toen, alleen mijn vriend was de enige onzeker factor in mijn trip, omdat ik wist dat hij ook van alles meemaakte, waar ik geen deel van was. Ik vond het wel moeilijk dat we allebei zo geheel in onze eigen wereld zaten en het niet goed konden delen. Gelukkig verliep de rest van de trip redelijk vrolijk. Ik zag nog steeds zo duidelijk alle kleuren, de tripsitter had een overhemd aan met witte knoopjes en opeens viel al het wit in de ruimte me op, dan weer het groen, dan weer het blauw enz. Het hele plafond was geel met groene, rode, blauwe en witte bobbeltjes en ik zat er vol verwondering naar te kijken. We hadden beloofd om onze vriendin op te bellen tijdens het trippen en het was heel moeilijk om te concentreren, maar uiteindelijk heeft mijn vriend dan toch het nummer in kunnen typen. Ik heb een tijdje alleen met haar op de gang gepraat, maar het bracht me een beetje terug in het echte leven toen ik haar hoorde en het was moeilijk om mijn enthousiasme te delen. (Ondertussen was ik soms ook afgeleid en stond gewoon naar mezelf te staren in de spiegel, tot ik opeens weer een geluid uit de telefoon hoorde). Mijn vriend heeft echter daarna nog 3 kwartier op een ernie-achtige stem al zijn belevenissen aan haar gerapporteerd. Ik werd wat filosofischer, ik wou even alleen zijn met mijn gedachten. Ik ging naar boven, naar de donkere kamer van mijn vriend. Ik wist totaal niks meer van ruimte, tijd, verhoudingen en mezelf. Ten eerste had ik geen benul meer wie ik zelf was, ik had niet meer het gevoel dat het lichaam van mij was en ik leef zelfs te zijn vergeten dat ik een persoonlijkheid had. Tijd was vreemd, ik wou er wat over op schrijven, maar ik snapte er helemaal niks van. In mijn tripwereld stond alles stil, als een soort schilderij waarin ik leefde. De verhoudingen waren ook weg.. Mijn handen leken ver weg als ik typte en heel groot en klein te gelijk. Ik voelde me een worden met de omgeving, ik snapte niet dat ik een lichaam had dat los stond van alles. Ik had mezelf even gefilmd waarin ik dingen probeerde uit te leggen, en toen ik dat afspeelde zat ik alleen maar vol verbazing naar mijn eigen hoofd te kijken. Toen ik weer beneden kwam was mijn vriend nog steeds aan de telefoon, ik besloot wat te eten. Ik tripte nog wel heel erg, maar langzaam aan werd het weer wat normaler. Mijn vriend en ik hebben nog een filmpje opgenomen, waarin ik dacht dat ik weer best normaal was. Maar de woorden die ik in het filmpje zeg bleken achteraf: 'dit ben ik, ik besta' en 'ik snap niet dat alle moleculen kunnen samenvloeien in een gezicht en dat ik dat dat ben'. Dus het effect was er waarschijnlijk nog wel Toch was het vrij snel daarna weer normaal en zag ik alleen de kleuren nog wat feller en voelde ik me nog een beetje stoned. Ik was heel moe, maar al met al was het een hele emotionele, kleurrijke, filosofische trip. Het leek even verkeerd te gaan, maar ik ben bovenop gekomen en het was ontzettend heftig maar leuk om mee te hebben gemaakt Xxx H En hier die vriend dan, we delen deze account Nu voor mij, ik had nog nooit truffels gehad, wel ervaring met andere (hard)drugs en 2 keer wezen sitten maar meteen 10 gram atlantis was zeker niet niets, ik vond ze eerlijk gezegt wel lekker, toen mn vriendin de eerste keer ging truffelen had ik een klein hapje mexicana geproeft omdat het volgens hun (ze waren met zijn 4en die keer) naar rotte walnoten smaakte. Ik vond het toen eerlijk gezegt wel lekker en deze waren ook niet echt slecht. Ik had ze dus ook wat eerder op dan mn vriendin die de hele tijd vieze gezichten trok. Volgens de sitter begonnen we na ongeveer 30-40 minuten raar te doen, met onze handen te schudden en voor een groot deel herriner ik me dit ook nog, het leek alsof tijd heel snel ging en ik eigenlijk alles super langzaam beleefde. Ik ging steeds lachen, en praatte oncontroleerbaar tegen de sitter, mn vriendin en natuurlijk tegen mezelf, want het voelde voor mij alsof ik met 4 mensen tegelijk was. Ik probeerde te lopen maar eerst moest ik een tijdje kruipen, toen ik weer kon staan ben ik even op een stoel gaan zitten, pakte mijn ipad en zette heel even muziek op. Ietsje later keek ik op en zag ik mn vriendin huilen, ik had nergens een idee van, laat staat waarom ze huilde. Ik kroop naar haar toe en aaide haar over haar hoofd, dat leek een tijdje te helpen maar ik snapte nog steeds niet wat er was dus toen zij opnieuw begon te huilen deed ik dat ook en het leek alsof we eventjes bad gingen, dat ging even door, we gingen steeds van huilen naar lachen naar weer huilen en het leek alsof mijn lichaam zich compleet aan haar aanpaste omdat ik voelde alsof zij het enige was waarmee ik connectie kon maken. Toen kwam de tweede sitter binnen lopen, die was even weg geweest. Dat was eigenlijk erg raar, ik wist dat die zou komen als we ongeveer een uur bezig waren met trippen maar t leek op t moment dat ze binnen kwam al 3 uur te duren. Ik was eigenlijk ook helemaal vergeten dat ze bestond tot ze binnen kwam okal kende ik r al een behoorlijke tijd. Ik werd eventjes terug geroepen naar de realiteit en maakte me opeens erg zorgen om mijn vriendin omdat ze vanuit dat oogpunt erg raar deed. Dat terug komen in realiteit was niet bepaald leuk want ik merkte dat ik misselijk was en had even door dat ik erg raar deed. Ik ging naar de wc omdat het voelde alsof ik moest overgeven en voelde me eventjes 6 jaar oud, alsof ik echt heel klein en onwetend was over alles dat bestond. Ik kwam terug in de trip-kamer en vond daar mijn vriendin op de grond op een matje, ik ging er weer bij zitten en liggen steeds opnieuw haar naam zeggend en steeds iets wat ik niet herinner opnieuw vertellen. Ik maakte me erg zorgen om dat ik te raar deed en wilde gewoon dat het goed met haar ging. Weer was het heel eventjes te veel voor ons en we gingen gewoon liggen en elkaar vasthouden. Daarna kon ik een tijdje niet ophouden met praten en het leek alsof ik een klein onderdeel was van het grote geheel dat mijn vriendin was. Toen bedachten we dat we nog een goede vriendin van ons zouden bellen en ik heb na nog iets van 5 keer afgeleid te zijn haar nummer gevonden op mn ipad (mn mobiel was kapot) eerst heeft mijn vriendin haar even mee naar de gang genomen terwijl ik zat te eten en te denken over vanalles, leven, tijd, eten. Ik weet jammer genoeg niet meer zo goed wat ik nou allemaal had bedacht maar het was zeker intessant, en als je aan de sitters zou vragen wat ik zei zouden ze je vast wat kunnen vertellen wat klopt maar niet te snappen is. Toen kwam mijn vriendin de kamer weer in en heb ik nog ongeveer 45 minuten met de telefoon rondgelopen en "mijn wijsheden gedeeld". Ik heb ondertussen een portie noodles voor mezelf gemaakt uit zo'n yum yum pakje van de albert heijn en steeds vergetend dat ik de telefoon had ben ik maar blijven praten zo af en toe schrikkend als er werd teruggepraat. Langzamerhand begon het uit te werken en ik bleef maar praten over het bestaan, "ik besta", "jij bestaat", "mensen bestaan graag samen", "elke kamer is een universum en elke ding is een onderdeel van dat geheel" waren een paar van de dingen die ik erg graag herhaalde. Toen hebben we nog wat pannenkoeken gebakken en gegeten en nog een beetje zitten spacen en praten in een sfeer die het makkelijkst te omschrijven viel als stoned. Daarna zijn we langzamerhand naar bed gegaan en okal zijn we volgens mij allebei even bad gegaan was het een zeer geslaagde middag/avond. Edit: ik herriner me nu ook weer dat alles heel groot of heel klein werd, klein detail, maar t hoorde er zeker bij. Bedankt www.magic-truffels.nl dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt H en S
  13. Talon

    Hoe complex

    HOE COMPLEX Op een leuke vrijdagavond zat ik op R te wachten. Hij moest werken en ik dronk koffie. Na ongeveer 6 uur kwam ik bij hem aan. Nu ik dit schrijf zijn we aan het trippen op philosophers stones. Elk 15 gram. Wat lekkere muziek op. Het is nu 1:27 Nu ga ik blowen en dalijk een pilsje. Ik ga heerlijk. Ik voel me zo verbonden met die jongen en de wereld in zoveel verschillende dimensies. Het was op de basisschool mijn beste vriend en nu lijkt het alsof we in een mickey mouse wereldje zitten. Ik kijk naar de stoeptegels. Elke stoeptegel een eigen persoonlijkheid. Ze golven heerlijk. Ze laten over zich heen lopen. Maar dat moeten we minder laten gebeuren. B en ik deden een vertrouwensproefje. Uit dit proefje bleek dat B eigenlijk heel erg op zichzelf is en moeite heeft met het vertrouwen van mij. Maar hij moet me toelaten. B ziet overal geesten in. ik merk daar zelf niks van. R zit zo in zichzelf, en de wereld die de tegels mij zo vertellen. Mijn laptop is ook een eng, maar vredig vriendje. R doet weird. 2:07 ik wil volume ik wil geluid. Ieder zijn eigen ding. R komt de omgeving tegen alsof hij er niet meer is. 2:15 alles is logisch voor R en alles valt op z'n plek. R beleeft een moment van zelferkenning. 2:23 de wereld staat even stil als ik dit typ. Dit typen was even alles voor mij. 2:40 we voelen hem allebei bizar ik ben ik jij bent jij “‘ vreemd' R heeft net de oven op zijn allerheetst aangezet zonder te zeggen. Ik was woedend. Het hele huis had kunnen affikken! Hij zag in mij een boze holbewoner. Ik voelde me ineens zo dicht bij het einde, de dood. Ik ging heel even bad maar ik had nu een missie om mijn mobiel tevinden waaraan ik mij weer optrok. Het ene moment eindigt het buiten in de wereld. Ik wil research doen en ik voel me zo afgestoten van de wereld. Ik ben bang dat R bad gaat(bleek niet zo te zijn). We moeten die muziek weten te vinden en de vrede tussen de ruimtes creeëren. En zo blijven kijken tot het eindigt. Met slapen. 3:55 Ik ben te versuft voor woorden. Wel helder maar de visuals zijn sterk aanwezig. Niet moe maar ook weer wel. Het voelt als mijn spieren die samen trekken. Ze trekken zich helemaal in. Achteraf kan ik dit persoonlijk niet vergelijken met mijn eerste trip. Ik ben nu veel verder gekomen en ben uit mijn lichaam getreden. Echt bizar. De volgende keer een lagere dosis.
  14. Ik heb afgelopen week mijn eerste truffeltrip beleefd. Aangezien ik veel plezier en informatie uit andere reports heb kunnen halen leek het me een goed idee om mijn eigen ervaringen te delen. Wie: Ik en 4 vrienden (M, G, S en D) Waar: Huis, Tuin, Schuur Wat: allemaal rond de 10 gram Atlantis Na een tijd te hebben gepraat en ingepland was woensdag het moment daar: ik zou met 5 anderen gaan trippen. Ik had van te voren de truffels aan huis gekregen. Eenmaal om 3 uur aangekomen met M, bleek dat 2 vrienden het niet zouden halen. Aangezien er nog een ander groepje in het huis was (hierover later meer) besloten we dan ook dat tripsitter D maar mee moest genieten. We sneden de truffels in stukjes en aten ze op met yoghurt. M en ik vonden de smaak bijzonder meevallen: als een flauwe walnoot. S vond het echter niet lekker en G ging bijna over zijn nek. D zou een half uurtje later komen. We zaten rustig op de bank te wachten. Na circa 30 minuten begonnen de effecten merkbaar te worden: iedereen was erg lacherig. D kwam aan en at ook zijn portie op. Op dat moment (15 minuten later) begon het pas echt. De bank waar we op zaten was een enigszins geribbelde grijze bank. Iedereen merkte dat de ribbels bewogen, een heel interessant fenomeen uiteraard. Ook het hout in het plafond begon te pulseren en de nerven bewogen als schaduwen over elkaar heen. Ik begon me ongelofelijk goed te voelen en werd intens gelukkig van het zachte tapijt. Hierop besloot ik onder het tapijt te kruipen, tot grote hilariteit uiteraard. Na hier een minuutje of 2 te hebben gelegen was het weer genoeg. Iedereen zat er inmiddels goed in. In het plafond zaten speakers, wat de sfeer alleen maar beter maakte uiteraard. Hoewel ik het volgende kwartier vooral compleet overdonderd door dit supergevoel op de bank lag, besloot ik toch te gaan rondlopen. De eerste paar pogingen lukte dit niet, ik zakte steeds weer in elkaar en lag heerlijk op de grond. Uiteindelijk overwon ik deze fase en vond ik samen met M, die ook wel zin had in avontuur, 2 dekens. Deze waren heerlijk zacht en zagen eruit als wolvenhuiden. We noemden dit onze "mantels" en zouden deze nog vele uren om hebben. De tocht door het huis zette zich voort. De huiskamer sloot aan op een lange gang met slaapkamers aan de zijkanten. Eenmaal in de gang aangekomen zag alles er geweldig uit: de gang zelf leek steeds langer te worden en de kleuren waren super. M besloot om met een aanloop erdoorheen te glijden, dit hebben we vervolgens minstens 10 minuten gedaan. Ook hier bleven we uiteindelijk een tijdje op de vloer liggen, wat erg beviel. Ik voelde me intens gelukkig en had zin in het leven. We waren kinderlijk nieuwsgierig en besloten alle kamers, die allemaal een andere wereld leken, te onderzoeken. Bij de 1e kamer was het direct prijs: een grote slaapkamer met een waterbed(!) dit maakte ons intens gelukkig en de "golven" voelden hemels aan. We hebben hier zeker een halfuur gelegen. We voelden ons enorm sociaal en ik besloot dan ook om mensen te gaan bellen via whatsapp. Dit resulteerde in compleet onzinnige gesprekken met nuchtere mensen wat aan beide kanten voor enorm plezier zorgde. Ik vroeg iedereen om "iets te vertellen over zichzelf en het leven", en dit ging zo wel even door. Ook G kwam er bij liggen en vond het helemaal top. Na verloop van tijd kwam S binnen, die opmerkte dat dit de kamer van zijn ouders was en dat we alles overhoop haalden (dit was ook zo). Nadat S de bijnaam " de politie " had gekregen gingen we doodleuk van kamer naar kamer, waar we steeds zo blij als een kind verbleven. Toen we alles gezien hadden gingen we weer even naar de woonkamer om muziek te luisteren. Hier troffen we D aan en het groepje dat niet meedeed. Ik en M kenden hen niet, maar vonden ze helemaal geweldig. Een vrij klein ventje van 15 was stoned en wij noemden hem dan ook 'het boefje'. Hoewel we niet veel met D hadden gepraat leek hij er toch flink in te zitten. Hij moest op een gegeven moment weg maar zou later terugkomen. S ging naar de supermarkt. M, G en ik waren dus even alleen. G besloot om alleen in de waterbed kamer te gaan liggen. M en ik besloten echter naar buiten te gaan om nog meer avonturen te beleven. Na een tijdje met onze mantels in de tuin te hebben gezeten en te hebben genoten van het bewegende gras en de grootsheid van de natuur gingen we de schuur in. Hier troffen we een tafel vol walnoten aan, die we omtoverden tot een mannetje. We gingen door en vonden een koelkast. Hierin stond onder andere een paprika, die M direct proefde. Het smaakte heerlijk sappig en natuurlijk. Maar na enkele happen besloten we te stoppen: deze paprika kon hier niet zomaar liggen! Gecombineerd met de heerlijke smaak en onze extreem jolige bui concludeerden we dat de paprika een god moest zijn. We namen hem een tijdje mee. We gooiden enkele walnoten naar een slee die bovenop een muur stond. Elke keer dat er eentje door de slee heen ging raakten we uitzinnig van vreugde. Er was ook een step, het rijden hierop voelde geweldig. Ik kreeg langzamerhand echter zin om weer te gaan liggen. M had dit duidelijk niet, maar ik ging toch maar terug omdat ik ook graag de trippende en spirituele kant van de truffels eens wou zien. We rookten een joint en dit zorgde ervoor dat ook M geen zin meer had om rond te kijken. We zaten een tijdje op de bank met G en wanneer ik mijn ogen sloot kon ik geweldige patronen vormen. G en M hadden dit ook enigszins. Op dit moment waren we toch al een uur of 5 aan het trippen en het werd duidelijk wat minder. We begonnen al een beetje te praten over de belachelijke dingen die we gedaan hadden. Er was bij niemand ook maar een keer zoiets als een bad trip opgekomen. Er was die avond een feest, maar eigenlijk waren we te moe om het nog op een knallen te zetten. M ging naar huis, ik besloot halverwege alsnog om te keren. Ik heb nog een aardige hoeveelheid alcohol en wiet geconsumeerd, maar door de geweldige en vermoeiende ervaring van die middag was dit maar saai. Ik besloot in een opwelling met S nog het laatste zakje truffels te delen(dit was over door de 2 die niet konden komen. Ik voelde er niks van en ging uiteindelijk ook naar huis. Thuis lag ik vrij snel in bed, en ik verwachtte om te gaan slapen. Op dat moment kickten de truffels toch in. Ik zag in mijn telefoon allemaal patronen en bewegingen en hoorde van alles in mijn hoofd. Omdat ik zo moe was en het niet had verwacht was dit niet echt prettig. Ik denk dat de moeheid in combinatie met alcohol dit veroorzaakte en ik besloot dan ook om niet meer zo impulsief met de truffels om te gaan. Concluderend was het een geweldige ervaring. Ik voelde me net een kind dat alles opnieuw moest leren en zien en de eerste uren heb ik me ook enorm gelukkig gevoeld. Hoewel de hallucinaties meevielen heb ik hier toch aardig wat van mee kunnen krijgen. Ik ga het zeker nog eens doen en ik denk dat mijn vrienden dit ook willen. Ik ga dan denk ik de volle mep nemen, 15 gram. Het lijkt me namelijk ook heel mooi om diep in mijn hersenen te duiken en prachtige dingen te zien.
  15. Wie: Ik,inmiddels alweer trip nummer 8 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Ik had een vrijdagavond helemaal voor mijzelf. Zaterdag geen verplichtingen, zondag wel dus als ik deze week nog wilde trippen was nu het moment. Ik twijfelde echter heel sterk of ik het wel zou moeten doen, hoewel de vorige trip uiteindelijk goed te noemen was, was er zeker een moment geweest waar ik 'bad' ging en aangezien dit voornamelijk lichamelijk was dacht ik dat mijn lichaam een nieuwe trip zo snel na de vorige misschien niet zou waarderen. Bovendien was ik nu alleen en had ik ook wel zin om gewoon lekker te ontspannen en een boekje te lezen. Het gewone leven is weer helemaal top en leuk, des te meer nadat ik mijn familie weer gezien heb en de liefde die we voor elkaar voelen weer zo sterk ervaren heb. Ik schaamde mij eigenlijk dat ik drugs gebruik, maar goed aan de andere kant is het zó mooi en iets wat ik absoluut een toevoeging vind aan mijn leven. Ook heb ik pas een leuk meisje ontmoet en wat moet er tegen haar gezegd worden als er iets zou gebeuren? Maar goed, uiteindelijk besloot ik om toch te trippen. Voor de zekerheid schreef ik even wat tekst als soort van 'afscheidsbrief' mocht er toch iets mis gaan. 0. Slechts 6 dagen zijn voorbij gegaan sinds de vorige trip. Zo'n 5,5 uur van tevoren niets meer gegeten en ik begon wel trek te krijgen. De truffels smaakte nog best prima, net als de vorige keer eigenlijk. Ik had wat muziek opstaan en besloot eigenlijk vooral lekker rustig aan te doen en gewoon een goede tijd te hebben. Ik weet niet meer precies hoe lang het duurde, maar na een tijdje begon ik een verandering te merken in mijn denken. Ik was mij opeens erg bewust van mijn lichaam en het voelde alsof er een soort kwaadaardige demon in mij huisde. Niet dat ik de neiging had om schade aan te richten of slechte dingen te doen, maar ik voelde een soort van duistere entiteit in mij. En het voelde alsof het een onderdeel van mijzelf is, geactiveerd door de truffels, wakker geschud. Iets dat in het nuchtere bestaan onderdrukt wordt en slechts op de achtergrond aanwezig is. Ben ik dit? Neen, dit is mijn truffel-identiteit en ik heb hem opgeroepen. Waarom heb ik dit gedaan? Ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak, de muziek begon ook naargeestig en onheilspellend te klinken dus ik besloot iets anders op te zetten. Dit was beter, maar het leek een beetje 'vlak', alsof het ingeperkt werd voor het mij bereikte. De hele kamer begon ook eng te lijken, de gordijnen, het leek allemaal zo levenloos, zo dood... Ik ben het enige hier dat leeft en ik heb zelf niet de volle controle meer. Ik was mij ontzettend bewust van mijn lichaam en voelde mij gevangen, wat weet ik eigenlijk van dit vreemde lichaam waar ik in huis? Het voelde als een vreemde aan en ik bedacht mij hoe raar het eigenlijk is dat ik hier alleen op een kamer zit op een vrijdagavond. De mensen die ik ken zijn allemaal ergens anders en ik ben hier en kan doen wat ik maar wil zonder dat zij er weet van hebben. Hoe raar is dat? En hoe raar is dit lichaam? Zoals ik het hier beschrijf klinkt dit laatste misschien als een gevoel van vrijheid en verwondering, maar het was een heel stuk minder aangenaam dan dat, ik voelde mij afstandelijk in relatie tot de rest van de wereld. Het voelde alsof ik eigenlijk geen plaats had in deze levenloze omgeving, geen recht om hier te zijn. Ik hoor hier niet, ik hoor in een andere wereld. Waarom heb ik nou toch truffels genomen, als ik gewoon nuchter gebleven was had ik een mooie avond kunnen hebben zonder te veel na te denken over hoe vreemd dit allemaal wel niet is. Bij het besluiten om wel of niet te trippen heb ik eigenlijk alleen aan mijn lichaam gedacht, maar een trip heeft vooral ook invloed op je mentale gesteldheid. De dingen die ik nu denk zijn ergens misschien interessant, maar niet bepaald bevorderlijk voor mijn gemak of plezier in het leven. Kom ik hier, mentaal, nog wel ongeschonden uit? Kwestie van overleven, er is geen weg meer terug... 1. Ik ga maar liggen op mijn bed, ik voel mij best wel moe. 's Ochtends gesport, waarschijnlijk komt het daar door. De muziek vind ik nu eigenlijk best wel aangenaam en ik streel mijn deken en bewonder wat ik voel. Ik trek de deken over mij heen, heerlijk warm. Dan aai ik de huid op mijn hand, mijn arm. Wat een aangename sensatie is dit. Ik gebruik mijn tong en opnieuw bewonder ik weer het gevoel en het feit dat ik deze onderdelen heb. Het onaangename van het begin van de trip is weg, dit is wel leuk, lekker onschuldig. Het voelt des te beter omdat het voelt alsof ik mijn angst voor een bad trip overwonnen heb. Ik voel een enorme waardering voor het feit dat mijn lichaam werkt zoals het werkt. Wat een zonde is het als een wezen sterft en dit hele systeem ophoudt te bestaan. 2. Mijn trip blijft zo een tijdje doorgaan, de muziek staat aan maar ik heb niet echt zin om video's te kijken, veel liever lig ik gewoon onder de dekens met mijn ogen dicht of nergens in het bijzonder. Ik heb prettige closed eyes visuals, maar niets te sterk. Ik filosofeer redelijk wat, met name over hoe ik mijn leven nou zou moeten inrichten, wat ik na zou moeten streven, wat het doel is, hoe ik gelukkig kan zijn. En ik kom telkens tot dezelfde conclusie: er zijn geen problemen, in ieder geval niet nu maar ik heb moeite te bedenken wanneer ze er wel zouden zijn. Doodgaan kan geen probleem zijn, want ooit zal ik toch doodgaan en op kosmologische tijdschaal duurt dat helemaal niet lang meer... Stel ik zou blind of doof of invalide worden. Die mensen kunnen toch ook nog steeds gelukkig zijn? Dus ook als zoiets mij zou overkomen zou ik nog gelukkig kunnen zijn. Het zijn zaken waar je geen invloed op hebt, het enige wat je zelf kunt doen is verder leven en genieten van wat er allemaal nog wel is. Moet ik rijk zijn om gelukkig te zijn? Moet ik een levenspartner hebben? Moet ik gerespecteerd worden door anderen? Het hoeft allemaal niet, het zijn geen benodigdheden om gelukkig te zijn, er zijn genoeg mensen nu en in de geschiedenis geweest die hier iets van niet hadden, of zelfs niets. En toch kunnen en konden ook zij gewoon gelukkig zijn. Wat is geluk eigenlijk? Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen dat ik mij op dit moment echt gelukkig voel, in ieder geval niet zo euforisch als ik mij wel eens gevoeld heb. Maar ik weet dat het maar een gemoedstoestand is die wispelturig is. Bovendien kan ik niet bedenken wat er zou ontbreken, wat een probleem in mijn leven zou zijn. Problemen bestaan niet. Liefde van een ander wezen is hartstikke mooi, maar je kunt het niet afdwingen en het is op dit moment wel of niet aanwezig in mijn kamer, wat voor zin heeft het dan om te hopen dat het anders zou zijn? En waarom zou je een ander nodig hebben om zelf te kunnen leven, je bestaan te rechtvaardigen? Het feit dat ik hier alleen ben stoort me dan ook totaal niet, ik vermaak me wel, lekker liggend in bed terwijl er mooie muziek speelt. Zo gaat de trip eigenlijk door tot ik in slaap val. Het was zeker niet mijn meest bijzondere trip, maar uiteindelijk toch best aangenaam. Ik ben wel blij dat ik het ervaren heb, na de (korte) nare ervaring van de vorige keer was het fijn om hier nu (voor mijn gevoel) mee af te rekenen door de negativiteit die ontstond aan het begin van de trip te doorbreken. En het gefilosofeer over mijn eigen leven en de realisatie dat ik eigenlijk geen echte problemen heb kan ook geen kwaad. Het enige puntje waar ik wel een beetje bang voor ben is dat mijn ogen best wel vermoeid en pijnlijk waren en begonnen te tranen. Ik heb dit in lichtere mate wel vaker tijdens trips en geloof niet dat dit heel gezond kan zijn! Iemand anders die hier ook ervaring mee heeft? Een vriend van mij die geneeskunde studeert heeft mijn ogen eens bekeken met zo'n apparaat terwijl ik aan het trippen was en hij zag dat ze echt hele rare dingen vertoonden. Ik weet niet meer precies hoe het allemaal heet, maar volgens mij was het iets in de richting van dat de spieren achter in de ogen zich voortdurend snel samen trekken en weer ontspannen, terwijl dit onder normale omstandigheden bij lange na niet zo snel/vaak gebeurt. Bovendien kan ik mij voorstellen dat je ogen zich anders gaan gedragen, omdat je visuals en vervomingen echt waarneemt en het mij sterk lijkt dat dit allemaal pas later in de hersenen echt toegevoegd wordt. Dat de truffels verder niet schadelijk voor je lichaam zijn en in principe geen (nadelige) langetermijngevolgen hebben als er niks geks gebeurt wil ik best geloven, maar ik denk dat met respect voor mijn ogen ik misschien toch iets minder vaak moet trippen. Ik merk niet echt dat mijn zicht slechter wordt ofzo en als je niet te vaak tript zal het best allemaal wel mee vallen, maar er waren echt momenten in de trip waarop mijn ogen pijnlijk en geprikkeld waren.
  16. Wie: Ik, voor mij is dit trip nummer 6 Wat: 15 gram Psilocybe Dragon Waar: Buiten en kamer (studentenhuis) Sinds de vierde trip speelde ik met het idee om zo vaak mogelijk truffels te nemen. Ik had over anderen gelezen die elke week paddo's/truffels namen en aangezien het mij ook goed af ging en de ervaringen zo ontzettend mooi zijn dacht ik waarom niet? Bovendien had de realiteit voor mij een beetje haar glans verloren, de realiteit van de tripwereld was zoveel mooier en zoveel meer betekenisvol. De natuur vond ik nog steeds mooi maar het was niet genoeg, terwijl tijdens een trip de schoonheid van het zijn alles is wat je van iets kunt verlangen. Ik hoopte door opnieuw te trippen ofwel de glans weer terug te vinden of anders in ieder geval tijdelijk tijdens het trippen mij weer volmaakt gelukkig te voelen. Ik was laatst in een smartshop en zag daar de Dragon truffels. De eigenaar vertelde mij dat deze qua sterkte in de buurt komt van Hollandia en eigenlijk een soort van versterkte Tampanensis is, die je echt in vlagen voelt. Mijn laatste drie trips waren telkens Atlantis dus ik was wel benieuwd om weer iets nieuws te proberen en ik heb ook goede ervaringen gehad met Tampanensis. Ik wist in ieder geval dat ik in het weekend wilde trippen, maar was nog niet zeker hoeveel gram ik zou nemen. De reden dat ik altijd 15 gram neem is omdat ik het anders zonde vind omdat ik geen goede manier heb om de rest te bewaren. Maar als deze truffel echt zo sterk is, tsja? De ochtend van de dag dat ik zou trippen had ik een erg levendige droom waarin mijn twee broertjes en ik allemaal een volle portie van deze truffel namen en het geen fijne ervaring was. Als we in de spiegel keken zagen we onszelf helemaal voorovergebogen, als in een soort cirkel. Uiteindelijk kwam het wel goed want het effect ging weg, maar het was een bad trip. Was het een teken? 0. Er zijn 8 dagen verstreken sinds mijn laatste trip. Ik heb die dag 2 broodjes gegeten en daarna 7,5 uur niet meer gegeten. Ik had besloten om toch gewoon de volle portie te nemen, de trip zal ooit weer overgaan dus ik kan het vast wel hebben dacht ik. En anders is het meteen een goede les. De structuur van de truffels was best anders dan wat ik gewend was, veel platter en kleinere stukjes met juist soms hele grote stukken. Het smaakte niet lekker en voordat ik het zakje op had voelde ik al hoofdpijn en misselijkheid. Ik had zelfs lichte kotsneigingen maar hield alles binnen. De nasmaak bleef ook hangen, niet echt prettig allemaal maar het lijkt er in ieder geval op dat het snel toeslaat. Ik had Koan opstaan en had al snel het idee dat de truffels -heel lichtjes- hun werk begonnen waren. Ik besloot om naar buiten te gaan nu het nog licht was en een wandeling te maken net als de vorige keer. 1. De trip is nog niet zo hard ingeslagen als de vorige keer en hoewel ik me al wel aangenaam voel en de natuur mooi vind, zie ik de kleuren nog niet zo anders en versterkt als met Atlantis, het is nu een stuk subtieler. Ik maak een wandeling over dezelfde brug als de vorige keer maar loop nu door omdat ik nog niet echt sterke visuals heb. Als ik wat dieper in de trip zit kan ik altijd nog teruglopen. Ik loop door en zie een prachtige plas met water in een hoek en wil er naar toe, maar er lijkt geen pad te zijn. Ik loop een stuk verder en loop zo om, benieuwd wat ik allemaal voor moois tegen zal komen. En dan zie ik een prachtig stukje natuur, niet eens zo heel ver van de bebouwde kom. Het is werkelijk prachtig (maar nog steeds lijkt het niet op wat ik met Atlantis ervaar) en ik loop dieper de plek in. Ik blijf doorlopen en maak een aantal foto's, hoe verder ik ga hoe mooier het wordt. Er zwemmen meerkoeten in het water en ik heb zin om hier even rustig te zitten. Dan zie ik een mooie grote boom iets verderop en bedenk me dat ik die graag wil beklimmen. De trip is tot nu toe nog heel subtiel dus waarom niet? Het is wel lastig om de boom te bereiken maar ik ben op avontuur en accepteer de uitdaging. Ik klim in de boom en hoewel het vrij makkelijk en snel ging voelt het alsof ik een geweldige prestatie heb neergezet. Wauw! Wat een uitzicht. Ik leun achterover en ga zitten en kijk uit over dit stukje paradijs. Dan zie ik ook grote zwarte vissen in het water, karpers zo te zien. En dit zo vlak bij de bebouwde wereld, hoe komt het dat er hier geen mensen zijn? De zon schijnt nog maar is aan het ondergaan, dit geeft een mooi effect met een kleine stip van prachtig geeloranje licht dat door de slierten van een wilg schijnt. De lucht is mooi roze en ik voel me op mijn plek, alsof ik in de tuin van Eden sta. Ik maak een hoop foto's en ook een paar selfies. Dan merk ik dat de achtergrond wel heel mooi is en draai me om. Wauw! Stukje bij beetje ben ik dit gebied aan het verkennen en ik heb alle tijd van de wereld. Ik sta op en zie dat het uitzicht dan nog mooier is. Toch ga ik snel weer zitten want dat is toch ook wel heerlijk ontspannend. Tot nu toe is de trip erg aangenaam maar helemaal niet sterk of overweldigend. De mooie plek natuur (foto's genomen tijdens het trippen) 2. Als ik weer ga zitten en recht voor mij uitkijk zie ik de bomen op een trippy manier bewegen, net als bij Atlantis. Mooi denk ik, maar hoop dat ik niet te sterk ga trippen omdat ik straks ook de boom nog uit wil. Op een gegeven moment begint het iets donkerder te worden en vind ik het tijd voor mijn volgende avontuur. Ik besluit de boom uit te klimmen en via een snellere route terug te lopen, ik ga gewoon de brug opklimmen via een helling. Maar voor dat ik zover ben kijk ik achterom naar dit mooie stukje natuur dat ik verlaat. Net een jungle! Het vorige stukje natuur zou ik ook in het gewone leven prachtig hebben gevonden, maar dit is overduidelijk een effect van de truffels. Ik heb echt het idee dat ik op een exotisch eiland ben en geniet met volle teugen. Maar ik blijf niet te lang want ik heb meer dingen te doen. Intussen komen er ook weer mooie filosofische gedachten in mij op. Ook al is de afstand tot de helling nog zo kort, het duurt erg lang voordat ik het bereik omdat ik telkens afgeleid wordt door prachtige en interessante dingen die ik zie. Zand, een goot, de vijver en perfecte symmetrie. Een wilg die erg groot is en een reusachtige entiteit is. Een stroom water loopt naar of van een goot en eromheen is zand. Het lijkt perfect symmetrisch en ik bedenk mij dat ik makkelijk gek zou kunnen worden, hoe weet ik eigenlijk wel zeker dat ik van links kwam? Ik stel mezelf voor dat ik hier al een hele tijd aan het lopen ben, in cirkels en mijn verstand verlies. Maar het is maar een (amusante) gedachte en ik weet dat het niet echt zo is. Ik kijk of ik sporen kan vinden van mijn voetstappen in het zand. Dit kost wat moeite maar het lukt. Nee ik ben mentaal helemaal gezond. Van links naar rechts: de mooie natuur, de gootsteen, de entiteit dat de wilgenboom is (foto's genomen tijdens het trippen) Van links naar rechts: het zand met mooie trippy 'haartjes', de perfecte symmetrie, de mooie roze lucht (foto's genomen tijdens het trippen) 3. Ik laat het hele tafereel nu echt achter me en loop richting de helling. Dan merk ik dat het zand erg vochtig wordt, het lijkt wel drijfzand. Ik raak niet in paniek, vind het wel grappig, het is allemaal onderdeel van mijn avontuur. Mijn schoenen worden vies en ik begin toch wel echt weg te zakken dus ik probeer zo snel mogelijk aan vast land te komen. Aan de overkant van de brug zie ik mensen zitten. Ze zien er een beetje verdacht uit, zijn ze aan het vissen? Ik wil niet te lang staren maar vertrouw het niet helemaal. Ik besluit dan ook maar om toch niet via deze brug terug te lopen maar eentje verderop. Het is een stuk lopen maar ik vermaak me prima, een hoop mooie gedachtes schieten door mijn hoofd en ik verwonder me over van alles aan mijzelf. Het feit dat ik loop, dat ik kan rennen, dat ik een tong en tanden heb en deze kan voelen, dat ik achteruit kan kijken, dat ik bewegingen kan maken. Waarom wil ik eigenlijk naar huis? Ja het wordt donker maar wie kan mij wat doen? Waarom zou iemand mij iets willen aandoen? Telkens als ik iemand in de verte zie ben ik ergens bang en ontloop ik die persoon liever, maar dan komt de persoon voorbij en zie ik dat hij/zij geen kwaad in de zin heeft en gewoon een normale vriendelijke meneer/mevrouw is. Het feit dat het aan het schemeren is versterkt het effect alleen maar, vooral scooters met felle lichten geven me een niet zo'n fijn gevoel. Als ik eenmaal bij de tweede brug aankom zie ik geen mogelijkheid om de brug op te komen. Ik loop iets verder in de richting van de brug maar zie geen weg, alleen een soort van hotel met een parkeerplaats met veel auto's. Ik zie een paaltje en besluit even te zitten, ik ben best wel moe. Het voelt alsof al mijn vermoeidheid naar de grond stroomt, heerlijk dit gevoel! Tegelijkertijd baal ik dat ik zoveel gelopen heb, heb ik nog wel genoeg energie straks voor de rest van de trip? 4. Ik besluit om weer verder te lopen en dan maar de volgende brug over te steken. Dat terwijl het kanaal helemaal zo breed niet is, zwemmen zou zoveel sneller zijn... Maar dat is geen goed plan natuurlijk en ik loop door, het is mooi allemaal maar ik wil gewoon graag naar huis, waarom precies weet ik niet. Het eindeloze lopen verstoort een beetje de trip, maar goed het is maar tijdelijk denk ik. Straks zit je lekker comfortabel in je kamer. Uiteindelijk steek ik dan de volgende brug over. Het is net alsof ik de Seine overloop en ik waan me in Parijs, alhoewel ik daar nog nooit geweest ben. Toch kan ik niet helemaal van het moment genieten omdat ik weet dat ik nog een heel stuk moet lopen en ik naar mijn idee al super lang gelopen heb. Op meerdere punten besluit ik dan ook maar om te rennen, ja dit zou ik oneindig lang vol kunnen houden maar ik doe het in vlagen en niet te lang, ik ben bang dat ik straks anders opeens alle vermoeidheid in een keer zal voelen. Ook trek ik even kort een sprint, maar de snelheid die ik behaal is te onmenselijk dat ik bang ben dat iemand het ziet en bang voor me zal zijn. Ik ken de omgeving hier en weet dat het niet super ver meer is maar toch lijkt het oneindig ver, ik weet dat ik loop (in normaal tempo), maar toch duurt het veel langer dan normaal, ik lijk nauwelijks vooruit te komen. Het laatste stukje... In de verte zie ik drie mensen lopen, ze lijken kleine aliens, zwarte wezentjes gekleed in felle kleuren. Er staan lantaarn-palen langs het fietspad die zoveel licht schijnen dat ik ze niet goed kan zien, maar het lijken echt enge aliens. Zal ik dit pad nemen of toch maar naar links gaan? Dit rechterpad is in ieder geval verlicht en twee van de wezens lijken meiden te zijn dus voel ik mij al weer veiliger en ga ik ze toch maar achterna. De afstand wordt steeds kleiner, vlak voordat ik ze inhaal ga ik dan toch maar naar links en ben ik eindelijk bijna thuis. 5. Eenmaal aangekomen bij de ingangsdeur van het gebouw zie ik een meisje die net haar fiets geparkeerd heeft. Zal ik de deur openhouden voor haar? Ik besef me dat ik niet goed de afstand en tijd in kan schatten, in eerste instantie wil ik gewoon doorlopen om rare situaties te voorkomen maar dan denk ik dat ze toch redelijk dichtbij is dus houd ik de deur open. Gelukkig duurt het niet heel lang voor zij er is, ze rent naar de deur en kijkt blij en vriendelijk en ik voel me goed en ben blij dat ik de deur opengehouden heb. Het is een studentenhuis en ze ziet er uit als in de twintig, maar haar hoofd heeft iets (veel rimpels?) waardoor ze in de veertig lijkt. Toch vind ik haar mooi, ook om wie ze is. De volgende deur houdt zij voor mij open en dan is het tijd om alleen verder te gaan, zij neemt de lift en ik neem de trap. Ik ben blij eindelijk weer binnen te zijn, maar hoop dat mijn trip niet verstoord zal worden door deze korte encounter, dat ik gevoelens voor dit meisje ga ontwikkelen. 6. Op mijn kamer aangekomen merk ik dat Koan - When The Silence Is... nog steeds aan het afspelen is. Wel bijna 2,5 uur verder, maar nog steeds dezelfde video. De muziek is heel bijzonder en de figuurtjes op de afbeeldingen bewegen. Op een gegeven moment heb ik de behoefte om naar muziek te luisteren dat ik ken. Ik kijk weer wat video's terwijl ik mijn trip-playlist op heb staan maar voel me een klein beetje gefrustreerd. De trip is een stuk lichter dan ik verwachtte, morgen moet ik weer vroeg opstaan, het is al laat, ik heb zoveel gelopen, de trip zal waarschijnlijk niet lang meer duren, etc. Ik had een mango opgegeten en dit was verrukkelijk, maar toen die op was lustte ik eigenlijk nog wel meer en ananas erna smaakte niet zo geweldig. Dan maar weer closed eyes visuals proberen. Ik zag wel dingen maar de ervaring was bij lange na niet zo intens en helder als de vorige keer, de 'wezens' die ik toen ontmoet had hadden mij vandaag niks te zeggen. 7. Enigszins teleurgesteld besloot ik maar te liggen op mijn bed en half te slapen terwijl de muziek doorspeelde. Volgende week maar weer een poging en dan gewoon weer Atlantis... Toen begon de stemming van de trip om te slaan. Ik kreeg een soort van visioen en ik zag dat alles, iedereen, iedere actie, uit liefde bestaat. Ik voelde een tederheid over mij heen komen. Alle slechte dingen komen voort uit het niet begrijpen en niet begrepen worden, door een gebrek aan liefde. Ik voelde een traan in mijn ooghoek, ergens wilde ik in huilen uitbarsten want dit heb ik al zo lang niet meer gedaan en het zou goed zijn om het er allemaal uit te laten. Maar het bleef bij die ene traan. Ik vond weer een nieuwe waardering voor mijn lieve, zachtaardige, zelf en bedacht dat ik mijzelf de afgelopen tijd verwaarloosd heb. Te druk met studie en vooral ook zaken er omheen, te weinig tijd voor mezelf. Ik heb al twee weken niet meer gesport vanwege tijdgebrek, heb mijn familie al een tijdje niet meer gezien en ben de laatste tijd steeds ongezonder gaan eten. Al deze zaken hebben ook met trippen te maken, het zorgt ervoor dat ik minder tijd over houd en tijdens het trippen eet ik vaak ongezonde dingen, waar veel van over blijft in de daaropvolgende dagen. Ik besloot op dat moment om beter voor mezelf te zorgen, weer te beginnen met sporten, gezonder te eten, meer vrije tijd te nemen, meer te slapen, mijn familie weer bezoeken, vaker met vrienden afspreken en voorlopig even een break te nemen van truffels. Dan wordt het trippen ook weer een stuk specialer. Tijdens mijn trip wordt ik niet iemand anders maar blijf ik mezelf bedacht ik me. En als ik niet gelukkig ben in de gewone wereld zullen truffels me niet helpen. Al mijn problemen in de gewone wereld heb ik nog steeds tijdens het trippen en op een gegeven moment zullen ze langskomen. 8. De muziek was ontzettend mooi en het voelde goed om te constateren dat het de laatste tijd allemaal een beetje teveel werd en hier verandering in te brengen. Uiteindelijk was ik weer compleet nuchter na zo'n 7 uur sinds inname, waarna ik maar besloot te slapen want ik moest weer vroeg op. Het was een erg mooie trip geweest uiteindelijk, zij het compleet anders dan ik verwacht had. De trip is vrij subtiel geweest was (op een paar vlagen na), van deze truffelsoort had ik een stuk sterkere trip verwacht. Misschien komt het gewoon omdat ik vrij vermoeid was en dat dit alles was wat ik aankon. Uiteindelijk is de trip me erg goed bevallen en heb ik er een belangrijke les van geleerd. Voorlopig zal ik dus ook even van de truffels afblijven om eerst mijn gewone leven weer in balans te brengen. Nu ik dit schrijf is er inmiddels weer een dag voorbij en hoewel het misschien een beetje vroeg te zeggen is, houd ik mij aan datgene wat ik tijdens de trip besloten heb en heb ik de glans van het normale bestaan weer teruggevonden. Ik ben blij dat ik de Dragon truffels heb uitgeprobeerd en het lijkt inderdaad op een (enigszins) versterkte Tampanensis, maar ik denk dat ik voor een volgende keer toch weer Atlantis neem omdat deze voor zover ik dat kan beoordelen een stuk visueler is en ik dat juist ook wel heel erg vet vind!
  17. Hai iedereen, De trip waarover ik schrijf is al enkele maanden geleden geweest, maar was zo intens en ingrijpend, dat ik het mezelf vandaag verplichtte om het met jullie te delen en jullie zo te adviseren. Ik ben een man van 22, ongeveer 85 kilo, gezet voor mijn lengte en heb redelijk wat ervaring met truffels (ongeveer 15x, waarvan minstens 5 trips met 15 gram hollandia, de sterkste soort). Hieronder zal ik mijn trip zo gedetailleerd mogelijk beschrijven, om zowel de ervaren trippers onder jullie als de beginnende psychonauten te adviseren. Truffels: 22,5 gram, waarvan 15 gram Atlantis en ongeveer 7,5 gram Pajaritos (niet zeker meer, maar sowieso een minder sterke soort dan Atlantis) Setting(s): Speeltuin, woonbuurt, woonkamer en slaapkamer Duur: Ongeveer 6 uur Report Enkele maanden geleden had ik met twee vrienden besloten om weer eens truffels te gaan doen. Eén van de vrienden was al redelijk ervaren met ongeveer 5-6 keer een truffeltrip van rond de 15 gram (atlantis en hollandia). De ander was onervaren en dit was de eerste keer dat hij zou trippen. De onervaren vriend gaven we rond de 7,5 tot 10 gram en ik en de andere vriend namen allebei 22,5 gram. We namen de truffels gesneden met yoghurt in bij ons thuis. De truffels begonnen ongeveer na een half uur te werken waarop we ons begaven naar de speeltuin. We vermaakten ons daar prima en zaten er ongeveer een uur, waarop we in de buurt begonnen te lopen. Op dit moment was alles eigenlijk nog prima en we moesten veel lachen en voelden ons goed. Na ongeveer 2 tot 2,5 te hebben getript gingen we weer naar huis en gingen we in de woonkamer op de bank verder trippen. Dit was het moment waarop het eigenlijk fout begon te gaan. Omdat ik een keer had gelezen over een muziekstijl genaamd 'Goa Trance', dat goed zou passen bij trips, zetten we dit op, maar dit was een grote fout voor mezelf. Wanneer je de muziek wel eens hebt geluisterd, weet je dat het aparte muziek is, maar ik zal het op dit moment maar even beschrijven als 'up-beat en donkere psychedelische muziek'. De bad trip startte eigenlijk toen de muziek begon met een zware en vervormde mannenstem. Ik kon niet verstaan wat er werd gezegd, maar het klonk zeer dreigend en onprettig om naar te luisteren. Hierna begon de eigenlijke muziek en voelde ik een soort leeg en paniekerig gevoel, langzaam groter worden in mijn lichaam. Tegelijkertijd stond de tv aan op Comedy Central, waar een aflevering van 'Workaholics' opstond. De aflevering ging echter over het geven van bloed voor het goede doel, waardoor er veel naalden, gereedschap en half naakte mensen in de aflevering waren. Omdat ik steeds verder in paniek raakte omdat ik geen idee had wat er allemaal aan de hand was, begon ik mijn vrienden dan ook angstig te vragen wat er allemaal gebeurde. Ik vroeg de ervaren vriend: ''vind jij ook niet dat deze trip heel anders lijkt''? Hij antwoordde: ''ja ik heb ook het gevoel dat het een beetje raar gaat allemaal''. Hij raakt echter niet zo erg in paniek als ik, want ik bleef maar doorvragen: ''wat is er aan de hand''? ''Jongens ik begrijp niet wat er gebeurd''! ''Jongens, wat gebeurd er allemaal''? Ik raakte volledig in paniek terwijl we eigenlijk gewoon tv zaten te kijken. De muziek hadden we al afgezet maar het gevoel van reddeloosheid in combinatie met totale paniek overmeesterde me steeds meer. Ook de aflevering die we aan het kijken waren maakte me erg bang, omdat voor mijn gevoel er een soort complot tegen de mensheid, door een klein groepje mensen was gemaakt. ''Ze hebben iedereen in hun macht en ze willen iedereen dood hebben'', waren gedachtes die door mijn hoofd tolden. De gezichtsuitdrukkingen op tv begonnen hierbij ook te vervormen en leken erg kwaadaardig allemaal. Ik raakte nu totaal in paniek en werd erg misselijk. Ik stond op om naar de wc te gaan maar viel half op de grond, waardoor mijn huisgenoten en vrienden me moesten opvangen. Ik werd weer in de stoel gezet en schreeuwde dat ik een emmer nodig had. Volgens één van mijn huisgenoten had ik op dat moment ook een klein spasme, omdat ik mijn arm heel raar naar mijn hoofd trok. Dit kan ik zelf echter niet herinneren. Gelukkig kwam die snel, maar het gevoel dat ik mijn vrienden en huisgenoten bang maakten, liet mij ook niet los en ik voelde mij hierdoor nog meer kut. De bad trip versterkte dit natuurlijk heel erg en ik dook met de emmer helemaal ineen in de stoel. Ik voelde me op dat moment als een 'dier dat grote doodsangsten uitstaat' en op dat moment dacht ik serieus aan de mogelijkheid, dat ik misschien wel aan het doodgaan was. Ik probeerde rustig te ademen en dacht eraan om mijn partner te bellen, maar wist dat hij in dit geval ook niet zo veel kon doen. Ik probeerde rustig te ademen en dit hielp enigszins, waardoor ik gewoon kon opstaan om naar de wc te gaan. Ik verzekerde mijn vrienden en huisgenoten ervan dat het al beter ging, alhoewel ze me wel erg wantrouwig bleven aankijken. Op de wc was het in elk geval lekker rustig en er waren weinig prikkels die me uit balans konden brengen. Ik merkte dat ik ineens ook erg nodig een #2 moest doen, maar op de één of andere manier kreeg ik het gevoel dat ik alleen maar bloed aan het poepen was, waardoor ik nog meer in paniek raakte. Ik kon mijzelf gelukkig kalmeren en ging weer naar de woonkamer, waar mijn huisgenoten nog steeds tv zaten te kijken. Ik zei dat ik maar in bed ging liggen, maar ze wilden me niet laten gaan omdat ze bezorgd om me waren. Natuurlijk was dit erg lief, maar ik had behoefte om even alleen en rustig op mijn kamer te zijn. Ik kon ze echter niet overtuigen, waardoor we maar samen een grappige film gingen kijken. Ik was echter zo moe dat ik er eigenlijk niets van volgde. We gingen dus maar praten met elkaar wat erg hielp. Ik had alleen nog steeds geen gevoel van wat er allemaal gebeurde, waardoor ik half tegen een vriend aan begon te liggen en te zuchten dat hij op mijn partner leek. Super awkward natuurlijk, vooral omdat ik daarna in een rare gedachte naar zijn kruis greep, waarbij er gelukkig niets is gebeurd. Gelukkig zijn we goede vrienden, waardoor we beiden begrepen dat ik dit normaal gesproken natuurlijk niet deed en het ook echt door de truffels en de bad trip kwam. Ook had ik net als één van mijn vrienden, totaal geen idee van sociale ongeschreven regels. Eén van mijn vrienden zei achteraf bijvoorbeeld dat het hem eigenlijk helemaal niet raar leek om zijn kleren uit te trekken op dat moment. Ik had hetzelfde en kreeg ineens het idee om de hand aan mijzelf te slaan, terwijl er gewoon twee vrienden en huisgenoten bij zaten. Gelukkig heb ik dit uiteindelijk ook niet gedaan, maar het laat wel zien dat ik totaal geen idee van de situatie of van normale omgangsvormen had. We zijn hierna maar een stukje gaan lopen met wat huisgenoten en het idee hiervan beurde mij zo erg op, dat ik in een intense bui van euforie kwam. Ik had me op dat moment nog nooit zo gelukkig gevoeld, maar waarschijnlijk was dit gewoon de tegenhanger van de bad trip, die nu eindelijk voorbij was. Ik haalde echter nog steeds dingen door elkaar, aangezien we nu besloten om een film te kijken waar we het eerder die avond over hadden gehad, maar ik iedereen steeds probeerde mee te trekken naar een plek vlakbij de speeltuin van het begin van de avond, omdat ik overtuigd was dat daar de tv stond. Omdat het me allemaal nog niet duidelijk was zijn we hierna toch maar naar huis gegaan, aangezien ik redelijk onbezorgd de straat steeds opliep. Uiteindelijk ging ik toch maar in bed liggen, maar mijn vrienden gingen nog steeds mee. Ik was echter al lang blij dat ik in een rustige omgeving lag waarin ik onbezorgd op bed kon liggen. Ik praatte hier nog even na met mijn huisgenoten, waarop ik ze uiteindelijk toch echt vroeg om weg te gaan. Ik was echter nog steeds in een soort 'droomstaat' en begreep nog steeds niet zo goed wat er allemaal gebeurde. Gelukkig gingen ze weg en kon ik rustig alleen zijn. Op een gegeven moment was ik vrijwel geheel gekalmeerd en begon ik een beetje te internetten en ben ik uiteindelijk nog naar de woonkamer gegaan om de trip een beetje na te spreken en mijn excuses aan mijn huisgenoten te geven. Conclusie Ondanks dat er leuke momenten in de trip zaten, vond ik de trip in zijn totaliteit niet leuk. De bad trip was te toonaangevend en te intens om van een leuke trip te spreken. Ik merk zelfs nu, een aantal maanden na de trip zelf, dat ik me ontzettend kut voel als ik het in mijn hoofd herbeleef. Ik weet natuurlijk niet of het aan één ding heeft gelegen, waarschijnlijk niet, maar toch raad ik mensen aan om niet meer dan 15 gram truffels per trip te nemen. Ook raad ik niet aan om verschillende truffelsoorten met elkaar te mengen, just to be sure. Uit ervaring weet ik dat 15 gram echt meer dan voldoende is voor een goede en intense trip. Belangrijk blijft toch ook altijd wel de setting, dus kies de muziek die je wil horen goed uit en luister die van tevoren! In dit geval was de muziek voor mij de trigger! Trippers, wees altijd voorzichtig met wat je neemt. Drugs zijn leuk, maar je wil geen en ik kan het eigenlijk niet genoeg benadrukken: absoluut, geen bad trip krijgen! Aan de éne kant is het ontzettend leerzaam voor volgende keren, maar het is ook heel beangstigend. Enkele vuistregels voor het voorkomen van een bad trip: 1 Trip niet als je je geestelijk of fysiek niet goed voelt, ook al is het maar een verwaarloosbaar klein beetje. 2 Overdoseer nooit als je het niet gewend bent en bouw langzaam op als je sterkere trips wil hebben. Ga nooit over 15 gram truffels, want meer gram betekent absoluut niet een betere trip! 3 Zorg voor een goede en rustige setting, met mensen die je kent en goed vertrouwt! Ik hoor graag wat jullie van mijn report vonden en veel plezier en succes !
  18. Wie: Mijn broertje B en ik, dit zou voor ons beiden de vijfde trip worden Wat: Allebei 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis), buiten (brug, kanaal, natuur) Disclaimer: Zelfs voor mijn standaarden is dit een erg lang tripreport. B en ik hadden allebei ongeveer een week eerder getript, los van elkaar. Allebei hadden we een niet heel heftige trip en we hadden het verlangen om snel weer te trippen en dit keer een stuk sterker. Voor mij waren er slechts 6 dagen voorbijgegaan sinds mijn laatste trip. Meteen een mooi experiment dus om te zien hoe het zit met resistentie. Mijn pakje Atlantis was niet helemaal vacuüm meer, er was wat vocht ontstaan in het zakje en het lag inmiddels zo'n 3 weken in de koelkast. Het pakje Atlantis van B was vandaag bezorgd maar ook hier was al wat vocht vrijgekomen in het zakje, ondanks dat deze direct na ontvangst in de koelkast is gelegd. Ik heb die dag 2 broodjes gegeten en daarna 7,5 uur niet meer gegeten. De ochtend vóór de trip was ik erg verkouden toen ik wakker werd, maar na het opstaan was dit eigenlijk alleen nog maar op de achtergrond aanwezig en had ik er niet echt last van gedurende de dag. 0. We begonnen te eten, voor B was dit de eerste keer Atlantis. Hij vond de smaak best meevallen, ik vond vooral de nasmaak erg ranzig. Grappig hoe het elke keer weer anders is, de eerste keer vond ik Atlantis erg goed te eten, daarna ronduit smerig, nu was het een mix. Maar de nasmaak bleef wel lang hangen en dit vond ik niet prettig. B had zijn zakje eerder op dan ik en lag op het bed te chillen. Na ongeveer een kwartier begon ik mij misselijk te voelen en hoofdpijn te krijgen, mooi, dit was een goed teken, de truffels worden opgenomen in mijn lichaam. Ik nam twee glazen water en dit hielp een beetje tegen de hoofdpijn. Het was kwart voor zeven en het was nog licht buiten. Ik stelde voor om direct naar buiten te gaan, we hadden al onze schoenen en jas aangedaan en de belangrijke spullen (sleutels, mobiel) meegenomen. Ik zat nog in mijn stoel te wachten tot de effecten zouden optreden toen ik op het TV scherm opeens de lichtjes in een stilstaand plaatje zag bewegen. Ook de muziek ervoer ik opeens anders. De trip is voor mij officieel begonnen. De afbeelding waar de trip mee begon. 1. Twintig minuten na inname liepen we naar buiten en ik merkte al heel goed dat Atlantis heeft toegeslagen. De bomen en kleuren waren weer prachtig op die karakteristieke manier zoals Atlantis de buitenwereld vervormt. Het is elke keer precies hetzelfde, maar ik kan er nooit genoeg van krijgen. Wat fijn dat hoewel elke trip weer compleet anders is, dít in ieder geval constant is, dat de tripwereld altijd zó mooi is, elke keer weer. Mooier dan dit kan eigenlijk niet. B ziet nog weinig anders. We lopen verder, het weer is miezerig maar wat is alles toch mooi. Ik vertel B dat ik een boek aan het lezen ben van Aldoux Huxley, The doors of perception, waarin hij zijn ervaring met mescaline beschrijft. Zijn beschrijving komt sterk overeen met een aantal dingen die ik tijdens truffel-trips heb ervaren. In dit boek claimt Huxley dat de reden dat we normaal gesproken de wereld niet zo mooi, gedetailleerd en kleurrijk zien is omdat het niets toevoegt aan ons overleven, vanuit een evolutionair oogpunt is het zinloos om hier extra energie aan te verspillen. Ik bedacht mij het volgende: tijdens een trip krijg je wel dit zicht en andere mooie vaardigheden, maar dit gaat ten koste van andere vaardigheden waar je in het dagelijks leven veel aan hebt, die belangrijk(er) zijn om te overleven. Simpele taken uit je nuchtere bestaan worden opeens heel lastig tijdens een trip en vaak voel ik tijdens een trip veel bewondering voor mezelf (en anderen) dat dit ons normaal gesproken zo goed en makkelijk afgaat. Ik vond het een interessante theorie en vroeg mij af of dit echt zo zou kunnen zijn. Ergens zou het zonde zijn, het is niet bepaald een spiritueel uitgangspunt, maar ik vind het wel een mooie verklaring die wat mij betreft in het wetenschappelijk wereldbeeld past. De mooie natuur op het pad dat wij bewandeld hebben naar de brug (foto's op een later moment genomen) 2. We staan op een brug en kijken uit over het kanaal, met aan beide zijden bomen. Wat prachtig dit. B ziet nog steeds niet veel bijzonders. Zou het puur mijn verbeelding zijn? Is het puur persoonlijk en is het simpelweg hoe mijn lichaam reageert op Atlantis, elke keer weer? Voordat ik met truffels begon had ik al veel waardering voor de natuur en zag ik al grote schoonheid in deze omgeving, maar tijdens een trip is dit nog veel sterker. Zou het kunnen dat het compleet persoons-gebonden is en dat de constante die ik dacht te hebben gevonden in Atlantis niet universeel maar puur persoonlijk is? Het zou mij zo raar lijken dat ik dan telkens hetzelfde ervaar, terwijl mijn gedachten natuurlijk telkens anders zijn. Speelt het dan misschien niet in op gedachten, maar op je bewustzijn? Dat wat jou jou maakt en onafhankelijk is van gedachten en persoonlijkheid, jouw onveranderlijke kern-essentie? De ziel als het ware? B zegt dat het misschien gewoon komt omdat zijn trip nog niet begonnen is, er is ten slotte ook nog geen uur voorbij. Fietsers en auto's rijden op deze brug, de fietsers gaan zo langzaam, alles lijkt vertraagd en ik voel mij een soort buitenstaander. B en ik staan hier als toeschouwers terwijl de rest van de wereld gewoon doorleeft. Zij zullen wel denken, waarom staan die twee jongens hier de hele tijd, is het echt zo mooi dit kanaal? Een man die een hond uitlaat loopt in onze richting. Het is grappig want hoewel hij loopt lijkt hij geen steek dichter bij te komen. Elke keer als ik mij van dit beeld afwend en weer terugkijk bevindt hij zich nog steeds op dezelfde plek, ook al blijft hij in beweging. Uiteindelijk passeert hij ons dan toch, hij kijkt ons op een vreemde manier aan en ik vind hem een beetje eng, een soort van cipier van de onderwereld met een grote waakhond die voor hem uit loopt. B voelt zich wel al anders merk ik, maar ziet nog niet die grote schoonheid die ik hier zie. Hij heeft het over het water en ziet hier vormen in. Ja het water is ook mooi, maar waarom zou je daar naar kijken als de natuur er om heen zoveel mooier is? B lijkt licht in een trip te zitten, blijkbaar is het dus toch persoonsgebonden wat Atlantis met je doet, of hij zit nog niet diep genoeg in de trip. Het water is ook wel heel bijzonder moet ik toegeven, het is één groot geheel. Prachtig hoe al die kleine rimpelingen op het oppervlak allemaal één object vormen en samen het kanaal maken. Net als met ons menselijk lichaam denk ik. De intelligentie die hier achter zit en zorgt dat het allemaal werkt is zo ingenieus dat het nauwelijks te bevatten is. 3. B zelf ziet er gek uit, zijn gezicht is constant aan het vervormen, net als de natuur die steeds trillende bewegingen maakt. Zijn ogen zijn ook raar, een soort van grote zwarte insecten-ogen die ik herken bij mezelf als ik aan het trippen ben en in de spiegel kijk. Ik zie er normaal uit volgens B. B zegt dat het apart is wat hij ziet, dat er een overgang is, een overloop in beschaving. We wisselen van plaats en nu zie ik het ook. Het is heel apart, B staat precies in het midden van mijn gezichtsveld, links zie ik de natuur, het kanaal en de bomen. Rechts zie ik de weg, de vangrails, de lantaarns en auto's, het verkeer, de beschaving. En B staat er midden in, midden tussen twee werelden. Hoe bijzonder! "Moet je kijken!" zeg ik en ik wissel weer van plaats met B en leg uit wat ik zag. Dan realiseer ik mij dat we niet van plaats hoefden te wisselen, het enige verschil is dat links nu rechts is, haha. Toch was dit beeld een stuk sterker met de natuur links, de overgang leek vloeiender. Ik zou hier nog wel een tijd kunnen staan maar B wil wel graag weer naar binnen. Ik vind alles best dus we lopen terug. Als we het trappetje afgelopen zijn kijk ik naar de trap en wat is die mooi, een soort poort naar een andere wereld, midden tussen de natuur. B ziet niet al die mooie dingen die ik zie wat ik erg sneu vind. Heb ik gewoon zoveel geluk dat ik zo'n mooie verbeelding heb of heeft B opnieuw pech dat de truffels niet zoveel effect op hem hebben? Ik zeg hem dat hij de volgende keer misschien maar Hollandia moet proberen. We lopen de brug af en B heeft het erover dat truffels je extra nuchter maken. Ik had er nog nooit zo over nagedacht maar hij heeft gelijk, je wordt extra alert, je zintuigen verscherpen (al vermengen ze soms heel erg wat dingen juist weer lastig maakt), je leeft compleet in het moment en bent je veel bewuster van alles om je heen. Het is eigenlijk compleet anders dan met alcohol of vergelijkbaar 'verdovende' drugs. Ik vind het een mooi idee en krijg alleen maar meer respect voor truffels. Het uitzicht vanaf de brug. De derde foto van links is de scheidslijn tussen de natuur en beschaving. De meest rechtse foto is de trap, oftewel de 'poort naar een andere wereld' (foto's op een later moment genomen) 4. We lopen langs een boothuis. "Zijn er hier mensen?" vraagt B. Door de ramen brandt een lamp en we zien mensen zitten, ze lijken zo gefocust binnen de gewone wereld. Wat maf. Een stukje verder is er een beekje die aan twee kanten loopt. Aan de ene kant is het water helemaal groen van de algen, aan de andere kant is het water gewoon donker en zwemmen er eendjes. Aan beide zijden is het vrij dicht begroeid met bomen. B vindt het mooi en we stoppen even. Ik kijk naar het groene beekje en merk dat ik in een soort trance raak. De bomen gaan heen en weer, vooruit en achteruit en ik ga er helemaal in op. Ik merk dat ik zelf ook op en neer aan het deinen ben, ik ben onderdeel geworden van dit tafereel! Ik stel mijzelf voor dat ik mij diep in een bos bevind en één wordt met de natuur. Het is hier zo vol met harmonieus leven, de bomen en takken die rustig heen en weer gaan en zonder dat ik er controle over heb of er moeite voor moet doen heb ik het ritme zelf opgepakt en beweeg ik mee. Ik heb echt het idee dat ik in wonderland terecht gekomen ben, de omgeving hier is zo mooi en sprookjesachtig. Ik wil het beschrijven aan B en bedenk hoe lastig het is en hoe weinig woorden onze taal bevat om dit te doen. Er is zoveel moois hier en onze taal kan het niet beschrijven, de woorden zijn er simpelweg niet voor uitgevonden. Dat terwijl onze taal zoveel woorden kent. Wat een zonde dat onze taal zo beperkt is. B is nog steeds niet zwaar aan het trippen. Misschien dat dat gebeurt als we wat muziek op zetten, volgens hem is dat voor hem een goede manier om echt in de trip te komen en dus gaan we naar binnen. Het groene beekje met de omringende natuur (foto's op een later moment genomen) 5. B zet wat muziek op via YouTube en natuurlijk is er dan ook een video bij. Zoals altijd vind ik de video's super mooi en bijzonder, het waren muziekvideo's die ik zelf ook vaak opzet tijdens het trippen. Dan komt er een video die helemaal niet leuk is of bij de muziek past, over een man die verongelukt en in het ziekenhuis belandt. Waarom maken mensen zulke video's en combineren het dan met een leuk nummer? B snapt het ook niet maar reageert er niet zo sterk op als ik. Ik kijk de andere kant op en besluit maar op bed te gaan liggen en mijn ogen dicht te doen. Zou ik weer closed eyed visuals krijgen? Jazeker, en hoe! Ik zie vormen voor me, psychedelische vormen die zo typerend zijn voor psychedelische trips. In de tussentijd heb ik nu al een tijdje zoveel mooie filosofische gedachten die zo veel verder gaan dan ik ooit zou kunnen bedenken zonder truffels. Ik filosofeer echt als het ware van bovenaf, vanuit de omgeving, de wereld, het universum. Ik zelf sta niet meer centraal waardoor ik veel helderder en grootser na kan denken. Hierdoor verwerf ik weer een hoop nieuwe inzichten, met name over hoe mooi het leven, het bestaan is. Wanneer ik mijn ogen gesloten heb gaan deze gedachten nog even door, maar op een gegeven moment bereik ik een hele andere toestand. Ik lig bewegingloos op mijn rug op het bed en zie dus al die rare figuurtjes en vormen voor me met mijn ogen dicht. Het blijft niet alleen bij dingen zien, ik voel een innerlijke rust en vrede die ik zelden ervaren heb, behalve misschien in eerdere trips. De dingen die ik zie zou ik nooit zomaar bedenken, sowieso dat het door de truffels komt. De intelligentie achter de truffels, achter het bestaan en het universum, laten mij deze dingen zien, openen mijn ogen als het ware voor deze vorm van bestaan, voor hoe het 'echt' allemaal in elkaar zit. Ik laat me meevoeren door deze intelligentie, door deze wezens. Ik zie en hoor ze niet letterlijk maar op een telepathische manier communiceren ze toch met mij en ik vertrouw ze volledig. Ik weet dat het wezens zijn, meervoud, meerdere dingen die toch samen verbonden zijn en als het ware één grote gemeenschappelijke intelligentie delen. Mijn ego begint te verdwijnen, alle zorgen die ik mogelijk zou kunnen hebben lossen volledig op. Ik voel alleen nog maar diepe innerlijke vrede. De wezens willen mij nog dieper of hoger meevoeren en ik laat het toe. Ze zeggen dat ik moet ophouden met ademhalen, mijn lichaam regelt dat zelf wel, dit hoef ik niet te doen. Ik moet mij loskoppelen van mijn aardse lichaam en deze wezens achterna, uit mijn lichaam treden en naar boven vliegen. Er is een kleine aarzeling maar ik besluit om te doen wat ze van mij vragen, als ik merk dat ik doodga kan ik wel weer ingrijpen, toch? Ik stop met ademhalen en voel niks meer. Ik voel mijzelf niet ademen, mijn lichaam ligt compleet stil. Maar ik krijg geen zuurstof tekort, het is goed zo, adem ik nog steeds zonder dat ik het doorheb? Ik hoef het niet te controleren, ik weet dat de wezens gelijk hebben. Ik voel geen benauwdheid alleen de vrede, mijn lichaam moet er nog zijn en normaal functioneren denk ik, anders zou ook mijn bewustzijn afgebroken worden toch? Bovendien is B ook nog in mijn kamer, als ik stik zou hij iets opmerken en ingrijpen. Ik kan mijn lichaam nu echt achter mij laten en door de hogere sferen zweven, deze intelligente wezens achterna en hen compleet vertrouwen, zij wijzen mij de weg. 6. Dit is waarschijnlijk het mooiste wat ik ooit in mijn leven ervaren hebt en gaat een tijdje door waar ik niets meer te maken heb met mijn verstand, mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, mijn ego. Ik ben niet meer, ik ben nu één met deze andere wezens en wij vibreren in deze psychedelische ruimte met allerlei gekleurde figuurtjes. Het is allemaal in beweging, in perfecte harmonie. Dit gaat even zo door en het voelt als een eeuwigheid, de tijd staat stil, tijd bestaat niet in deze wereld. Op een gegeven moment keren er toch weer elementen van mijn mind terug en bevind ik mij als het ware in twee werelden, mijn geest in deze wereld, mijn lichaam nog liggend op dit bed. B vraagt wat en ik geef antwoord en voel ergens een connectie met mijn lichaam, maar tegelijkertijd ben ik op een andere plek. Ik ben blij dat B verder niet veel praat en ik in deze andere wereld kan blijven. Nu er weer sporen van mijn gedachtes terug beginnen te komen kan ik weer heerlijk filosoferen in deze prachtige wereld in de nabijheid van deze alwetende wezentjes. Ik denk na over het bestaan, over de dood en over de mensen die ik liefheb. Bestaan is niet meer gereduceerd tot het mens-zijn, er is iets veel mooiers, grootser en krachtiger aan het werk. Een essentie, een immateriële substantie die ikzelf en de mensen om wie ik geef allemaal hebben (en alle wezens op aarde). Hoe mooi als die soms in het aardse bestaan doorschijnt. Ik denk aan mijn ouders en hoe zeer ik het waardeer dat ze zoveel voor mij gezorgd hebben en van mij houden. En mijn zusje van wie ik zoveel houd. En aan B en hoe fijn het is om dit mee te maken. Ik zie ze niet meer als mens maar als deze immateriële substantie, doorschijnend en vaag in de contouren van hun lichaam. Zij zouden dit ook mee moeten maken bedenk ik, maar voorlopig zie ik ze nog geen truffels doen en B is helemaal niet zo zwaar aan het trippen... Toch geeft het niet, want dit bestaan is eeuwig en is er altijd, overal om ons heen, of je nu aan het trippen bent of niet. Ik denk aan vrienden en vriendinnen om wie ik veel geef, zij verdienen het absoluut om ook deze schoonheid te ervaren. Ik krijg de opdracht mee om dit te laten weten aan zo veel mogelijk mensen, om zo de wereld te transformeren, er een plek van te maken waar deze perfecte vrede continu heerst, waarin alles één en verbonden is. Het leven is zo verschrikkelijk mooi, bestaan is zo mooi. Maar lang niet iedereen ziet dit in, zelfs ik die het leven al behoorlijk waardeerde wist al deze dingen niet vóór ik begon met truffels te nemen. Ik denk ook na over de dood en zie in dat dit helemaal niet is om bang voor te zijn. De dingen die ik hier ervaren heb zijn eeuwig, na mijn dood wordt ik net als deze wezens, klein maar oneindig intelligent en verbonden met miljarden andere wezentjes. Het zal heel anders zijn dan het materiële, menselijke, lichamelijke leven, wat ik vooral moet koesteren en zoveel mogelijk van mag genieten totdat het tijd is om te sterven, maar daarna is het tijd voor verandering en tijd om mij bij de oneindigheid en onsterfelijkheid van het heelal te voegen. Wanneer ik sterf doet er niet toe, maar ik voel wel dat ik nog een flink aantal jaren te leven heb. Ik zou nu dit moment kunnen sterven en het zou een prachtige dood zijn, maar het is mijn tijd nog niet, ik ben nog te jong en ik heb nog een rol te spelen in deze wereld. 7. Ik denk na over een aantal thema's die mij diep interesseren. Ik denk na over wat belangrijk is in het leven. Gelukkig zijn is een levensdoel voor veel mensen en voor mij is dit ook altijd zo geweest. Maar wat ik nu hier ervaar heeft niets met geluk te maken, althans niet met de standaard definitie van geluk. Dít is het mooiste dat er is en het is niet het geluk wat zoveel mensen nastreven. Dit is niet te bereiken in de gewone wereld en moet ook niet nagestreefd worden omdat het niet te bereiken is. Dit is alleen te bereiken met geestverruimende middelen en wat dat betreft is het alles wat ik nodig heb. Het enige wat ik van dit leven verlang is dit te mogen ervaren. Het enige waar ik mij dus druk om hoef te maken is het ervoor zorgen dat ik altijd in staat zal zijn truffels te nemen als ik hier behoefte aan heb. En lukt dit niet dan moet ik op de een of andere manier proberen dit te bewerkstelligen door diep in mijzelf op zoek te gaan naar deze prachtige wereld. En in principe maakt het dan totaal niet uit waar ik ben, ik hoef alleen maar mijn ogen te sluiten... Ik denk aan de bootvluchtelingen strijdend voor hun leven terwijl ik hier op dit bed lig in deze kamer met zoveel luxe, muziek van B op de achtergrond, heerlijk eten en drinken in grote getale. Het leven is niet eerlijk. Waar heb ik dit allemaal aan verdient? Maar ik bedenk mij dat ik gewoon geluk heb dat ik dit mooie nu kan zien doordat ik truffels genomen heb, dat de omstandigheden zo gelopen zijn dat ik hier in totale gelukzaligheid van kan genieten. Het is er altijd en overal al, alleen is het verborgen in ons dagelijks bestaan. Maar dit dagelijkse bestaan is vergankelijk en ooit zal er een metamorfose zijn, waarop ieder levend wezen, of in ieder geval zij die waardig zijn, die een goede ziel hebben, één zullen worden. 8. Geld interesseert mij niet langer, zolang ik maar truffels kan blijven nemen en dit kan blijven meemaken. En het liefst in een comfortabele setting zoals waar ik mij nu in bevindt. Een vrouw vinden om mijn leven mee te delen lijkt niet relevant meer, alles is diep vanbinnen één, in de enige wereld, deze andere dimensie, die er werkelijk toe doet. Maar in onze 'gewone' wereld zijn we verdeeld. Dit lijkt een onoverkoombaar probleem en proberen in deze imperfecte wereld één te worden lijkt dan ook een zinloze strijd, in zoverre dat ik niet teleurgesteld moet zijn als het niet lukt. Tijdens deze bewustwording denk ik niet zozeer meer in individuen maar meer aan het grote geheel. Als twee individuen zich samen zouden voegen zou het slechts een kleine druppel zijn, insignificant in het grotere plaatje. Een afleiding voor in het gewone leven. Ik probeer mij de voor mij ideale vrouw voor te stellen, de vrouw die met mij een eenheid zou vormen, samen zou smelten en bedenk mij dat zij niet bestaat! Zij bestaat waarschijnlijk niet in de 'echte' wereld, maar zij bestaat in ieder geval wel in deze andere wereld, deze wereld van mijn geest. Haar niet-bestaan betekent dat ik haar waarschijnlijk nooit zal vinden. Zelfs al zou ze ook in de 'echte' wereld bestaan en ik zou haar nooit ontmoeten, dan nog zouden onze 'zelf-en' één zijn in onze gedachten en uiteindelijk samensmelten. Het belangrijkste is deze prachtige wereld die ik nu ervaar in mijn gedachtes. De andere wereld is slechts een fysieke, incomplete afspiegeling en om die reden minder belangrijk. In deze andere wereld ben ik sterfelijk en is alles vergankelijk. Terwijl de wereld van de ziel eeuwig is. 9. Er is iets wat mij wilt laten doen ontwaken uit deze diepe wereld, maar ik weet niet wat het is. Ik weet het allemaal niet. Waarom? Wat moet ik dan doen? Eten? Drinken? Ik open mijn ogen en bevind mij weer in de aardse wereld, weer terug in mijn lichaam. Ik voel dat er iets is waarom ik weer terug moest, maar weet niet wat het is. Eten en drinken is het niet, dus ik besluit maar naar de wc te lopen. Ik voel totaal niet de behoefte maar misschien als ik daar eenmaal ben dat het vanzelf gaat. En dat gebeurt, zowel de eerste als de tweede boodschap. Dit is ook nogal een bizarre ervaring, maar het voelt goed om het kwijt te raken. Ik ga weer terug naar de kamer en ga weer liggen, nu in een andere positie en sluit weer mijn ogen en ga verder met mijn trip, al maak ik nu al weer een tijdje deel uit van mijn lichaam. Dit is zeer aangenaam maar niet meer zo ingrijpend als de ervaring bij punt 5.-8. 10. Op een gegeven moment ga ik naar de gang toe om weer naar de wc toe te lopen, maar eenmaal op de gang hoor ik een geluid. Ik sta stil en probeer mij te concentreren, het lijkt afkomstig van het einde van de gang. De gang telt 9 kamers en een gemeenschappelijke ruimte, maar dit weekend was er maar 1 andere bewoner thuis, een meisje waar ik ongeveer een half jaar terug gevoelens voor had ontwikkeld en in zekere zin ook geuit heb maar niet wederzijds waren, in ieder geval niet op romantisch gebied. Dit was toen prima en begreep ik ook wel, het was beter zo en mijn gevoelens op romantisch gebied hielden toen vrij snel op met bestaan. Ik bleef haar ontzettend inspirerend vinden en het super leuk vinden om met haar om te gaan, maar liefde-gevoelens bleven compleet uit. De dag voor de trip had ik nog leuk met haar gepraat en hebben we samen met een ander ganggenootje twee films gekeken. Erg gezellig en leuk allemaal maar de gevoelens voor liefde zijn nooit meer opnieuw opgedoken, het bleef altijd puur vriendschappelijk. Wel vind ik haar nog steeds ontzettend mooi en een leuke persoonlijkheid hebben, maar dan kan prima zonder verliefd te zijn. Maar goed, ik hoorde geluid vanuit haar kamer komen en had haar de hele dag nog niet gezien. Ik hoorde haar zingen en dit was zó ontzettend mooi. Ik was compleet betoverd en stond daar op de gang net mijn kamer verlaten te hebben. Ik werd er compleet stil van (als in dat ik als aan de grond genageld stond en alleen maar in staat was om te luisteren). Het was maar heel kort en ik wilde niet als een rare stalker daar blijven staan en luisteren naar alle geluiden die uit haar kamer kwamen en besloot maar om naar de wc en daarna terug naar mijn kamer te gaan. Ik was hier best wel heftig door geraakt en ik stelde mij haar voor, zingend. Zó mooi en onschuldig. Ik was het allemaal een beetje kwijt, vlak ervoor had ik nog geconcludeerd dat ik geen zielsverwant nodig had, dat aantrekking maar een afleidende bezigheid is. Maar ik kon dit niet afdoen als gewoon een mooi iets, er kwamen gevoelens van verlangen in mij op, verlangen om het leven te delen met een vrouwelijke ziel. Niet heel sterk, het waren kleine flarden, maar sterk genoeg om mijn trip en gemoedstoestand op te schudden. 11. De muziek van B begon mij te irriteren en ik had behoefte aan frisse lucht en natuur. Als ik alleen naar buiten zou gaan om na te denken over wat ik net mee had gemaakt en gevoeld heb zou ik mij weer beter voelen dacht ik. Ik pakte mijn mp3-speler waarop B zei dat ik wel andere muziek op zetten. Aardig aanbod, maar ik had mijn beslissing gemaakt en vertelde B dat ik even naar buiten zou gaan, deed mijn jas en schoenen aan (zonder de veters te strikken) en liep naar buiten. Dit voelde goed. Het regende en het was inmiddels donker, maar de regen stoorde mij niet. Sterker nog, ik voelde de regen niet eens, zelfs als ik er op focuste, terwijl ik wel kon zien dat alles om mij heen nat werd. Ik liep weer richting het gedeelte waar we aan het begin van de trip ook waren geweest. Bij een lantaarn stopte ik, de grond die verlicht werd was zo mooi. Bovendien kon ik nu mooi even mijn veters strikken. Ik liep weer verder en was even verbaast toen ik twee figuren zag in de schaduw. Maar dit was normaal en heb je nu eenmaal soms bij bepaalde lichtinval. Even verderop was het uitzicht prachtig, ik keek nu uit over het kanaal en de natuur er om heen was zoals gewoonlijk zo intrinsiek mooi. Er was geen mens in zicht en ik realiseerde mij dat ik er goed aan had gedaan even wat tijd voor mezelf te nemen en naar buiten te gaan. Dit moet ik vaker doen als ik aan het trippen ben, dacht ik, het kan prima. Ik zag een boom en verwonderde mij over hoe mooi deze was, die boomschors. Ik knuffelde de boom en het kon mij niets schelen als iemand mij zou zien. Ik ging hurken met mijn rug tegen de boom en vond een mooie steen. 'Wat zou zijn verhaal zijn?' dacht ik. 'Waar komt hij vandaan? Hoeveel jaar heeft hij al meegemaakt op deze aarde?'. Ik dacht aan de ijstijden en dacht dat de steen misschien daar ooit door verplaatst was. Dit leek zo'n rare plek voor zo'n steen, aangezien de rest van de omgeving uit gras, zand en kleinere steentjes bestond. Ik draaide de steen rond en zag dat er een klein insect op rond liep. Dit beestje wilde niet op mijn vingers en liep telkens over de steen rond. Ik voelde een liefde voor dit diertje in mij opkomen (niet romantisch natuurlijk) en dacht na over zijn bestaan en wat er in hem om zou gaan, hoe hij de wereld zou zien en ervaren. Ik had het leuk gevonden als hij over mijn huid zou lopen maar dit wilde hij niet en dus besloot ik hem maar met rust te laten en wilde ik de steen terugleggen. Toen zag ik dat er een tweede, donkerder en iets groter beestje op de steen aanwezig was die opeens vanuit de schaduw tevoorschijn kwam. Dit vond ik een beetje eng, zou hij het kleinere beestje iets aan willen doen? Maar er gebeurde niets dus het zou vast goed komen. Ik legde de steen terug en besloot maar weer terug naar mijn kamer te lopen. 12. Vlak voor de ingang van het gebouw bedacht ik mij dat ik toch best wel een softie ben. Dat ik natuurlijk niet geschikt ben voor de vrouwen op wie ik ooit verliefd ben geweest, dat zij allemaal een sterker, knapper, mannelijker en volwassener iemand willen, dit begreep ik volkomen. Of in ieder geval niet mij, wat zou iemand met mij moeten als partner? Maar ik verweet mijzelf niets, dat type man ben ik nou eenmaal niet en ik voelde mij trots op wie ik wél was. Ik kan al deze mooie dingen beleven en zien. En blijkbaar is een groot gedeelte puur persoonlijk en is het echt mijn eigen verbeelding en mind die dit allemaal mogelijk maakt, vooral ook aangezien B zulke andere belevingen heeft en de dingen die ik meemaak heel sterk gerelateerd zijn aan mijn persoonlijkheid en gedachtes die ik normaal gesproken al heb. Al het moois dat ik tijdens trips zie zijn projecties van mijzelf, het zit allemaal binnen mijn eigen hoofd. Wauw. Wat een mooi bestaan heb ik binnen mijn hoofd gecreëerd en wat is mijn fantasie toch mooi. Ik voelde duidelijk dat ik veel liever dit allemaal ervaar dan dat ik in het 'normale' leven een partner zou vinden. Natuurlijk zal ook dat leuk zijn, maar niets kan tippen aan wat ik tijdens mijn trips meemaak, dit is pure fantasie, alles dat niet mogelijk is in de gewone wereld wordt binnen een trip mogelijk. Een levenspartner vinden en gelukkig worden met hem of haar is vreselijk 'gewoon' vergeleken met al het moois dat ik in mijn trips tegenkom. Dit kleine tripje naar buiten had mij weer volkomen genezen van de melancholie die ik voelde na het prachtige zingen van mijn lieve ganggenootje. Voordat ik daadwerkelijk weer naar binnen ging zag ik een natgeregende krant liggen. Ik pakte deze op, ik vond het zo zielig voor deze krant dat het hier zo lag als oud vuil. Ik besloot om de krant naar het oud papier te brengen, waar het zou kunnen worden gerecycled en het een nieuw leven zal krijgen, een metamorfose zal ondergaan. Mijn empathie strekt zich dus niet alleen tot levende wezens, maar naar alles, elk object. Dit heb ik ook al in mijn gewone leven ervaren, vóórdat ik met truffels begon. Ook dit maakt mij weer tot wie ik ben. En ik ben liever dit, dan iemand die zonder problemen elke vrouw zou kunnen krijgen waar hij naar verlangt bedacht ik mij. 13. Eenmaal terug in de kamer duurde het niet lang voor ik weer behoefte had om de kamer te verlaten, weg van de muziek die B op had staan. Ik besloot om alvast wat troep op te ruimen en af te wassen. Terwijl ik aan het afwassen was hoorde ik muziek, maar het was heel mooie muziek. Dit kon toch niet de muziek van B zijn? Maar ik hoorde maar één soort muziek en mijn kamer is een stuk dichter bij dan het einde van de gang. Ik besloot om de gang in te lopen en te luisteren naar de muziek. Tot mijn verbazing hoorde ik geen geluid mijn kamer uitkomen en kwam de muziek opnieuw uit de kamer van mijn ganggenootje. En wat een prachtige muziek was het. Het was een piano-spel, een stuk dat ik nooit eerder in mijn leven gehoord heb. Ik genoot van het moment en van wat ik hoorde maar opnieuw wilde ik niet weer te lang staan luisteren, ik hoorde geluiden van lopend water en bedacht mij dat ze waarschijnlijk aan het douchen was. Om dan intens goed te luisteren vond ik nogal ongepast. Ik zou haar een andere keer wel vragen naar het nummer dat ze op had staan, als ze het nog zou kunnen herinneren. En anders maar niet, het feit dat ik het net gehoord had was al ontzettend mooi en hoewel ik niet meer kan herinneren hoe het nummer precies ging kan ik mij nog wel mijn gevoel van dat moment herinneren. 14. Terug in de kamer keek ik op de klok, er waren vier uur voorbijgegaan. Zonder twijfel de meest gebeurtenisrijke en intense vier uur van mijn leven, maar ergens was ik een klein beetje teleurgesteld. Ik had nu zoveel meegemaakt dat de trip van mij ook wel ten einde mocht komen en ik had het verlangen om weer terug te keren naar de gewone wereld om weer heerlijk te kunnen reflecteren op deze trip. Mijn trips duren vaak langer dan vier uur en ik zag niet helemaal in hoe ik de trip nog kon toppen, zeker niet zo'n twee uur lang. Het kon alleen maar bergafwaarts gaan, ik was al een tijd over mijn hoogtepunt heen. Maar het duurde niet lang of ik kreeg door dat mijn trip eigenlijk zo goed als ten einde was gekomen. B was helemaal niet meer aan het trippen en ik zag nog wel vervormingen maar voelde mij verder volledig nuchter. Toen mijn trip daadwerkelijk voorbij was vond ik het jammer dat deze voorbij was, ik had eigenlijk nog wel langer door gewild. Maar goed, een volgende keer weer, ik mocht niet klagen, deze trip heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Ik heb het tripreport de dag na de trip geschreven omdat ik zoveel mogelijk details wilde bewaren. Ik kan dus nog niet heel veel zeggen over hoe de trip mijn leven beïnvloed heeft, wel heb ik vandaag meegemaakt dat ik nog veel meer als normaal overal de schoonheid van inzie. Maar dat heeft niet specifiek met deze trip te maken, het is meer een gevolg van het steeds meer doorbrengen in de tripwereld. Wel kan ik alvast een paar conclusies uit de trip trekken: blijkbaar is het heel persoonlijk en heel willekeurig wat er in een trip gebeurt. De laatste tijd neigde ik er erg naar dat er zoiets zou zijn als een universele trip-waarheid, maar dit lijkt toch wel sterk persoonsgebonden en per trip verschillend, ook al zijn er grote lijnen die ik terugzie in zowel mijn eigen trips als reports die ik van anderen lees. Ten tweede dat de heftigheid heel sterk kan verschillen, ook al verschilt de setting, mindset, dosis en truffelsoort niet of niet bijzonder veel. Deze trip zou ik toch zeker wel als level 4 classificeren, terwijl vorige week level 2 geweest zal zijn. De resistentie lijkt dus ook niet heel sterk te zijn, althans niet na ongeveer een week. Het was erg fijn om B er weer bij te hebben, hierdoor voelde ik mij een stuk veiliger en kon ik mij compleet overgeven bij punt 5. en durfde ik naar buiten te gaan, iets wat ik tot nu toe nooit gedurfd heb als ik alleen tripte. Ik voelde mij ook beter op mijn gemak dan wanneer ik alleen trip, waar er op een gegeven moment toch wel een twijfel of enigszins negatieve gedachte tevoorschijn komt. Ook al is dit vaak maar kort van duur en niet bepaald sterk of schadelijk, toch is het fijner om nagenoeg constant in een flow van positieve gevoelens te zitten en niet af en toe afgeleid te worden door kleine irritaties die de trip in een minder leuke richting duwen. Misschien heeft dit ook te maken met dat ik er meer ervaring mee krijg, maar ik weet zeker dat de aanwezigheid van B hier ook een rol in heeft gespeeld. Jammer dat hij niet de trip heeft gekregen die hij wilde, hopelijk een volgende keer.
  19. Wie: Mijn broertje B en ik, respectievelijk trip nummer 6 en 7 Wat: B: 15 gram Hollandia, ik: 15 gram Atlantis Waar: Natuurreservaat en kamer (studentenhuis) Om de zomer goed af te sluiten stelde ik voor om nog een laatste keer buiten te trippen met B. Er is een heel mooi plekje dat ik deze zomer toevallig ontdekt heb en sinds ik met truffels begonnen ben wilde ik hier eigenlijk al een keer trippen. Ik was er 1x geweest en het was zo mooi en rustig dat het mij de ideale plek leek voor een trip. De hele week was het mooi weer en zaterdag kwam het voor ons beiden goed uit, dus laat die trip maar komen! Omdat B de vorige keer bijna niks van Atlantis voelde nam hij deze keer Hollandia. Ik hield het bij Atlantis want dit is voor mij vertrouwd en al vrij sterk, bovendien kan ik dan als halve tripsitter fungeren dacht ik. 0. Voor mij zijn er 13 dagen verstreken sinds mijn laatste trip, voor B was het precies 3 weken geleden. We hadden allebei niets gegeten die dag omdat we vroeg wilde trippen, gepland was 13:00 maar het werd uiteindelijk 14:45. De plek is een eindje van mijn huis, B kwam met de bus en het laatste stukje zouden we fietsen. Helaas was mijn achterband dermate zacht dat hij niet achterop kon, dus uiteindelijk hebben we het stuk maar gelopen. B vertelde me dat hij nog met zijn vriendin had afgesproken die avond, niet slim vond ik want je weet maar nooit of de truffels dan al uitgewerkt zijn en bovendien een ingrediënt voor een bad trip! Bovendien was het een stuk drukker in dit gebied dan de vorige keer (waar ik al bang voor was). Mijn mindset was de afgelopen dagen heel goed en positief, nu nog steeds maar ik zag nu wel een aantal tekenen die deze trip niet ideaal zouden maken. Maar goed, let's do it, we aten de truffels terwijl we naar een mooi rustig plekje op zoek waren. Het is vooral veel open gebied met heide dus echt beschut waren we niet, maar we vonden wel een mooi bankje met een mooi uitzicht over een gedeelte van het gebied en een grote plas water. 1. De trip begint langzaam in te slaan, ik heb wat rustige muziek opstaan van Tycho. Er komen af en toe wel mensen langs maar het valt gelukkig mee. B zegt ook al te merken dat het werkt en dat het erg raar is. Een hele mooie boom links van mij begint al een beetje te vervormen, de muziek klinkt anders en rechts in de verte zie ik een vrouw in het zwart die daar met haar vriend is en met hun twee honden speelt. De honden zwemmen lekker in het water en de vrouw staat daar aan de rand van de plas. Ze lijkt net Cleopatra denk ik, ze ziet er Nederlands uit maar toch heeft ze iets Oud-Egyptisch, een soort vrouwelijke farao, heel mooi! Ze heeft zo'n zwarte werpstok waar je een tennisbal ver mee kunt gooien voor de hond, dit lijkt net een scepter. En wat leuk dat ze daar met haar vriend of man is, dat ze samen daar zijn, op een mooie dag als deze (het weer is mooi en lekker zonnig). De trip blijft nog enigszins mild en gaat een tijdje zo door, B en ik gaan beide een beetje onze eigen gang. De lucht is mooi blauw en ik zie de verschillende tinten blauw, van donker naar licht, erg mooi en ik wijs het aan aan B. De wolken zijn ook prachtig, ik zie een hele grote paddenstoel in de wolken voor mij, hoe toepasselijk. 2. Ik heb m'n jas open en zie een donkergrijs shirt en baal dat ik niet iets kleurrijkers aan gedaan heb. Mijn spijkerbroek is mooi blauw, maar mijn jas en shirt zijn zo saai grijs. Ik maak een aantekening in mijn mobiel dat ik de volgende keer iets met een mooie kleur aan moet trekken. Ik sluit mijn ogen om te zien of ik al closed eyes visuals heb en ja die heb ik, vrij sterk al terwijl de trip nog helemaal niet zo lang bezig is. Inmiddels hebben B en ik allebei ons eigen MP3 in en ik sluit mijn ogen, zak mijn kin tegen mijn borst en laat me meevaren op de muziek en de mooie psychedelische dingen die ik zie. Op een gegeven moment open ik toch maar weer mijn ogen omdat ik bang ben dat mensen voorbij lopen en gaan vragen of alles wel goed met me gaat. Ik vertel B om zijn ogen eens te sluiten, dan let ik wel op voorbijgangers en hij doet het en ziet blijkbaar ook veel moois want zo blijft hij een tijdje zitten. Jammer eigenlijk denk ik dat ik niet gewoon op mijn kamer ben, dan kan ik gewoon dit doen zonder rekening te hoeven houden met andere mensen, het mooiste zit in de binnenwereld, niet daarbuiten dus waarom zijn we eigenlijk hier gaan trippen? Puntje voor de volgende keer... 3. Op een gegeven moment voel ik mij heel verdrietig maar ik heb geen idee waarom. Het ligt niet aan mijn gedachten, het is puur de lichamelijke emotie die ik herken als verdriet. Ik ben (mentaal) dus niet verdrietig, maar ik voel het wel sterk, niet heel prettig maar gelukkig is het alleen lichamelijk, het zal vast zo wel over gaan denk ik. Ik wil het tegen B zeggen maar voordat ik de mogelijkheid heb zie ik struikgewassen vervormen en lijken ze vijandig en naar. Dit gaat niet zo best denk ik en ik merk dat ik deze plek eigenlijk helemaal niet leuk vind, althans niet de plek waar wij nu zitten. Het water is lelijk, de omgeving er omheen is wel mooi maar het water verpest het. Eigenlijk zou ik liever ergens anders zitten, maar omdat het zo druk is zijn alle mooie plekjes al bezet. Ik zeg het tegen B en hij vind het water ook niet mooi, maar alles er om heen wel. Niet veel later gaat het echt mis: ik krijg een enorm beklemmend gevoel. Ik ben één keer in mijn leven flauwgevallen en weet precies hoe ik mij daarvoor voelde. Dat gevoel heb ik op meerdere momenten in mijn leven gehad, misschien 4x ofzo, maar veelal heb ik het flauwvallen dus afgehouden. Ik heb het ook aan het begin van mijn eerste truffel-trip ervaren, maar toen hield het al snel op. Nu voelde ik dat het heel snel heel sterk werd en dat het alleen maar erger wordt. Ik kan het niet meer hebben en sta op, loop naar achter het bankje het bos in. Ik zeg tegen B dat ik even moet liggen, de symptomen worden nu heel sterk en ik voel een enorm suizen in mijn oren, het gaat helemaal niet goed met mij en ik kan mij niet herinneren dat ik mij ooit zo slecht gevoeld heb. Eigenlijk zou er een ambulance of mijn ouders gebeld moeten worden maar ik realiseer me dat truffels dan slecht in het nieuws komen en dat het toch te laat zou zijn, dus zeg ik niks. Zelfs al zouden ze er zijn, het zou niks uithalen, wat zouden ze kunnen doen behalve proberen mij gerust te stellen? Het is een bad trip en ik weet dat het een risico is als je truffels neemt. Ik denk niet dat ik doodga of iets dergelijks maar ik weet wel dat het helemaal niet goed is en het is pure horror dat ik nu ervaar. Het enige wat ik wil is thuis bij mijn ouders zijn. Ik lig zo een tijdje maar ben nog wel bij bewustzijn, nu ik dit schrijf verwonder ik mij erover dat ik blijkbaar nog zo helder heb kunnen denken want het voelde echt verschrikkelijk en alsof het helemaal fout ging, alsof ik niks meer kon. Ik blijf hier liggen en de nare effecten ebben langzaam weg. Als ik me weer enigszins normaal voel sta ik op en loop ik terug, straks komen er voorbijgangers die mij zien liggen en naar mij toe lopen en daar heb ik helemaal geen zin in. 4. B lijkt er weinig van gemerkt te hebben en zit nog steeds met z'n mp3 in. Ik denk na hoe het kan dat ik opeens een bad trip had en bedenk mij dat het misschien komt omdat ik de hele dag nog niets gegeten had. Tijd om daar verandering in te brengen dus haal ik een chocolade-reep tevoorschijn en geef B ook een stuk. Het gaat weer een stuk beter en ik zie in het gras allemaal bijzondere patronen, heel erg mooi! Op een gegeven moment zegt B naar huis te willen. Ik vind het prima en wil ook wel graag weer naar m'n kamer. We lopen terug en het landschap is ontzettend mooi, het lijkt echt een prachtig apocalyptisch landschap, iets waar ik dolgraag door heen zou willen lopen, maar dan wel alleen en niet met al die vreemden erbij. Het is te absurd voor woorden hoe ongelooflijk prachtig dit landschap is, wat jammer dat ik dit terrein niet voor mij alleen heb en dat ik mij buiten tijdens een trip blijkbaar een stuk minder op mijn gemak voel en thuis/binnen moet zijn om fijn te kunnen trippen. Dat zou niet zo moeten zijn, de wereld is toch van iedereen en wat maakt mijn kamer nou zo speciaal ten opzichte van de rest van de wereld? Tijdens de lange wandeling heb ik een hoop filosofische gedachtes maar dit zijn niet altijd mooie gedachtes, in mijn nuchtere bestaan vind ik het leven erg mooi maar nu begin ik toch wel fouten te zien. B heeft het erover dat hij truffels niet begrijpt en eigenlijk maar stom vindt, waarom doet hij het eigenlijk? Hij wil het nooit meer doen en vindt dat hij teveel drugs neemt. Ik zeg dat hij dat nu zegt maar dat een trip zo wispelturig is dat hij er straks waarschijnlijk weer anders over denkt. Toch hebben we allebei dus een beetje deze negatieve gedachtes. Ik heb eigenlijk heel erg zin om hier gewoon met familie of vrienden te lopen zonder drugs te hebben gebruikt, gewoon een wandeling te maken zoals al die andere mensen hier. Een lichtpuntje is een stel dat ik zie lopen met een erg jong kind, ik zie de liefde die zij voor elkaar voelen en dat op deze mooie dag, hoe mooi is dat toch! 5. B wil de bus pakken naar huis maar ik ben nog flink aan het trippen en er is pas anderhalf uur voorbij gegaan. Het lijkt mij dan ook helemaal geen veilig plan, ik vind het nu al gevaarlijk met al dat verkeer. 'Doe het voor mij' zeg ik en uiteindelijk overtuig ik hem om verder te lopen richting mijn huis. Bij de volgende bushalte wil hij er weer vandoor maar opnieuw vind ik het geen goed plan. Eenmaal thuis aangekomen probeert hij er nog een keer vandoor te gaan maar toch weet ik hem over te halen naar binnen te gaan. Zo, hè hè, eindelijk, daar zijn we dan... De trip is totaal niet wat ik er van verwacht had maar goed wel weer een hoop geleerd voor eventuele toekomstige trips, namelijk dat ik niet ver van huis moet gaan zonder tripsitter en niet wil trippen zonder die dag iets gegeten te hebben. Ik ben best wel roekeloos geweest met truffels vind ik, daar ga ik absoluut verandering in brengen. Ik kijk naar mijn vloer en zie er allemaal patronen in, erg prachtig. B zet 'The Big Lebowski op' en ik kijk mee, erg grappige film, dit vond ik normaal ook al maar met truffels is het toch weer anders. Het voelt vrij 'aards' aan en na een tijdje heb ik eigenlijk meer zin in de psychedelische wereld van mooie vormen. Dus ik sluit mijn ogen weer en lig op bed. Na een tijdje gaat B douchen en ik zet muziek en een visualizer op. Ja dit is erg mooi weer allemaal, ik zie grote paddenstoelen met mijn ogen dicht en bevind mij midden in de natuur, het schemert en het is prachtig, een soort van sprookjeswereld. Het ruikt lekker en ik strijk mijn haren en dan voel ik dat ik iets van een blaadje uit mijn haar haal. Dat blaadje paste mooi binnen mijn CEV dus vond het wel bijzonder. Ik voel me weer helemaal goed en de trip is erg mooi. 6. Het is nu ongeveer 19:30, B heeft zich opgefrist en besluit naar huis te gaan. Ik ben nog steeds aan het trippen maar niet zo sterk meer en hoewel het niet mijn voorkeur heeft laat ik hem nu wel gaan, het gevaar is wel geweken denk ik. De trip-effecten ebben langzaam weg, de visuals worden steeds minder sterk maar toch gaat het nog wel enige uren door. Ik voel me inmiddels weer helemaal goed en op mijn gemak, op een paar momenten heb ik eigenlijk zin om naar mijn ouders toe te gaan maar daar is het eigenlijk te laat voor dus heeft het geen zin meer, volgende week maar weer. Dit was mijn eerste ervaring met een 'bad trip', gelukkig duurde het niet zo lang maar ik kan nu bevestigen dat het een verschrikkelijk gevoel is. Dat het een keer zou gebeuren zat er wel in als je het zo vaak doet, maar dat het deze trip zou gebeuren had ik niet verwacht, in reactie op mijn vorige trip heb ik mijn 'gewone' leven weer helemaal op orde gebracht en voelde ik mij weer helemaal content. Op basis van mijn mindset had ik het echt niet verwacht. Ik denk toch dat het sterk met de omgeving te maken heeft (te veel andere mensen) of met het feit dat ik de hele dag niets gegeten had. Erg leerzaam is het wel geweest, truffels zijn geen speelgoed. Ondanks die nare ervaring heb ik ook weer veel moois in deze trip meegemaakt, het was een vrij sterke trip met vrij sterke visuals, level 3 denk ik, voor mij eigenlijk de ideale sterkte. Jammer dat ik niet eerder binnen was en in alle rust van mijn CEV had kunnen genieten met heerlijke muziek, maar dat weet ik dus voor een volgende keer... Trippen buiten kan denk ik echt prachtig zijn maar in ieder geval in mijn geval wil ik dan wel echt een rustige plek met zo min mogelijk andere mensen en het liefst met een nuchtere tripsitter erbij.
  20. Dit is mijn eerste ervaring met Magic truffels. Ik heb veel gehad aan de ervaringen van andere dus ik besloot om die van mij te delen. 17:30 J was aangekomen bij mij thuis dus we gingen alles klaar zetten. Muziek, check. Visuals opgezet, check. Drinken voor als de truffles vies zouden zijn, check. Alles stond klaar voor een mooie trip. 17:40 Na een paar minuten naar het zakje te hebben gekeken vol verwondering hoe het zou smaken. Besloten we te beginnen. We namen allebei 7,5 gram atlantis in, dit is de eerste keer dat we dit gebruiken dus het was best spannend wat er nou zou gebeuren. De smaak viel mee het was net een flauw nootje. We gingen relaxed liggen op bed, wachtend tot er wat zou gebeuren. 18:15 Ik voel een warmte over me heen komen als een lekker dekentje. Spontaan begin ik te lachen, Dat ging een paar minuten door. Ik had het gevoel dat ik een permanente lach had op mijn gezicht had. J merkte er nog weinig van op dat moment. 18:?? Vanaf dit moment begonnen de muren te trillen en ik zag overall patronen in. Mijn kleine tv was ineens een Flatscreen geworden waar de Visuals uit liepen. De poster die op de muur hing kwam tot leven. Het plafond leek wel 2 meter hoger te zijn dat dat het voorheen was. Mijn bed leek net een zwevend tapijt. Fluweel zacht net een wolkje waar je in weg zakte. Ik raakte helemaal in een soort trance waarbij ik een werd met mijn gedachten. Ik bleef maar staren naar mijn hand en ik zag alle bloedvaten door mijn huid heen in allemaal patronen. Als ik mijn handen heen en weer bewoog zag ik ze in slow-motion erachteraan vloeien. Ik voelde me een met het universum alles om me heen was een grote massa. Het was alsof mijn zintuigen een boost hadden gehad, de zenuwen in mijn vingers zorgen ervoor dat ik alles op een andere manier voel. de kussens waren zo onwijs zacht en alles voelde anders. 19:00 J werd gebeld door een vriend we besloten maar niet op te nemen omdat dat raar zou klinken want we konden alleen onzin praten op dat moment. Toen hij nog een keer belde dachten we dat het misschien wel belangrijk was, We haden besloten dat als hij nog een keer zou bellen dat we op zouden nemen. Toen kreeg hij een berichtje binnen waar in stond alles goed? Ja, alles was best goed we voelden ons onwijs happy op dat moment. Toen we naar de tijd keken kwamen we erachter dat we ons tijdsbesef kwijt waren. We zagen de cijfers heen en weer dansen op het scherm, proberend te begrijpen wat die nou betekende. Ik dacht dat als ik zou tellen op mijn vingers dat we er wel uit zouden komen, Dat was niet gelukt en we gaven het maar op. Ergens tussen 19:00 en 20:00 We zaten op dit moment vol in de trip en besloten dat we even beneden wouden kijken. Op het moment dat we op stonden en moeite deden om te lopen. Kwam me moeder even kijken hoe het met ons ging. We zeiden dat we naar beneden wouden of naar buiten, Me moeder wees ons erop dat we anders even naar de vissen moesten kijken in de kamer ernaast. Ik vond ze maar saai, J was gelijk in de ban van de visjes. Toen kwam het moment dat we de trap af moesten, dat was best lastig. Ik was mijn gevoel voor diepte verloren dus ging ik als een kleuter op me kont van de trap af. Eenmaal beneden aangekomen werden we enthousiast begroet door de hond en de kat. Ze voelen zo zacht aan, de textuur van de haartjes was iets wat ik nog nooit had gevoeld. J was helemaal een met de beestjes en zweerde dat hij in de ziel van de hond kon kijken. Na even gezeten te hebben wouden we weer terug naar de muziek en de visuals, dat voelde toch wel heel relaxt. Tussen 20:00 en 21:00 We lagen weer relaxed op bed. Op dit moment voelde alles heel zwaar. Ik raakte in een innerlijke trip ik deed mijn ogen dicht zag van alles voorbij komen. De gekste patronen en beelden flitsen voorbij. Het voelde alsof mijn ogen open waren ook al wist ik zeker dat ze dicht waren. Op een gegeven moment voelde het alsof mijn tanden pijn deden, het voelde heel ongemakkelijk. Het was zoiets als dat je in films ziet. Dat moment dat je tanden uit je mond vandaan vallen. Ik voelde aan mijn tanden en besefte dat ze er gewoon nog zaten. Alles ging weer goed en ik ging weer verder in mijn gedachten. Tussen 21:00 en 21:30 We zaten al een tijd in de trip. Het begon langzaam aan minder te worden en we kwamen beetje bij beetje weer terug in de realiteit. Het was fijn dat de trip niet in een keer over was, maar dat het langzaam weg vloeide, het voelde net als de zee met eb en vloed. Je was even terug op aarde, en weer even weg. dit ging zo een half uur door toen waren we wel weer aardig bij. Ik was best wel vermoeid mentaal. De trip voelde best heftig voor een eerste keer maar o zo prachtig. Tussen 21:30 en 22:30 De trip was over, we zaten rustig tv te kijken om even bij te komen wat er nou allemaal was gebeurd. Even alles laten bezinken het zat nog vers in onze gedachten. Na even bijgekomen te zijn gingen we beneden nog wat drinken en even na praten met mijn moeder(de trip zit ster). Voor een eerste keer was het een hele mooie ervaring, In een vertrouwde omgeving met een gezellige vriend. Het is zeker aan te raden om het te proberen, het is een goeie niet te zware trip die je de wereld in een heel ander licht laat bekijken.
  21. Wie: Ik Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 15 dagen na mijn laatste trip wilde ik weer eens binnen en alleen trippen. De eerste week van het nieuwe studiejaar was weer gestart en de enige optie was zondag. De dag erna wel weer om 8.30 college en een lange dag tot 17.30 maar goed, dat zijn zorgen voor later. Ongeveer 2 weken waren voorbij dus ik kon weer, beter maak ik er dan ook gebruik van toch? dacht ik. Ik zou 15 gram Atlantis nemen, ik had hier nog 2 pakjes van liggen. De vorige keer vond ik de trip vrij sterk (level 3, maar was mijn sterkste trip tot nu toe). Ik had eigenlijk wel zin om heel diep te gaan en aangezien dit de eerste keer alleen en binnen zou zijn met deze truffel zou het een goed startpunt zijn dacht ik. De pakjes lagen al een tijdje in de koelkast, ze waren niet helemaal vacuüm meer en er was wat vocht verschenen. Misschien balanced dat dan de 15 gram dacht ik. Maar om toch een zo sterk mogelijke trip te hebben besloot ik extra lang te wachten zodat mijn maag helemaal leeg zou zijn. Ik heb die dag 2 ontbijtcrackers gegeten en daarna 8 uur niet meer gegeten. 0. Het moment was daar en ik begon te eten. De vorige keer vond ik het nog best lekker maar nu was het ronduit smerig, komt door de vochtigheid volgens mij. Nadat ik ze op had schoot de gedachte door mij heen om misschien het tweede pakje ook te eten. Waarom niet? Dit pakje dat ik net op had had vooral grote brokken dus had ik het vrij snel op. Ik wacht wel even en kijk dan vanzelf wel. De vorige keren werkte de effecten vrij snel, na een kwartier tot twintig minuten ongeveer. Nu bleef enig effect uit. Ik zat ontspannen op een stoel naar mijn tv te kijken met ontspannende video's van vissen in een aquarium en rustige muziek. Waarom gebeurt er niets? Ik heb een paar keer op mijn klok gekeken en realiseerde me dat mijn mindset misschien iets te ver doorgeschoten is... Heb ik nog wel respect voor de truffels of is het een middel geworden om een doel te bereiken? Om me goed te voelen? Ik pak niet meteen het tweede pakje, ik wacht rustig af, ik wil niet als een junkie steeds maar meer en meer nemen om wanhopig weer mijn high te bereiken. Bovendien kan het tot een uur duren heb ik gelezen, dus kan ik in ieder geval tot dan wachten voor ik meer neem. 1. Ik wacht en na ruim een half uur of drie kwartier na inname begin ik effecten te voelen. En dan wordt het steeds iets sterker. Ik kijk naar een aantal van mijn favoriete muziekvideo's en vind het heerlijk. Dit kan ik de hele trip doen denk ik, genoeg video-materiaal waar ik dan het geluid van uitzet en mijn eigen favoriete muziek in een playlist aan heb staan. Fantastisch! Ik kijk behoorlijk wat video's af en op twee punten vind ik mezelf even 'uit' de video en ervaar ik dat ik in een stoel in een kamer zit en naar een scherm kijk. Ook grappig, denk ik. Op deze momenten krijg ik waardering voor mijn bestaan. Ook gaan er een aantal gedachten door mijn hoofd, met name over afgelopen week en hoe gek het is dat we als mensen alles zo keurig indelen in blokken, in dagen en uren, waar iedereen dan verwacht wordt aanwezig te zijn. Gek eigenlijk, het is toch veel natuurlijker om niet zulke afspraken te maken en gewoon te doen wat je wilt doen en als genoeg mensen dan ergens zin in hebben gebeurt het vanzelf wel, daar zijn geen tijdsafspraken voor nodig. Ik blijf doorgaan met video's kijken en zo nu en dan even filosoferen over de door de mens gecreëerde werkelijkheid. Ik zie het niet per se als negatief ('die mensen kunnen er ook niets aan doen dat traditie en conditionering dit voortbrengt'), al die tijdsafspraken, maar vind het vooral raar en niet helemaal logisch / natuurlijk. 2. Op een gegeven moment sta ik op uit mijn stoel. Ik heb genoeg energie in mijn lichaam om even te bewegen. Dit doe ik dan ook, ik maak een aantal bewegingen, ga op de grond liggen en draai mezelf rond in cirkeltjes. Weer schieten gedachten door mijn hoofd, hoe mooi en heerlijk zijn truffels toch ook. Eigenlijk heb ik behoefte om er met iemand over te praten, maar om nou iemand op te bellen gaat mij ook weer te ver, ik heb bewust de internet op mijn mobiel uitgezet om het contact met de buitenwereld beperkt te houden. Het is al donker dus even naar buiten voor een wandeling lijkt mij ook niet zo'n goed idee. De vorige keer dat ik alleen tripte heb ik heel erg veel met mezelf gepraat (bijna non-stop), maar nu heb ik daar niet zo'n zin in. Ondanks mijn beschrijvingen hier over dat ik erg aan het genieten ben ervaar ik niet echt een body-high zoals alle vorige keren, die blijft eigenlijk compleet uit. Het feit dat ik geniet is echt omdat ik leuke dingen zie en hoor en mij gewoon goed voel, maar het is niet echt een permanente staat die door mijn lichaam giert, zoals ik dat de vorige keren in ieder geval zeker aan het begin van de trip wel ervaren heb. Om die reden voelt de trip als iets minder goed als eerdere trips. Tevens heb ik het idee dat, misschien ook wel hierdoor, de trip een stuk minder sterk voelt. Opnieuw gaan er weer gedachten door mij heen, over hoe ik altijd tripreports schrijf en waarom ik dat eigenlijk doe. Die trips zijn toch persoonlijk, alleen ikzelf weet toch wat ik voel en meemaak? Waarom zou iemand anders hier geïnteresseerd in zijn? Ik lees zelf graag wel de reports van anderen, maarja ik ben dan ook een vreemde eend denk ik (niet letterlijk, zover was ik niet heen ) Het is vooral voor persoonlijke verwerking en ik vind het ook leuk om te schrijven en op die manier de trip soort van opnieuw te beleven en nieuwe inzichten uit te verwerven, maar op dit moment denk ik ergens dat ik misschien deel van het probleem ben en dat het onnatuurlijk is, dat ik net zo goed meedoe aan die rationele werkelijkheid, waar alles altijd maar geanalyseerd en beoordeeld moet worden, waarom niet gewoon meegaan met de flow van het moment? 3. Ik had allemaal lekker eten gehaald voor de trip en heb het allemaal op een tafeltje neergezet. Vooral twee chocolade-muffins van Milka die mij erg lekker leken keek ik vóór de trip erg naar uit. Maar nu had ik daar helemaal geen zin in. Net als dat ik van tevoren mezelf had voorgenomen om actief herinneringen voor de geest te halen of te mediteren, dit wilde ik niet en deed ik dan ook niet. De rode dropveters daarentegen gingen er wel in. Ik pakte ze er uit en vond de vorm grappig, al die slierten. Ik keek in de spiegel en zag net als de vorige keer een soort horror-monster. Ik pakte alle dropveters eruit en vormde ze in een bulk, vormde het in mijn handen en begon er gulzig van te eten terwijl ik de spiegel inkeek. Nu voelde ik mij net een psycho die hersenen aan het verorberen was, zo zag het er ook uit. Ik vond het zelf wel grappig want ik wist natuurlijk dat het door de truffels kwam. 4. Wanneer de lamp aan was en ik in een ruimte was met objecten met kleur zag ik weer diezelfde prachtige vervormingen die ik de vorige keer ook met Atlantis ervaren had. Ik heb nu pas twee keer deze truffel genomen maar ik ben er van overtuigd dat deze truffel echt specifieke kenmerken heeft, die echt anders zijn dan Tampanensis. Het is volgens mij veel meer dan een kwestie van de hoeveelheid psylocybine of andere werkzame stoffen, elke truffelsoort geeft echt andere ervaringen. Maar om deze claim waar te maken zou ik meer soorten uit moeten proberen, voor nu is het meer een gevoel. Na een aantal uur eet ik de muffin op en maak er een hele gebeurtenis van, alsof de hele trip naar dit moment heeft toegeleefd. Erg lekker, maar de stukjes ananas die ik eerder aan het begin van de trip ergens gehad had waren misschien toch nog wel het lekkerst, misschien dat gezond natuurlijk eten op truffels gewoon beter is? Ik vermaakte mij wel, maar er waren nu al flink wat uren voorbijgegaan en mijn hoogtepunt was niet heel sterk geweest, het was allemaal vrij geleidelijk en hetzelfde, zonder echt pieken of dalen. Door het uitblijven van de body high voelde ik me soms gewoon 'normaal', daarmee bedoel ik niet nuchter, maar niet bepaald 'goed' (maar ook niet slecht). Ik het idee dat dit mijn minst bijzondere trip tot nu toe was. Na ongeveer 6 uur begon ik een klein beetje moe te worden en dacht ik om de muziek maar aan te laten en de tv ook en gewoon in mijn bed te gaan liggen. Ik sloot mijn ogen en ging ontspannen. 5. Ik zag dingen voor mij met mijn ogen dicht. Mooi, de truffels zijn nog niet uitgewerkt dacht ik. Ik kon dingen bedenken en zag ze dan voor me, vergelijkbaar met als je actief aan iets denkt of als je droomt, met als verschil dat het nu nauwelijks moeite kost! Even zag ik allemaal enge, misvormde creaturen en monsters voor me, maar dit vond ik alleen maar grappig en vond het alleen maar mooi dat ik zoveel voor me zag. Daarna was ik op een soort van exotisch eiland, het schemerde, en de bomen waren zo mooi met rode bladeren. Het is net alsof ik op vakantie ben, alleen hoef ik er de deur niet voor uit en is het lang niet zo duur! Dit maakte de trip voor mij weer goed, voorheen heb ik nooit heel erg veel aandacht aan mijn ogen dicht geschonken tijdens het trippen, wel af en toe maar de omgeving vond ik vaak mooier. Nu realiseerde ik mij dat ik toch best een mooie fantasie heb! Ook al wordt ik dan geholpen door de truffels. Op een gegeven moment keek ik vanuit mijn bed naar de tv en voelde ik mij weer helemaal geabsorbeerd in de video en muziek. Ik ging mijn bed uit om weer in de stoel te zitten en actief de video te bekijken. Kwam mijn hoogtepunt nu dan eindelijk? Na 6,5 uur? Dat had ik nog nooit meegemaakt, maar het leek er wel op en zo ging mijn trip door. Op een gegeven moment ging ik weer in mijn bed liggen en visualiseerde ik weer een hoop dingen met mijn ogen dicht, heerlijk relaxed en mooi was dit. Na ongeveer 8 uur na inname besloot ik maar om te slapen en heb ik heerlijk aangenaam gedroomd. (al herinner ik mij daar niet zo veel meer van, behalve dat ik voldaan wakker werd, ook al was het veel te vroeg in verband met de wekker) Ik had totaal geen problemen de volgende dag en kon de colleges gewoon goed volgen, zelfs die om 8.30. Deze trip was behoorlijk anders dan mijn vorige trips, het effect kickte pas later in, mijn hoogtepunt kwam wel héél laat (na 6,5 uur), de body high bleef volgens mij helemaal uit, alhoewel deze misschien tijdens het hoogtepunt wel een klein beetje aanwezig was. En in totaal duurde de trip 8 uur, zolang heb ik tot nog toe nog niet getript. Net als de vorige keer alleen had ik op een aantal momenten echt wel behoefte om te praten met iemand. Niet dat dit mijn hele trip ging overheersen, maar helemaal ideaal is het niet. De volgende trip gaat in ieder geval weer met een mede-tripper zijn. Ik heb nu best wel veel getript binnen korte tijd, 4 keer in 2 maanden en het begint misschien een klein beetje routine te worden. De werkelijkheid van de tripwereld begint al vrij 'normaal' te worden voor mij omdat ik er zoveel vertoef. Maar het blijft mooi en ik blijf mooie nieuwe inzichten opdoen, al zullen ze waarschijnlijk nooit meer zo wereldschokkend zijn als de eerste keer, toen het mijn leven echt compleet (positief) veranderde! Maar nog steeds blijf ik leren en genieten. Waarom deze trip zo anders was zou ik niet weten, ik heb een aantal mogelijkheden: misschien omdat de Atlantis al ruim twee weken in de koelkast bewaard is, het pakje niet helemaal meer vacuüm was en er vocht bij gekomen is? Of gewoon omdat deze batch anders was? Of omdat ik zoveel getript heb binnen korte tijd en ik er gewend aan begin te raken? Misschien niet zozeer lichamelijk maar vooral mentaal. Of een combinatie van factoren, als iemand hier iets meer licht over zou kunnen schijnen zou dat gewaardeerd worden. Aan de andere kant is elke trip compleet uniek geweest dus misschien is het gewoon omdat ik er nu zoveel mee bezig ben, ook als ik niet trip, dat ik een bepaald verwachtingspatroon heb die onrealistisch is omdat elke trip weer anders is. De drie trips hiervoor leken ook maar weinig op elkaar eigenlijk, grote kans dat het dat laatste is dus.
  22. Hoeveel: 10 gram Atlantis Met wie: 1 vriend Waar: Overal Deze trip schrijf ik maar weer eens op. Ik was niet in staat om dit meteen de dag erna te doen of afgelopen week. Ik merkte vandaag dat ik er aan probeer te denken, omdat ik het jammer zou vinden om het te vergeten en nu is het nog vers in me geheugen. Oke hier gaat ie dan: Vorige week maandag 23/3 waren we vrij. Mijn vriend werkte niet bij de post en ik hoefde niet naar school. We hadden de dag ervoor gesprekken gevoerd met elkaar, ooit hebben we een relatie gehad, over dat hij graag wel weer wou afspreken met mij. Ik was niet erg aardig en zij wat hij voornamelijk allemaal fout had gedaan. Maar ik wou graag met hem trippen. Hij is ook wel eens van de drugs, hoewel ik niet meer echt van de harddrugs ben en meer geïnteresseerd ben in de plantendimensies. We hadden dus een heel plan voor maandag gemaakt. Op maandag-ochtend zouden we naar de smartshop gaan in de stad. We voerden gesprekken in de bus over de verjaardag van mijn vader en over zijn werk als website-bouwer. Vervolgens liepen we naar de Smartshop die nog gesloten was. Dus besloten we wat te lunchen. Toen gingen we weer terug, was hij nog dicht. Om 12 uur zag ik de man van de Smartshop naar de shop fietsen, uiteraard ik kende hem al van gezicht. We besloten er nog niet rechtstreeks heen te gaan, waarom weet ik niet. Uiteindelijk haalde we een bakje van 20 gram. Toen zijn we meteen terug naar ons woonplaats gegaan om zelf nog even wat spullen te pakken zoals eten etc. Mij leek het een goed plan om in Spaarnwoude te trippen. We verzamelde daar ergens in de buurt met onze fietsen. Oke hier gaat ie dan echt: Steeds gaf ik hem een hapje en dan gaf ik mijzelf weer een hapje, totdat het hele bakje op was. Toen was het afwachten geblazen. We zaten in een grasveldje vlakbij een klimwand waar we nog over hebben geklommen en een blokkenklimwand, uitzicht op de snelweg en weilanden. Ik had de tijd gezet dus ik kon zien wanneer hij insloeg. En ja dat deed hij heel rustig. De Atlantis begon te werken. Ik begon wat ongemakkelijk te lachen, mijn vriend deed weinig en hield mij een beetje in de gaten voor mij gevoel. Ik maakte me daarom klein en keek even naar rechts zodat hij mijn gezicht niet kon zien. Meteen begon ik me te verliezen in mijn denken. Ik begon te denken over de mensen om me heen in me dagelijks leven, over een vrachtwagenchauffeur en over me ouders. Liefde, waarom ik afstandelijk deed, dat was verleden tijd hoewel ik wel weggebogen zat. Meteen kreeg ik visioenen dat ik mensen omhelsden en dat we hier het mooiste moesten maken. Het maakte me verdrietig maar blij tegelijk. Allemaal emoties door mekaar. We zagen een wielrenner in de verte die een vrouw op een paard begroette. Ik dacht hoe ze ons op dat kleedje zagen. En dat ik meteen dacht lekker boeie wat zij denken dat wij hier op een kleedje zitten. Ik begon te zingen, een lach omdat het mag. Een lach dat mag. En nog wat zinnen over lachen. De vriend van mij reageerde niet erg, maar dat maakte niks uit. Na 5 minuten zei hij; '' ik ben vergeten de floetjes en tip weg te leggen van het aanrecht'' Waarop ik antwoorde: ''dus''? Hij ''Dan worden mijn ouders boos'' Toen zei ik:''Nou en dus, en wat dan nog?'' Hij: ''Nee we moeten echt terug'' Nou het kleedje begon toch al irritant te worden en wou ook wel avontuur beleven. We pakte de fietsen en we fietsten en fietsten. Volgens mij hadden wij hiervoor nog een discussie over dat het irritant was dat ik een andere route wou. We fietsten dezelfde route terug. Er waren ineens allemaal afgezaagde bomen, wat ik niet kon aanzien. Weer keek ik naar rechts. Ik kon het niet aanzien. Toen fietsten we richting zijn huis. Langs een autoweg, een riviertje met een ooievaar of reiger die stilstaan voor vissen. Symbolisch betekende dit voor mij; ''Wat een slimme vogel, hij laat niks van zich merken maar zo overleeft hij wel'' Tenminste dit was een gedachte. Ik begon veel te accosieren. Na een tijdje fietste ik voor maar dat duurde niet lang meer. Ik gooide me mobiel op de grond van de fiets af. We begonnen keihard te lachen. Gelukkig zat er een hoestje omheen. Toen zei de vriend: ''Kijk die hond is echt lief'' Toen zei ik:'' wat een waakhond, die ligt daar maar gewoon in het gras te chillen, wat heb je daar nou aan'' Er stond namelijk ergens pas op waakhond. Nu reden we een nieuwe weg in. Dit ging allemaal een beetje aan me voorbij. Het was zijn woonplaats. Overal waren kinderen, ouders, paarden, rotondes en auto's. Het was net spitsuur voor de basisschool. Na een tijdje zag ik een bushokje met een soort van vrouw met een roze bikini aan. Ik shockeerde ervan, omdat er honderd meter verderop nog een basisschool is. Alsof vrouwen altijd zo moeten worden. Ik fietste 2 rondjes over de rotonde en raakte bijna een auto die een kant afsloeg. Terwijl ik dat deed voelde ik alles, de wind, de lucht, liefde, haat, verdriet en ik hoorde overal geluid. Mijn exvriend is soms een halve stoner en zei ook niet erg duidelijk waar ik nou heen moest. Uiteindleijk ben ik ergens achter hem aangefietst. Na een tijdje kwamen we bij een bruggetje aan en we kwamen aan bij ze huis. Toen begon de stress. Zijn huis was 1 grote zooi, overal schaartjes, doekjes, papier en kattenharen. Ik zei: ik voel me hier niet thuis. Waarop hij zei nou lekker is dat. Toen zei ik zullen we gaan opruimen en wil je helpen want ik weet niet waar alles staat. Ik weet dat dit niet chil is maar op dat moment voelde dat echt het best om te doen. Ik begon alles te verzamelen. In hoekjes te leggen. Het punt was alleen overal waar ik wat wou neerleggen lag al wat anders, dus ik moest eerder alles gaan herorganiseren. Ik voelde me ineens verantwoordelijk en volwassen maar tegelijkertijd ook erg kinds want ik had er lol in en voelde goed om het netjes te maken. Ondanks dat het nooit helemaal netjes kon door die grote zooi. Mijn vriend deed op dit moment erg moeilijk en telkens als hij met een bekertje in zijn hand stond stond hij er met een minuut nog mee in zijn hand. Ook ging hij steeds op de bank zitten en werd hij steeds moeilijker. Hij vond het vervelend dat ik dit vervelend vond en dat zijn ouders dit vervelend bal bal bla. Terwijl ik gewoon wou opruimen meer niet. We moesten hier toch nog een tijdje blijven, want mijn moeder was nog thuis en buiten was het redelijk koud en druk. Ik begon steeds dingen te zeggen als, dit papier moet weg, waarop hij antwoorde, maar dat mag niet weg! Toen zei ik, ik leg het op een stapel zodat je ouders kunnen uitzoeken wat weg kan en wat niet weg kan. Ik had het meeste opgeruimd totdat er 1 tafel over bleef, wat ik helemaal leeg had gekregen. Hij was ondertussen een beetje aan het toekijken en telkens als ik terugkeek keek hij weg. Hij intresseerde zich er erg voor wat ik allemaal deed, maar reageerde niet erg. Na een tijdje zei hij wel; Wat een mooie tafel zo als hij leeg is. Na een tijd wou hij blowen en begonnen we buiten te zitten. Ik genoot ondanks dat het een horror tuin was. Ik keek naar een huis en ik dacht waarom het het een huis. Denk gewoon niet na over dat het een huis heet en begon na te denken over dat ik eigenlijk best veel heb geleerd over hoe alles heet, huis, boom en vis 5x5=25 en zag pornografische beelden. Maar ik observeerde en het maakte me niet veel uit. Ik voelde alleen de energieën in mij maar had niet echt veel zin meer om aan porno te denken eigenlijk omdat ik me nogal een pervers voelde hiervan. Toen begonnen we wel weer te lachen omdat we gesprekken hadden over waar ik me schoenen vandaan had. Hij wou ineens andere kleren aan. Toen we hier klaar waren besloten we naar een ander park te gaan. We wisten niet in de eerste instantie waar we heen wouden fietsen, maar hij fietste voor en koos allemaal leuke paadjes en fietste bijna het water in had ik het idee, maar daar was een vlondertje. Volgens mij had hij nu wel echt lol. Ik fietste achter hem aan en begon overdreven Engels te praten met zo'n accent en moest erom lachen dat iedereen zijn eigen taaltje bedenkt terwijl het eigenlijk allemaal wartaal is. Erna begon ik Animals te zingen van Cocorosie. Erna dacht een stem in mij, doe nu nou maar niet alles tegelijk, ga nou maar even alleen fietsen en opletten. Ik kwam ineens allemaal bekende tegen op de fiets (uit me straat) en begon vrolijk te lachen en te high fives te geven op de fiets wat pijn deed. Toen kwamen we eenmaal bij een podiumpje aan in een soort paradijs met bomen, herten en vogels. Eindelijk dit is waar ik wil zijn. Vrij van alle zooi en auto's godverdomme. Vrij en nog een vrij. Ik riep: Dit is de tempel en deze tempel betreden we met liefde. Op dit moment stonden we nog buiten de tempel. Ik begon tegen de tempel aan te rijden omdat ik zei met liefde. Liefde wordt vaak geaccosieerd met seks, dat is waarom ik dat denk ik deed. Toen ik in de tempel was deden we alsof het een beetje ons huis was. Hij was helemaal leeg maar ik bedacht er allemaal dingen bij. Alsof ik een prinses was in een hoge toren met heel lang haar. Ik mocht mooie muziek aan zetten van zijn mobiel (mijne was leeg). Ik moest ontzetten huilen, hij was toen ergens anders in de tempel. Het was zo mooi. Ik kreeg bijna een orgasme zo voelde het maar dan van blijdschap. Na een tijdje zetten ik wolfmother aan thé song Dimension. En Mozart weer. Ik ging helemaal uit me dak. Ik danste, balletten ik sprong en ik lachte en ik lag in de tempel. Soms ging ik weer even staan of even zitten. Maar mijn vriend was erg stil helaas en ik vond het jammer dat hij zich niet goed durfde te uiten. Ik had het idee alsof ik hem moest coachen en begon te zeggen dans, dans. Dans op de muziek! Waarom durf je niet bal bla. Ik besloot verstoppertje te spelen en verstopte me achter een boom. In de bomen zag ik trouwens gezichten. In het hout van de tempel zag ik nog veel meer. Naja ik verstopte me achter een boom. Hij liep naar me toe en vroeg wat er was. Ik zei er is niks ik ben gelukkig zo. Ik zei ik heb problemen maar wat heeft het voor zin om er over te praten ik dans gewoon. Ik vond dit ook erg moeilijk, ik was gelukkig hij stil, hij wou aan mij vragen wat er was. Terwijl ik hem niet snapte. Ik zei, i dont care wat je doet, er is niks met mij ik zei wat wil je dan? Waarop hij zei, jij fietst daarheen en fietst naar mij toe om me een high five te geven. Toen zei ik ja leuk, maar jij moet dan ook effe ergens heen fietsen. In 1 lijn fietsten we op elkaar af en tjakka. We sloegen keihard. We deelden nu wat, de pijn aan ons hand ervan. Hij wou na een tijdje ook ijs ofzo, en ik niet. Toen zei hij wil jij dan ijs voor me halen. Toen zei ik dacht het niet, haal het zelf maar. Toen zei hij, ik wil ergens wat gaan eten. Maar ik dacht al na over eten gooien in het restaurant, omdat er geen regels meer voor mij waren. Ik had natuurlijk nog wel normen en waarden. Gelukkig dacht ik niet dat ik kon vliegen ofzo. Hem leek het eigenlijk ook niet een goed idee, want dan zou die ober komen en dat wisten we niet echt wat we moesten zeggen. Ik had ook niet echt zin om vlees te eten ineens omdat ik zoveel liefde voelde voor herten. Hij zei dat hij valleien kon zien terwijl die er helemaal niet waren. Na een tijdje begon het te schemeren en het werd steeds donker en donkerder. We bleven nog even discuren over wat er met mij was volgens hem. Hij was juist erg rustig en moeilijk te peilen. Terwijl ik juist erg uitbundig was maar ook erg veel spelletjes speelden. Ik probeerde hem te vertellen, steeds als hij wat vroeg, dat hij het maar aan de tempel moest vragen die weet alle antwoorden. Na een tijd gooide ik mijn half opgegeten appel die ik meegenomen had van thuis naar een vogeltje. Deze vloog weg en een kraai wou hem pakken. Ik rende erop af. Ik pakte de appel weer en gooide hem naar het musje die in de andere boom zat. Ik vond het stom dat die ekster al dik was en het was voor het musje bedoeld. Nou ja we gingen toen echt weg. Naja na een tijdje gingen we nog een broodje halen bij de mac die dicht was, dus naar de snackbar ik negeerde al het vlees wat er in de tribune van de snackbar lag kon het niet aanzien. Toen zijn we nog even naar het cafe gegaan. Ik kwam er toen achter dat ik nog een afspraak had met een jongen voor foto's met koningsdag. Het meeste was toen al uitgewerkt dus het kon wel. De vriend was toen naar huis gegaan en hij zei dat hij er zin in had om met zijn ouders tv te gaan kijken. De volgende dag zei hij dat zijn ouders het chil vonden dat ik had opgeruimd. Ik had gezegd dat ze dozen moesten kopen waar ze alleen in konden opbergen. Ik moest naar school de dag erna en was erg moe maar had tegelijkertijd ook veel energie. KORTOM: Ik denk dat ik de volgende keer beter weer wat rustiger aan moet doen, maar dat het tegelijkertijd ook erg leuk was om van alles en nog wat te beleven. Jammer was het dat die jongen een beetje vaag was. Ik ben er dus ook echt achter gekomen dat het helemaal niks meer wordt. Maar het is ook niet echt eerlijk dat ik dan wel met hem wil gaan tripen. Alsnog zei ik dat hij altijd langs mag komen op de koffie als er wat is of zomaar als vrienden. We hebben kort hierna nog wel een aantal keer gewhatsapt. Waarop ik weer chagrijnig deed omdat hij weer niet goed vond hoe ik reageeerde bla bla. Misschien ben ik best een bitch geworden na deze trip, maar ik denk niet dat dit erg is. Ik mag best een feminist zijn en ik hoef niet naakt in een bushokje reclame te staan. Ook ben ik veel meer in het nu gaan leven. Alles wat ik denk laat ik nu wat meer gaan en bedenk dan dat ik goed ben zoals ik ben. Ook houd ik me minder vast aan cultuur. Ik denk gewoon ik besta hier op aarde en niet doen wat iedereen verwacht. Het is wel zo dat er angst altijd zal blijven voor mij. Zoals op school zijn met veel mensen die ineens keihard kunnen lachen, maar dat ik deze angst dan gewoon moet doorvoelen en dat dat juist goed is dat ze zo doen omdat ze zich uiten. Niks is eigenlijk onder controle en dat is goed. Ik leef nu meer van binnenuit hoop ik. Meestal is het niet zo eng als het lijkt en er is geen oorlog meer. Ondanks dat woonwijken orde lijken te scheppen hoe ze zijn opgebouwd, is er gewoon chaos op de wereld. Dat is juist het leuke ervan. Ik denk wel dat het goed was, dat ik met iemand was, ik heb vaak alleen getript, en dan kon ik mij niet uiten omdat je dan niet met een vriend grapjes kan maken en voor iemand kunt dansen dus dat was wel erg fijn en samen beslissingen kunt maken met wat je kunt gaan doen. Ik hoop niet dat het te lang was. Ik heb het weinig gedeeld met mensen uit mijn klas, omdat ik denk dat ze me voor gestoorde aan gaan zien. Mijn ouders weten er wel van en vinden het meestal ook raar dat ik dit doe maar ik vind het raar dat zij wekelijks wijn drinken. Trouwens: Dit is de tempel http://zoom.nl/foto/full/landschap/muziekhuisje-landgoed-velserbeek.1934416.html?object=user&object_id=56705
  23. Wie: Ik en een goede vriend, C, die nuchter bleef. Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Strand (plas eigenlijk), bosrijk gebied, kamer en stad Nadat de eerste en tweede trip mij zo goed zijn bevallen wilde ik graag een keer buiten trippen. Vanwege de veiligheid dit met een nuchtere vriend C gedaan. De trip begon op het strand/plas, we hadden een strandlaken op een grasveld neergelegd en keken zo uit over een mooie rustige plas. De zon scheen nog en de temperatuur was zeer aangenaam. 6,5 uur van tevoren niets meer gegeten. De tijd tussen deze en de vorige trip bedraagt 16 dagen. 0. Rond 18.30 uur een volledig zakje Atlantis opgegeten. Net zoals de vorige twee trips had ik ontspannen elektronische muziek opstaan van Tycho. De smaak viel mij heel erg mee. Na zo'n twintig minuten denk ik al onder invloed te zijn. 'Zie je die ogen op die boom daar?' vraag ik aan C. Hij ziet ze ook, inderdaad die berk had gewoon een hoop ogen op de schors, ook nuchter zouden die te zien zijn. Ik voel me een klein beetje misselijk, als een soort-achtergrond effect, maar ik voel ook een kalmte over mij heen komen. Nog sterker dan de kalmte die ik al voelde op deze mooie, vrije dag in deze serene omgeving. Heerlijk relaxed. Ook ervaar ik de muziek anders, de tonen beginnen echt een plaats in de ruimte in te nemen, het is mij duidelijk: de truffels beginnen hun effect. De plas waar de trip begon (foto's zijn eerder gemaakt maar is dezelfde locatie, verschil is wel dat het bij lange na niet zo druk was als op de foto's) 1. Na ongeveer een kwartier langzaam op te bouwen waarin de kalmte steeds groter wordt en de omgeving steeds mooier wordt begin ik nu echt goed de effecten te merken. Het water is kraakhelder, volledig transparant, ik 'hoor' de rust. Ik kijk naar C die net een beweging maakt met zijn zonnebril op en ik heb het idee dat hij een Amerikaanse filmster is, die beweging was zó classy en filmisch. Er is een man in de verte op het zand en er zijn een aantal eenden bij hem die hij vredig voert. Wat een rust, wat een harmonie. In de verte naast mij zijn er kinderen van rond de elf die aan het spelen zijn met een bal, wat is het leven toch mooi. Links van mij in de verte zijn twee meiden, ongeveer mijn leeftijd, één ligt op het zand en de ander staat daar rechtop in zwarte bikini, het lijkt wel alsof ze daar puur staat om het plaatje helemaal af te maken, alsof ze aan het poseren is voor een foto-shoot. Zo perfect, ik vraag aan C of ik naar haar toe moet gaan om haar te zeggen hoe perfect zij dit moment voor mij maakt, maar C raad het mij af, wat waarschijnlijk wel beter is. C heeft nog niet gegeten en ik zeg hem dat hij wel eten mag halen, ik zelf heb geen honger. Hij loopt naar de overkant van de plas en verdwijnt uit het zicht. Ik besluit om mijzelf de restrictie op te leggen dat ik geen contact met andere maak totdat hij terug is. Ik draai me om en in plaats van naar het water te kijken kijk ik nu naar het gras en de bomen. Wow! De kleuren zijn anders, zo ontzettend mooi. Het groen van het gras is zo mooi lichtgroen, zo intens mooi en het gras vibreert in complete harmonie. De bomen zijn ook ontzettend mooi en zijn ook mooier dan normaal, dit beeld is het mooiste beeld dat ik ooit in mijn leven gezien heb. Dit komt rechtstreeks uit het paradijs, ik ben in Eden beland. Nog geen 100.000 uur Photoshop zou zo'n mooi beeld ooit kunnen genereren. Ik blijf hier best lang naar kijken, het gras gaat op en neer en de schors van de bomen ook, het vibreert mooi en harmonisch. Niets kan er mooier zijn dan dit. In zekere zin heeft deze afbeelding er niets mee te maken, deze foto is heel ergens anders genomen, maar de 'heiligheid' die ik zag en voelde lijkt een klein beetje op de 'heiligheid' die in de foto gecreëerd wordt door het zonlicht, al was het bij de trip natuurlijk veel intenser, mooier en natuurlijker. 2. C komt teruglopen, het lijkt best erg lang dat hij is weggeweest. Alles lijkt zo ontzettend 3D, ik zie zoveel diepte. Hij had nog niet gegeten, geen zin om daar in z'n eentje te eten. Ik stel voor dat ik een duik neem, ontdoe mij van mijn shirt. Dat voelt goed zeg. Oké, let's go... Ik ren richting het water, maar eenmaal op het zand laat ik mijzelf vallen. 'Faceplant' is hoe C het omschreef en zo ging het ook. Ik moest stoppen, het zand is zó mooi! Ooooh... kijk hoe mooi het zand is. Ik lig languit voorover in het zand nu en raak het zand aan, speel ermee. Voorbijgangers zullen wel denken maar het boeit mij niet, ik ben intens gelukkig. Nou goed, tijd om op te staan en die duik te nemen. Geen idee wat ik kan verwachten maar ik sprint en maak de duik. Oeh! Dat was intens zeg, maar niet per se aangenaam. Eigenlijk vind ik het erg koud en ik loop weer terug naar C die de hele boel verplaatst heeft naar het zand. 'Waarom zou ooit iemand zoiets doen?' vraag ik, bijna schreeuwend. C lacht me uit, ik ben ook niet echt boos maar damn, dat was een koude duik zeg. Het is natuurlijk ook al vrij laat en ondanks dat het een mooie zonnige dag was was de temperatuur inmiddels wel iets minder. Niet aan gedacht. De zon is inmiddels achter de bomen verdwenen en ik maak mij zorgen dat ik niet meer warm wordt. C zegt dat het wel goed komt maar ik zie niet in hoe. Ik sla de strandlaken om mij heen, maar zelfs dan heb ik het nog koud en ben ik nog nat. Hoe kan ik opwarmen zonder de zon? Ik begrijp het echt niet en ben bang dat ik een grote fout heb gemaakt door het water in te duiken. Nou, de trip was leuk zolang het duurde... Toch krijgt C gelijk en niet veel later warm ik weer op. Ik heb best wel honger en begin wat snacks te verorberen. Ik zie twee meiden met zonnebrillen het pad langs lopen, ze draaien hun hoofd tegelijkertijd naar mij, alsof het zo getimed was en dit een film is. Ik val hartstikke op denk ik, al zegt C van niet. C heeft nog een verjaardagscadeau voor mij, het is een CD en de cover is echt heel creepy en trippy, dit was echt het perfecte moment om het aan mij te laten zien haha. De cover van de CD 3. Nu de zon weggaat en het halfduister wordt en wij bovendien nog avond moeten eten is het misschien verstandig om het strand te verlaten en dat doen wij dan ook. Wij lopen naar onze fietsen en ik werp nog een blik achterom. Ik zie alle kleuren van de regenboog op een boom, als een soort verfvlek. Atlantis is een stuk visueler dan Tampanensis denk ik, bij Tampanensis heb ik nog niet zulke vervormingen meegemaakt (maar daar ben ik nooit naar buiten mee geweest). Wij stappen op de fiets en wat is fietsen gaaf zeg! Ik vertel C dat het het vetste is dat ik ooit in mijn leven gedaan heb. Er is zoveel diepte, zoveel 3D. Ik volg C en hij zorgt er voor dat ik niemand van de wandelaars op ons pad aanrijd. Fietsen lukt nog best goed, maar toch voelt het erg goed dat C de boel in de gaten houdt. Fietsen, fietsen, ja ik moet nu toch stoppen, kijk eens hoe mooi! We stoppen bij een kleine tuin langs de weg met een hoop rozen. 'Hoe kan iemand meer willen dan dit?' zeg ik. 'Dit is het mooiste wat er is.', refererend aan de rozentuin voor mij, de kleuren zijn zo anders, dit is de mooiste kleur roze die ik ooit in mijn leven gezien heb. We fietsen verder en rijden over een brug over een kanaal. Ja het is weer tijd om te stoppen, dit uitzicht! Dit kanaal met aan weerskanten bomen vol met bladeren. Er hangt een bepaalde paarse gloed en dít is het allermooiste wat ik ooit in mijn leven gezien heb. Nóg mooier dan het gras met de bomen bij (2). Oh mijn god, Atlantis / trippen buiten overtreft al mijn verwachtingen, ik had er geen idee van hoe mooi het alles maakt. Ik vond alles al super mooi van deze natuur, maar hier zijn gewoon geen woorden voor. Dit is het allermooiste wat ik ooit in mijn leven gezien heb en ik kan mij niet iets mooiers voorstellen. Uitzicht vanaf de brug (foto's ook op een eerder tijdstip genomen maar wederom zelfde locatie als wat ik hier beschrijf) We rijden verder, ik ben benieuwd wat de trip nog meer voor mij in petto heeft! We rijden onder bomen door en ik heb het idee dat ik in een sprookje beland ben, alsof ik door de Efteling aan het rijden ben, de lantaarns aan de kanten van de weg onder de bomen geven zo'n mooi effect. En dit is er allemaal al die tijd al geweest en fiets ik wel vaker langs. Allemaal op steenworp afstand van mijn kamer. Mooi vond ik het altijd al, maar dit is wel heel bijzonder. We besluiten om eerst even langs mijn kamer te gaan om onze spullen te dumpen en daarna naar de stad te gaan en wat eten te halen. 4. We gaan mijn kamer in en ik merk dat ik heftig aan het trippen ben, ik ben nu waarschijnlijk op mijn hoogtepunt. Ik ga naar de wc en voel mij net een kabouter, alsof ik heel klein ben en de wc heel groot. De muren lijken oneindig langwerpig te zijn, al het wit en die tegeltjes geven een heel apart effect. Ik ga mijn kamer in en kijk in de spiegel. Woooow....wie is dat? Het lijkt Medusa wel. Mijn haar is inmiddels grotendeels opgedroogd van de duik, maar het is helemaal krullend, alsof ik allemaal slangen op mijn hoofd heb. En mijn ogen, mijn pupillen zijn zo groot, diep en zwart. Ik kijk de ogen in van iemand die duidelijk iets met de onderwereld te maken heeft, ben ik Hades? Ik vertel dit aan C maar hij zegt dat ik er vrij normaal uitzie. Ik zie dat ik een wondje heb op mijn lip, die had ik voor de trip nog niet. Het kleine wondje verplaatst zich over mijn lip en pulseert, wordt groter en dan weer kleiner, dit is best wel creepy. Ben ik nu echt dingen aan het zien die er niet zijn? Nee, C ziet het wondje ook, al beweegt het voor hem natuurlijk niet. Ik heb wel eens een droom gehad waarin al het vlees van mijn huid eraf smolt en alleen de spieren overbleven als ik dicht in de spiegel keek en dit deed mij daar aan denken. Het leek net alsof ik in een horror-film zat en ik compleet bezeten was. Ben ik te ver gegaan dacht ik bij mezelf? Ik vind het wel grappig hoe creepy en apart dit is, maar wat nou als ik voorgoed in deze hallucinerende enge wereld vast blijf? C zegt dat er niks raars is en ik voel mij op mijn gemak en geniet van deze freak-show die zich voor mijn ogen afspeelt. Ik trek een hoop gekke bekken, doe rare dingen met mijn tong, allemaal terwijl ik in de spiegel blijf kijken, mijn gezicht vervormt zich alle kanten op, dit is niet menselijk, dit is niet normaal. C filmt het hele gebeuren, maar op zijn camera zie ik er gewoon compleet normaal uit. Ik zie zowel het beeld van zijn camera en de spiegel voor mij, in de spiegel ben ik super eng en zie ik er uit als een alien, op het mobieltje van C zie ik er doodgewoon uit. Huh?! Wat is dit voor geks? xP Dit is zonder twijfel mijn meest heftige trip tot nu toe, het is erg leuk maar ik denk bij mezelf dat ik de volgende keer toch iets minder zou nemen. Dit is leuk om één keer in je leven gedaan en meegemaakt hebben, maar ergens maak ik mij zorgen dat als ik dit te vaak doe het een keer flink mis gaat, dat ik niet meer inzie dat het allemaal door de truffels komt en ik constant in deze enge wereld blijf hangen. Maar voor nu geniet ik er vooral van en vind ik het wel spannend en bijzonder. 5. Oké het is inmiddels best wel tijd om iets te eten gaan halen en ik voel mij een klein beetje schuldig dat ik al deze geweldige avonturen aan het beleven ben terwijl C nuchter is en alle verantwoordelijkheid op zich neemt, hij heeft mijn tas en alle spullen netjes meegenomen, ik ben zelf best wel de weg kwijt en liet mijn tas en van alles slingeren. C en ik fietsen richting de stad. De rit is normaal gesproken vrij lang, bijna een half uur, maar nu lijkt het echt een eeuwigheid te duren. Dit omdat het tijdsbesef best wel weg is en ik best wel langzaam fiets. Het is flink donker inmiddels en ik geniet van alle lichtjes, van de lantaarns, de sterren, maan en de auto's. C en ik praten een hoop, maar volgens mij kraam ik vooral veel onzin uit al begreep C mij nog vrij goed. Echt mooie filosofische gedachtes had ik op het strand, nu praat ik vooral onzin. Ik vermaak mij wel, maar het is niet zo leuk of bijzonder als eerder op het strand, dat en de fietsrit die daar op volgde was zeker nog wel het hoogtepunt. Wat verder nog bijzonder is aan deze fietsrit is dat ik de maan door bomen heen kon zien, terwijl dat niet hoorde. Achterom kijken gaf dit effect. Verder was mijn plaatsing van geluid verstrooid, ik hoorde verkeersgeluid overal om mij heen of op een plek waar het niet vandaan kwam. Je zou hier makkelijk paranoïde van kunnen worden maar ik besef dat het allemaal over gaat en door de truffels komt. Maar goed dat C er bij is en nuchter is, anders zou dit echt gevaarlijk zijn. 6. Wij komen eerst aan bij het huis van C, hij is even wat doen en verlaat de keuken waar ik nog alleen insta. Het is doodstil en C lijkt een tijdje weg te zijn. Ik vind het best wel creepy, dit alles, sinds ik mezelf in de spiegel gezien heb eigenlijk al. Ik denk geluiden te horen, zachte geluiden die hard klinken omdat ze heel dichtbij en intens ervaren worden. Wat als er zo een zwart schim-achtig wezen zo uit een deur tevoorschijn komt? Ik zie een aantal dingen die er niet zijn, het voelt niet helemaal veilig hier. Tegelijkertijd ben ik intens blij dat ik aan het hallucineren ben, dit heb ik altijd al een keer in mijn leven willen doen en is mij tijdens mijn vorige twee trips niet echt gelukt. Atlantis is wat dat betreft zeker een aanrader, al blijf ik er bij dat dit misschien net iets té heftig voor mij is om vaker deze portie te nemen. 7. Voordat er echt enge dingen gebeuren komt C terug en gaan we de stad in. De trip is al een tijdje over haar hoogtepunt heen maar nuchter ben ik zeker nog niet. Het is vrij druk in de stad, zaterdagavond, ik heb het idee dat er mensen naar mij kijken en door hebben dat ik drugs heb genomen, maar C zegt dat ik niet opval en ik besef dat het wel meevalt en ze het niet door hebben. We gaan naar de McDonald's, niet mijn favoriete keuze maar het minste dat ik voor C kon doen. Hij besteld, de medewerksters daar doen mij denken uit aliens uit de film The Hitchhiker's Guide to the Galaxy. We gaan zitten en ik heb het idee dat mensen mij vreemd aan kijken maar vind het niet heel erg, ik heb een mooie trip gehad. Ik ben nooit zo dol geweest op McDonald's voedsel en dit is nu niet anders. Hierna lopen we terug naar C's huis en voel ik mij nuchter genoeg om terug naar mijn huis te fietsen. We zijn nu ruim 6 uur verder sinds inname en ik fiets weer zonder problemen en nagenoeg nuchter terug. Het gaat een stuk sneller deze keer gelukkig. Als ik thuis kom en in de spiegel kijk zie ik dat mijn ogen nog steeds zijn zoals ze waren maar ik ben lang niet meer zo creepy als bij (4). Tijd om te slapen. Concluderend kan ik zeggen dat 15 gram Atlantis op een lege maag best wel heftig voor mij was. Als ik niet inzag dat ik rare dingen zag door de truffels had het best naar kunnen worden. Maar dit is niet gebeurd en ik heb een hoop mooie en bijzondere dingen gezien en meegemaakt. Beelden en momenten die ik mij nu zo voor de geest weer kan halen, dat moment en gevoel van rust en dat perfecte serene plaatje van de plas kan ik zo oproepen. En de beelden van de bomen en het gras en de kanaal en de bomen kan ik ook voor me zien, zó mooi. In eerste instantie had ik voorgesteld dat C ook een kleine portie zou nemen, gelukkig is dit niet gebeurd en bleef hij nuchter, anders waren we denk ik toch wel een gevaar voor onszelf en zeker in het verkeer. Als je buiten gaat trippen raad ik dan ook zeker een tripsitter aan, tenzij je echt op een afgelegen plek bent waar je ook blijft en er niet veel kan gebeuren. Ik vond het verder niet vervelend dat C nuchter bleef, vond het juist wel fijn. Het is dan ook een goede vriend. Verder ben ik erg blij dat ik zulke mooie dingen heb mogen zien tijdens de trip! En dat ik eindelijk 'echte' hallucinaties had. En net als de vorige keren zijn er een hoop mooie gevoelens en inzichten gekomen ná de trip. Ik kan iedereen zeker aanraden om een keer buiten te trippen, in een mooie en rustige omgeving en bij voorkeur als het nog licht is, dat was voor mij absoluut het mooiste deel van deze trip! Heerlijk in de natuur en met de zon erbij. Jammer dat de zomer nu ten einde loopt, maar goed ik weet wat ik ga doen volgende zomer Ik moet toegeven dat ik ook wel blij was toen de trip ten einde was, na zo'n 6 uur was het ook wel weer mooi geweest en had ik wel weer behoefte aan de 'normale' wereld. Voor deze 'normale' wereld had ik de daaropvolgende dagen ook weer een hernieuwde waardering, al bleven de prachtige beelden van de natuur nog wel in mijn hoofd hangen. Maar diezelfde natuur in normale vorm werd niet minder mooi, integendeel, ik vond het weer op een andere manier mooi, mooier nog dan voor de trip. Vergelijkbaar met als je terugkomt van een mooie vakantiebestemming en Nederland weer haar eigen unieke charmes heeft, die in het niet lijken te vallen met het exotische, maar tegelijkertijd ook mooi zijn, op een andere manier. En ik zie nu soms ook die mooie 'gloeden' die ik tijdens de trip zag als ik nuchter ben en de zon op een bepaalde manier staat. Dit is mij eerder nooit opgevallen. De trip lijkt mijn leven weer permanent verbeterd en verrijkt te hebben, net als de voorgaande trips.
  24. Armandox

    Psilocybe Atlantis

    Tripreportje van mij met de Psilocybe Atlantis truffles (in totaal zo 15g genuttigd), De 2e keer dat ik truffels neem is dit. Van hetzelfde soort (de Atlantis) . De 1e keer in totaal 15 gram gebruikt en een heerlijke trip gehad met mooie visuals en goede gevoelens. Af en toe zo een neiging naar een bad-trip, maar dan tegen mezelf gezegd, alles laten komen zoals het komt en ook de bad hoort erbij. Daardoor verdwenen de bad-trip gevoelens eigenlijk ook meteen en was ik heerlijk relaxed. Mooi zo dat je je trip helemaal zelf kunt sturen met truffels! Heb een leuke voorraad besteld, helemaal in mijn nopjes. Zit dit keer echter wel alleen (niet nadoen overigens, zorg dat je 'n sitter hebt), dus een voorzichtig tripje wagen. Heb geen weegschaaltje dus eerst maar eens een voorzichtige portie genomen.Smaakt net zoals ik me herinner van de 1e keer naar walnoten of kastanjes. Helemaal geen nare smaak. Prima te doen en na zo'n 30 minuten een lekkere roes, als een warme deken. Nog geen visuals of echte trip, maar het begint te komen. Denk dat ik dadelijk nog een beetje meer ga nemen want de roes is i.i.g. lekker en warm, positief! Het is zo'n beetje als wanneer je een XTC-pilletje ophebt. Die warme deken die dan in een keer over je heen gegooid wordt, dat is eigenlijk hetzelfde gevoel. Nog niks meer genomen, en nu begint ook beeld dubbel te worden en komen stilaan een paar visuals. Nog steeds een geweldig vriendelijk gevoel. Echt zo de warme deken, Iedereen in de wereld is lief. Kleuren worden nu helderder. Ben ook nog met iemand in gesprek op Skype, kan dat nog goed volgen en erbij zijn. Maar goed gevoel... Dadelijk misschien nog een kleine portie erbij nemen. Nu wel het gevoel dat ik alleen van de trip moet genieten, dus Skype maar eens beëindigd. Kan nog goed typen trouwens... ben verbaasd, lol. Nog steeds een lekker warm gevoel, rustig, klein beetje visuals nu ook. Geluid wordt duidelijker, je hoort alles beter lijkt het. Helderder. Neem nog een beetje meer. Wil nu ook de visuals enzo erbij hebben. De roes is al geweldig! Af en toe lekker gaan liggen, helemaal je eigen ding doen. Niemand om verantwoording aan af te leggen... Het voelt helemaal prima! Leuke muziek op de achtergrond. Heerlijk warm gevoel nog steeds. Helemaal geen bad-trip achtige gevoelens gehad. Mag nog meer komen nu... Ik probeer ondertussen door te schrijven ook, lol. Shaggie draaien gaat voor geen ene meter en voelt ook raar en wollig aan. Vooral ook super-interessant om naar te kijken... een shaggie draaien, kun je 't je voorstellen? lolol. Het beetje extra truffels begint nu ook te komen. Meer kleuren erbij enzo... Helemaal goed! Kom maar kom maar, ik zeg jaaaa!! hahaha Even buiten gezeten, niks geen muziek, alleen stilte. Ook heel mooi. Nog steeds lekkere trip, de kleine dingen in het leven die dan eigenlijk ineens zo mooi zijn. Nieuwe spreuk bedacht ook: Het is ALTIJD al zo geweest!. Neem 'm mee... Gratis en voor noppie Ohja moet er ook bij vertellen dat ik een paar biertjes gedronken heb. Eigenlijk helemaal niet goed natuurlijk, dus vooral niet nadoen mensen!! En ook niet zoals ik, alleen gebruiken. Zorg dat er iemand bij zit, je weet maar nooit. Maargoed moet wel een eerlijk verhaal worden uiteindelijk, dus mijn trip-report gaat verder... Gossiemijne, ik had boekenschrijver moeten worden, niet? lol Nu eigengeschreven nummer opgezet... Ook mooi om te trippen op je eigen muziek... https://soundcloud.com/armandox-1/nychthemeronpart1 Neem 'm ook mee voor jullie trippie eventueel. Waarschijnlijk helemaal niet jullie ding, maar hoort bij het eerlijk trip-report uiteindelijk en ik neem jullie graag mee in mijn wereld, en wie weet helpt het aspirant-psychonauten. Heb nu ook uiteindelijk mooie closed-eye visuals enzo. Best wel gaaf eigenlijk om voor je ogen een videoclip te zien onstaan op je eigen muziek. Wat een narcist ben ik ook he, hahaha. Maarja is ook mijn trip en trip-report, lekker puh! Zit nu overigens zo aan de 15g truffels. Perfecte trip. Eigenlijk ook helemaal geen zin meer om te schrijven. Gewoon lekker relaxen en alles lekker laten komen... RELAX!!!! Ik draai weer een shaggie en ga lekker ff naar buiten sterren kijken. Ohja, shaggie draaien... wollig... interessant... lololol. Wat kan een mens zich alleen toch eigenlijk ook goed bezighouden hé?! Helemaal fijne trip noch steeds trouwens! Lekker spul hoor die Atlantis. Lekker warm, wollig gevoel, mooie niet opdringerige psycho-visuals. Je kan het ook zo mooi zelf laten komen eigenlijk... Ben ik alweer aan 't typen en aan het lachen terwijl ik eigenlijk lekker naar buiten wou gaan en sterren kijken.... Lieve trip, aanraadertje!! hihihi En er dan achterkomen dat je vergeten bent je smartphone op te laden... Hahaha, achterlijk vermakelijk eigenlijk. Maar hoe belangrijk zijn die dingen tegenwoordig ook in ons leven geworden. Nie normaal zeg. Kijk op da ding... 6% battarij-lading over... IK DOE HET NIE MEER!... Prachtig, ik lach me kapot! Ochja.... Ik ging toch naar buiten sterren kijken. Me een beetje druk lopen maken over een eventuele smartphone-battarijoplading zeg... Ik heb wel wat beters te doen!!! *knipoog Mooi hoor. Naar buiten lopen met je grote koptelefoon op, de deur achter je dichtrekken en meteen denken: Oh shit, sleutels vergeten. Bel drukken, meteen die lieve begrijpende lach van de huisbaas die waarschijnlijk alweer weet hoe laat het is. Je eigen natuurlijk beleefd verontschuldigen. Hij zegt: "geeft niks, joh, ik laat de deur wel op een kiertje..." Ik ga lekker in de tuinstoel zitten, heldere avond, dus mooi geen wolkjes aan de lucht, hihi... eigen liedje op m'n oren en ik laat de mond openvallen vol van verbazing en aanschouw het hele toneelspel wat de sterren ons voorschotelen. In mijn hoofd ontstaat er natuurlijk een battlestar-gallactica achtig verhaal van oorlogen die er in de sterren gevoerd worden. Oprecht geeuwen ook, dat had ik de vorige keer dat ik Atlantis-truffels gebruikte ook. Zo oprecht geeuwen ken je dat gevoel? Alle moeheid van je lijf komt er ineens uit en je geeuwt met volle overtuiging. Een heerlijk relaxed gevoel hoor en moet dat er toch efkes bij vermelden.... geeuwen (ook veel beter dan tandenknarsen op MDMA of hyper zijn op coke of speed. Heb 't allemaal gedaan/geprobeerd). Mooie trip hoor! Ik draai nog een shaggie en nog meer sterren kijken... Wordt ik lekker rustig van.... ohja, dit keer niet vergeten sleutels meenemen... *knipoog Vooruit, een nieuw biertje mag nu van mezelf ook wel... Lekker smaakje trouwens. Je proeft echt de alcohol en alle andere ingrediënten. Verbazingwekkend dat het ik allemaal nog schrijven kan... Shaggie roken, sterren kijken jongen, genieten! Shaggie draaien... wollig wollig, interessant... Ondertussen trouwens met verscheidene mensen aan het chatten enzo. Dat hoort er ook zo bij en kan ook gewoon in de trip... mooi mooi mooi... je kan gewoon functioneren en een gesprek voeren! In de ooghoeken deint het licht dan ook zo een beetje. Ook dat kun je zo mooi laten komen wanneer je wilt. Biertje smaakt heel bijzonder. Eigenlijk ook helemaal geen toevoeging op de trip, meer een gewoonte denk ik. Langzaam ook maar weer eens terugkomen op aarde. Het is uiteindelijk natuurlijk ook wel weer n's keer mooi geweest. Reuze ervaring wel weer! Uitermate goed bevallen! Zo, nog efkes shaggie roken (ik rook me helemaal kapot hahaha. Ook niet thuis nadoen mensen. Slecht voor de gezondheid!), de trip nu een beetje uit laten werken. Ook dat is een fijn gevoel overigens. Je wil eigenlijk meer, maar nee nee nee... Mooi voor de volgende keer weer, iets om naar uit te kijken. Ohja.... wederom, sleutels niet vergeten maatje, hehe! Langzaam komen we dan weer terug op aarde, lees dit hele verhaal zelf terug en heb een dikke glimlach op mijn gezicht. Misschien dat ik ooit behalve muziek ook boeken ga schrijven. Die zullen dan ongetwijfeld via uw lokale bibliotheek verkrijgbaar zijn... Haha, deze lulmajoor gaat nu maar eens lekker pitten. Moge uw trip net zo goed en positief zijn en bevallen als de mijne! Salueert alle (aspirant) psychonauten, welterusten en..... RELAX!!!
  25. Hallo, Tijdje geen post meer gedaan, maar wel truffels. Elke keer als ik truffels doe, ga ik voor mijn gevoel veel te hard, alles draait te hard en was bang om "op reis te gaan". Weekje geleden 1,75 pil XTC gedaan in een trip setting (Silver Bars). Duurde ook niet lang voordat er verschillende visuals waren. Eerst vond ik dit niet tof, maar op 1 of andere manier kon ik het makkelijk accepteren en heb ik het hardst getript dan dat ik ooit gedaan heb. Vaak "weg geweest" veel visuals: De bekende brillen, petten, gek genoeg spinnen (ik haat spinnen, maar dit kon ik accepteren aangezien ik wel wist dat ik xtc op had). Alles daarvan kon ik accepteren. Nu denk ik dat dat komt omdat wanneer je xtc gebruikt, alle serotonine gebruikt. (Voor de mensen die dit niet weten, serotonine is een stofje dat je aanmaakt en wat je blij maakt). Nu is mijn vraag. Mijn vrienden gaan deze week truffels doen, en ik zit er ook aan te denken om truffels te doen aangezien ik zo lekker op x ging. Alleen ben ik toch nog bang om te hard te gaan op truffels, terwijl ik stiekem wel weet dat ik het geaccepteerd heb. Als je enige tips hebt, mag je die hier onder neer zetten! Graag hoor ik van jullie, Magictruffel.