Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'truffels'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

176 resultaten gevonden

  1. Dreamcast

    Sorry Irissen :)

    Setting: Wederom bij mij thuis (voornamelijk woonkamer en keuken) Truffels: 1 portie Atlantis Inleiding: Na het daverende succes van de Mexicana leek het mij leuk om dieper te gaan. Atlantis leek mij een mooi vervolg. Uiteraard ben ik ook weer braaf begonnen met een halfje. De Tripsitter deed deze keer niet mee omdat hij mij misschien niet goed in de gaten kon houden als we allebei diep in Atlantis zaten. De trip: Nou, daar ging ie dan, mijn tweede trip, spannend! Het pakje ging open en ik bereidde mij voor op een walgelijke, ranzige, zure, walnootachtige smaak waar ik zoveel over las en hoorde. Gek genoeg viel het mij alles mee. Zo vies waren ze nou ook weer niet (Ik heb ergere dingen gegeten) Het kauwen tot pulp was voor mij totaal geen probleem en ik ging dus ook door tot er letterlijk niets meer te kauwen was. De zure "nasmaak" die volgde na het inslikken bleef behoorlijk lang hangen maar was niet storend. Voor de zekerheid toch maar wat chocolade gegeten zodat het niet zou afleiden. Het duurde wat langer voordat ik het een en ander begon te merken, waarschijnlijk omdat ik twee uur van tevoren voor het laatst had gegeten (shame on me ) Op een gegeven moment kwam het achtbaan gevoel weer dus ik ging er lekker voor zitten, zette de muziek aan en liet alles over mij heen komen. Het gevoel werd sterker, alsof de achtbaan twee keer zo hard ging als de vorige keer) Zo nu en dan zag ik in mijn ooghoek de hoek van de tafel heen en weer gaan en schaduwen onder de deur door "bewegen" alsof er een persoon achter de deur heen en weer liep en de schaduw daarvan doorscheen. Dit stopte echter allemaal vrij snel weer (minuutje of tien) Jammer, ik had gehoopt toch wat meer te zien deze keer. M'n zicht werd wederom scherper en reuk en gehoor stonden ook op scherp. Langzaam begon de kleur groen te overheersen in m'n zicht. Alsof er een groene zweem over alles wat ik zag heenlag. Behalve de kleur rood. Die knalde letterlijk overal doorheen. Ik voelde mij ontzettend goed maar merkte wel dat dit alweer de piek was. Ik sloot m'n ogen...niets...alweer niets. Jammer, maar niet erg. Tijd voor de tweede helft. Ondanks het feit dat m'n neus en tong veel gevoeliger waren, vond ik de truffels nog steeds niet echt smerig. Goed te doen. Lang kauwen en wachten maar weer. Langzaam maar zeker begon het keiharde achtbaangevoel zich te verspreiden naar m'n armen en benen. Dat was een erg vreemd gevoel. De kleur groen werd steeds "groener" en het goedkope lichtschilderij zicht uit m'n eerste trip was weer terug. Ietsje heviger dan de vorige keer. Deze keer ook te zien op de muur. Ondertussen was de zon al onder aan het gaan en begon het te schemeren. Ik merkte daar niet zo heel veel van aangezien m'n pupillen wagewijd open stonden. Het achtbaan gevoel werd nog heviger en leek over te gaan in een ontzettend hard, maar toch lekker gevoel. M'n irissen gingen steeds wijder open staan, zo wijd dat het bijna pijn deed. Ik voelde de spiertjes in m'n iris echt met volle overgave rukken om verder open te gaan. Dit voelde alsof je iets op wil tillen wat eigenlijk te zwaar is, maar het toch doet...Spierpijn maar dan in je oog. Dit zorgde er ook voor dat alles zo ontzettend fel werd dat ik echt moest knijpen met m'n ogen. Ondertussen was de ambient light weer aangegaan, maar ik kon er niet naar kijken, te fel dus die ging uit, evenals de tv. Ondertussen zag ik zo'n beetje alle kleuren van de regenboog in alles. Maar geen gekke dingen verder. De woonkamer werd eventjes twee keer zo groot, maar die trok na een paar minuten weer bij. Inmiddels kregen m'n irissen weer een flinke ruk "wij willen nog verder open staan" AUW! Inmiddels waren de ledjes van m'n apparatuur zelfs te fel voor mij dus ik sloot m'n ogen. Gelukkig voelde ik mij voor de rest nog steeds fantastisch. Alles voelde goed, behalve m'n ogen dan. Geen closed eye visuals. Ik kroop ineen op de bank en voelde langzaam m'n lichaam afkoelen en onderdelen "stoppen" In de verte zag ik wel wat ongebruikelijke dingen maar die zagen er niet anders uit dan wat ik "zie" als ik nuchter aan het dagdromen ben. Geen echte closed eye visuals dus. Ondertussen voelde ik mijn hart niet meer kloppen en het gevoel in m'n benen en armen verdween. Heel even dacht ik:"ik ga dood" Hoewel ik daarna direct dacht:"Nee joh, dit komt door de truffels en is waarschijnlijk een normale reactie van je lichaam als je zulke zware truffels neemt", bleef de gedachte van doodgaan toch hangen in m'n achterhoofd. Hoe vrolijk de muziek ook was, waren de amper zichtbare dagdroomvisuals deprimerend en hadden het thema dood. Gelukkig voelde ik mij nog steeds goed en dacht ik, laat maar over mij heen komen. Jammergenoeg was de volgende gedachte m'n famillie, wat een verdriet zouden zij hebben als ik nu al zou sterven. Dat mag niet gebeuren. Ik voelde mij ontzettend koud en moe. Ik kon mij amper bewegen en zelfs ademen werd een hele opgave. Ik dacht nog bij mijzelf:"Niet opgeven, blijven ademen, hoe moeilijk het ook gaat" Voor mijn gevoel ademde ik heel "zwaar en onregelmatig" als een vis op het droge, snakkend naar adem. Ik vroeg aan mijn lichaam of alles wel goed was: geen antwoord. Ik vroeg aan de tripsitter of ik echt zo zwaar ademde. Tenminste, ik dacht dat ik dat vroeg, ik kreeg geen antwoord. Ik vertelde 'm dat ik erg moe was en op het punt stond in slaap te vallen. Hij zei mij dat ik wakker moest blijven en dat ik een paar keer diep adem moest halen. Ik negeerde 'm en gaf mij over aan de slaap. De muziek draaide steeds verder weg van mij (een soort spiraal) Het enige wat ik nog voelde waren m'n ogen, AAAUW, die verdomde irissen! Ik was helemaal weg. Zag niks. Alles was zwart. Ik voelde mijzelf wegzakken in m'n lichaam en steeds kleiner worden. M'n lichaam was een koude, lege huls en ik zat er midden in. Nee, wacht, dit was niet m'n lichaam. Het voelde alsof ik overal was. En nergens tegelijk. Ik zag niks, maar voelde dat ik door het universum zweefde. Als klein bolletje vloog ik naar het midden van het universum. Op een gegeven moment haalde ik, zonder dat ik het door had, diep adem. Het hele universum deinde uit en toen ik uitademde kwam alles weer op z'n normale plek te staan. Ik ademde nog een paar keer en vroeg mij af wie ik was. Mijn naam kwam binnen. Die moest ik vooral niet vergeten want dat ben ik. Het kleine stipje werd steeds groter. Ik ben het, Ik ben ik. Ik ben het universum, ik ik IK ik IIIK. Mijn ego is klein, maar niet stuk te krijgen, IJ-ZER-STERK! De stip knalde praktisch uit elkaar a la Tetsuo (Akira) Er schoot van alles door m'n kop. Teksten, woorden, ik wist van de meeste hun betekenis niet (meer) Het ging allemaal zo snel en door elkaar dat ik het niet kan beschrijven. Maar het voelde zo ontzettend goed en lekker (behalve m'n ogen, die irissen van mij bleven maar verder open te willen dan mogelijk, AUW!) Nog steeds was alles zwart. Geen closed eye visuals. "Waarom nou niet?" Dacht ik nog. Uit het niets kreeg ik het volgende antwoord:"Jij bent hier om de derde dimensie te ervaren, doe dat dan ook!" Ergens in die lijn hoorde ik mijzelf ook nog in de verte zeggen "Je gaat niet dood, het is jouw tijd nog niet" en ik deed m'n ogen open. Ik zei nog tegen de sitter: "Ik zie maar niks, geen closed eye visuals" Dat verbaasde 'm erg. "Ik kom maar niet uit de derde dimensie" vertelde ik 'm. Dat snapte hij niet helemaal." Je bent toch al in de derde dimensie?" Ik probeerde 'm uit te leggen wat ik allemaal mee had gemaakt. Maar dat was met geen woorden te beschrijven. Dus ik gaf het maar op. "Het moet vast fantastisch geweest zijn, je lag de hele tijd met een big smile op de bank" Lekker was het zeker. Maar die pijn. Hij dacht dat ik hoofpijn had dus hij vertelde mij om veel te drinken. Ik vertelde 'm over m'n ogen. Daar zou water niet tegen helpen. Ik moest naar de wc en probeerde op te staan. Dat was geen probleem. Maar lopen. Ik zwalkte als een baby die net had leren lopen naar de wc. Wat moet dat er stom uit gezien hebben Ondertussen was ik alweer vergeten dat al m'n zintuigen nog een stuk verder open stonden dan de vorige keer. Ik maak m'n wc regelmatig schoon, maar ik deed de deur open en het leek wel alsof er twintig man tegelijk op die wc zat. Eenmaal terug in de woonkamer rook ik ALLES. Ik rook welke mensen er de dagen ervoor op de bank hadden gezeten en welke chips ze hadden gegeten. Ik rook de planten en bloemen in de tuin en op de tafel. Ik volgde de geur als een hond en kon gewoon precies aanwijzen van welke bloem welke geur kwam. Ik kon gewoon ruiken dat er een paar dagen geleden iemand cola had gemorst op de vloer. Ik kon gewoon aanwijzen waar de druppels hadden gelegen op de vloer. Ongelooflijk. De sitte vroeg of ik een rondje met 'm wilde wandelen. Gewoon om te kijken hoe alles er buiten uit zag. Ik twijfelde en besloot het toch te doen. Ik strompelde met 'm naar de deur en keek uit het raam. De sterren waren prachtig helder. Maar voor de rest zag alles er normaal uit (behalve dat alles veel feller was wegens m'n extreem ver openstaande pupillen, AUW!) Ik voelde de kou door de deur heen drukken. Nee, toch maar niet naar buiten. Te koud. Zitten op de bank en muziek luisteren + veel water drinken. Dit nummer kwam voorbij: De tekst klopte precies met hoe ik mij voelde, zo puur! Zo lekker! Wat een trip (behalve die ogen, AUW!) We spraken over van alles en nogwat. M'n concentratie was waardeloos. Praktisch elk woord waarmee een onderwerp eindigde, was direct het nieuwe onderwerp waar we over spraken. Af en toe kwam ik niet uit m'n woorden omdat er in m'n hoofd weer allerlei gedachtes en onderwerpen door elkaar schoten. Ik vertelde 'm dat en dat vond ie alleen maar grappig. Ons gesprek was een lange sliert van van alles en nogwat. En toen knalde opeens dit nummer uit de speaker. (0:49 - ooohhh, wow) (1:23 - YES, Scherp) EPISCH! Ik was meteen weer scherp! Ik voelde mij supersterk en blij, wat een fantastische track! Heerlijk! Langzaam begon de boel uit te werken en ondanks het deprimerende moment was het een fantastische trip. Ik wilde gelijk nog een keer en had de neiging de volgende portie uit de kast te pakken (een halfje dan) Maar de sitter wilde graag naar huis want het was inmiddels al laat. Toch maar niet gedaan. De sitter ging naar huis en ik lag nog een paar uurtjes op de bank bij te komen. Wat een heerlijke, bijzondere, aparte trip. Ik heb echt heel lang nagedacht over wat ik allemaal heb meegemaakt. M'n irissen begonnen minder hard te trekken. Ik voelde dat ze echt veel te lang, veel te hard "gewerkt" hebben. Spierpijn in m'n ogen. Dat is het enige wat ik echt jammer vond. Ik zou graag nog een keer wat harder willen gaan (Extra halfje atlantis of misschien zelfs hollandia) Maar weet niet of dat zo'n goed idee is vanwege m'n ogen. De trip is twee dagen geleden en ze doen nog steeds een beetje pijn (het usual spierpijn gevoel wat je meestal in je armen en benen hebt na flink sporten) Hoewel deze tripreport misschien een beetje een negatieve lading heeft was het fantastisch (behalve de oogpijn dan) en zou ik het zo weer doen. Ik wil alleen even weten of het "sterfgevoel" (afkoelen, je lichaamsfuncties niet meer meemaken, slaperigheid, zwaar/moeilijk ademen) een "normaal" gevoel zijn. Dan weet ik of ik dit met een gerust hart weer kan doen zonder zorgen. Wat de non closed eye visuals betreft...typisch geval van jammer. Misschien maar iets anders proberen. DMT ofzo Bedankt in elk geval en tot de volgende trip!
  2. Eerste keer truffels; 15gr Tampanensis. Het is een behoorlijk stuk tekst. Vier pagina's in Word. Ik en R. hebben het al best een tijdje enorm gezellig met elkaar. We voelen onszelf gewoon lekker bij elkaar en we doen beide lekker ons ding. We werken beiden bij hetzelfde bedrijf als bijbaantje, en hier hebben we elkaar dan ook leren kennen. Een aantal mensen die we kennen vonden truffels altijd helemaal geweldig en we waren beiden dan ook zeer benieuwd naar de ervaring die het zou brengen. We hadden eerst een afspraak staan maar toen was het er niet van gekomen. R had laatst een drankje op en bedacht ineens we moeten het nou echt eens gaan doen! R. & drank is altijd plezier! Nou, wij de afspraak gemaakt voor 2 weken erop. Flink wat research gedaan, en kwamen eigenlijk tot de conclusie dat we in level 2/3 wouden komen voor de eerste keer. Er wordt aangeraden te beginnen met 8gr een lichte variant. Wij dachten laten we het grijze gebied ingaan en laten we de middelste pakken. Vandaar Tampanensis. R. kwam hier rond 6uur en we besloten nog even naar de supermarkt te gaan om wat lekkere dingen te halen zoals fruit, sapjes, en wijn voor erna. Ik was van tevoren nog even snel langs de shop gegaan om achteraf heerlijk na te genieten. Dit kwam ook als een soort tip naar boven bij andere reports die we hadden gelezen. Van tevoren waren we allebei best zenuwachtig want we hadden geen idee wat we ervan konden verwachten. Je hebt er wel een idee bij, maar bij de dingen die ik tot nu toe heb geprobeerd vielen de verwachtingen in het niets in vergelijking met de ervaring zelf. 7 uur, het moment van de waarheid. We scheurden de vacuüm zakjes open en legden de truffels op een bord. Ik wil hierbij ook nog even magic-truffels.nl bedanken voor de snelle bezorging! Ik had ze vrijdags middernacht besteld en ze lagen vrijdags om 12 uur in mijn postvak. Zoals gezegd we legden de truffels op twee borden. We dachten laten we met 8/10 gram beginnen en als we bij willen nemen dan kunnen we altijd bij nemen. Binnen een kwartier voelden we ons steeds waziger worden. Het viel niet echt te beschrijven maar we merkten dat we iets hadden gehad waarvan we niet wisten wat er ging gebeuren. We zaten beiden op de bank met een enorme grijns op ons gezicht. Uit het niets begonnen we ook ineens te lachen als een stel kindjes en hadden we schik om alles. R's knie begon ineens warm te worden en de rest was koud. We stelden ons dan ook voor dat de knie een energiecentrale was die het dorp van R voor een lange tijd van energie zou kunnen voorzien. Een tijdje terug hadden we samen geblowed en R. werd daar behoorlijk creatief van en begon in een collegeboek te tekenen. Ik kwam op het idee dat boek te pakken en er R.s space boek van te maken met allerlei zonnen op de kaft bloemetjes etc. Toen we stoned waren vond ik haar een muffin en zij mij een pannenkoek. Dit kwam dan ook op de voorkant van de kaft te staan. Ik gaf dit als een soort van verrassing aan R. en zij nam het boek over en vond dat er toch sowieso wel een hondje bij moest. Met al haar creativiteit tekende ze 1 van de mooiste hondjes die er waren alleen we kwamen tot een probleem, hoe moet het hondje heten? Na een kwartier namen verzonnen te hebben, wat echt een hele opgave was, kwam R. tot Hups, maar we vonden wel dat er nog ie achter moest. Het werd dus Hupsie het hondje. Het boek was eigenlijk veels te klein voor onze creatieve gedachtes die door ons hoofd stroomden. We besloten dan ook verder te gaan op de muur. De muur is een enorme muurschildering geworden. Bovenaan staat dan ook M & R's levensverhaal met in het midden een wijze boom. In deze wijze boom hingen allemaal vrolijke dingen die R. heeft getekend. Een regenboog, een lolly, en een wolkje. Ook staat er een vogelhuisje in met een klein vogeltje en de tekst erbij ; koekoek.Tijdens het tekenen leek het net alsof de ruimte wazig grijs werd, alsof het gevuld was met rook. De televisie rook ook echt raar dus we hebben met zijn 2en een minuut aan de televisie lopen ruiken wat, nu ik het schrijf, echt geniaal is omdat we er echt aan zaten te snuffelen. Tijdens het tekenen begon de muur zich steeds verder te verplaatsen en we kregen het gevoel dat je naar voren begon te vallen. We besloten dan ook om even lekker rustig te gaan zitten. Toen we aan het zitten waren begon ik op de bank te springen. R. deed met mij mee en het was echt abnormaal moeilijk om je evenwicht te behouden. Op een gegeven moment wouden we 1 zijn met de bank. Echt de bank zijn gewoon zodat allemaal leuke mensen op ons konden zitten. Na deze gedachte besloten we op bed te gaan liggen. Ik pakte mijn laptop erbij en begon rare plaatjes op te zoeken op internet. Iets met tekst. Vooral veel tekst dacht ik. Wij plaatjes bekijken met allerlei letters en hoeken en we wouden door de letters heen vliegen en ze knuffelen en kussen. R. zei op een gegeven moment dat ze echt hele oude handen had en het gevoel was alsof haar lichaam heel oud was en haar geest heel jong. Toen ik op mijn handen begon te letten deelde ik precies dezelfde gedachtes, ik zei toen stel je voor dat je nu ineens omkijkt en ineens een oude man naast je ziet liggen. Deze gedachtes stopten we snel weg en R zag de gordijnen dansen. Ik zat naar de deur te kijken en ook deze bewoog van links naar rechts op het ritme van de muziek. Toen we op bed lagen hadden we ook nog besloten om de resterende 10 gram samen op te eten, hier is 1 gram van over gebleven. Ze lag heerlijk tegen mij aan, wat echt een onbeschrijfelijk lekker gevoel was. Ook het knuffelen was een enorm warme ervaring. R. vond mijn gebreide trui heerlijk zacht en warm aanvoelen en zag allemaal patronen hierin. Het was inmiddels al donker en het leek ons enorm vet om naar het bos te gaan. Bij de gedachte alleen al om naar buiten te gaan kregen we het enorm koud. Ik gaf R. een lekker warm vest en ze trok haar jas aan, en ik trok ook een vest en jas aan. We waren nogsteeds binnen maar we hadden al kippenvel en tintelingen door ons lichaam van de kou, het leek echt wel -30 binnen. We hadden een geurkaars aanstaan en die hadden we tussen onze voeten op de grond gezet. Met onze handen erboven hadden we net het idee alsof we bij een vuurkorf zaten en we onszelf echt zaten op te warmen. Ondanks de kou besloten we toch om naar buiten te gaan omdat we die ervaring niet wouden missen! R. ging alvast de gang op en ik moest nog even naar het toilet. Op het toilet kregen alle tegels rare vormen, de wc begon weg te zakken en de tegels ademden. R. had ook al meegemaakt dat de douchekop tegen haar begon te praten toen ze naar het toilet ging. Toen ik van het toilet af kwam zei R. dat ik echt in de gang moest gaan staan. De hele gang leek wel steeds dieper te worden en de muren aan de zijkanten begonnen helemaal te vervormen, het leek net een tunnel. We gingen weer naar binnen want we dachten echt dat het te koud was. Na 10 minuten besloten we toch maar naar buiten te gaan want binnen werd het ook zo saai, en na de gang wisten we echt niet wat we konden verwachten buiten. Toen we buiten waren hing er een tak boven ons hoofd. De knopjes van die tak begonnen helemaal te bewegen en we vonden hem echt ontzettend lief. We konden het dan ook niet over ons hard verkrijgen om een takje te breken en besloten de tak te aaien. Eenmaal verder gelopen kwamen we aan in het bos. Het leek net drijfzand waar we overheen liepen en R. hield mij dan ook lekker vast. Het leek net alsof er zich steeds meer wortels door de grond begaven en we zeiden dan ook tegen elkaar dat het net lijkt alsof we in het verboden bos lopen uit een sprookje en we er daadwerkelijk midden in zitten. We hadden het idee alsof er overal kaboutertjes achter de bomen vandaan komen en we besloten tegen de grote wijze boom aan te gaan zitten. Toen we hier zaten zagen we de bomen bewegen en het leek net alsof er steeds meer bomen kwamen. Dit was echter een gedachte en we vonden het dan ook tekenend voor de mens dat de mens steeds meer wilt en het probleem hierbij is dat mensen niet genieten van de momenten die ze meemaken omdat ze steeds meer wilden. We zagen iets bewegen in de bomen en dachten dat dit een eekhoorntje was. We hadden echt het idee alsof die ieder moment tussen ons in kon gaan zitten en deze was dan glimmend bruin geweest met een wit kraagje en had al zijn wilde verhalen wel even tegen ons verteld. Op een gegeven moment wouden we naar een andere wijze boom en de boom wees ons de weg. We hebben de boom nog bedankt voor zijn wijsheid omdat die zou oud was en al enorm veel had meegemaakt. Veel meer dan een mens kon bedenken. We liepen op een gegeven moment het bos en uit zagen een rode auto. We wouden die auto aanraken alleen we waren veels te bang dat iemand ons zou zien. We besloten toch heel langzaam over de straat te lopen om de auto aan te raken en R. fluisterde kom kom heel voorzichtig heel voorzichtig, ze stak haar vinger uit en raakte de achterlamp aan en ik volgde haar. Plots kwam er een vrouw langs op de fiets en die keek echt heel chagrijnig. Ze had ook echt een bol hoofd. We zeiden ook tegen elkaar dat ze echt een vissenkop had, geen gewone vis maar een vis die 2km onder water leeft zon opblaasvis. Het leek ook echt net alsof ze haar lipjes zo had getuit. Na vreselijk hard gelachen te hebben en gedacht te hebben dat het misschien best lullig was liepen we verder. We kwamen hier ineens in een heel nieuw gedeelte en zagen een grasveld. Tot onze verbazing stond hier echt een immense boom die het leven uitstraalde. We konden maar niet weg komen bij die boom het was net alsof die ons riep en verplichte om bij hem te blijven. Hij leek zo wijs en oud. Het was net alsof alles wat je wilde weten van het leven je het aan hem kon vragen. Opeens kwam er een man aan op een fiets en dit was een zwarte man. Ik zei heel zachtjes tegen R, R, kijk een bosneger. We hadden het niet meer van het lachen en hebben geloof ik wel 10 minuten in een deuk gelegen. We waren nog steeds bij de aantrekkingsboom en ik dacht dat er een klein deurtje onderin zat en dat het bosnegertje ons riep om binnen te komen. Ook hier hadden we de grootste schik om. We besloten weer verder te lopen en kwamen een man met capuchon op tegen met een zwarte hond aan de lijn. Dit persoon was zoals je in sprookjes ook hebt diegene tussen het kwaad en het goed. Een soort van tussenpersoon die met het kwade in verbinding staat. R. zag op een gegeven moment de vogel van the lion king, hoe die heet weet ik echter niet meer haha. We liepen weer verder en we wouden wel weer terug. Wij weer door de bosjes heen en daar stond een hek. Ik dacht dat we hier wel overheen konden dus ik klom eroverheen. R. kon er niet overheen en ik kon haar ook niet optillen dus het leek net alsof dus het een soort lijn was die ons uit elkaar hield en we onmogelijk bij elkaar konden komen. Valt een beetje te beschrijven alsof hallo ik ben het hek en verder mogen jullie niet en ik ben een bitch. Dit was best een raar gevoel dus ik besloot weer over het hek heen te klimmen omdat ik dacht oja zo was ik er ook overheen gekomen. Wij een klein stukje omgelopen en wij kwamen weer aan bij mijn appartementen complex. We zagen nog een groepje hangjongeren die voorbij ons liepen en we dachten echt dat als hun iets op de grond gooiden ze onze natuur kapot maakte. We besloten dan ook dat hun het virus in ons sprookje waren. We gingen weer naar binnen en het werd mij ineens allemaal teveel. Leek net alsof alle gevoelens elkaar ineens helemaal tegen spraken en ik kon hier niet goed mee overweg. Ik begon dan ook te huilen. Dit was eigenlijk een heel lekker gevoel maar wel tegenstrijdig. R. troostte mij en dit hielp enorm. R. moest daarna ook huilen en ik vond dit enorm zielig want ik vond haar zo leuk, ze is ook geweldig, dus ik troostte haar en toen hebben we nog even lekker gepraat. We hadden een setje van isaac stern opgezet en op een gegeven moment leek het alsof we allebei op het strand lagen in een strandstoel. We gingen zo op in de muziek dat het echt net leek alsof er allemaal salsa mannetjes met een wit gelaat om ons heen met de vingers zaten te knippen, en dat er daarbij nog 10 waren die met een rammelaar stonden. De zee was fel blauw, en het zand was spier wit.Dit gevoel was echt onbeschrijfelijk en hier hebben we dan ook denk ik wel een half uur lang van genoten. Langzaam begon het weer uit te werken, ik zag nog wat vage patroontjes in het plafond en het leek ons wel fijn om een jointje te roken om de ervaring even rustig door ons hoofd te laten gaan. We hadden deze van tevoren gedraaid want we wisten niet of we hiertoe in staat waren en nog wel zin in hadden. We hebben hier een flesje wijn bij gepakt, alles lekker rustig op zijn beloop laten gaan. Het leek steeds alsof je weer meer tot jezelf kwam, dit vonden we allebei ook wel erg prettig want we wouden ons ook wel weer onszelf voelen. Het leek net alsof je jezelf begon te worden maar dat er iets gebeurde waardoor dat niet kon. Op een gegeven moment ook enorme mindfucks gekregen. Na ik weet niet meer hoelang voelden we ons wel weer onszelf en hadden we wel honger. We hadden afbakbroodjes in de oven gedaan en koffie gezet. Dit was echt het lekkerste om weer even bij te komen. We zijn daarna in bed gaan liggen, en hebben nog een hele tijd lopen kriebelen want daar is R. asociaal goed in. De volgende ochtend, middag en avond hebben we alles nog eens doorgenomen en hebben we lekker van elkaars gezelschap genoten. De muurschildering leek wel een liefdesverklaring aan elkaar, wat enorm grappig was om te zien. We vonden het allebei een hele vette ervaring en kwamen tot de conclusie dat het echt daadwerkelijk net een sprookje was. Tussendoor, tijdens de trip, werden we allebei wel soms enorm misselijk en leek het net alsof je hele neus vol zat met slijm. Kortom; We vonden het allebei een heftige ervaring met zijn ups en downs. De downs vanwege de tegenstrijdige gevoelens en we hadden soms echt het gevoel alsof je jezelf een spiegel voorhoudt. De downs waren wel minder maar niet negatief. We vonden het allebei zeker geweldig en voor herhaling vatbaar! Feit dat je je in een sprookje begeeft is gewoon niet te beschrijven. R; "Het is net alsof je op avontuur bent in een andere wereld die een andere manier van denken heeft." Deze opmerking vind ik nog wel het meest kenmerkend voor onze ervaring.
  3. Wie: ik, later op de avond kwam J erbij Waar: bij mij thuis en eventjes buiten Wat: 15 gram hollandia en 30 mg 2c-b Op mijn tweede atlantis trip na ben ik helaas nooit echt diep gegaan met trippen, wat vooral kwam door de moeite die ik had om een portie truffels naar binnen te werken. De truffels als truffelthee zonder extra smaakje naar binnen werken lukte mij niet echt zo goed en de vorige keer toen ik het met vla probeerde was het ook geen succes. Dit keer wilde ik het met soep proberen. Solotrips plan ik altijd van tevoren en ik vond het weer tijd voor een trip. Helaas was er enkele dagen voor de geplande trip iets vervelend gebeurd, waardoor ik zat te twijfelen of het wel verstandig zou zijn om te truffelen. Bijna tot op het laatste moment twijfelde ik, maar toen ik thuis kwam van mijn werk zag ik de Shpongle cd die ik ongeveer een maand geleden besteld had eindelijk in mijn brievenbus liggen. Dit kon geen toeval zijn, dus ik besloot om de trip door te laten gaan. Hellboy 2 kwam die dag op tv en die film vind ik wel goed bij een trip passen, na Hellboy 2 was er niets meer op tv wat bij een trip past, dus ik had het vermoeden dat er wat zou gebeuren waardoor ik later op de avond geen interesse meer zou hebben in de tv, een positief voorteken dus. Ik had best wel honger en die dag niet zoveel gegeten, waardoor ik twijfelde of ik de truffels met soep in zou nemen of met een kant-en-klaarmaaltijd. Een kant-en-klaarmaaltijd vult meer, maar mijn maag was toch zo goed als leeg en als het teveel eten zou zijn om de truffels goed te laten werken had ik nog wat 2cb tot mijn beschikking. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de kant-en-klaarmaaltijd. Ik sneed de truffels in stukjes terwijl de maaltijd opwarmde en mengde ze daarna door de maaltijd heen. Rond 18:30 nam ik de truffels in. De tijden weet ik niet allemaal zo precies meer. De truffels gingen vrij makkelijk naar binnen, maar toch merkte ik de truffels af en toe wel vrij duidelijk, zowel qua smaak als qua textuur. Toen ik alles bijna op had voelde ik me een beetje misselijk en ongemakkelijk, maar gelukkig bleef dit gevoel niet zo lang hangen en bleef alles binnen. Door de tijd die ik nodig had om alles naar binnen te werken voelde ik de truffels al vrij snel opkomen. Ik was op Uitzending Gemist aan het kijken naar een aflevering van Storage Wars Texas. Eigenlijk had ik niet zo'n zin meer om het af te kijken, maar het duurde niet zo lang meer en ik wilde het aan de andere kant ook graag even afkijken. Toen Storage Wars afgelopen was zette ik Shpongle op om goed in de trip te komen. Het geluid van de tv zette ik uit en zette het vast op de zender waarop Hellboy 2 zou komen. Ik voelde dezelfde soort van tinteling en spanning die ik ook voelde voordat de truffels in sloegen bij mijn diepste trip, dus ik wist al gelijk dat het een goede trip zou worden. Toen de trip echt op begon te komen, merkte ik al gelijk dat die duisterder was dan normaal. Meestal zie ik vanaf het begin van de trip alles in een bepaalde kleur, oa groen, pasteltinten en geel, maar deze keer had zwart de overhand en leek alles donkerder te worden. De CEV's waren een beetje onheilspellend, ik zag vooral rood en duister en af en toe een soort van monster, maar niet echt angstaanjagend gelukkig. Ik probeerde te CEV's wat minder duister te krijgen door aan leuke, onschuldige dingen te denken, maar dat wilde niet echt lukken, daarom besloot ik om voorlopig even mijn ogen open te houden. Ik opende de gordijnen in de hoop dat er meer licht in de trip zou komen (in de zomer heb ik de gordijnen meestal dicht om de warmte buiten te houden). Het hielp niet echt en eigenlijk vond ik de gordijnen dicht fijner, omdat dat een gevoel van geborgenheid gaf. Ik besloot om de gordijnen nog even open te laten, omdat ik het anders te donker vond en lamp aan leek mij te licht, binnenkort maar eens sfeerverlichting kopen. Ondertussen was de film begonnen, dus keek ik daar een beetje naar. Ondertussen keek ik ook een beetje rond in de kamer en sloot een paar keer mijn ogen, maar de trip bleef duister. Ik kreeg intussen ook OEV's en zag af en toe wezens in de schaduwen. Het schoot me te binnen dat ik gloeistaafjes had, dus ik pakte de koker met de gloeistaafjes en sloot de gordijnen. Ik knakte het staafje en zag het oplichten bij de barsten, even schudden ik kreeg het licht wat ik nodig had. Er zaten dingetjes bij waarmee je de gloeistaafjes als armband kan dragen en deed het om mijn arm, daarna deed ik een ander gloeistaafje om mijn andere arm. Het voelde alsof de gloeistaafjes mij beschermden. De OEV's werden wat minder duister, ik sloot mijn ogen en zag dat de CEV's weer als vanouds waren, ik zag diverse kleurrijke werelden. Ik besloot om mijn sokken uit te doen, hoe meer je voelt, hoe beter de trip. De trip beviel zo goed dat ik zat te twijfelen of ik wel 2c-b bij zou nemen, een goede trip heeft geen opsmuk nodig. Ik moest naar de wc en besloot om gelijk mezelf in de spiegel te bekijken, normaal vind ik dat altijd wel lek om even te doen als ik wat op heb, maar deze keer voelde ik me niet helemaal op mijn gemak, dus ging ik al snel weer weg voor de spiegel. Rond 21:15 besloot ik om mijn huis af te sluiten en ik liep naar beneden om de deur op slot te doen. De gang was donker en voelde een beetje bedreigend, maar het was weer alsof de gloeistaafjes mij beschermden. Toen ik weer op de bank lag zat ik er aan te denken om er toch wat bij te nemen, de vorige keren dat ik truffels had gecombineerd was de trip niet zo heel bijzonder en toen was het al leuk, dus bij een echt goede trip verwachtte ik dat het helemaal geweldig zou zijn. Omdat de trip nog wat duistere kantjes had, zat ik er aan te denken om xtc bij te nemen in plaats van 2c-b, aangezien xtc voor meer blijheid zorgt. Ik zat denk ik zo ongeveer 15-20 minuten op de bank met 2c-b in mijn ene hand en xtc in de andere, twijfelend welke ik zou nemen. Uiteindelijk koos ik voor de 2c-b, omdat ik xtc meer iets vind voor in gezelschap. Rond 21:45 nam ik 30 mg 2c-b in. Ongeveer een kwartier later werd ik gebeld door een vriend, J. Hij vroeg of hij even langs kon komen. Over het algemeen trip ik liever alleen en als ik een solotrip heb gepland wil ik geen bezoek, maar het voelde alsof het voorbestemd was, ik zag dit als de gebeurtenis die ik aan het begin van de trip verwachtte en zei dat hij langs kon komen. J en ik hebben zo'n goede band dat stiltes niet ongemakkelijk voelen en meestal als ik wat gebruik is dat samen met hem, dus ik zou me gewoon wat meer terug kunnen trekken als ik daar behoefte aan zou hebben. Rond 22:15 voelde ik de 2c-b licht opkomen. Het voelde een beetje alsof de truffels en 2c-b met elkaar gingen vechten, ik zag ze beiden als personen in CEV's met elkaar vechten en het voelde alsof mijn hoofd en hersenen alle kanten op getrokken werden. Dit verraste mij, omdat de 2c-b de truffels zo goed hielp tijdens mijn vorige trip waarbij ik de truffels al vrij snel weer uitgekotst had. Het was een beetje alsof ze twee broers zijn, als eentje problemen heeft helpt de ander, maar als het met allebei goed gaat zijn het rivalen. Gelukkig duurde dit niet zo lang en begonnen ze wat beter te mixen. J belde aan en aan mijn grote pupillen kon hij al gelijk zien hoe laat het was, dus ik vertelde hem dat ik truffels en 2c-b op had. Hij zei dat hij niet zo lang zou blijven, omdat hij nog langs de coffeeshop wilde. Intussen begonnen de effecten van de truffels en de 2c-b een beetje in elkaar over te vloeien, ik zag nog steeds de visuals van de truffels, zowel met ogen open als ogen dicht, maar ik zag ook een beetje de bewegelijkheid en sporen als iets bewoog van 2c-b. J vroeg of ik zin had om mee te gaan en gaf aan dat het een bijzondere ervaring is om rondgereden te worden tijdens een trip. Omdat ik graag nog een keer buiten wil trippen, leek het mij leuk om mee te rijden, maar ik had geen zin in de drukte van de stad en de shop, dus zei dat ik wel in de auto zou blijven. In de auto hadden we gewoon de radio aan staan, maar toch voelde de muziek en alles speciaal. De autorit voelde wat onwerkelijk, het was een beetje alsof ik in een computerspel zat. Op een gegeven moment reden we op de dijk en zag ik de stad wat verderop liggen, de stad zag er echt mooi uit, met alle lichten. Toen we op de brug over de rivier de stad in reden was het net alsof ik overspoeld werd door een zee van licht, het was echt prachtig. Aangekomen in de buurt van de coffeeshop zei ik dat ik toch echt in de auto zou blijven, ik was bang dat ze in de shop misschien moeilijk zouden doen als ik daar met reuze pupillen binnen zou lopen en het was best wel druk in de stad, in de auto voelde ik mij beschermd. Ik voelde me niet helemaal prettig, dus deed de auto op slot. Gelukkig kwam J vrij snel weer terug en toen reden we weer naar mijn huis. Ook de terugweg voelde echt speciaal aan. Bij mij thuis aangekomen merkte ik dat de 2c-b z'n piek had bereikt, alles was een grote chaos. Ik ging op de bank liggen en zette weer muziek van Shpongle op en J nam ook wat 2c-b en ging daarna blowen. De truffels deden ook nog steeds goed hun werk. De CEV's waren intussen ook erg leuk geworden, ik zweefde in de truffelwerelden, waar de tijd leek stil te staan en van alles in de lucht zweefde en ik vloog alle kanten op. Ik zweefde onder andere rond in zo'n typische amerikaanse voorstad zoals je in films ziet. Het voelde ook een beetje alsof ik ingedrukt en uitgerekt werd. Toen J weer binnen was hadden we het over live-optredens ofzo, ik weet niet meer precies, maar ik zei dat Shpongle hele bijzondere live-optredens heeft en zette een live-optreden op die op youtube stond. Nuchter had ik al een keer wat stukjes van een live-optreden gezien en vond dat al bijzonder, maar tijdens de trip was het helemaal geweldig. De mensen van Shpongle zijn echte kunstenaars. Ik keek naar mijn tenen en vond ze zo bijzonder dat ik ze enige tijd heb liggen bestuderen terwijl ik ze wat aan het bewegen was. In de loop van de tijd kreeg ik wat meer behoefte om me terug te trekken, dus zei wat minder en deed meer mijn ogen dicht. J had dit goed in de gaten en ging zelf ook liggen op mijn andere bank. Op een gegeven moment voelde ik de trip wat afzwakken en wilde ik eigenlijk naar bed gaan en slapen, maar ik wilde eerst zeker zijn dat J goed in staat zou zijn om zonder problemen thuis te komen, dus ik bleef met mijn ogen dicht op de bank liggen nagenieten. Rond 3:00 vroeg ik aan J of hij zich al helder genoeg voelde om thuis te komen en hij zei dat dat wel zou moeten lukken. Hij woont dichtbij en hier in het dorp is het 's nachts toch uitgestorven. Ik maakte me klaar om naar bed te gaan en heb die nacht heerlijk geslapen. Al met al was de trip erg geslaagd, ik ben blij dat ik na een paar mindere trips weer lekker diep ben gegaan. Ik merkte dat het erg leuk is om (in het donker) rondgereden te worden tijdens een trip, alles ziet er erg mooi uit en in de auto voelde ik mij goed beschermd. Hoewel ik in eerste instantie zat te twijfelen en de trip in het begin een beetje duister was, heb ik mij nooit echt angstig gevoeld en heb ik van ieder moment genoten. De kant & klaarmaaltijd was niet perfect, maar wel goed genoeg om de hele portie truffels naar binnen te werken zonder echt misselijk te worden. De 2c-b bleek een leuke toevoeging te zijn, hoewel het in eerste instantie een beetje botste. Shpongle blijft mijn favoriete tripmuziek en merkte dat zeker het zien van een live-optreden een goede trip garandeert. Ik was blij dat ik besloten had om toch te truffelen.
  4. Gisteren heb ik voor de eerste keer truffels geprobeerd. Dit is tevens mijn eerste ervaring met psychedelica. Ik heb me er goed in verdiept voordat ik de truffels ging uitproberen (erowid, encyclopedie van Rätsch en verschillende fora). Ook heb ik mijn verwachtingen zo laag mogelijk gehouden. Ik denk dat het beter was om de trip in te gaan zonder verwachtingen en het maar over mij heen te laten komen. Setting: Zolderkamer. Ingericht met allerlei sprituele objecten zoals boedhha's, afrikaanse maskers, wierrook en kaarsen. Op de achtergrond draaide Soma.FM – Black Rock.FM. Winamp visualizer was aan en stond te draaien op mijn Ambilight TV. 18:00 Ik ben begonnen met een halve dosis tampanensis (8gr.). Mijn idee was om eerst een klein beetje te proberen (halve portie) om mijn gevoeligheid te testen. Meer kan altijd, minder wordt moeilijker. Ik was de hele dag al nuchter wat zorgde dat ik 12 uur voor de trip mijn laatste maal had genomen. Wel heb ik in de middag, rond één uur, een glaasje drinkyoghurt genomen. Ik had me er al op voorbereid dat de truffels niet zouden smaken. Dit viel erg mee en vond ze zelfs lekker. Ik had geen gevoel van misselijkheid. 18:45 Ik zat op de stoel en keek naar de muur. De muur begon subtiel te vervormen. Er kwam een bolling die zich langzaam naar buiten wou drukken. Ik zei dit tegen mijn maat die hier natuurlijk helemaal niks van snapte. Toen begon het filosofisch aspect. Mijn maat had één truffel genomen om de smaak te proeven. Hij dacht ook dat de truffels niet te eten waren maar moest toegeven dat het nog best te doen was. Daarna had hij wat Haze in de vaporiser gedaan en zijn we gaan spelen met keukenpapier. Ik probeerde het keukenpapier te scheuren maar kon dit niet over mijn hart krijgen. Ik had empathie voor het papiertje en had het gevoel dat als ik het papiertje zou scheuren ik het universum en mezelf door midden zou scheuren. Dit moest ik natuurlijk een half uur lang gaan uitleggen tegen mijn stonedde maat die gelijk een lachkick kreeg. 19.30 Het volgende uur bestond uit de link leggen tussen het keukenpapier en het universum. Overal waar wij keken zagen we voorwerpen die deel uitmaakte van het universum. Aloë Vera drank bleek een geweldig visueel spektakel te zijn. Vooral wanneer ik hem voor mijn ambilight tv hield. Je zag de kleine blaadjes zwemmen in de zee van drank. Net zoals planeten in het universum zwemmen. Toen vond ik het ook bizar dat de blaadjes niet naar beneden vielen maar bleven drijven op hun plek. Het voelde niet goed om de Aloë Vera drank op te drinken. Waarom zou ik een universum zo mooi kapot willen maken? Het duurde ruim een kwartier voor ik de eerste slok durfde te nemen. En toen kwam de pizza... 20.30 Het eten van een pizza geeft duidelijk weer wat het verschil is tussen iemand aan de truffels en iemand aan de wiet. Ik kon niet stoppen met het bestuderen van een slice of pizza. Ik zag er een planeet in. Eentje die veel leek op Mars (Het was een pepperoni pizza). Mijn maat zat gewoon zoveel mogelijk pizza in zijn mond te douwen. De realisatie hiervan zorgde voor een lachkick die weer enkele minuten aanhield. 21:00 Gedurende deze ervaring heb ik een kladblok met uitspraken bijgehouden. Na de pizza zijn we ons hier erg op gaan richten en hebben we de laatste anderhalf uur filosofische gesprekken gehad. Over het bestaan van het leven, de link tussen vuur en jaren en dat truffels geen belasting is maar eerder een ontnuchtering. Ook kwamen we tot de conclusie dat de grote filosofen van vroeger gewoon pizza bakkers waren die de juiste keuze paddestoelen hebben gebruikt voor hun pizza. Om daarna de link te leggen dat om wereldvrede op te lossen we het buffet van de tweede kamer moeten vervangen door pizza's met paddestoelen. Het leek ons op dat moment de ultieme waarheid en een logische conclusie. Hieruit is ook een soort van gedicht gekomen. Op dat moment was het één van de brilliantste stuk tekst die we ooit hebben gezien. Nu valt dat erg mee. Het universum Vuur is leven, Hout is het menselijk leven. Wat er komen gaat is al bepaald, Allen niet hoe hard er geblazen wordt. ( We zaten te spelen met een Palo Santo houtje) Vuur is net als menselijke jaren, Het eet het hout weg. Net zoals de jaren ons wegeten. Dan reist de vraag; Wat blijft er over? 22:30 De trip eindigde rond 22:30. Uiteindelijk heb ik niet de tweede portie genomen en ben ik gebleven bij de 8gr Tampanensis. Ik had er tijdens deze ervaring helemaal niet aan gedacht dat ik nog een portie kon nemen. De wereld en het universum waren zo mooi dat de gedachte om een hogere portie te nemen nooit naar boven is gekomen. Al met al was het een geweldige eerste kennismaking met de truffels. Ik heb geen grote dosis genomen maar dat hoefde ook niet. Ik denk dat de truffel wel aangeeft als je een hogere dosis nodig hebt of niet. En in dit geval heb ik nergens de behoefte of de gedachte gehad om meer te nemen. Dat bewaar ik wel voor de volgende keer als ik mijn zakje met atlantis truffels uit de koelkast haal.
  5. Eigenlijk wilde ik dit report de titel "Truffels (Hollandia) en 2c-b, een perfecte symbiose tussen natuur en synthese", maar dat paste niet in het onderwerp hokje, dus heb ik de titel moeten inkorten. Wie: ik Waar: bij mij thuis Wat: 15 gram Hollandia en 2 pillen 2c-b (30 mg in totaal) Kortgeleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met 2c-b en het leek me leuk om het een keer te combineren met truffels. Omdat ik steeds meer moeite heb met het naar binnenwerken van truffels (de vorige keer kreeg ik helaas niet eens een volledige portie van 15 gram naar binnen), dus ik wilde het samen met cup-a-soup innemen, maar dat was ik vergeten te kopen en omdat ik nog wel wat vla had staan, besloot ik om dat te gebruiken. De vla was ietsjes over de datum en was relatief lang open, dus ik rook en proefde eerst, maar het rook en smaakte normaal, dus ik besloot om het te gebruiken. Het ging echt makkelijk naar binnen, ik had weinig last van de smaak van de truffels. Ruwweg 15-20 minuten nadat ik alles naar binnen had gewerkt, kreeg ik last van mijn maag en voelde ik me wat misselijk. Ik heb bij wel eens gelezen dat mensen overgeven na het innemen van truffels, dus ik had zoiets van: "Nee, he." Ik dronk wat water en probeerde aan leuke dingen te denken in de hoop dat de misselijkheid over zou gaan. De misselijkheid bleef, dus ik hoopte dat ik alles zo lang mogelijk binnen zou houden zodat de truffels zoveel mogelijk verwerkt zouden worden. Helaas duurde het niet lang totdat eruit kwam. Ik had nog wel een portie truffels liggen, maar omdat truffels standaard al een aanslag maken op mijn maag besloot ik om die niet in te nemen, omdat ik bang was dat die ook weer uit zouden komen en daarnaast is 30 mg 2c-b genoeg voor een leuke trip. Ik zette Shpongle op en ging Spiderman 3 kijken (die was op tv). Ik besloot om te wachten met het innemen van de 2c-b totdat mijn maag weer wat gekalmeerd zou zijn. Wonder boven wonder merkte ik toch een licht effect van de truffels, ik voelde alle zorgen van mij afglijden en zag wat CEV's. Helaas zag ik geen OEV's en zag ik geen effect bij de albumhoezen van Shpongle. Ongeveer een uur later was mijn maag wat gekalmeerd, maar de effecten van de truffels waren alweer wat afgenomen. De vorige keer nam ik één 2c-b pil per keer en wachtte ik een uur om het effect af te wachten, omdat ik na één pil niet zoveel voelde, besloot ik om nu twee pillen in één keer in te nemen. Ik weet niet meer wanneer de 2c-b insloeg, maar toen het insloeg kreeg ik meer een speedgevoel dan een xtc-gevoel, ik denk door de film (Spiderman was arrogant en overmoedig door de symbioot/Venom). Ik kreeg zin om actief te worden en naar een vriend van mij te gaan (hij vroeg van tevoren of ik zin had om bij hem langs te komen, maar ik vind het soms fijn om in mijn eentje te trippen en die trips plan ik altijd meerdere dagen van tevoren, dus vertelde hem dat ook), maar ik besloot om toch thuis te blijven, omdat ik het belangrijk vind om een trip te plannen en dan geen onverwachte dingen te gaan doen. Ik heb de tijd niet in de gaten gehouden, maar uiteindelijk verdween het speed gevoel grotendeels en zag ik OEV's. Het waren typische 2c-b visuals, simpele patronen, de muren en de vloer leken te golven en ik zag overal een dikke vage rand omheen. Ik bewoog mijn armen voor mijn gezicht om te zien of ze een spoor hadden en dat bleek het geval te zijn. Ondertussen was Spiderman 3 afgelopen en begon X-Men 2, omdat er niets interessanters op tv was en ik behoefte had om iets te kijken, besloot ik om die maar te gaan kijken (ik had er even niet aan gedacht dat ik ook een film op de computer aan had kunnen zetten met geluid uit). Tegelijkertijd ging ik weer naar de albumhoezen van Shpongle kijken om te zien of er wat effecten zouden zijn. Wat ik zag was een beetje een combinatie van truffeleffect en 2c-b effect, ze golven een beetje zoals alles golft onder invloed van 2c-b, maar ik zag ook een beetje de diepte en bewegingen die je ziet onder invloed van truffels. Ik ging weer verder kijken naar de film, maar ik merkte dat deze mij wat afleidde uit de trip, dus besloot om mijn ogen dicht te doen. Tot mijn grote verrassing waren het geen primitieve 2c-b visuals, maar de mooie en uitgebreide truffelwerelden. Het was alsof de 2c-b het beetje psilocybine wat ik binnen had gekregen voordat de truffels er weer uit gingen versterkte. Ik vond het wel een grappig effect, met ogen open zag ik heel duidelijk 2c-b visuals, maar met ogen dicht juist truffel visuals. Het was alsof ze voor elkaar gemaakt zijn, natuur en synthese die in perfecte harmonie tot iets komen wat mooier is dan ieder effect apart. Ik kreeg een ingeving om mijn sokken uit te doen. Dat had ik eerder moeten doen, ik genoot van alles wat mijn voeten aanraakten. Op een gegeven moment kreeg ik wat honger. Ik had nog wat naturel nacho's liggen (normaal hou ik niet van naturel, maar ik had die gebruikt voor een gerecht en had nog wat over) en besloot om die te eten, omdat die smaak mij het beste leek passen bij een trip (niet te nep of complex). Dit bleek inderdaad het geval te zijn, ik heb nog nooit zo genoten van naturel chips. Toen de film bijna afgelopen was ging het buiten hevig tekeer, ik zette alles uit, trok de stekkers uit het stopcontact en genoot nog even van de mooie effecten van het onweer. Daarna ging ik tevreden naar bed, omdat het inmiddels een beetje aan het uitwerken was (als tripmiddelen uitwerken heb ik altijd de behoefte om te gaan slapen). Ondanks het uitkotsen van de truffels vond ik het toch een geslaagde trip, was erg fijn hoe de 2c-b het truffeleffect terug bracht en versterkte. De volgende keer ga ik de truffels met soep innemen en hopelijk kan ik dan weer echt goed trippen, ik heb inmiddels vijf keer getript op truffels en de tweede keer is nog steeds de beste trip, de nare smaak van de truffels heeft steeds weer een verstorend effect. Ook ga ik de volgende keer zorgen dat ik meer 2c-b in huis heb, want ik kreeg zo'n 2-3 uur nadat het begon te werken de behoefte om wat bij te nemen.
  6. Eerste tripreportje ever Op 1 Augustus 2013 besluit ik dat het tijd is om mijn atlantis truffeltjes te gaan uitproberen. Aangezien ik hiervoor alleen ervaring had met de tampanensis truffels (maximale dosis: 10 gram, vers) besluit ik om een lemon tek thee'tje te maken met een half zakje (7.5) gram en eens te kijken of deze kleine rakkers me bevallen of niet. Setting: Het is half 8 in de ochtend. Ik heb de dag vrij en ben tenminste 6 uur alleen thuis; dat komt mooi uit! Cd'tje van Pink Floyd (Dark Side of The Moon; aanrader!) aangezet, in de tuin vast een deken en kussen neergelegd en de hond voorzien van eten. Het lekkere weer en het feit dat ik al klaar ben met werken moeten wel voor een goeie trip zorgen Ik kan eten uit de koelkast pakken en er is zat te drinken. De come-up: De thee is inmiddels klaar. Om de een of andere reden besluit ik niet alleen de thee op te drinken, maar ook de 7.5 gram gemalen truffels die ik gebruikt heb om de thee te maken op te eten; schijnbaar ben ik toch stiekem een beetje bang dat ik de thee niet goed gemaakt zou hebben deze keer. Ik zet Futurama aan op de TV met de gedachte dat dit een goede bezigheid is om door de come-up heen te komen. Niets blijkt minder waar: nog geen 15 minuten later begint de thee al zijn werking te tonen. Ik trip nog niet, maar m'n blinde vlekken lijken zichtbaar te worden en ik voel me ernstig oncomfortabel. Ik merk ook, voor het eerst, dat ik het ineens koud krijg en dat mijn normaal altijd énorme aders net zo klein zijn als wanneer ik net uit een ijskoud bad kom stappen. Ik verhuis naar buiten, de zon in, en sluit mijn ogen. Ik voel zeer veel spanning door mijn spieren gaan, vooral mijn rug, buikspieren en nekspieren en denk bij mezelf met mijn al wazig wordende hoofd ''Jezus... waarom moet je dit nou weer doen kerel? Bad gaan in je eentje is geen goed idee...'' om vervolgens deze gedachte weg te duwen en me te focussen op ontspanning... ik lig hier wel een half uur voor m'n gevoel, maar het blijkt veel korter geduurd te hebben. Ik doe mijn ogen weer open en ik zie schapenwolkjes in de, voor de rest, hemelsblauwe lucht. Het valt me op dat het er uit ziet alsof het recht uit een tekenfilm komt en veel dichterbij lijkt te zijn dan normaal; alsof mijn ogen hebben ingezoomd op de wolkjes. Hoe langer ik naar dit tafereel staar hoe meer ze beginnen te bewegen en ineens besef ik het me... de truffels zijn echt in aan het slaan... Ik draai me om en kijk naar mijn handen: ze worden donker met witte stippen en ik zie mijn aders ineens zo duidelijk alsof iemand ze met een stift heeft nagetekend... De Trip: Ik heb heel erg sterk het gevoel dat ik íets moet doen, maar ik weet niet wat (dit had ik vorige keren ook voor lange periodes tijdens de trip) en dus loop ik heen en weer door de tuin en staar af en toe naar de hemel. Ik voel me nog altijd alles behalve comfortabel en besluit binnen de CD van PF op te zetten. Ik ken 'm nog niet dus ik zet 'm gewoon op play vanaf het begin en begeef me weer naar de tuin. Ik sluit mijn ogen en het valt me op dat de normale vlekken die je altijd ziet als je met je ogen dicht naar de zon kijkt lijken te dansen en vormen maken. Snel open ik mijn ogen: Yep! Ook de vloer begint in en uit te zoomen hier en daar. De muziek klinkt enorm ''breed'' en geeft een fijn gevoel. Lichamelijk voel ik me nog niet top, maar ik merk al dat het snel de goede kant op gaat. Ik besluit even naar het toilet te gaan en hier maak ik kennis met een oude vriend... het kwaad in de spiegel... Ik kijk even naar mezelf en daar is het gevoel weer: ik wéét dat ik de persoon ben die ik in de spiegel zie, maar zo voelt het niet... Hij trekt meteen m'n aandacht en zodra ik even blijf staren word het al snel weer duidelijk: ik zie versies van mijzelf die je normaal alleen in horror films ziet. Alsof het ''koude'' en alien-achtige gevoel nog niet genoeg is om m'n haren overeind te laten staan zie ik mijn hele gezicht invallen en mijn huid langzaam donker grijs word. Ik moet hier, ondanks angst, om grijnzen maar merk niet dat ik dit doe. Resultaat? Goed schrikken omdat het monster in de spiegel begint te grijnzen met een enorm vervormde bek met tanden. Ineens besef ik me weer dat ik eigenlijk van plan was een kleine boodschap te doen, om het netjes te houden, en doe ik mijn ding en ga ik terug naar de kamer. Ik kijk naar buiten en zie ineens regenboogachtige kleuren verschijnen: een rood, blauw en groene streep verdeelt mijn tuin in 3'en en het is prachtig... Vervolgens ben ik ruim een uur muziek aan het luisteren, langzaam door het huis heen aan het lopen, want het lijkt wel alsof de zwaartekracht groter is geworden en dan ineens weer normaal word, en aan het dansen\gek doen en aan het kijken naar alle kleine vervormingen die ik overal zie. Dan herinner ik me ineens dat mensen op fora altijd zeiden: ''Don't EVER look in the mirror for too long when tripping... guaranteed bad trip...'' en dacht ik aan wat ik een uur geleden had gezien bij het toilet. Ik loop naar de spiegel in de huiskamer en het valt me op dat ik nogsteeds een ''andere ik'' zie, maar dat hij er uit blijft zien als ik zolang ik maar beweeg. Zodra ik mezelf de kans geef om te staren gebeuren er monsterlijke dingen en gek genoeg valt zelfs de muziek dan weg of begint totaal te vervormen zodra dit gebeurd. Even bewegen\knipperen met de ogen en het verdwijnt voor heel even. Ineens besluit ik dat het een goed idee is om te kijken ''hoe ver'' ik kan gaan hier mee zonder bang\gek te worden: ik neem plaats op een stoel en ga op kleine afstand van de spiegel zitten. Het valt me op dat als ik níet naar m'n hoofd kijk mijn lichaam zelf niet echt vervormd op het typische ''ademen'' na. Ik kijk mezelf diep in de ogen en binnen 2 seconden begint het weer. Het is erger dan wat ik tot nu toe gezien heb: de helft van mijn gezicht ving zonlicht en de andere helft zat in de schaduw en dit leek het te verergeren. Ik zag 2 koude zwarte ogen en het gezicht van een ervaren junk\zombie die steeds verder donker werd. Om het verder te laten gaan besloot ik een ''enge bek'' te trekken wat alles naar turbo snelheid haalde: de muziek viel weg, bijna alles werd donker en wat mijn hoofd zou moeten zijn was niets meer dan een stel ogen op de plek waar die van mij hoorde te zitten en het wazige, donkere gezicht van een demoon of iets anders bovennatuurlijks. Het voelt kwaadaardig aan en gek genoeg is mijn grootste angst op dat moment dat mijn, monsterlijke, spiegelbeeld een beweging zou maken die ík níet maakte (zoals in horror films). Dit lijkt een gekke gedachte, maar als het voelt alsof de persoon in de spiegel, die er eng uit ziet, toch echt ''jou, maar toch weer niet'' is krijg je dat soort gevoelens. Ineens voel ik angst opkomen die sterker was dan de fascinatie voor wat ik zó duidelijk zag in de spiegel en juist op dat moment springt een ander nummer van Pink Floyd op met keiharde kerk-bellen én komt m'n hond naar binnen stormen :shock: Na tot de conclusie te zijn gekomen dat ik wel degelijk nog leef, ondanks de schrik van het nummer wat keihard hoorbaar was ineens en m'n gekke hond, geniet ik nog een tijdje na van de muziek, speel ik met het beestje en denk ik na over waarom mensen bijna altijd iets ''engs'' of een ''monsterlijke versie'' van zichzelf zien in de spiegel als ze gaan staren tijdens het trippen. Ik bedenk dat je het ''strange person in the mirror'' effect hebt (staren naar je spiegelbeeld met alleen 2 kaarsjes naast een spiegel, de rest donker) waardoor eigenlijk exact dezelfde hallucinaties gebeuren, alleen minder scherp en minder snel (zoek maar eens op, is interessant). Ineens kom ik tot de conclusie dat we ons veel te druk maken over uiterlijke schoonheid en begin hierover te filosoferen. Hierna begint de comedown, die ook erg ongemakkelijk is, en ben ik binnen 2 uur weer zo goed als baseline. Er is nog veel meer gebeurd tijdens de trip wat mooi, interessant, bijna eng of gewoonweg te gek was, maar dit kan ik óf niet goed beschrijven óf ben ik vergeten... Gek genoeg gebeurd dat laatste schijnbaar ook standaard elke keer wel Bedankt voor het lezen!
  7. Babc

    Whot? Mindfuck..

    Whot? Mindfuck.. - 2 Personen - 10 Gram Atlantis - Buiten, in de natuur The beginning. Nadat M eindeloze onrealistische verhaaltjes over zijn ervaringen met truffels tegen mij had verteld werd het toch tijd om er ook aan te geloven. Na weken lang alles goed te hebben voorbereiden hadden we een datum geplukt. Helaas door enkele omstandigheden hebben we het moeten cancelen en moeten verzetten.. Al die tijd te hebben verheugd maar er is toen niks van gekomen. Ze zeggen wel eens van uitstel komt afstel maar gelukkig is het een week later wel doorgegaan. Een prachtige bloedhete zondag. Nadat we de truffels hadden gekocht zijn we te fiets naar onze setting gefietst. Dekentje uitgestald en begonnen met smikkelen. Ik ben begonnen met ongeveer 6 gram en later de rest opgegeten. Buikje vol. Nadat we onze truffels hadden op gesmikkeld werd het tijd om ons over te laten aan de truffels. Voor mij gevoel duurde het eeuwen voordat ze echt begonnen te werken.. minuten gingen voorbij, liggend op mijn buik op het wandelpad.. Miertjes kropen over mijn arm en de bijen zoemde lekker rond mijn hoofd. Na mijn beleving was er al een uur voorbij en ik merkte nog niks. M had namelijk verteld dat je allemaal visuals zou krijgen, maar ik zag maar niks. Ik denk dat ik me er teveel van voor heb gesteld. Het was een enorme tegenvaller, nadat ik lekker bij M heb zitten klagen dat ik maar niks zag was ik op een of andere manier toch in mijn trip. Een trip zonder visuals maar vol met mindfucks! "M, ik heb er nu wel genoeg van.. Ik wil toch wel weer met beide voeten op de grond staan". Achteraf vind ik het raar dat ik dit heb gezegd? Ik was dus toch aan het trippen maar dan op mijn eigen manier. Huh? De visuals waren nergens te bekennen. Waarschijnlijk heb ik te groot gedacht over deze truffeltjes. Geen visuals maar heerlijke momenten waarvan je ze achteraf lastig kunt beschrijven. Ik had ergens gelezen dat je grote pupillen zou krijgen van truffels dus ik zei dat tegen M en vroeg of ik naar z'n pupillen mocht kijken. Hij kreeg z'n ogen maar niet fatsoenlijk open, naar nog een keertje gevraagd te hebben of hij z'n ogen open wou doen hield ik er maar mee op. In zijn beleving stonden zijn ogen wagenwijd open, maar ik kon het niet zien. We lagen in al een tijdje in een redelijk groot gebied, wat waarschijnlijk een gebied was voor extreme natuurliefhebbers. Wij lagen lekker te genieten onder een boom terwijl ondertussen verschillende mensen langsliepen. Ik heb tig Spiegelreflex camera's en statieven voorbij zien komen. Groepjes mensen die van de natuur aan het genieten waren en kiekjes namen van de prachtige bloemetjes. VERSCHRIKKELIJK! Het duurde eeuwen voordat deze natuurfreaks weg waren. Op een gegeven moment zijn we een rondje gaan lopen door de prachtige bloemen tuin. Het leek net alsof we over de maan liepen, geen zwaartekracht en "huppelend" door het hoge gras. Opeens werden we achtervolgd door een dikke Franseus met aan z'n nek een enorme camera. We zijn toen maar snel terug gewandeld naar ons dekentje om verder te genieten van de trip. Ofjaa.. trip, ik voelde me licht in m'n hoofd, en een enorme kater zo'n koppijn had ik! Onze Franseus bleef maar rondjes wandelen en plotseling kwam zijn compagnon.. Het leek net alsof we werden bespiedt, ik vond het echt niet prettig. Wat hebben deze wel niet van ons gedacht, twee mongolen die rondjes wandelen door een natuurreservaat. Na een tijdje vond ik het niet meer prettig en hebben we onze spullen ingepakt en per fiets verder gegaan. Eerlijk gezegd vond ik het wel goed geweest met die truffels. By bicycle. Met de fiets aan onze hand zijn we het bos uitgestapt en fietsend verder gegaan. Iets wat niet veel mensen kunnen zeggen, en wat me altijd bij zal blijven. Over de Belgische grens op naar het zuiden! Het was net een fietsvakantie. Met een lekker zonnetje op mijn bruine arme volgde onze weg naar een andere plek om onze roes uit te zitten. We hebben later toch maar besloten onze weg voort te zetten richting Rome, helaas zijn we nooit aangekomen.. Jammer genoeg niet in Rome aangekomen maar zeker een leuke eerste trip meegemaakt, ondanks dat mijn verwachtingen te hoog waren heb ik achteraf wel genoten. Onder invloed van truffels krijg je een heel apart onbeschrijfelijke gevoel en leuke tijd. Over een tijdje ga ik een het een nieuwe poging geven maar dan niet meer in de natuur, omdat het toch iets te warm was. Hopelijk dan meer visuals. Het verhaal heb ik een paar uur naar de trip geschreven. Ik ben heel veel van de trip op het moment vergeten, maar ik zal het later allemaal toevoegen. Eerst een nachtje rustig slapen en alles na beleven in m'n dromen. Foto's volgen misschien nog.
  8. Wie: Ik (V) en B Wat: Truffels Atlantis (8g) Wanneer: 7 juli Arrival Na mijn hele bijzondere maar toch wat te intense trip op High Hawaiians (de verboden tuin), wilde ik toch graag weer truffelen, maar dan een stapje terug naar de Atlantis. Ik had zo'n 2 weken van tevoren een vriend al het een en ander verteld over de magische mogelijkheden met truffels en de avonturen die ik mee had gemaakt. Hij werd toch wel geïnteresseerd dus besloten we samen eens te gaan trippen. Na weken voorbereiding, zoals het zoeken van de perfecte setting in de natuur, was het dan eindelijk zover. 27 graden, geen wolkje aan de lucht en 0% kans op regen. Ik had er zin in. Nadat we proviand hadden ingeslagen bij Appie en de tripknollen hadden gekocht bij de shop, gingen we op naar onze tripweide. Daar aangekomen zochten we de schaduw op en stalde we een groot picknick kleed uit onder een boom. Nadat we het drinken en de speeltjes, een kleine djembe en bellenblaas, hadden uitgestald zijn we meteen begonnen met de truffels eten. B vond de smaak helemaal niet vies, maar dat had ik ook toen ik ze de eerste keer at. Ik vond ze echt smerig. Ik at 8g, en liet paar brokjes over in het doosje, voor als ik meer wilde. Ik was al misselijk toen ik die tripknollen op had. Three fields of flowers Ik ging meteen liggen, want de truffels vielen echt zwaar op mijn maag. Daarna stelde ik voor om even rond te lopen, ik hoopte dat ik me misschien beter voelde. B was de hele tijd aan het checken of hij al iets merkte of zag of niet. Ik hield me er niet zo mee bezig, ik wilde gewoon dat de misselijkheid wegging. We kwamen terug bij het kleed en plotseling maakte mijn maag een salto. Ik rende naar de bosjes en kokhalsde, maar er kwam niks uit. Ik had natuurlijk nauwelijks gegeten. Ik stopte mijn vinger diep in mijn keel, maar er kwam niks. Het voelde wel al wat beter. Ik slenterde terug naar onze deken en ging daar liggen. Bah, ik had spijt van de truffels. Ik had toch maar thee ervan moeten maken. Ik moest er maar het beste van maken dacht ik. Na nog wat nadenken en naar de boom staren, gingen we toch weer een stukje lopen, zo'n 40min na inname schat ik. Wat een enorme bodyload had ik. Terwijl ik liep alsof ik een blok aan mijn been had maakte ik een rondje en kwam weer terug bij de picknick deken. Ik sloot mijn ogen en hier is waar mijn trip echt begon. Een rood scherm, links een puntje, rechts een puntje en daarboven een rechte lijn. Opeens boog de lijn helemaal door en veerde rustig terug. Ik keek boven me, naar de boom. De stam had een witte bast en waar de boom vertakte was de boom bruin. Het leken net gezichten, gezichten van enten, met hele lange neuzen. Ik sloot mijn ogen en ik had allemaal visuals met lijnen die heel stroperig doorbogen. Net verf dat je uit een grote pot laat lopen en stroperig naar beneden stroomt. Toen zag ik, met ogen dicht, een grote duizendpoot lopen. Hij liep mijn beeld uit en voor mijn gevoel liep hij verder op mijn arm. Het kietelde een beetje. Ik vertelde B dat ik allemaal stroperige vloeistoffen zag kolken met mijn ogen dicht. B merkte maar niks zei hij. Het werkte niet, hij zag geen visuals. Ik voelde hoe de ongelijke grond op en neer bewoog en hoe mijn lichaam zo'n 4 meter werd uitgerekt en vervolgens weer golvend werd ingedrukt. De zon flikkerde aan en uit door de bladeren die ervoor zaten, echt enorm fel. Ik sloot mijn ogen en zag overal bliksemstralen en knetterende vonken. Die closed-eye visuals waren echt een genot om naar te kijken. In de weides naast ons hoorde ik mensen praten, het klonk net alsof ze zongen. Ik vond het rustgevend maar B vond het volgens mij niet zo prettig. -de boom met de witte stam is de boom waar wij onder lagen- Ik ging weer een stukje lopen en ik liep naar een open plek midden op het wandelpad en ik ging in de foetushouding op het pad liggen. De lucht was onbeschrijfelijk helder blauw, het gras was enorm groen. Alles was verlicht door de heldere zon. Net alsof ik in een yoghurt reclame lag! Alles zag er perfect gephotoshopt uit. Met een heerlijk gevoel sloot ik mijn ogen. Een tiental heuvels verschenen, met daarop grote klavertjes die synchroon rustig heen en weer bewogen, en constant van kleur veranderde. Ik tripte zo heerlijk daar in de volle zon. De klavertjes verdwenen en er verschenen lieveheersbeestjes die over de heuveltjes liepen en de achtergrond veranderde van paars naar groen en blauw en weer terug. Ik opende mijn ogen en keek naar de kraakheldere hemel. In de lucht zag ik twee wittige transparante handen die met hun wijsvingers naar beneden wezen. Langzaam daalde deze godenhanden naar beneden, totdat opeens de ene wijsvinger als een slang om de wijsvinger van de andere hand kronkelde en vervolgens zijn eigen weg volgde door de kraakheldere hemel. Zo'n heldere grote hallucinatie had ik nog nooit meegemaakt. Ik merkte dat ik het te warm kreeg, dus ik ging terug. B merkte nog steeds niks. Ik zei hem dat hij maar de rest moest opeten. Ik ging liggen en ging lekker wegdromen op de gezichten die op de boom verschenen en de hele tijd van emotie veranderde. De bladeren op de boom kregen allemaal kleine snorren, maar ik wees B er maar niet op want die zou me waarschijnlijk voor gek verklaren. Deze boom had iets heel bijzonders. Het was echt de beschermer van de natuur en de beschermer van de mensen die het bos bezochten. Het voelde goed om onder deze meerkoppige ent te liggen. Toen wees B mij opeens op een grote groep mensen die voor onze tripweide stonden. Het leek een grote familie, of een groep die werd rondgeleid, ik wist het maar niet. Vrolijk ging ik bellenblazen, en ik lachte me kapot. Uiteindelijk ging de grote groep toch weg. We gingen weer wat door de weide lopen, en we liepen de 2e weide in. Ik was zo gelukkig en met een bakje zwarte bessen in mijn hand waar ik van aan het smullen was keek ik naar de bomen voor mij die de hele tijd vervormden. Ik vertelde B over wat ik zag en voelde, maar hij vond het allemaal maar belachelijk. Hij was me uit aan het lachen. Hij merkte niks en daarom dacht hij dat ik hem voor de gek was aan het houden. Ik snapte er maar niks van dat hij niks merkte, theoretisch gezien moest hij nu ook trippen. Ik werd echt weggetrokken uit mijn chille trip. Erg teleurgesteld dat ik niet met B kon praten over wat ik zag en voelde, liepen we terug. Geschrokken riep B dat we gevolgd werden. Ik zei dat het niet erg was en dat het maar een fotograaf was. Toch bleef B de hele tijd praten over die mensen die langskwamen. Afschuwelijk irritant was dat en ik kreeg grote moodswings. Ik pakte een liga uit mijn tas en begon het op te eten. Het smaakte alsof ik scherven steen was aan het eten met een smerige prut erin. Ook het broodje dat ik had gekocht was zo droog en voelde zo vies en sponzig aan dat ik het maar wegstopte in mijn achterzak, wat natuurlijk voor B hielarisch uitzag. We liepen de Franse fotograaf tegemoet en ik moest mijn best doen om niet keihard te gaan lachen. Die zag natuurlijk duidelijk dat wij wel iets gebruikt hadden. Droog zei ik ‘bonjour' tegen deze rare vent en hij keek ons achterdochtig aan. Hij bleef voor mijn gevoel ook de hele tijd bij ons. B begon zich ongemakkelijk te voelen met al die mensen en ik daarom ook. Snel pakte wel alles in. Naderhand denk ik dat we toen de truffels 3,5 uur geleden hadden ingenomen. Holiday in france We liepen met onze fiets aan de hand het natuurgebied uit en we kwamen bij de grote hangbrug. Ik zag het water, de hoogte van de brug en de grote weg. Opeens was ik weer helemaal gelukkig. Ik keek vanuit de brug over het water en het water leek wel op ooghoogte te staan terwijl we in werkelijkheid zo'n 20 meter erboven zaten. Ik stelde voor om naar het huis van J te fietsen, een goede tripvriend van mij, en vanuit daar naar mijn oude truffelwei te gaan, waar ik de high hawaiians had gedaan. Fietsen voelde ongelofelijk heerlijk. We reden een berg af en het voelde alsof ik op een groot strijdros zat, en van een berg afreed in volle galop, op naar het slagveld. Mijn vuist stak ik hoog in de lucht, met daarin een denkbeeldige strijdknots. Ik wilde een battle-cry schreeuwen die het hele universum zou vullen met het geluid van overwinning, maar ik hield me toch maar in. We gingen naar rechts en fietste over het slechte Belgische wegdek. Het voelde net alsof we op fietsvakantie waren in Frankrijk, echt fantastisch. Ik keek naar de mensen en het leek alsof ik hun emoties heel goed kon aflezen aan hun gezichten. Ik reed achter B aan ik deed mijn ogen te kost aan de prachtig gedetailleerde tuintjes met daarin talloze beeldjes van kabouters, engeltjes en dieren. Met open mond van verbazing van deze schoonheid voelde ik dat mensen naar mij keken maar het maakte me niks uit. Ze waren allemaal somber en ik was lekker aan het genieten van het leven. Soms zag ik van die random dingen die me helemaal aan het denken zette. Zoals een bord met daarop ‘frites'. Nadat ik het woord zo'n 50 keer had gezegd kwam ik tot de conclusie dat dit een Belgische naam was Naarmate we verder fietsen kwam ik langzaam maar zeker uit de trip. Aangekomen bij het huis van J hadden we toch maar niet aangeklopt (hij was namelijk ziek) maar zijn we het bos ingetrokken op weg naar de oude tripvallei. Daar hebben we heerlijk onze roes uitgezeten en nagepraat. Conclusie Concluderend kan ik zeggen dat deze trip nogal apart was. Hele mooie momenten, mindere momenten en een behoorlijke dosis verwarring. Ik snapte er tijdens de trip niks van waarom B niet tripte en hij heeft mij dan ook soms behoorlijk uit mijn trip gehaald. Ik neem het hem niet kwalijk, want het was zijn eerste keer, maar het was op sommige momenten erg irritant, verwarrend en tevens de oorzaak van de moodswings. B heeft zich veel te veel bezig gehouden met voel ik al iets zie ik al iets, waardoor het niet werkte denk ik. Ik heb het mezelf gewoon laten overkomen en er niet aan gedacht en dan komt het vanzelf. Toch verheug ik me wel weer enorm op de volgende trip, maar dan toch met een andere setting en personen. Ook ben ik verbaasd over de kracht van 8g Atlantis, maar het effect is waarschijnlijk versterkt door het warme weer, de felle zon en natuurlijk de omgeving. Misschien leuk weetje, tijdens mijn hele trip had ik constant hetzelfde liedje in mijn hoofd, maar dat vond ik juist erg chill, namelijk Wish you were here van Pink Floyd. Mijn closed-eye visuals waren dan ook bijna allemaal aan het bewegen op het ritme van dit heerlijke nummer. Bedankt voor het lezen! Peace p.s Het report van B staat toevallig ook op deze site, met als titel ‘Whot?Mindfuck..' voor de geïnteresseerden. De foto's heb ik de dag erna gemaakt, het weer was hetzelfde.
  9. Woensdag 20 juni 2012 Na het een heel aantal keren te hebben moeten verschuiven vanwege het weer of werk, was het dan eindelijk toch zover! Magic Truffels in het stadspark! Omdat het voor mij de eerste keer trippen is (en voor Joke en Henry de eerste keer truffels) bestel ik via magic-truffels.nl de Psilocybe Pajaritos. Volgens de omschrijving is brengt deze truffel je in een ontspannen vrolijke trip, met milde hallucinaties en fascinerende closed-eyes visuals. Dat klinkt als een goede instapper! Vooraf heb ik me goed ingelezen in de do's en don't van het trippen en denk ik dat ik er helemaal klaar voor ben. Ook hebben we van te voren lekkere hapjes en drinken ingeslagen en goede muziek uitgezocht. Ook hebben we een oranje zonnebril mee genomen waar we misschien ook nog lol mee kunnen hebben. Thuis verdeel ik de truffels over 3 porties van elk 12 gram waarna we klaar zijn om naar het park te fietsen. Om 10 uur hebben Joke en ik met Henry afgesproken in het stadspark. Als we elkaar daar ontmoeten gaan we opzoek naar een mooie plek. We fietsen een beetje rond in het park en vinden aan de rand van het grote veld een mooie plek tussen de gele bloemetjes en bomen. Het gras rondom is lekker hoog dus we liggen mooi beschut. We leggen een groot kleed neer en verspreiden her en der een aantal kussens. De lucht is heel mooi, delen blauw en allemaal uit elkaar waaiende wolken die een mooi patroon vormen. Fruit, chocolade en broodjes worden uitgestald waarna we eerst een beetje chillen en kletsen om in de stemming te komen. Ik merk dat ik het toch wel een beetje spannend vind maar aan de andere kant lijkt het me ook super tof. Na een half uurtje besluiten we om de truffels te nemen. We nemen eerst de helft waarna we een tijdje wachten. Doordat we de truffels met hazelnoten chocolade eten merken we niks van de vervelende smaak of structuur. We wachten een klein uurtje (en merken geen negatieve effecten) en daarna nemen we de rest. Na een kwartier merk ik dat ik steeds scherper begin te zien. Het lijkt alsof ik de verschillende luchtlagen van elkaar kan onderscheiden. Ik zie op grote hoogte vliegjes vliegen en het lijkt alsof ik hun onderlinge afstand heel goed kan in schatten. Als ik naar de wolken kijk voelt het alsof ik de hoogte en dikte van iedere afzonderlijke wolk kan zien. Dit vind ik erg gaaf en ik blijf dan ook lange tijd naar de wolken kijken. Ik merk dat ik steeds meer dingen in de lucht ga zien. Het patroon in de wolken vormt over mijn gehele gezichtsveld allemaal prachtige tekens die langzaam op de maat van de muziek heen en weer bewegen. We praten een beetje over de dingen die we voelen en zien. Ik besluit rechtop te gaan zitten om naar de bomen rondom mij te kijken. Joke verbaast zich over een aantal in de verte voorbij lopende mensen. Op het moment dat ik naar de mensen kijk, veranderen de bomen achter hen in levende standbeelden die lijken te dansen op de wind. De beelden lijken op de beelden die op het Paaseiland staan. Wanneer ik me hierop wil focussen verdwijnen de beelden weer en zijn het weer gewoon bomen. Alles waar ik naar kijk lijkt te ademen en alle patronen bewegen. Doordat ik de oranje zonnebril op heb gezet lijkt de wereld nog aparter en kleurrijker dan normaal. De bril kleurt alles heel warm en ik vind het dan ook plezierig deze op te hebben. Ik ga op mijn rug liggen om weer naar de lucht te kijken. Na een tijdje sluit ik mijn ogen en ben ik verbaasd door de onbeschrijflijke schoonheid en details van de closed eye visuals die ik te zien krijg. Ik zie heel mooie bewegende patronen die opgebouwd zijn uit heel veel verschillende details. Ik merk dat ik de kleuren kan sturen door mijn hoofd een bepaalde richting op te bewegen. Als ik mijn ogen steviger dichtknijp veranderen de kleuren ook. Ik deel mijn ervaring hierover met Joke en Henry. Ik voel dat ik dieper in de trip raak. Met mijn ogen dicht luister ik naar de muziek. De muziek lijkt mijn lichaam uit te rekken en te vervormen in een roterende beweging. Ik vertel dit aan Henry die dit erg grappig vind. Ik sluit mijn ogen weer en kom in een speeltuin, de omgeving van deze speeltuin is grijs maar de objecten hebben rood, blauw, groen en gele details. Dit vind ik erg mooi! Ik voel dat ik steeds langer wordt. Mijn benen liggen nog op het kleed maar mijn hoofd lijkt heel ergens anders te zijn. Ook hoor ik de muziek bijna niet maar. Helaas roept Joke mij en wordt ik ineens weer terug naar het kleed getrokken. Ik vraag wat er is en ze biedt me een broodje met zalm aan. Omdat ik het jammer vind dat ik uit deze mooie speeltuin te worden getrokken neem ik maar 1 hapje en ga ik weer op mijn rug liggen. Dit keer zie ik weer heel andere visuals en ook dit keer vind ik het weer heel erg mooi. Even later ga ik weer rechtop zitten en eet ik de rest van het broodje op. Het is een broodje met roomkaas en zalm en smaakt erg lekker. Na het broodje besluit ik dat het tijd is voor een kleine wandeling. Ik loop naar het kunstwerk in het midden van het veld. Het lijkt een heel eind weg en ik merk dat mijn motoriek ietwat ongelukkig is. Lopen voelt wel heel cool en ik doe er een hele tijd over om bij het beeld te komen. Ik klim op een van de pilaren van het beeld en geniet van het uitzicht. Iedere keer als ik naar de bomen staar veranderen ze in beelden. Dit is heel erg mooi om te zien. Ondanks dat ik best hoog zit sluit ik weer mijn ogen. Ik heb het gevoel in een tunnel te worden gezogen, waarbij mijn lichaam wordt uitgesmeerd over het kunstwerk waarbij het voelt alsof ik besta uit energie. Ik besef me ineens dat wie ik ben en alles wat ik ben, heb meegemaakt en heb gedaan niet uitmaakt en dat je energie nooit zal ophouden met bestaan. Je lichaam kan dood gaan maar je energie blijft. Dit gevoel is zo overweldigend en vredig tegelijk! Wat ontzettend mooi. Ik ga weer rechtop zitten en kijk nog een beetje om me heen. Als ik omhoog kijk (met ogen dicht) dan zie ik frisse, lichte kleuren en kijk ik naar beneden dan zie ik donkere rode kleuren. Ik speel hier een tijdje mee en laat me verwonderen door de mooie kleuren die ik zie. Daarna laat ik me naar beneden glijden en loop ik langzaam weer terug naar ons kleed. Hier vertel ik Joke en Henry wat ik heb gezien. Ik ga weer op mijn rug liggen en kijk naar mijn armen, op een gegeven moment moet ik erg lachen omdat mijn armen niet van mij lijken te zijn. Met de oranje bril op zijn kleuren nog intenser. Af en toe moet ik erg lachen omdat Henry en Joke soms groen, blauw of paars zijn. Na mijn eerste ervaring op het beeld hoop ik op nog meer dus loop ik weer terug naar het beeld. Op de een of andere manier voelt het beeld aan als een soort verbindingspunt met een andere dimensie. Ik beklim weer het beeld en lig hier heerlijk te genieten van de closed-eye visuals. Ineens wordt mijn rust verstoord door een vrolijk blaffend hondje. Het is een engelse stef die het allemaal heel interessant vind en heel graag bij mij wil komen. Door zijn brede kop lijkt het alsof hij constant aan het lachen is. Omdat hij als een dolle om het beeld heen rent besluit ik hem even wat aandacht te geven. Dit vindt het hondje erg leuk. Ook praat ik wat met zijn baasje waarbij ik erg mijn best moet doen om me te concentreren. Iedere keer als ik even moet nadenken dan trekken alle visuals weer de aandacht. Na het gesprek te hebben afgerond zie ik Joke en Henry mijn kant op komen. Ze vragen me wat die man vroeg en of het gesprek goed ging. Zelf vertellen ze mij over een tijdsbubbel en dat ze de tijd kunnen manipuleren. We lopen weer terug naar ons kleedje. Waarna we gezellig een beetje kletsen. We luisteren lekker naar de muziek en genieten van de ervaringen. Ik heb nog steeds erg mooie visuals, zowel met open als met gesloten ogen. Ik merk wel dat ze iets minder intens worden. Vanuit het niets beginnen Henry en ik een kussen gevecht. De kussens zijn intens rood en geel, wat in deze groene omgeving erg vermakelijk lijkt. Joke doet ook mee en we hebben erg veel lol. Ik pak een van de fietsen en rij een rondje. Dit is best fijn en met een kussen op mijn hoofd rij ik nog een rondje. Vooral voor de mensen in het park moet dit er erg vermakelijk hebben uitgezien. Hierna gaan we chillen op de grond op de kussens. Het is heerlijk zonnig en lekker warm. De warmte voelt als een heerlijke deken. Joke merkt op dat vanuit de kant van de stad allemaal geluiden komen en het lijkt dat het daar oorlog is. Ook komt er voor haar gevoel daar kou vandaan en straalt de plek waar ons kleed ligt warmte uit. We gaan terug naar het kleed en genieten ook hier van het warme zonnetje. We willen wat fruit eten maar verbazen ons er over hoe vies het er uit ziet. Alles lijkt verdort en verschrompeld. Joke zegt dat het lijkt alsof we de vergankelijkheid van dingen ineens veel beter kunnen zien. Ondanks dat het er in ons ogen niet lekker uitziet, smaakt het nog steeds super goed! We genieten van de smaak en tekstuur van de tomaten en de heerlijk zoete aardbeien. Vervolgens maken we weer een uitstapje, dit keer gaan we de andere kant op. De zon schijnt hier op een stukje groen waardoor er een tunnel ontstaat. Dit ziet er heel mooi uit. We lopen een beetje rond en kijken naar een paar mensen. Wanneer we weer weg willen lopen komt er ineens uit het niets een klein hondje om de hoek rennen om naar ons te blaffen. Wij schrikken alle 3. Vervolgens rent het hondje heel snel weg en moeten we alle 3 erg lachen. We gaan weer terug naar het kleedje waar we nog een tijdje blijven hangen, bij mij zijn de visuals nu zo goed als verdwenen maar mijn lichaam voelt nog wel heel lekker. Joke loopt een beetje rond en opeens is ze verdwenen. Als we kijken waar ze is gebleven blijkt ze in het hoge gras te zijn gaan liggen. We volgen haar voorbeeld en gaan ook in het gras liggen. We maken er een spelletje van door af en toe het hoofd omhoog te steken. We hebben erg veel plezier en kruipen als een stel pas geboren leeuwtjes door het grasveld. Dit is erg grappig en we lachen ons dan ook kapot. Een voorbijganger kijkt eerst verbaasd naar ons verlaten kleed waarna hij nog verbaasder naar ons kijkt. We besluiten onze spullen in te pakken en richting huis te gaan omdat Joke om 6 uur ergens moet zijn. Op de terug weg fietsen we nog langs de Aldi om even een biertje te halen. In de winkel verbazen we ons over hoe goed we de emotionele toestand van mensen kunnen zien en hoeveel mensen op dat gebied erg ongezond lijken. We drinken het biertje aan de kant van de sloot en daarna gaan we naar huis. De avond hebben we gevuld met natuurfilms kijken onder het genot van verse pepermunt thee. Ook hebben we nog uitvoerig over onze ervaringen gesproken en gelukkig kwam Joke snel weer terug. Deze dag voelde als een vakantie en met een voldaan gevoel zijn Joke en ik gaan slapen. Het was een fantastische ervaring, die absoluut niet angstig of eng was en zeker voor herhaling vatbaar is! Zo dachten wij er alle drie over. Dit gaan we zeker snel weer doen (de nieuwe truffels liggen al in huis )
  10. Setting: thuis Wie: ik alleen Hoewel dit niet de eerste keer is dat ik paddo's of truffels op had, zie ik deze keer als eerste echte trip. Al een aantal jaren leek het mij leuk om een keer te trippen. Ik had er wat leuke verhalen over gehoord. Wat jaren geleden had ik een keer paddo's op (toen die nog legaal waren), maar de setting was niet juist en ik had redelijk wat alcohol op. Wat er toen gebeurde weet ik niet meer, het is een groot zwart gat. Daardoor had ik een tijd lang geen interesse meer in trippers. De laatste maanden heb wat andere soorten drugs geprobeerd en uiteindelijk kwam de interesse voor trippers weer terug en wilde ik het goed doen. Pas geleden had ik samen met een vriend een portie Atlantis op, ieder 7,5 gram. Die trip was vrij subtiel, ik zag alles in het groen en alles leek een beetje te bewegen. Na zo'n 3,5 uur werd de trip wat intenser en kreeg ik CEV's en lichte OEV's, maar het was allemaal nogal chaotisch. Ik merkte dat ik in mijn eigen wereldje teruggetrokken werd, dus besloot om de volgende keer in mijn eentje te trippen. Omdat ik vandaag vrij was, besloot ik om gisteravond te truffelen, dit keer een hele portie van 15 gram. De vorige keer hadden we truffelthee gemaakt en dat beviel mij wel (voor de zekerheid ook de truffels opgegeten), dus dit keer ook maar weer. rond 20:15 begon ik met de truffels innemen. 15 gram vond ik best wel een hoop werk om naar binnen te werken. Toen ze begonnen te werken had ik een wat ongemakkelijk gevoel in mijn hele lichaam en voelde ik me een klein beetje misselijk. Ik zat te gamen, maar het leek me fijner om op de bank te gaan liggen en tv te kijken en muziek te luisteren. Dus ik zette Shpongle op en keer naar Commedy Central. Eerst South Park en daarna Scrubs. Bij Scrubs merkte ik dat de hoofden vervormd waren. Ik werd even een beetje ongerust, want ik had het gevoel dat de truffels hard aan zouden komen en ik twijfelde of het wel verstandig was om in mijn eentje te trippen. Maar ik verdrong die gedachten en had zoiets van: "Nu kan ik er toch niets meer aan doen, gewoon ontspannen en genieten." Ik zocht wat plaatjes van Shpongle albums op internet op (die zijn echt geniaal als je onder invloed van trippers bent, zelfs als je maar een subtiel effect voelt). Ik had geen interesse meer in de tv, dus zette deze uit. De kleuren in mijn huiskamer begonnen te veranderen, de kamer was in pasteltinten. Het voelde heel sprookjesachtig aan. Ik besloot om nog even te gamen, was benieuwd hoe dat zou zijn onder invloed van truffels. Het was op zich wel grappig, maar ik wilde toch liever op de bank liggen en naar Shpongle luisteren. Terug op de bank was het net alsof ik op vakantie was. Het leek net alsof ik de zee zag door mijn gordijnen en er een lekker briesje was. Ik moest naar de wc, ik herkende mijn eigen badkamer niet meer, voelde me net alsof ik in een hotel was. Wat ook wel grappig was, was dat iedere kamer een andere sfeer had. Ik zat er toen aan te denken om het topic "Op vakantie in mijn eigen huis" te noemen, maar de trip ging nog veel dieper. Ik sloot mijn ogen en kwam in een levensechte fantasiewereld terecht. Het is moeilijk uit te leggen hoe het er precies uit zag, het leek nog het meest op een soort blije, pluche wereld. Ik deed mijn ogen weer open en zag allerlei patronen op de muren en gordijnen. Ik voelde me steeds verder wegglijden van de werkelijkheid. Ondertussen een paar keer wat water gedronken en naar de wc gegaan. Er waren een paar wisselende werelden waar ik in terecht kwam als ik mijn ogen sloot. Er was tegen mij zei dat dit een soort van rondleiding was door de truffelwereld, het zei dat alles mogelijk was: "Niets moet, alles kan." Die zin bleef de hele tijd in mijn hoofd en zorgde ervoor dat ik het een beetje kon sturen. Het zei tegen mij dat ik de trip spannender kon maken, maar het raadde mij aan om het vrolijk te houden. Het was alsof ik echt in die werelden was. Iedere ademhaling proefde ik zuivere lucht van de andere werelden. Ik wist dat ik op de bank lag, maar het voelde alsof ik echt ergens anders was. Op een gegeven moment merkte ik dat de muziek was gestopt, maar ik vond dat wel prima eigenlijk. Het was alsof de muziek mij hielp om de overgang te maken naar de truffelwereld en ik het niet meer nodig had. Gedurende de trip voelde ik me steeds lichter worden, het was ook alsof alle zorgen uit mij wegstroomden. Ik merkte dat als ik mijn ogen open had, de wereld ook steeds vreemder werd, alsof de fantasiewereld die ik zag met mijn ogen dicht samensmolt met de gewone wereld en ik dus steeds meer de fantasiewereld ingetrokken werd. Na wat uren voelde ik me moe worden. Ik wilde weten hoe laat het was, maar het viel niet mee om klok te lezen, alsof de tijd niet meer bestond. Na goed te concentreren zag ik dat het bijna ongeveer 23:30 was. Ik besloot om me klaar te maken om naar bed te gaan. Alles afsluiten en tandenpoetsen. Tandenpoetsen was een heel avontuur. Het leek net alsof er luchtbellen uit de tube tandpasta kwamen en het was lastig om te zien of er tandpasta op de tandenborstel zat. Het tandenpoetsen voelde heel vreemd, maar wel grappig. Omkleden voelde ook vreemd. En toen ik in bed lag onder het deken, was het alsof alleen het bovenste deel op me lag. Uiteindelijk viel ik in slaap na de belevenis van mijn leven. Wauw, wat zijn truffels toch geweldig. Het is een van mijn favoriete drugssoorten. Het is alleen wel moeilijk uit te leggen wat ik allemaal meegemaakt heb.
  11. Wie: 7 personen Waar: Woonkamer Wat: 15 gram Atlantis Namen zijn aangepast naar nicknames ter privacy. Het is maandagochtend, de dag na de dag erna. Afgelopen zaterdag was het eindelijk de dag waar we weken naar uit hebben gekeken. Een aantal weken geleden hadden we namelijk gepland dat we nu zouden gaan trippen op truffels. Scarlet en ik als enige in de groep van zeven die het voor het eerst zouden gaan doen. Wat waren we zenuwachtig! Ik heb echt tientallen tripreports gelezen en heb me van te voren zo goed mogelijk geïnformeerd over wat ik kan verwachten en wat ik moet doen in bepaalde situaties. Dit werd mijn eerste psychedelische ervaring, eerder heb ik alleen op mdma en lachgas getript. Ik gebruik bewust dit woord, want ik weet dat de meeste mensen dat niet doen op deze soorten drugs, maar omdat ik altijd al filosofisch en spiritueel ben ingesteld heb ik ook dit soort ervaringen met deze soorten drugs. Er is een uitspraak die heel goed uitlegt waar ik al vanaf kleins af aan onbewust en bewust mee bezig ben: “There is much that is hidden. Within each of us is contained vast stretches of mental space seen only by our own eyes, unable to be communicated verbally to the outside world even if we wanted to. There is something frightening about this, about the vastness and incommunicability of these hidden places. There is more in this world than is contained in all of your philosophy, religion, and science. What we take to be reality is but a construct of the brain. The way we ordinarily perceive reality is but one of many ways.. there are multiple ways to construct our mental worlds. The exploration of these different modes of consciousness and perception beckons as a liberation into a fuller, deeper understanding of the hidden, underlying reality, of which we are normally only dimly aware of the surface and the shadows. Never deny yourself anything.†Met dit in mijn achterhoofd, keek ik erg uit naar deze trip. Oh boy, wat een ervaring! Rond tien uur was iedereen aanwezig en begonnen de jongens de truffelthee te maken. Van te voren maakte ik op uit de uitspraken van de ervaren personen dat de smaak gigantisch vies zou moeten zijn en dat het inwerken best kut kon zijn. Nu heb ik, waarschijnlijk net als ieder ander, een enorme hekel aan misselijkheid. Ik besloot de thee in een keer achterover te gooien en direct erna een sapje te drinken om de smaak weg te halen. De smaak was apart, dat zeker, maar niet extreem raar. Het smaakte naar ‘niks' met een enorm nootachtige nasmaak. Per persoon hadden we ongeveer 15 gram Atlantis per glas. Ik had per ongeluk al meer dan drie kwart van mijn glas naar binnen gewerkt, terwijl ik eigenlijk met een half glas wilde kijken wat het zou doen. Toen heb ik uiteindelijk het laatste restje ook maar naar binnen gegoten en ben ik op de bank gaan zitten. Ott stond op, we hebben de tafel aan de zijkant geschoven en hebben een heerlijke chillruimte gecreëerd: de hoekbank, twee luierstoelen, het hoogpolige kleed en allemaal kussens, dekentjes, knuffels, kaarsjes, wierook etc. Scarlet had schrijfwaar meegenomen om tijdens het trippen wat dingen op te schrijven. We begonnen dan ook met korte details in zinnen. Ik las dat zij als laatste schreef dat ze na ongeveer 5-10 minuten van inname al wat dacht te voelen en zien. Ik wist al zeker dat ik iets voelde, mijn benen tintelden enorm en ik zag wat kleuren extra fel worden. Op de tv had Super Mario winamp visuals aangezet. Toen ik daar naar keek werd het me allemaal te veel. Terwijl iedereen een plekje ging zoeken om de trip in te komen, kroop ik in een hoekje van de bank met mijn oudste knuffeltje en een Winnie de Poeh knufel. Ik lag te giechelen terwijl ik me zeer bewust voelde van mijn lichaam. Het voelde niet per se fijn, ook al moest ik wel lachen. De tintelingen gingen alsmaar door, alles om me heen begon te draaien en niets stond meer stil. De muren ademden en ik was me zo bewust van de mensen die er nog niet helemaal inzaten. Ik wilde nog ‘bij hun blijven', maar dat voelde niet fijn. Je voelde de misselijkheid en als je dat los liet dan was het even weg, maar het kwam altijd terug. Echt alles kwam in golven en toen ik besloot om de ‘realiteit' helemaal los te laten, ging mijn misselijkheid ook weg. Het is echt alsof je normale manier van het ervaren van hoe je lichaam werkt tientallen keren wordt uitvergroot! Ik werd me enorm bewust van hoe mijn lichaam oorzaak en gevolg verwerkt. Ik bleef nog even op de bank liggen, keek vol bewondering naar werelden terwijl mijn ogen dicht waren. Ik glipte weg en liet de woonkamer achter me. Af en toe opende ik mijn ogen en zag ik Daisy en Luigi bij de tafel zitten, ineengedoken en in elkaars ogen kijkend. Scarlet zat in de andere hoek en keek af en toe vragend naar me. Super Mario zag er nog nuchter uit. Dewi lag op het kleed en Yoshi zat in de stoel. Een moment later zag ik dat Super Mario ook op het kleed ging liggen. Inmiddels lagen hier al aardig wat mensen en Dewi lag naast hem. Ik wilde bij hem zijn en reikte mijn arm uit. Hij zag er vreemd uit, zijn ogen waren enorm vergroot, alsof hij in photobooth zat! Ik vroeg aan Dewi of ze iets op wilde schuiven zodat ik naast hem kon liggen. Zijn ogen vond ik eerst eng, maar toen besloot ik dat het mijn liefje is en dat ik gewoon naar hem wilde kijken. Zijn gezicht veranderde toen in het gezicht van een oermens! Zijn voorhoofd kwam naar beneden, zijn wenkbrauw werd een monobrauw. Zijn baard hielp ook erg mee. Het was fascinerend. Ik vroeg me af hoe ik er uit moest hebben gezien. Daisy zat op dat moment in de stoel en ik moest naar boven kijken om haar te zien. Haar haar golfde op dat moment in de wind, terwijl de ramen dicht waren, dus er was helemaal geen wind. Het zag er uit als wolvenmanen. Ik bedacht me toen dat we een wolvenpack waren. Toen ik naar Scarlet keek zag ik haar ogen dubbel boven elkaar. Soms waren het snaveltjes. Het zag er mysterieus uit en tegelijkertijd heel sensueel. Ze glimlachte vaak dus ik wist dat het goed zat. Ik maak me, ook tijdens mdma trips, altijd heel veel ‘zorgen' om mijn vriendinnen: Ik wil dat zij zich goed voelen! Als ik dat gevoel niet heb, kan ik zelf ook niet helemaal genieten. Van nature ben ik een heel positief en vrolijk persoon. Ik denk probleemoplossend en geniet van de kleine dingen. Op dit punt vond ik het fijn om te zitten en te bewegen. Van te voren had Daisy in de groeps-whatsapp gezegd dat ze niet wilde dat iemand de hele tijd ging lachen tijdens het trippen. Zij had ooit een erge bad trip gehad, omdat iemand in een twee uur lange lachkick zat. Ik bedacht me dat dit echt irrelevant was, want als je tript ben je echt heel persoonlijk bezig en je moet zelf leren omgaan met invloeden van anderen. Eerst was ik dus bang dat ik iemand irriteerde met mijn beweeglijkheid, maar toen leerde ik dat ik dat los moest laten en dat het iemand anders zijn ‘probleem' was als ik dat effect wel had. Ik had genoeg aan mijn eigen hoofd. Ik denk dat ik op dat moment weer op de bank gekropen was en met Scarlet probeerde ervaringen uit te wisselen. Ik had echt het idee dat ik veel verder en dieper ging dan anderen. Sommige mensen klonken nog zo nuchter. Ik had het idee dat ik zelf constant fluisterde en anderen praatten nog met een normale, harde stem. Een moment later besloot Super Mario een ballonnetje met lachgas te nemen! Hij zei dat ik het ook moest doen, omdat het echt prachtig was. Ik keek voortdurend om me heen, keek naar de planten, de lichten, de schilderijen. De schilderijen! We hebben een vierluik gemaakt, Super Mario en ik. Misschien een pikant detail, maar dat hebben we gedaan terwijl we de liefde bedreven, hihi. Vol met felle kleuren en vlekken dus, maar hier zag ik hele leeuwen in! Ik zag ze kinderlijk en realistisch, brullend en rennend. Prachtig. Terwijl ik wachtte tot ik het fijn vond om ook een ballon te nemen, voelde ik me alsof ik onder water ging. Vol met koraal, mooie planten, vissen. Ik zei toen tegen mezelf dat ik water echt mijn element was. Een moment later zat ik weer in de jungle. De lianen slingerden om m'n hoofd heen. Ik denk dat er toen een ‘reggae-achtig' stukje muziek klonk van Ott. Ik ging weer op de grond naast Super Mario zitten en vroeg of hij die ballon wilde maken. Ik kon het niet! Op dit moment besefte ik me echt dat mijn gedachtes wegvlogen en voor ze weg waren had ik alweer een nieuwe. Zo waren handelingen doen echt onwijs lastig! Je bedenkt je stap voor stap wat je moet doen om bijvoorbeeld, in dit geval, een ballon te maken. Je zoekt de slagroomspuiter, het doosje met patronen, een ballon. Bij wijze van spreken ben je al vergeten wat je aan het doen was als je een van deze dingen eindelijk ziet liggen. Bizar! In het dagelijks leven heb ik af en toe al dat syndroom waar je nooit wat afmaakt, omdat je terwijl je naar de gangkast liep om de stofzuiger te pakken, in de keuken nog een kopje ziet dat je af kan wassen. Voor ik het wist had ik een ballon in mijn handen en daar ging ik.. kopje onder in velden van bloemen met heldere blauwe luchten die ook paars en roze en kleuren werden die ik nog nooit gezien had. Eigenlijk herinner ik me niet veel van de ballonnetjes. Het was intens en ik werd elke keer wakker met het woord ‘mooooooooooooi!'. Toen besefte ik me ook dat het echt in golven gaat. Elke keer word je diep in een trip gezogen en tegelijkertijd wordt iedereen weer wakker! Je ziet elke keer als er een wakker moment is, wanneer een nummer afgelopen is, mensen opeens bewegen en om zich heen kijken. Tijdens een ‘trip' of ‘golf' of whatever ligt iedereen voornamelijk stil met ogen dicht. Volgens mij was het hier dat ik dicht tegen Super Mario aan ging liggen. Enorme vlagen van liefde en geilheid stroomden door me heen. Ik hoorde mijn ademhaling, ik hoorde mezelf gekke geluiden maken. Ik kroop helemaal in hem, tegen hem aan, ik wilde even in een foetushouding liggen en voelde me ontzettend veilig en warm. Wat een mooi persoon is hij en wat ben ik blij met hem! Ik zei meerdere malen dat ik van hem hou en ging met mijn hand over zijn lichaam heen. We hadden onszelf onder een dekentje gewurmd en ik voelde echt een golf van geilheid door me heen stromen. Ik wilde richting zijn onderbroek gaan, maar uiteraard vergeet je alweer wat je aan het doen bent voor je er uiteindelijk bent. Ik visualiseerde wel een enorme piemel voor me die uiteen spatte in allemaal kleinere piemels in cirkels. Ik vroeg me af of je seks kon hebben midden in deze trip. Als het zou lukken zou het ontzettend lekker en intens moeten voelen. Ik weet ook nog goed dat ik mijn lichaam voelde bewegen, alsof mijn kont keihard schudde op de beat, terwijl ik zeker weten stil lag. Mijn lichaam kronkelde als een slang en het voelde heerlijk. Ik probeer een juiste volgorde aan te houden, maar het kan dat ik dingen door elkaar gooi. Ik denk dat hierna het punt kwam dat iedereen een beetje wakker werd. Ohja, dit kwam omdat we Ott via spotify aan hadden staan en er blijkbaar ook een boyband is dit Ott heet! Ineens, uit het niets, werd de heerlijke tripmuziek omgezet in een liefdesliedje gezongen door enorme homostemmen! Iedereen had een WHAT THE FUCK moment, maar het was echt prachtig! Het was zo lief. Ik verstond alleen het woordje ‘you', waar veel zinnen op eindigden en ‘happy new year', terwijl ze uiteindelijk ‘let me in' ofzoiets zongen. Hahaha! Wat een moment. Terwijl ik trouwens bij Super Mario op het kleed lag, probeerde ik soms ook connecties te maken met andere mensen. Ik vond het raar dat ik Luigi, het liefje van Daisy, nog niet had gevoeld. Ik was hem nog helemaal niet tegengekomen in de tripwereld. Als ik naar hem keek lag hij met zijn rug naar me toe of was hij onbereikbaar. Maar vanaf dit nummer was hij meer aanwezig. Na het nummer was iedereen ook wakker. Ik heb op het balkon gestaan met Scarlet. We hebben elkaar geknuffeld en waren verwonderd over hoe mooi alles was. Op het balkon staat een groot konijnenhok waar mijn lieve cavia woont. Ik heb haar geaaid terwijl ik in een soort ‘glas' leek te kijken. Ken je dat zicht, dat wanneer je door een lang glas kijkt, dat je door een rondje kijkt en de uiteindes van het rondje heel erg langgerekt worden. Een soort lens? Of een special effect tijdens Discovery Channel documentaires. Ik aaide haar, maar ze zat in een heel donker hoekje en was zelf ook helemaal donker. Toch voelde het heel warm, lief en fijn. Toad, mijn rode kater, zat enorm te loeren op haar. Dat merkte Scarlet heel erg op, maar ik wist dat Toad niks gemeens zou doen bij de cavia. Ik kijk dit spektakel namelijk al weken aan. Later, toen ik iedereen weer naar binnen stuurde, omdat ik de kat ook veilig binnen wilde hebben, kroop ik op mijn knieën door de kamer heen. Ik had dat ‘special effect' zicht enorm toen ik de kat aaide. Wat een beestje is het ook! En in slow motion ging mijn hele hand over zijn rug heen. Het was bijzonder, ik vroeg me af of hij ook in zo'n moment kon zitten. Hoe zit het dierenrijk in elkaar? Bijzonder! Volgens mij heb ik hierna druiven uit de koelkast gepakt en ben ik deze naar Daisy gaan brengen. Ik vond het een smaakexplosie en Daisy merkte op dat die velletjes naderhand vervelend zijn. Toen zij dat zei had ik mijn derde of vierde druif al in de mond en toen merkte ik die velletjes pas! Ik dacht echt dat als zij dat niet had opgemerkt, ik het niet gevoeld had haha! Ik maakte een sarcastisch grapje, maar wist niet of iedereen het ook zou opvatten zo, dus zei ik snel sorry. Daisy zei van te voren dat het haar mooi en tof leek om naar buiten te gaan tijdens het trippen. Ik wist dit dus ik had Scarlet al overtuigd om met me mee te gaan. Al was het wel ontzettend moeilijk om onze schoenen te gaan zoeken. En jas, want dat was ook belangrijk. Ik vroeg aan Daisy vanuit de andere kant van de woonkamer of ze mee ging en noemde het argument dat ze dat zo graag wilde van te voren. Uiteindelijk zei ze toch dat ze het niet aankon momenteel en liever bleef zitten. Op dat moment voelde ik een miniseconde een enorme golf van afwijzing en teleurstelling door mijn lichaam heen. Zo bijzonder hoe dat voelt. Ik was totaal niet boos op haar en had alle begrip, maar het is zo menselijk om dat te voelen! Ik was me er heel bewust van en moest er ook om lachen dat ik dat zo voelde. Super Mario zei toen ook op een vaderlijke manier ‘kom op, je gaat nu niet naar buiten, dat kan echt niet'. Dus besloten Scarlet en ik gewoon met de sleutels op de galerij van de flat te gaan staan. Voor ik de deur dicht deed, want dat moest omdat er tocht op stond, besloot ik alvast de goede sleutel in het slot te doen, zodat ik straks niet hoefde te kloten en zodat de sleutels ook niet naar beneden zouden vallen. Dat was namelijk die ochtend gebeurd met mijn fietssleutel! Toch best vervelend van elf hoog! We keken naar de bomen onder ons en toen ik omhoog keek naar de sterren was ik enorm verbaasd over hoe mooi de sterren waren! Ze hadden een paarse gloed en ik snapte waarom mensen zo dol zijn op fonkelende dingen. Prachtig. De bomen gingen heen en weer op de wind en het zag er mooi en levendig uit van bovenaf. Toch was het koud en gingen we snel weer naar binnen. We hadden op dat punt trouwens ook een ijsje, wat niet meehielp aan de warmte, maar het smaakte wel erg lekker. In het kort gebeurden er nog de volgende dingen: - Ik heb een paar haaltjes van een blow genomen, dit zorgde voor een warme gloed over alles heen, een soort rood licht wat er door de kamer scheen, en een Bob Marley feeling. Ook weer zo'n lens die focuste op de blow in mijn hand en mijn arm die de joint doorgaf aan de volgende persoon. Heel gemoedelijk. Toch vond ik de geur niet altijd lekker en werd ik misselijk op sommige momenten. - Ook met een sigaret roken had ik moeite. Ik kon niet zien hoeveel ‘as' ik al had aan m'n sigaret en je moet natuurlijk uitkijken dat het niet op de grond valt. Dewi was heel straight to the point toen ze zei: ‘waar is je asbak?' Ik ben geen roker, dus dit klonk niet logisch voor me, maar ik was blij dat ze het zei. - Ik heb in de spiegel gekeken! Ik vond mezelf mooi, ik had een gladde huid en m'n gezicht leek slank. M'n ogen waren redelijk normaal, alleen mijn pupillen waren natuurlijk mega. Ik raadde iedereen aan om ook gewoon te kijken, dat het geen kwaad kon. Hier waren we van te voren namelijk huiverig voor, maar dit was nergens voor nodig, vond ik. - Terwijl ik op het kleed lag, had ik het idee om Luigi keihard te roepen, maar dan zonder geluid. Ik wilde hem telepathisch roepen. Ik heb geen idee of hij dat gehoord heeft, misschien was het wel knetter irritant dat ik dat deed, als die gedachtes überhaupt bij hem aan zijn gekomen. Ik vraag het me wel echt af. Als kind zijnde dacht ik ook dat ik telepathisch met mijn nichtje kon communiceren als ik in bed lag 's avonds, maar ik heb er nooit over gepraat met haar dat ik dat soms probeerde. Toch werd ik herinnerd aan dat ik dit deed. - Zo werd ik meer herinnerd aan kinderlijke dingen, vooral hoe ik keek naar dingen. Nog zonder een label aan iets te plakken, maar gewoon met open mind. - Ik wilde wierook aansteken en zocht een aansteker. Yoshi gaf mij zijn zippo achtige aansteker en deze kreeg ik niet aan. Ik snapte er geen reet van. Hij zette hem aan voor mij en ik probeerde de wierook aan te krijgen. Toen ik de aansteker weer dichtklapte, gingen de vlammen er nog steeds doorheen. Bizar zag dat eruit. Super Mario zag het ook. - Op sommige momenten wilde ik iedereen een ‘plekje' geven, een soort labeltje in de door mij verzonnen roedel. Toch lukte dit niet helemaal, iedereen was ook een soort gelijke van elkaar. Ik zag mezelf wel als een leidertje, omdat ik mensen graag meeneem en ik vaak de gene ben die dingen regelt en voor elkaar krijgt. Maar ik was niet de baas over iedereen, dat absoluut niet. Het is nu 11:09 en ik moet om 11:30 naar mijn werk toe. Ik schrijf vanmiddag verder, want ik heb nog lang niet alles verteld wat ik wil vertellen. Inmiddels is het 19:03, ben weer thuis en ga proberen verder te gaan met het verslag. Een van de meest belangrijke momenten die ik me nog goed kan herinneren was het moment dat ik weer terug bij Super Mario lag op de grond en lekker lag te knuffelen. Ik begon me diep van binnen raad te plegen of ik kon achterhalen of hij de persoon voor mij is. Het voelde heel goed, ik voelde echte liefde en visualiseerde hoe we verstrengeld waren. Ik voelde een oerdrang dat ik echt kinderen met hem wil maken. We zijn van plan om naar Australië te gaan voor minimaal een jaar en ik besefte me dat zo'n reis ook een trip is. De mindere momenten, de negatievere gevoelens, zijn gewoon de onzekerheden die je uit moet zoeken. De dingen die je moet regelen en waar je nu nog niks van weet, het avontuur. Bijvoorbeeld waar we gaan wonen, hoe we het visum aan moeten vragen e.d. Maar het daar zijn, het heerlijke gevoel dat daar bij hoort, de natuur daar, de sfeer, dat is zo mooi. Dat is echt iets wat ik mee wil maken met hem. En hij past goed bij me, we zijn echt soulmates. Ik wil echt kinderen met hem maken over een paar jaar. Zo'n moedergevoel heb ik nooit eerder echt ervaren. Het grappige is dat Super Mario naderhand, toen we uit de trip kwamen, zei dat hij me dat heeft horen zeggen. Ik kan me herinneren dat ik het keihard dacht, maar juist niet heb gezegd. Ik vraag me echt af of hij mijn gedachtes hoorde of dat ik het wel gewoon echt gezegd heb. Het zit wel echt goed tussen ons. Dit is hem. Ik heb tijdens het laatste gedeelte van de harde trip nog veel nagedacht. Ik heb gedacht aan mijn ouders, maar al heel snel werden mijn gedachtes gebracht naar mijn overleden opa en oma waar ik nooit heel veel mee had. Ik vroeg me af of er contact met de doden kon worden gemaakt. Ergens daar heb ik ook veel lichamen gevisualiseerd met allemaal lijnen die, achteraf gezien, waarschijnlijk chakra's verbonden met elkaar. Maar ook het hele universum in lijnen. Later dacht ik terug aan toen ik een baby was en in de tuin zat met mijn opa en oma. Maar dat was eerder een herinnering van een foto in plaats van dat ik mezelf daar echt zag zitten. Ik heb ook nog gedacht aan mijn ex-vriendje, maar zijn gezicht verdween eigenlijk altijd direct. Ik voelde helemaal niks bij hem, wat eigenlijk genoeg zegt. Ik dwong mezelf te denken aan de situatie wat er gebeurde nadat het uitging en hoe mijn toenmalige vriendin achter mijn rug om met hem verder ging en hoe vernederend dat voor me was, maar eigenlijk vond ik het allemaal niet zo boeiend in mijn trip. Ik denk dat ik dat nu ook helemaal losgelaten heb. Ik heb aan nog veel meer onderwerpen gedacht. Bijvoorbeeld wat ik met mijn werk wil, maar ook wat voor tattoo ik wil zetten. Ik dacht aan hoe mooi zo'n trip kan zijn en hoe je de slechte dingen ervan en van het leven ook moet accepteren of los laten. Toen kwam er een moment waar ik eigenlijk een beetje fout ging. Ik lag op de grond, maar ik lag niet lekker. Ook knorde mijn maag een beetje, maar ik kwam er pas later achter dat ik honger had. Ik lag op mijn zij op het kleed en keek naar de klok. Ik kon de wijzers niet zien, ze draaiden rond. De tijd bestond dan ook niet en eigenlijk kreeg ik op dat punt een mindfuck. Ik bleef kijken en kijken en keek elke keer na een enorme golf weer terug en dan waren er misschien maximaal vijf minuutjes verstreken, terwijl ik dacht dat ik minstens een uur weg was. Na een golf of drie kon ik de tijd zien. Het was kwart voor drie. Ik bedacht me dat we om tien uur hadden gedronken en dat de trip dan nu bijna klaar zou moeten zijn, maar later dacht ik weer dat dat niet zo was, ik had om half 12 nog voor het laatst op de klok gekeken, dus de trip zou nog minimaal twee uur moeten duren. Dat vond ik niet cool, eigenlijk was ik er wel klaar mee. Ik vond het wel knap dat ik de tijd weer kon zien, dus toen besefte ik me dat het wel bijna klaar moest zijn. En toen bedacht ik me dat ik waarschijnlijk weer weggezogen zou kunnen worden in nog een dikke golf/trip, dus ik moest me maar laten gaan. Maar eigenlijk was ik het gewoon zat. Ik wilde weer terug naar de rustige realiteit, waar mijn hersentjes niet zo druk waren. Ik probeerde in slaap te vallen, maar omdat ik niet lekker lag en honger had lukte dat ook niet. Ik wilde heel graag op bed gaan liggen, maar wilde de rest ook niet in de steek laten. Uiteindelijk ben ik nog een paar keer meegezogen in golven en trips die ik minder leuk vond. Ik wilde heel graag een boterham voor mezelf gaan maken, maar opstaan lukte me niet. Ik kreeg mezelf niet zo ver en voelde me totaal niet lekker. Uiteindelijk keek ik rond kwart voor vier weer op de klok. Mensen bewogen weer. Ik was klaar. Nu echt. Ik heb watermeloen gehaald en deze met Daisy en Scarlet opgegeten. In de keuken hebben Yoshi en Super Mario nog wat gepraat over de ervaringen. Ik ging wat tosti's maken voor iedereen. Ik had enorme koppijn. Yoshi ging naar huis en wat bleek nou: Luigi had twee uur later dan iedereen zijn thee gedronken, dus die lag nog dik in zijn trip. Geen wonder dat ik hem zo laat pas tegenkwam! Wel bijzonder hoe effectief dat is. Uiteindelijk hebben we ook nog chips gegeten en een beetje gepraat over alles. Super Mario en ik zijn naar bed gegaan en werden rond 12 uur wakker, terwijl iedereen al lekker naar huis was vertrokken. Zondagmiddag werd ik wakker met hoofdpijn. Ik was blij dat het huis leeg was, want dan kon ik naakt even naar de wc lopen. Kleding voelde een beetje beklemmend. Eigenlijk heb ik heel de dag nog naakt rondgelopen. We hebben heel de dag op bed gelegen, geknuffeld, gepraat, veel gepraat. Samen gedoucht, ervaringen dus uitgewisseld, ook enorm heerlijke intense, lieve, instinctieve seks gehad. Orgasmes waren magisch lekker. We kwamen zo dicht bij elkaar, het voelde zo fijn. 's Avonds hebben we the Lion King gekeken en moest ik nog wat werk doen wat een deadline had. Hakuna Matata! Inmiddels heb ik een dag gewerkt en zit ik weer in de normale flow van het dagelijkse leven. Ik vond het al met al een hele positieve ervaring, maar de laatste twee uur blijven me toch ook wel bij. Ik weet nog goed dat ik vaak tegen mezelf heb verteld in dat moment dat ik dit voorlopig echt niet weer wil. Ik had er echt genoeg van, het was heel extreem voor me. Ik vraag me af of het anders had geweest als ik een half glas had genomen. Misschien had ik dat fijner gevonden. Ook vraag ik me af of ik, mocht ik het nog een keer doen, in combinatie met mdma wil doen, puur omdat dat alles wat vrolijker maakt. Ik denk dat ik dat veel en veel leuker zou vinden, maar het blijft leerzaam. Truffels zijn geen party of happy feeling drug. Ze maken je juist heel erg bewust van alles, en dat kan eng zijn. Veel mensen leven nou eenmaal met een masker.. en in het normale leven filteren je hersens zoveel, wat met truffels gewoon uitvergroot weergegeven wordt. Al met al ben ik wel blij dat ik dit heb gedaan. Nothing lasts forever, dus ik wist ook wel dat dat nare gevoel op het laatst over zou gaan, maar omdat ik er geen controle over had hoe lang het nog zou duren werd het even erg onaangenaam. Je moet echt alles los durven laten. Just go with the flow. Wat je meeneemt uit die trip is niet altijd even goed te beschrijven, maar ik ben erg benieuwd wat ik de komende weken nog voor ‘flashbacks' ga krijgen.
  12. Hallo allemaal, Ik ben nog nieuw in de wereld van truffels maar ik heb gister zon vette trip gehad dat ik hem meteen met andere truffelaars wil delen. Ik heb twee weken terug een keer mexicana truffels gebruikt en dat vond ik supervet maar ik wilde toch visueel iets meer gaan zien. Ik heb toen met twee vrienden besloten om meteen de sterkste te pakken (zover ik weet en heb geinformeerd bij de smarthshop is dat de hollandia). Setting: Alleen thuis met twee vrienden, mijn huis is groot en hout en in de achtertuin twee grote vijvers en een klein bos. Wie: Ik en twee vrienden, ik noem ze even T en N. (T deed het voor de eerste keer, met N heb ik mexicana gedaan) Wanneer: 19:00 inname -> 24:00 uitgetript Muziek: Een hele goede speakerset met het album ''Legend'' van bob marley Smiddags zijn we naar de smartshop gegaan voor wat informatie en hebben we ietwat gelogen over onze ervaring zodat ze niet moeilijk doen over het meegeven van hollandia. De vorige keer wilden ze ons geen atlantis geven omdat het de eerste keer was. We hebben toen vanaf 15:00 niks meer gegeten en zijn maar een beetje gaan wachten in de zon met een waterpijpje en veel flessen water. Toen het eenmaal 19:00 was hebben we de tafel gedekt en zijn we de truffels goed gaan kauwen. Opvallend was dat de truffels er anders uitzagen dan de mexicana. De hollandia waren namelijk schijfjes. De smaak vond ik meevallen maar ik voelde na een goede twintig minuten nog niks (bij mexicana voelde ik hem na vijf minuten al). Toen begon mijn lichaam van binnen langzaam warm te worden. Ik had toen 10 gram gegeten en 5 gram apart gelegd. Vijf minuten na de verwarming van mijn lichaam begon het te komen. Ik ging allereerst lekker rondlopen, ik had het gevoel dat mijn benen voor mij uitliepen en ik geen gevoel in mijn armen had. Dit gevoel was een stuk heftiger dan bij de mexicana. Vervolgens ben ik lekker op de bank gaan liggen om naar het plafond te staren omdat ik nog van de vorige trip wist dat dit wel vet was. Vorige keer zag ik de planken van het plafond een beetje langs elkaar schuiven. Nu was dit veel en veeel heftiger. Alle planken werden mini en werden dan weer heel groot. De nerven in het hout golfden op en neer als een wilde zee en mijn trap werd een roltrap. De stenen van de bakstenen muur begonnen in rijen langs elkaar te schuiven en te dansen op de muziek. De visuals waren zo sterk dat ik het gevoel had dat het echt was. Ik besloot even afscheid te nemen van het plafond om de resterende truffels op te eten. Op het moment dat ik naar de gedekte tafel liep zag ik de vloer als een groot lichtgroen patroon mooi draaien op de stem van bob marley. Ik ben toen even naar de grond gaan kijken en zag het cement tussen de tegels als rivieren over de vloer stromen. Aangezien mijn handen geen gevoel meer hadden dat ze van mij waren ben ik naar ze gaan kijken en ze kwamen over als 10 grote enge monsters die me wilden oppakken. Zo heb ik minstens een halfuur op de grond gelegen. T was naar de badkamer gegaan en had beleefd dat het buiten het raam een grote jungle was, N was ook erg hard aan het spacen op het plafond en de bakstenen muur. Het was nu ongeveer 20:00 en we besloten de rest van de truffels mee naar de jungle buiten te nemen om daar verder te spacen. De trip werd tijdens het eten heel even wat zwakker maar na tien minuten keek ik naar het gezicht van N en heb toen minstens 20 minuten een lachkick gehad omdat zijn gezicht heel breed en heel smal werd. Zijn gezicht leek gefotoshopt en daar heb ik zon ontzettende lachkick om gehad. Intussen was T richting de vijvers en het bos gelopen en had hij al zijn kleren uitgetrokken (lol ). Toen alles netjes op was zijn ik en N ook naar de vijver gelopen. Het begon nu langzaam te schemeren en het was toch een beetje eng geworden. T. was naakt terug naar het huis gelopen en is daar gaan douchen omdat hij dat zo heerlijk vond (?). Ik en N zijn bij de vijver gaan zitten en hebben daar geprobeerd een shaggie te draaien, dit was een heel karwei en erg leuk om te doen. Toen het gelukt was gaf dit een gevoel van voldaanheid. Toen kwamen er hele harde hallicunaties. Ik keek naar de vijver en plotseling was het water pikzwart en duister en het bos achter me leek het verboden woud van harry potter. Toen begon de vijver te bewegen alsof het een woeste zee was en lag er een grote laag alg op die hele felle groene en gele kleuren aannam. Overal aan de bomen hingen neon letters en takken verbogen tot woorden. Van die woorden heb ik weinig kunnen maken, een paar keer heb ik ''Espana'' en ''Barca'' kunnen zien staan. Dit komt denk ik omdat we net drie dagen terug zijn uit Lloret de Mar met deze jongens. Het was ineens allemaal heel negatief en eng en wilde graag terug naar het leuke vrolijke dansende huis. Het was inmiddels nog donkerder en we besloten terug te lopen naar het huis. Hoe dichterbij we kwamen hoe positiever mijn gedachtes weer werden. Aangekomen bij het huis heb ik tegen N gezegd dat hij alvast naar binnen moest gaan omdat ik graag even alleen wilde trippen. Toen heb ik heerlijk lopen trippen buiten op een stoel puur door het kijken naar een plantenbak. De plantenbak blies zichzelf op en werd minstens drie keer zo groot dan in het echt. Dat was erg leuk om naar te kijken en heb er zelfs even om stukgelegen. Ik ben vervolgens naar binnen geweest omdat ik erg de drang had alles te beschrijven wat ik zag. Maar aangezien dat onmogelijk is omdat iedereen een andere trip beleefd ben ik weer naar buiten gegaan. Ik ben toen naar een ander deel van de tuin gelopen (een deel met veel gras en bloemen en bloemenperkjes). Daar aankomend zag ik overal op het gras heel fel lichtgevend groengelig mos liggen (beetje avatar achtig) en weer letters liggen. Deze stukjes mos heb ik opgepakt en zelfs in me handen gaven ze enorm veel licht. Ik ben vandaag nuchter naar die plek gelopen en erachter gekomen dat het hopjes verdord gras is. Ik liep even verder en keek door de heg als een spion naar de buren want daar stond een rode donkere tractor. Die tractor startte plotseling en ik schrok me kapot. De tractor vulde zich naar mijn ogen volledig met rook en de ruiten stonden bol van de rook. Het was zo apart want het leek zo echt. Toen ging er een silhouette in de tractor zitten en ging de met rook gevulde tractor op weg naar een weiland. Daarna ben ik teruggelopen naar het huis. Voor het huis ligt een parkeerplaats met grind. Dat grind was voor mij geen grind maar het waren allemaal hondenkoekjes. Ik ben toen naar binnen gegaan, merkte dat het ineens begon uit te werken. Ik heb nog zeker tot 24:00 vormen in het plafond gezien maar om 00:30 was het bij iedereen uitgewerkt. We hebben toen alledrie lekker een biertje gepakt en nagepraat over deze geweldige trip. Wel vond ik hem super heftig vergeleken met mexicana en was ik bij het negatieve een beetje bang dat ik bad zou gaan. De intense vrolijkheid en liefde die ik had bij de mexicana zou ik graag terugzien in combinatie met de visuals van de hollandia. Welke truffel is hier perfect voor? Of moet ik dan naar paddos of LSD? Ik ben overigens heel veel vergeten uit de trip maar dit zijn de dingen die mij nog goed bijstaan. Bedankt voor het lezen en ben benieuwd naar jullie reacties!
  13. Kort over mezelf: Mijn naam is Bart (niet echt), ben niet zo lang 18 jaar en heb in m'n leven al het één en ander gebruikt: zo nu en dan geblowd, een paar keer MDMA/XTC en drie weken terug voor het eerst truffels. Verder ben ik redelijk 'normaal': ik drink niet vaak, rook niet, gebruik niet op regelmatige basis drugs maar gewoon zo nu en dan, ik heb het wel onder controle allemaal. Nu ik mijn havo-diploma laatst binnengehaald heb en ik een heerlijk lange vakantie heb, was het tijd om een keer truffels te ervaren. Het was een heftige trip, maar nu ik de trip eindelijk goed heb kunnen plaatsen lijkt het me leuk er een verslagje over te schrijven. Vooraf: (De namen zijn allemaal verzonnen) Ik wist op de dag zelf nog niet zeker of het trippen door zou gaan of niet, maar toen ik om 16:00u klaar met werken was, kreeg ik een berichtje van mijn vriend Gert dat hij truffels zou halen en dat we het samen zouden doen met Harry, een oud-klasgenoot van bijna tien jaar geleden die ik echt heel lang niet meer gesproken had en zijn stiefbroer Albert, die ik helemaal niet kende. Op het zelfde moment kreeg ik van andere vrienden het berichtje of ik die avond bij hun feestje wilde komen. Ik moest ze teleurstellen, ik had al andere plannen. Dit vond ik wel een beetje jammer, en toen Gert zei dat het trippen maar 4/5 uur zou duren en ik rond 22:00/22:30u wel klaar zou zijn, besloot ik om na het trippen alsnog naar het feest te gaan. Toen ik dit hun vertelde bij aankomst bij het huis van Harry, zeiden ze dat dit eigenlijk niet slim van me was omdat je tijdens het trippen niet iets aan je hoofd moest hebben. Ik had mijn andere vrienden echter al verteld dat ik wel zou komen op hun feestje, dus we besloten toch maar dat we rond 22:00/22:30u terug zouden gaan zodat ik nog naar het feestje kon. Dat dit later geen goede gevolgen zou hebben, bleek wel. De trip: Bij het huis van Harry gingen we op een gegeven moment rond 18:00u de truffels eten, allemaal 15g Atlantis. Gezien het mijn eerste keer was, had ik een lichtere vorm (dat zeiden ze tenminste ). Daarna gingen we op twee scooters naar een natuurgebied in de buurt om daar ons avontuur te beleven. Ik was gespannen maar tijdens de scooterrit ging dit al snel weg en voelde ik me al heel ontspannen. Of dit door de truffels kwam wist ik niet, maar lekker was het wel. Ik genoot al van een zonnestraal die door de wolken heen brak en had erg veel zin in de trip. Toen we op de locatie aankwamen ging het allemaal redelijk snel: de scooters werden geparkeerd en we hadden al verschillende lachkicks. We gingen ergens op een grasveld zitten en langzaamaan begon het grasveld een beetje te vervormen langs het water. Dan werd het heel groot, dan weer klein. De kleuren werden ook feller. Ik twijfelde een beetje aan mezelf of het tussen m'n oren zat of dat het echt door de truffels kwam. Alles werd wel steeds grappiger. Harry draaide ondertussen een joint maar dit ging niet vanzelf. Meerdere malen liet hij zijn hasj vallen, waardoor we allemaal moeten lachen. Verderop was een man bezig met het schoonmaken van zijn bootje, ik vond het niet heel fijn dat er vreemden in de buurt waren dus besloten we maar te lopen en ons avontuur begon. We gingen al lopend verder en zagen opeens een schiterend stukje strand dat ons riep, dus daar gingen we zitten. Het zat daar superchill en toen sloeg de trip echt hard in. Dingen gingen vervormen, kleuren werden extreem fel en ik zag overal patronen in. Terwijl we langs het strand filosofische gesprekken voerden, vooral gerelateerd aan de mensheid, zag ik in het zand met steeds een beetje water eroverheen van het meer allerlei mozaïeken, wat ik fascinerend vond. Ik prikte met een takje in het zand en dat was echt geweldig. Tussendoor kwam er opeens een hond langs die even het water in ging, hij werd uitgelaten door zijn baasje. Dit was wel grappig en hij ging snel weer weg. Ik vond het wel weer jammer dat er een nuchter iemand met zijn hond langsliep, maar dit accepteerde ik op een gegeven moment maar. Na een tijdje besloot ik in de bosjes te gaan pissen. Aldaar stond ik omgeven door honderden brandnetels en het leek net of ze me allemaal aankeken en m'n lul zaten te bekijken. Ze hadden ook allemaal een boze blik. Zo kon ik natuurlijk niet pissen en een beetje bang vertelde ik de anderen dat de brandnetels me aankeken, waardoor zij weer vreselijk in de lach schoten. Daarna zaten we nog even te filosoferen aan het strand alvorens we ons avontuur voortzetten. Een stukje verder zagen we een bankje en wederom riep dat ons. Toen we daar kwamen was het echt alsof we in een andere wereld stapten. Harry en Albert waren al een stukkie voor ons en riepen ons naar de plek toe, dus wij rennen. Het was echt schitterend, alsof ik in een Disneywereld was. De zonnestralen stonden fel op het grote groene stuk gras, waarvan ik een foto besloot te maken (achteraf lang niet zo spectaculair). De zon ging daar bijna onder en we besloten daar te gaan chillen. Opeens kwam de hond weer aan en dat was echt schitterend. Hij benaderde ons eerst een beetje onzeker, maar op een gegeven moment vertrouwde hij ons en rende hij vol op ons af om door ons geaaid en geknuffeld te worden. Dit duurde heel kort enhij liep weer terug naar zijn baasje, maar dit was een van de mooiste momenten van mijn leven. Die hond was zo mooi en zo lief, en ik had echt samen met de anderen het gevoel dat we wisten wat die hond allemaal dacht op zo'n moment en hoe mooi het zou zijn om een hond te zijn. Op een gegeven moment keek ik naar het zanderige grond en ik zag daar allemaal beestjes lopen. Ik wist echt niet of ik dat hallucineerde of dat die beestjes daar echt liepen, maar ook dat vond ik fascinerend. Het was alsof de grond een hele dosis aan energie had, alsof hij ademde. Ik vond het schitterend. Daarna weer wat praten en ook wat drinken om uitdroging tegen te gaan. Het was echt een geweldige trip tot dan toe. Wat ook mooi was is dat iedereen er heel erg uitgelijnd uit zag, echt getekend. Ik vond iedereen een beetje een 'Disneyfiguurtje', en de setting was daar perfect voor. Daarna kwam de mindere kant van de trip: één van mijn vrienden WhatsAppte me met het bericht of ik nog naar het feestje zou gaan die avond. Opeens dacht ik; "kut, ik heb mensen beloofd erheen te gaan, ik kan het niet maken om niet te komen." Toen was het rond 20:45u, aldus mijn klok. Ik snapte alleen niks meer van de tijd: mijn tijdsbesef was compleet verdwenen en ik werd helemaal gek. Ik snapte namelijk niks meer van tijd en ik ging er zo diep over nadenken dat mijn brein nog net niet explodeerde. Ik confronteerde de anderen met mijn probleem en zij zeiden allemaal dat ik het feestje gewoon af moest zeggen. Ze hadden gelijk, maar ik had een extreem schuldgevoel tegenover mijn andere vrienden. Daarna gingen Albert en Harry 'even' weg en pakten ze de scooter om een triptochtje door de natuur te maken. Op dit moment was ik alleen nog maar met Gert over en hij zat met mij opgescheept: een depressief iemand die zo snel mogelijk een einde aan zijn trip wilde. Ik nam hem hierdoor mee in het negatieve van de trip en ook hij had toen een 'dip'. Ondertussen waren de bomen nog steeds aan het dansen en zag ik patronen, maar genieten deed ik er niet meer van. Ik was ook bang dat ik nooit meer uit de trip zou komen en alles stapelde zich op. Het is dat ik niet zo snel kan huilen, maar ik had het toen graag gewild. Ondertussen werd het donker, de zon was onder en de wind werd heel hard, waardoor we in een duister gebied zaten. Wij, met z'n tweeën. We waren boos op de anderen dat ze ons in de steek lieten. Op een gegeven moment kwamen ze terug, en zeiden we dat we niet zo blij waren dat ze ons achterlieten. De andere scooter werd erbij gehaald en we zouden weer bij elkaar blijven. De anderen gaven me als tip gewoon het feest af te zeggen en dat deed ik dan ook. Dit luchtte wel op, en Albert, die ik niet kende voor deze trip, gaf me even een knuffel en zei dat hij me een hele goede gozer vond, waardoor ik me ook weer wat meer op m'n gemak voelde. Daarna gingen we op de scooter verder rijden door de natuur heen, af en toe vielen we bijna maar dit was niet zo erg, de ondergrond was zacht en we gingen niet extreem hard. Later kwamen we met de scooters aan op een stukje strand waar mensen normaal met hun honden speelden. Dat was nu ook zo, er waren allemaal kinderen met hun honden. Die werden, logischerwijs, enorm bang van vier jongeren op scooters die compleet gek deden. Ik herinner me de angst in hun ogen nog wel en had medelijden met ze, ze dachten echt dat wij ze wat aan gingen doen denk ik. Ik kwam tot de conclusie dat ik het niet fijn vond als er nuchtere mensen bij waren. Daarna hadden we nog een paar plekken gevonden waar we goed met de scooter konden rijden, dit was op een lege parkeerplaats met een heuvel waar je leuk kon rijden. Ook rolden we af en toe van deze heuvel af met ons lichaam, wat erg leuk was. Hierna was voor mij het ergste deel van de trip wel voorbij, ik voelde me alleen nog superstoned maar ik zag dingen wel weer normaal. Ik was de enige, de anderen tripten nog, dus maakten we nog een tochtje in het bos. Het was compleet donker en we raakten bijna verdwaald, dus we hadden het daar wel gehad. Daarna gingen we nog even uittrippen langs het strand op een bankje. Dat was echt perfect, heerlijk muziekje op en nog even goede gesprekken voeren onder het genot van lekker eten en drinken. Daarna besloten we naar huis te gaan. Op het moment van de trip zelf dacht ik: "ik ga dit nooit meer doen". Nu ik de trip goed heb kunnen verwerken weet ik dat ik te onervaren was ervoor en ik stom was om te denken dat ik na het trippen nog wel ergens heen kon. Nu ik deze ervaringen wel heb, kan ik niet wachten om het binnenkort weer te doen, en dat zijn we dan ook van plan. Het is, mits je het goed doet, een superervaring die ik iedereen aan wil raden. Het verruimt, cliché gezegd, je geest en geeft je een hele andere blik op de wereld. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar voor mensen die nog van plan zijn het een keer voor het eerst te doen: doe het met ervaren mensen erbij, en zorg er echt voor dat je niks aan je hoofd heb tijdens de trip. Ik dacht zelf dat dit wel mee zou vallen, maar het was dus niet zo. Zo, het was flink wat typen, hopelijk genieten jullie van mijn trip report!
  14. Dit is mijn eerste tripreport, dus het zal allemaal niet perfect zijn Ik had het even nodig om alles van me af te typen, en had zoiets van agjaa waarom dan ook maar niet online andere laten meegenieten. Waar/ mijn appartementje Wie/ Ik, mijn vriendin, 2 vrienden (mike&steve) Wat/ ik, mijn vriendin en Mike ieder 10gr atlantis, Steve 10gr dragon dynamites Een aantal jaar geleden heb ik mijn eerste ervaring gehad, maar ik wist niet goed meer wat ik kon/moest verwachten. Steve had het wat recenter ook al eerder gedaan Mike en mijn vriendin deden het voor het eerst Een tijdje geleden toen wij 4 bij elkaar waren hebben we een avond gepland om truffels te doen, Steve en ik hadden er weer eens zin in en mijn vriendin en Mike waren er nieuwsgierig na Na een week met wat spanning te lopen was eindelijk de vrijdagavond die we gepland hadden aangebroken. Een goede voorbereiding getroffen, dextro drankjes in huis gehaald, een goa mix gedownload (waar mijn vriendin de week er voor totaal niets aan vond) een matrasje in de huiskamer gelegd, de deurbel afgesloten en telefoons op stil gezet rond 19:00 waren Steve en Mike al even bij ons en besloten we de truffels te nuttigen. Ik en mijn vriendin hadden de truffels klein gesneden en in een yoghurtje gedaan, Mike en Steve aten ze zo op. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze op wat boertjes erna bijna niet geproefd heb. Toen iedereen de truffels op had heb ik de goa mix aangezet met de bewegende screensaver van windows media player op groot scherm. Al snel waren ik en steve opzoek of we al wat zagen en of merkten. Ik merkte ineens op dat een punt van het rolgordijn wat dicht was na voren leek te staan, toen ik dit vertelde aan de rest moest iedereen hard lachen want de punt kwam daadwerkelijk na voren omdat er een vaasje achter stond. Ik en Steve gingen lekker op de bank hangen en na het scherm kijken, al gauw trokken de schaduwen achter het scherm de aandacht van mij en Steve. Als we op het scherm bleven focussen was het net of in onze ooghoeken de hele kamer veranderde in een oud romeins gebouw, maar keken we van het scherm vandaan was het ook weg. Ineens begint mijn vriendin vreselijk hard te lachen om dat ik en Steve al spacend in de bank lagen, ze vond vrijwel alles grappig toen. op dat moment was ik echt kwaad op haar, en besefte dat ik me niet te veel op haar moest focussen omdat mijn trip anders wel eens verpest kon worden. Toen ze uiteindelijk stopte met lachen was alles weer goed. Mike daar integen voelde er nog niets van. Opeens veranderde er iets in de kamer, heel de sfeer was anders, al gauw kwamen ik en Steve erachter dat mijn vriendin het licht in de keuken had aangedaan. Toen we dat wisten was het goed. Na enkele minuten naar het scherm gestaard te hebben komt mijn vriendin terug van de wc en vertelde dat ze erg bang werd op de wc en dat de muren op haar afkwamen. Ik ben toen ook even na de wc gelopen maar er gebeurde bij mij niet heel veel. Toen ik terug kwam van de wc zat mijn vriendin op het matrasje voor zich uit het raam te staren, ik en steve keken elkaar aan en hebben elkaar met een blik verteld dat het bij mijn vriendin nu ook goed begon. Mike voelde zich alleen wat raar maar het wou niet echt doorzetten en daar baalde hij stevig van, ik heb toen voor hem een jointje gedraaid zodat dat misschien wat helpte. Ik ben toen op het matrasje gaan liggen en ben naar het scherm gaan kijken en genieten van de muziek. Wat mij erg opviel was dat ik overal waar ik na keek de trip ingezogen kon worden als ik het wou. Tijdens het trippen werd Mike enorm melig en hyper, heeft meerdere keren in een korte tijd gezegd: het lijkt wel of ik mdma op heb. Ik vond op dat moment dat Mike op een totaal andere wereld zat als ik, ik probeerde hem dat ook uit te leggen maar het klonk voor hem nogal raar. Ik kon zo opgezogen worden in zijn melige wereldje, maar dat wou ik niet. ik wou lekker rustig in "stilte" trippen. Wat erg fijn was was dat ik wanneer ik wou een "pauze" in kon lassen in mijn trip, even opstaan, sigaretje of jointje roken, even wat drinken. Ik heb voor Mike ook nog thee gemaakt van 5gr Dragon Dynamites omdat hij erg baalde dat hij niet de trip had die wij hadden. Na de thee werd hij ook wat rustiger en begon lekker te genieten. Mijn vriendin zat nog starend voor het raam en herhaalde regelmatig dat ze erg blij was dat ze mee gedaan had, af en toe begonnen haar ogen te tranen, maar voelde zich erg goed. Op een begeven moment was de Goa mix afgelopen en schrok iedereen "wakker". Toen pas besefte iedereen hoe onbewust belangrijk die muziek voor iedereen is geweest, zelfs mijn vriendin vond het gewoon perfecte muziek terwijl ze het eerder die week totaal niet kon waarderen. De mix heb ik toen gewoon opnieuw aangezet en ging iedereen weer lekker in zijn trip. Steve liep even rond en keek uit het raam en zag een stukje verder arabieren bij de bushalte staan. Er stonden ook daadwerkelijk mannen met kleden om hun hoofd etc bij de bushalte. Ik vond het op dat moment wel erg vreemd dat hij na de mensen in de buitenwereld keek en daar mee bezig kon zijn. Opeens viel mijn oog op een pen en papier wat we klaar hadden gelegd voor het geval dat. Ik ben toen met pen en papier op het matrasje gaan liggen en mijn pols gewoon zijn gang laten gaan, wat erg fijn voelde al werd het nog zon rare tekening. Mijn vriendin heeft later ook nog wat tekeningen gemaakt van hoe ze zich toen voelde. Helaas komt aan alles weer een eind, rond 23:30 kwamen we allemaal weer wat terug op aarde. Nog even bijgekletst over de trip en een enorme schaal Doner besteld omdat de vreselijke honger hadden. De telefonische bestelling heeft mijn vriendin gedaan, ik vond dat nog ff iets te raar om met iemand te praten die de avond waarschijnlijk niet als ons beleefd had. ik realiseerde me dat ik de bel nog terug moest aansluiten wat een enorme opgaaf was aangezien het een ouderwetse drukbel was met een piepklein veertje wat ik ergens aan moest haken. Toen we allemaal genoeg gegeten hadden zijn Steve en Mike na huis gegaan en wij na nog een jointje te hebben gerookt na bed gegaan. Het trip avondje heeft me echt enorm goed gedaan. Mijn hoofd was weer gewoon even leeg van alle drukte en drukke gedachten die ik onbewust in me had. Ook ben ik weer een stuk beter en vaster gaan slapen en ben veel meer ontspannen.
  15. Personen: Mijn vriendje, een goede vriendin, haar vriend en ik Setting: In een parkje Datum: Begin de middag op 26 mei Inname: 10 gr Psilocybe Tampanensis, per persoon Het was 1 uur in de middag toen ik aankwam op het station. Daar stond de rest op me te wachten. We liepen gelijk naar een parkje waar we achter een oud gebouw gingen zitten. Daar aangekomen hebben we nog even gerookt en hebben we daarna de truffels gepakt. Allemaal hebben we (ongeveer) 10 gram Psilocybe Tampanensis gegeten. Ik vond het niet eens heel vies, het smaakte een beetje naar nootjes? Die vriendin, L, vond het ranzig en begon gelijk te kokhalzen, maar het is toch gelukt haha. Na ongeveer een halfuur/driekwartier voelde ik nog niet veel. Behalve dat ik dan wat lacherig was. Maar meer nog niet. Ietsje later had ik daar mijn plekje wel gevonden: het gras. Het gras was echt mijn beste vriend, ik hield van het gras, ik voelde me er éen mee en ohh wat was het mooi groen. Om me heen zaten ze zichzelf de hele tijd te verplaatsen en te lachen, maar ik kon niet anders dan blijven liggen, denken en naar de lucht te kijken. Wauw, die lucht. Allemaal mooie patroontjes en mooie kleuren! En de bladeren in de boom waren ook zo mooi! En hoe het bewoog, prachtig vond ik het. Toen deed ik even mijn ogen dicht en was het helemaal rood, oranje en geel met een prachtig patroon erin. Net alsof ik naar de lucht keek met mijn ogen dicht. De andere snapte niet dat ik zo kon blijven liggen op een plek, ze moesten eens weten hoe chill het lag! Rechtop zitten of staan was gewoon te moeilijk en de zwaartekracht hielp er ook niet echt aan mee. Na iets langer dan een uur ben ik toch maar even gaan staan en rond gaan lopen. Jeetje, wat was alles zwaar! Ik wilde echt terug naar het mooie gras. Toch heb ik doorgezet en kwam bij een nieuw plekje: De kleurrijke muur. Wat een mooie en zachte muur was dat en ik had wel trek in een sigaretje.. Uiteindelijk heb ik er toch wel een aantal achter elkaar opgerookt, puur omdat de rook zo mooi was. Toen was ik het staan wel een beetje zat en ging weer liggen op een ander stukje gras, naast L. Helemaal in elkaar gekropen hebben we een eigen grot gecreërt en we hadden toch een lachkik. Het hield maar niet op! Allemaal mooie kleuren zagen we in onze grot (wat klinkt dat verkeerd nu ik erover nadenk). Opeens zie ik die kat van alice in wonderland voor me neus, en hij liep steeds verder en verder weg. Ik wilde hem hebben! Ik vertelde dit allemaal aan L en die vond het allemaal echt grappig, waardoor ik weer moest lachen. Toen gingen we naar onze vriendjes, maar daar werden we weggestuurd omdat dat hun plekje was. Oke, dan maar weer terug naar onze grot. Allerlei kleurtjes kwamen tevoorschijn en het was zo mooi en warm. Na een tijdje zijn we toch maar met z'n alle ergens anders gaan zitten (en ik lag weer op mijn beginplekje c:), roken, lachen en heel veel praten over hoe mooi of lelijk bepaalde blaadjes waren bijvoorbeeld. Uiteindelijk was het toch tijd om weer richting het station te lopen, want ik moest naar huis. Helaas. We hebben daar iets minder dan 6 uur gezeten. Maar ik vond en vind het een hele leuke ervaring en zeker voor herhaling vatbaar!
  16. Truffels:Atlantis 15g Personen: 2 M(ik) en R Set en setting: buiten en binnen in huis. Hallo iedereen. Hier weer een trip report Deze zal kort zijn en ging zoals de titel zegt niet goed, en hopelijk kan iemand mij ook nog helpen ^^ MISLUKTE TRIP 1 stoned Ik en R zaten na lange tijd weer eens te chillen en we begonnen het over truffels te hebben. Ik liet hem mijn trip-report zien en vertelde mijn verhaal en hij zei dat hij het ook graag wou doen. Dus zodoende truffels besteld. Rond een uur of 12 in de avond begonnen we ze in stukjes te snijden en in soep te doen. We dronken en aten het op en daar deden we zo'n 30 minuten over. na ongeveer 10 minuten misselijk te zijn geweest was het voor mij onmogelijk in te houden en ging ik buiten over mijn nek. Alles plus de maaltijd van 6 uren terug eruit. Doei geld. Toen ik weer naar binnen liep zat R rustig op de bank maar zag dat ik er beroerd uit zag en moest daardoor zelf ook. We vonden het beide zonde en besloten te gaan wandelen. We hebben zo'n 2 uren gewandeld en waren wel heel erg stoned. Dit was toch nog een hele leuke ervaring. Na de tijd alles opgeruimd en zijn we gaan slapen. MISLUKTE TRIP 2 Angstaanval Ik en R gaven niet op en een week later besloten we het weer te doen. Weer Atlantis. Deze keer hadden we 4 uren niks gegeten, en gingen we het rond 1 uur in de nacht op eten. We gingen buiten zitten op een stoep rand vlakbij mijn huis, en aten ze deze keer rauw op. We kauwden goed en ze waren best wel te eten. Nergens last van. Maar binnen 5 minuten lag alles van mij weer op straat. Ik werd chagerijnig want dit had ik met Tampanensis niet en nu 2 keer achter elkaar alles eruit. Maar goed. R hield alles binnen en voelde het al wat aankomen dus liepen we weer richting huis, en besloot ik sitter te zijn voor hem. R heeft een hele mooi trip gehad van rond de 2 en een half uur. Daarna het laatste half uur van de trip zat hij in een erge dip waar ik hem ook niet uit kon krijgen. We bleven even na praten en zo doende was het al 5 uur in de ochtend. Ik begon me apart te voelen uit het niets en het gezicht van R begon te vervormen. Van een tienergezicht naar een raar gezicht van een 30 jarige om vervolgens een eng kindergezicht te hebben met grote ogen en een kuif in zijn haar. Ik kreeg direct een angstaanval en begon helemaal gek te worden en verloor mezelf helemaal. R heeft me naar buiten gebracht en alles was weer goed. Eenmaal binnen gebeurde het weer en werd ik nog angstiger. Ik weet tot op de dag van vandaag nog niet hoe het kon. Late reactie op de overblijfselen van wat ik nog binnen had? Omdat ik niks verwachtte was dit heel erg eng en als ik er nu nog aan denk krijg ik het kippenvel. Nu nog een vraag aan ieder die dit leest, Hoe zorg ik ervoor dat de Atlantis truffels binnen blijven? Ik heb een sterke wil en sterke gedachtes, maar dit hielp me niet. Tampanensis hield ik wel binnen met soep ingenomen. En ik heb een redelijk sterke maag voor de rest. Liggen hielp niet, rustig zitten, mediteren, wandelen. Niks. Wat kan ik het beste doen? In capsules doen, helemaal fijn malen en in de thee doen of blijft de reactie in mijn lichaam dan nog hetzelfde? Ik ben heel blij dat R een mooie trip heeft gehad maar ik zou zelf ook wel weer eens willen trippen op truffels. Ik hoop dat jullie het interessant vonden
  17. Vorige week ben ik toevallig op de website van magic-truffels.nl gekomen. In alle nieuwsgierigheid ben ik vervolgens een aantal topics in dit forum gaan lezen. Mijn nieuwsgierigheid naar truffels werd steeds meer gewekt. Heb vervolgens een pakje Psilocybe Atlantis besteld. Ik zou dit met een maat delen... wat dus komt op 7,5 gr. p.p. Voor de eerste keer hoef ik helemaal niet hard te trippen. Heb geen zin in nare ervaringen. Beetje opbouwen dus... Maar, wegens vertraging van de levering heeft Magic Truffels er een gratis pakje bij gedaan. Hiervoor mijn dank! Erg attent van jullie! (Ook al was een dag vertraging in mijn ogen niet heel erg.) Aangezien ik nu dus een pakje extra had, had ik nog twee vrienden gevraagd of zij ook misschien interesse hadden in truffels. Zij waren er nog niet helemaal van overtuigd en zouden er nog over nadenken. De smaak en bereiding van de thee Ik las dat de smaak van de truffels niet echt lekker is om naar binnen te werken. Daarom besloot ik om er thee van te maken. Na het openmaken van de pakjes roken de truffels eigenlijk helemaal niet zo raar. Heb uit nieuwsgierigheid ook een klein stukje geproefd. De smaak viel eigenlijk ook wel mee... maar goed, t was maar een klein kruimeltje. Heb vervolgens de twee pakjes Atlantis in een kleine blender gedaan en in kleine stukjes gemalen. Vervolgens twee citroenen uitgeperst en dit 20 minuten laten trekken. Daarna heb ik normale aardbeien thee gezet. Iets van 0.8 l. Heb de thee een beetje laten afkoelen, om de truffels + citroentrek niet te heet in de thee te voegen. Daarna heb ik de truffel thee goed laten afkoelen en heb het vervolgens in de vriezer gezet. Die avond besloot ik om het eerst even zelf te testen, voordat ik het met vrienden ging doen. Pakte een glas en schonk er 1/3 deel truffel ijsthee bij in. Aangezien de smaak van de thee echt niet te drinken was, deed ik er nog 2/3 deel jus d'orange bij. Tjah, de smaak van de truffels proefde ik nog steeds erg sterk, maar nu kon het in ieder geval door mijn keel heen. De trip Ik begon begon het een beetje koud te hebben, dus heb de verwarming even op 21 graden gezet. En had even een deken om me heen gedaan. Na op spotnet een album te hebben gedownload zette ik die muziek op. Na ongeveer een half uurtje / uurtje begon het al te werken. Ik was verbaasd hoe snel het eigenlijk ging, aangezien ik niet al te lang geleden (uurtje) nog een kleine snack heb gehad. Maar nog steeds had ik het koud en had rillingen. Hierdoor raakte ik in de war, of het nou door de truffels kwam of dat ik het nou juist erg koud had. Na 10 min. kreeg ik het al wat warmer. Ik pakte mijn mobiel op om te kijken hoe dat was. Maar plotseling schoot er een soort van schok door mijn hele lichaam heen. Alsof het echt met een knal insloeg. Best heftig. Ik begon de deur helemaal schuin te zien en de gordijnen waren aan het golven. Ik stond met een blij hoofd naar de deur en de ramen in de deur te staren. De deur miste een hoek, de muur zat er gewoon overheen en de deur zakte dieper en kwam weer op. De TV had ik uit, maar die werd ook groter en dan weer kleiner. Heel appart... haha... Tijd voor een peukje. De rook van het peukje bewoog nog slomer en zag er echt mooi uit. Telkens trok weer wat anders de aandacht. De drie kaarsjes in een rood glas maakten de muren rood met een gelige gloed. Er was een soort van waas op het plafond, die constant van beweging veranderde. De kat kwam even later bij me, erg lief en wou steeds bij me zitten. Maar wanneer ik in de ogen van de kat keek... voelde dat echt heel raar. Alsof de kat iets tegen me wou zeggen. Ik trok dit niet echt en heb de kat naar een plek geplaatst waar die altijd slaapt en verder niks meer van gemerkt. Ging even wat drinken halen in de keuken en voelde me gewoon goed. Even later zag ik allemaal chinese letters en rare logotjes en figuurtjes voor me. Nog nooit meegemaakt zoiets... Wat is dit geweldig zeg. Met mijn ogen dicht zag ik ook allemaal licht, kleuren, driehoekige grote vormen en dus wederom die vage chinese logo's of figuurtjes.. Heb in de woonkamer een drie tal schilderijen met abstracte olieverfschilderijen naast elkaar hangen, welke samen een schilderij vormen. Ik zag de lagen verf helemaal in 3D, ze kwamen tot leven , zag er een gezicht in en vond ze super interessant en mooi. Tijdens de trip was ik met mijn gedachten niet echt bij. Ik kon niet aan een ding denken. Er ging echt van alles door me heen. Heb nagedacht over mijn vriendin, vrienden en familie en tjah.. wat niet eigenlijk. Na een laatste peukje hield ik het voor gezien. De trip zakte al rap en ik viel al redelijk snel in slaap. Ik miste wel wat gesprekstof, daarom lijkt het me ook fijner om het volgende keer gewoon met vrienden de rest van de thee op te drinken. In ieder geval, was dit een leuke eerste ervaring. Groeten!!
  18. Setting: Bij mij thuis (voornamelijk woonkamer en keuken) Truffels: 1 portie Mexicana per persoon Inleiding: Een goeie vriend van mij met veel ervaring op dit gebied zou trippen en tegelijkertijd tripsitten. Zou geen probleem moeten zijn aangezien we aan de Mexicana zouden gaan, wat voor hem natuurlijk peanuts is, maar voor mij als groentje goed genoeg. Hij had al flink wat voorberidingen getroffen (gedroogd, vermalen, vermengd met gesmolten chocolade en etc) dus we konden direct beginnen. Eerst met een halfje... De Trip: We hadden niet op de tijd gelet maar na een lang gesprek over van alles en nogwat begon de boel heel langzaam aan in te komen. Dat voelde ik vooral in m'n buik (het achtbaan gevoel) En hier en daar meende ik een soort van gekleurd vlekje langs te zien schieten in m'n ooghoek. Tijd om de muziek op te zetten. Ik had van tevoren een flinke tracklist gemaakt met voornamelijk Drum 'n bass. De tv ging ook aan omdat de muziekspeler ook een mooie visuilization weergaf wat mij leuk leek voor tijdens de trip. De muziek knalde erin en hoewel ik verwachtte na alle reports, die ik oa hier had gelezen, wat losser, slomer en de grip op de realiteit een beetje te verliezen, gebeurde bij mij juist het tegenovergestelde. Niet alleen de kleuren waren superscherp, maar ikzelf ook. Ik had alles voor mijn gevoel zo goed onder controle en tegelijkertijd voelde ik mij ontzettend goed. Alles was goed, wat heerlijk! Ik zat eigenlijk een beetje te wachten op het moment dat alles zou gaan bewegen of ademen, maar dat gebeurde niet echt. Alles bleef strak staan en alles kreeg meer contrast. Alsof je naar een oud amoled scherm aan het kijken was. Ondertussen had ik het idee dat al m'n zintuigen helemaal open stonden. Ik rook veel meer, hoorde veel scherper en zag zelfs de refresh rate van de tv. Die flikkerde er op los. Ik genoot intens van de muziek maar kon wel duidelijk horen dat het mp3-tjes waren. Blikkeriger, alsof er een stuk dynamiek weggeknipt was. (Wat in feite ook zo is, het viel mij in het normale leven alleen nooit zo op) Maar dat mocht de pret niet drukken. De muziek was zo lekker. Ondertussen zag die vriend van mij de boel al ademen en dansen en ik zag nog steeds niks. Ik sloot af en toe m'n ogen in de hoop wat closed eye visuals mee te maken, maar nee, niets. Jammer, maar niet erg. Gewoon doorgenieten. Alles voelde nog steeds fantastisch. Alles was goed, ik vond alles best. Toch wilde ik graag wel het een en ander zien, dus we besloten allebei de tweede helft ook op te eten. We waren ondertussen aan het praten over van alles en nog wat en barstten zo nu en dan om de stomste dingen in schaterlachen uit. Versprekingen, flauwe woordgrapjes, zelfs om de realisatie dat ik af en toe niet naar hem luisterde . Hi LA RISCH! Lachen om mijzelf, lachen om de mensheid (we zijn zo dom bezig met z'n allen) Lachen om de techniek, wel even stilstaan bij het feit dat andere mensen het een stuk slechter hadden in deze wereld en dat wij het maar getroffen hadden en dat dat maar moeten koesteren en het niet "for granted" moesten nemen. Een serieus diepgaand moment. Wow. Ondertussen begon de tweede helft te werken en het achtbaan gevoel werd sterker. Maar geen vervormingen of closed eye visuals. Niet erg, gewoon genieten, het voelde allemaal zo ontzettend lekker! En toen kwam dit nummer langs in m'n playlist: http://www.youtube.com/watch?v=u6OgXqvyQB8 WOW, just WOW! Die bas golfde gewoon uit de speakers en ik leek er voor mijn gevoel op te surfen. Tegelijkertijd "omhelste" de bas mij als een warme deken en werd ik tegelijkertijd voor m'n gevoel de bank in gedrukt, zo ontzettend lekker, wat een nummer. We waren d'r allebei stil van en keken gebiologeerd naar de tv. Die ik scherper zag dan ooit. Ik kon de pixels praktisch tellen terwijl ik toch een metertje of zes van de tv af zat. Ik deed m'n ogen weer dicht, geen closed eye visuals. Ogen weer open. De witte vitrage trok m'n aandacht. Wat een kleuren, heel subtiel, maar toch goed zichtbaar. De gordijnen begonnen een beetje te wapperen. Maar dat had ook kunnen komen omdat ik er langs liep om naar de vitage te kijken. De houten vloer Begon een klein beetje te stromen. Ik had echt gedacht dat ik de energiebanen in de houtnerven zou zien stromen (zoals ik regelmatig lees in andere reports) maar in plaats daarvan zag het er bij mij uit als zo'n goedkope "magic light painting" Daar moest ik uiteraard ook weer erg om lachen. Die vriend van mij zag ondertussen alles dansen, swingen en van kleur veranderen en ik was stiekem een beetje jaloers op 'm. Ik kwam niet verder dan het goedkope magic light painting en een deur die ietsje krommer leek dan normaal. Maar dat was allemaal niet erg. Het was goed zo en ik genoot nog steeds intens. Alles voelde goed. M'n lichaam was één brok genot. En m'n hersens absorbeerde kennis over van alles en nogwat. Ik dacht eraan, vroeg mij af hoe het zat en een seconde later wist ik het. Alle info kwam gewoon binnen en ik hoefde er niks voor te doen. Zelfs persoonlijke info over vrienden die ik niet wist werd mij gewoon geserveerd. Ik kon het bijna niet geloven en dubbelcheckte het door die vriend van mij wat dingen te vragen die hij mij nooit had verteld, maar die wel binnenkwamen in m'n hoofd. Tot onze verbazing klopte het allemaal. Die verbazing duurde bij mij echter niet lang. Het voelde alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik dat allemaal opeens wist. Ik wist opeens ook hoe alles werkte en moest vooral lachen om hoe slecht te meeste apparatuur in elkaar zat omdat er blijkbaar tijdens het bouwproces ergens op bezuinigd was. Wat zijn wij mensen toch een stelletje "zielige" wezens. Wat een pret. Lachen gieren brullen. We rolden letterlijk over de vloer van het lachen. En wow, wat was m'n vloer mooi. De "stroming" was inmiddels weg, maar ik merkte dat ik deze aan en uit kon zetten op commando. Heel apart. We gingen weer op de (geweldige prachtige) bank zitten en genoten weer van de muziek. Ondertussen was het donker buiten en de tv verlichtte de hele kamer. Alles flikkerde mee op de (in mijn ogen trage refresh rate) Hoewel de visualisations mooi waren, hadden we veel meer oog voor het schilderij in de buurt van de tv. Wat een kleuren, wat een liefde zat daarin wow. We besloten de tv uit te doen. De kamer werd alleen maar verlicht door een paar van de stand by ledjes van m'n apparatuur. We werden heel rustig en stil terwijl de Drum 'n bass doorknalde en af en toe werd afgewisseld door wat rustigere downtemo breakbeats. Fan Tash tisch, Puur genieten. Zat met een big smile op de bank alles te ervaren en realiseerde mij ineens dat het er allemaal best stom uit moest zien. Twee van die stomme hippies op een bank die een beetje niets aan het doen waren...twee volwassen mannen, zo kinderlijk blij en flauw bezig, stomme hippies. Het idee alleen al. Ik vertelde dat aan die vriend van mij die daar blijkbaar keihard om moest lachten wat mij weer aan het lachen maakte. Zo lang en zo hard hebben we gelachen. Buikpijn, Lekkere buikpijn. Ik voelde de endorfine door m'n kop schieten, hilarisch. Ik bleef maar lachen. En net op het moment dat we weer wat rustiger werden. Passeerde dit nummer de revue: http://www.youtube.com/watch?v=Tsu0UrSEp8w Ik wist niet wat mij overkwam. Dit nummer was zo "fout" en grappig. Die weirde geluidseffecten. Niets scheen te kloppen aan dit nummer. Ik heb nog nooit zo hard en lang gelachen. we lagen helemaal vlak. Geen lucht meer. Dit nummer was zo anders dan de rest in m'n lijst. Elk geluidje en "afwijkend" instument liet ons harder lachen. We probeerden elkaar uit te leggen wat er zo "fout" was aan dit nummer. Maar we hadden het zo druk met lachen dat het er niet van kwam en dat was ook helemaal niet erg. En dan te bedenken dat ik, tijdens het samenstellen van mijn tracklist, dit het minste nummer vond en deze bijna uit m'n lijst had gegooid. Wat eeuwig zonde zou dat zijn geweest en wat zou dat DOM van mij geweest zijn. HAHAHA Dom, Dom & Roland. Ja. Hilarish. Wat stom, wat goed, wat... HAHAHAHA! Geniaal nummer! Wat een lol! Twee stomme hippies die helemaal vlak liggen om een muzieknummer. Wat stom en tegelijkertijd zo GOED! Wat een ervaring. Die zou iedereen moeten proberen. De wereld zou zoveel mooier worden, nooit meer oorlog, iedereen happy. Blij met de kleinste dingen. Ik snapte al die hippies in de jaren '70 helemaal. Ondertussen speelde dit nummer nog steeds door. Zo apart. Die vriend van mij vroeg hoe het nummer heette, ik was het vergeten. Ik stelde voor om de tv weer even aan te zetten zodat we dat konden lezen. De tv ging aan. Oh ja... ODD JOB! HAHAHAHAHAHAHA Wat paste die naam ontzettend goed bij dit nummer. Hilarish. Dorst. Op naar de keuken. We hadden van tevoren wat snacks en fruit gekocht, maar we kwamen niet verder dan een flesje water met prik (WOW) een aardbei (WHOA) en een chippie (WHOOOAAAAAAA) M'n zintuigen stonden nog steeds op scherp, dat was ik alweer vergeten. Vooral m'n neus. Ik rook ALLES. Zo duidelijk de gemiddelde hond was er volgens mij niks bij. De aromas die van dat ene chipje afkwamen waren overweldigend. Zo overweldigend dat één chipje wel genoeg was. M'n neus stond op scherp. Ik rook aan m'n arm en rook wat ik de afgelopen dagen gegeten had, ik rook de zeep die ik gebruikt had onder de douche nog op m'n huid zitten. Ik rook de was op zolder, ik rook dat er iemand anders in de straat een blokje hout in de open haard had gegooid. "Dat, of mijn huis staat in de fik" zei ik tegen die vriend van mij. En ja hoor. Weer rollen over de vloer van het lachen in de keuken. Maar dat kon het niet zijn. Daarvoor rook het veel te natuurlijk. Geen zorgen. dus. Terug op de bank genoten we weer van de muziek en de dorst sloeg wederom toe. Het was inmiddels helemaal donker in huis en ik besloot een ambient led light (zo'n lamp die willekeurig van kleur verandert) in de fitting te draaien om in de sfeer van mooie kleurtjes te blijven. Een hele onderneming, maar zeker de moeite waard. Wat een lol: "Hoeveel hippies heb je nodig om een lamp te verwisselen". HAHAHA. Overigens was de kast, waar die lamp in lag, ook een heel nieuw avontuur. Die kast was nog nooit zo diep geweest. En af en toe haalde ik spullen uit de kast die blijkbaar op dat moment hilarisch waren. En ja hoor, weer rollen over de vloer. Tjonge jonge, wat een pret. Oh ja, Water. Dat gingen we pakken ja. Kraan open, WOW glas vullen, WOOW. Ijsklontjes...vriezer. Ik deed de vriezer open en realiseerde mij dat er dode dieren in m'n vriezer lagen (kippenboutjes) Hilarish. Dode dieren in je vriezer en dat ook zo benoemen. Eigenlijk was dat helemaal niet hilarisch, maar heel zielig. Maar goed, niks meer aan te doen. Ijsklontjes gepakt en het lekkerste water ooit gedronken. Ondertussen was die vriend van mij helemaal gebiologeerd door de ambient light. Hij bleef maar zeggen hoe mooi hij die lamp vond. Ik was blij voor 'm. Ik sloot m'n ogen. En Waarempel. Heel eventjes, lichtjes in de verte... Closed eye visuals. Zoiets als dit (De achtergrond dan) http://www.youtube.com/watch?v=mk6tC-YLjx0 Alleen dan met minder dieren, maar meer hartjes en happy faces (Ik kijk duidelijk te veel [teken]films en games in real life ) Ik probeerde ze te sturen, maar dat ging niet echt. Ogen open, genieten en met een big smile op de bank zitten , kijkend naar de van kleur veranderende lamp. Wat een gelukzaligheid. Ik kwam helemaal tot rust en voelde op een of andere manier precies de plekken in m'n lichaam die vermoeid waren. Er moest gespoeld worden. Meer water. De relaxte breaks maakten plaats voor dit nummer: Ik was meteen weer strak en scherp. Wat een vrolijkheid. Wat een gelukzaligheid. Beetje meewiebelen op de bank. Nog steeds intens genieten maar wel langzaam merken dat het allemaal een beetje begint uit te werken. Niet erg. Het was allemaal precies goed. Alles was goed. Alles was lekker en ik vond het allemaal wel best. Wat een trip! Wat voelde dit goed! Geen seconde spijt. Deze ervaring vergeet ik nooit meer! Ik vond het vooral bijzonder dat ik voor mijn gevoel (los van de lachsalvo's) ontzettend scherp was. Super alert en mij heel bewust van mijn omgeving. Ik wist precies wat ik moest doen en hoe ik het moest doen. Geen seconde onzekerheid of twijfels gehad. Niet of nauwelijks closed eye visuals of hallucinaties. Geen "spirituele ervaring" of out of this world trip. Gewoon, simpel, beide benen op de grond en scherp zijn. Geen oplossing van 't ego. Integendeel, ik voelde mij zekerder dan ooit omdat ik voor mijn gevoel precies wist hoe alles zat. Ik vind het totaal niet erg dat ik al die dingen niet gezien of gevoeld heb. Deze trip was precies goed en ging gewoon zoals hij gaan moest. Vooral de lachkick zag ik niet aankomen. Ik zag het in andere verslagen wel eventjes voorbij komen, maar ik heb praktisch de hele trip vlak geleden van het lachen. Dacht dat dat meer een cannabis ding was. Het is een flink verhaal geworden en nog heb ik het idee dat dit niet meer is dan de helft van wat ik allemaal heb ervaren die avond. Een betere introductie had ik niet kunnen hebben. Bedankt allemaal voor jullie info en tips. Next stop: Atlantis.
  19. Voor die gene die dit zullen lezen hoop ik dat het interessant is en misschien misschien de vraag kunnen beantwoorden hoe een vriendin van mij helemaal niks kon voelen... ? Mijn eerste keer truffels (psilocybe hollandia) begon ik met 10 gram. Setting: het park, samen met twee vrienden die ook truffels aten en drie nuchtere toeschouwers. (waar van één vriend die ook gebruikte, die ook 10 gram opgegeten had maar echt helemaal niks gevoelt heeft die nacht.) Het is niet het lekkerste om op te eten, het smaakte naar natte walnoten en daarna heel zuur. Daarom hebben we het in combinatie opgegeten met een danoontje wat een stuk beter smaakte. We hebben in het park ongeveer een half uur gezeten totdat we weg werden gestuurd, dus gingen we weer op de fiets op weg naar mijn oude basisschool. Na ongeveer een dik uur begon ik wat te merken doordat ik heel lachterig werd. Ik werd wat terug getrokken en ging naar de luchtstaren, naar een vliegtuig wat ik maar bleef volgen. Ik irriteerde me heel erg aan iedereen die nuchter was, behalve Sebas die ook truffels gegeten had, waarmee ik in m´n space goed mee kon praten. Net of zaten we op de zelfde frequentie. Maar wij hebben ook gesprekken gehad dat we elk over totaal verschillende dingen hadden, waardoor alles wat er gezegd werd niet echt op elkaar aansloot. Veel zinnige gesprekken met nuchtere personen kwam er niet echt uit voort. Samen met Sebas waarmee ik het goed kon vinden die nacht gingen we naar zijn muziek luisteren. Het luisteren naar zijn muziek was lekker, ik zakte binnen een paar seconden helemaal weg in het nummer en vergat de rest om me heen. We gingen heel dicht bij elkaar staan wat heel vaag was omdat ik zijn hoofd in grote lijnen zag en de rest wat vaag. Maar het was ook net of zag ik wat scheel tegen zijn hoofd aan, en hadden een tijdje dat we geen besef hadden hoe dicht we op elkaar stonden. We kregen de behoefte om een stuk te gaan lopen. We gingen het schoolplein af en net als wat Sebas ook zei: we gaan een nieuw hoofdstuk in. Zo liepen we het plein af en kwamen een klein groepje meiden tegen. Ik denk dat ze heel raar naar ons hebben gekeken ook omdat ik de hele avond al met een big smile rond liep. Eenmaal aangekomen bij het groepje meiden begon Sebas met de meiden te praten en ik met m'n big smile kon het gesprek niet volgen wat er precies gezegd werd. Ik voelde mijn hele lichaam golven, waardoor het moeilijk was om er bij te blijven. We hebben het die meiden droog verteld wat te hadden gegeten en liepen weer rustig door. Ik zei tegen Sebas volgens mij snappen ze ons niet, terwijl ik de gene was die het zelf meer niet snapte. We kwamen weer terug naar het schoolplein waar ik op het bankje ging zitten. Chips eten en water drinken was weer een hele andere belevenis omdat alles niet als normaal aanvoelt. Water gleed als een klomp naar binnen en de structuur van de chips voelde ook heel apart. Net als mijn handen die ook 10x anders dan anders aanvoelde dan normaal, zo was mijn handen uit m'n zakken halen, mobiel pakken en mijn riem af te doen om te pissen heel raar. Ik heb het later nog omschreven : Het is net of slapen je handen maar dan veel heftigere prikkels.(misschien kwam dat doordat het ook heel koud buiten was) Om te roken lukte me niet echt goed , ik nam een hijs en hield het wat in, en ik wist even daarna niet meer of ik nou al een hijs had genomen ja of nee. Om aan een maatje te vertellen hoe ik me ik me voelde was zo moeilijk, ten eerste omdat ik niet uit m'n woorden kwam, ten tweede omdat het lastig uit te leggen is en ten derde wat ik wou vertellen had ik in m'n hoofd en dan zou ik het zeggen en dan was ik het al helemaal weer kwijt. Dat kwam echt doordat ik in het golvende gevoel waar ik in mee ging ( wat ik continu had ) wat het lastig maakte om zo een gesprek te voeren. Sebas wou al een tijdje terug naar huis, maar ik had de gedachtes dat fietsen mij niet zou lukken en ik moest mijn sleutel ook uit mijn zak halen, wat een hele opgave leek maar dat eigenlijk helemaal niet zo was. Toen het ook nog lukte was ik best trots. Dus wij stappen op de fiets naar mijn maat zijn huis, waar we op de bank ploften en lekker tv gingen kijken, de lampen waren heel fijn en de tv was feller dan normaal. Het NOS Journaal kwam er tijdens het zappen snel voorbij komen, maar ik zag de presentator in grote lijnen net als een tekenfiguur. Niet dat hij sprekend als een tekenfiguur was getekend, maar het leek er wel wat op. Om deze nacht kort te beschrijven; heel gezellig maar apart! Het was een soort tv scherm waarna ik soms zat te kijken of een schilderij. Heel vaag. En het meeste wat ik om deze avond heb gezegd: Ik snap echt helemaal niks van. (van wat er gezegd werd tot hoe ik me voelde)
  20. Over 2 weken staat er weer een truffeltrip op het programma en ik dacht laat ik eens een trip report maken van mijn eerste keer. Setting: Mijn ouders waren op vakantie en ik en mijn broertje waren alleen thuis. Mijn broertje T ging met een stuk of 5 vrienden voor de eerste keer truffels doen en nodigde mij en een vriend B van mij ook uit. Rond 10 uur zouden mijn broertje en zijn vrienden het gaan innemen, ik, B en 2 andere vrienden van mij zouden rond 10 uur bij mij thuis zijn. Toen we aankwamen rond 10 uur hadden mijn broertje en zijn vrienden de truffels net 5 minuten achter de kiezen en B had er ineens geen zin meer in... Een van de vrienden van mijn broertje was zo vriendelijk om mij uit te leggen hoe en hoeveel ik in moest nemen en toen de truffels gezellig in mijn eentje genuttigd. Wat: Mexicana truffels 2/3e portie. Tripreport: Ons huis heeft 2 woonkamers, mijn broertje en zijn vrienden zaten in de ene woonkamer en ik zat met mijn vrienden in de andere woonkamer. Mijn vrienden waren een beetje aan het drinken en we keken naar southpark. Ik was een beetje gespannen en we waren wat aan het praten, af en toe vroegen mijn vrienden of ik al wat voelde maar dit was nog niet zo. Na een klein half uurtje begonnen de kleuren van de tv steeds levendiger te worden.. in het begin hield ik dit nog een beetje voor mezelf maar naarmate ik steeds meer voelde dat het begon te werken had ik heel erg de behoefte te vertellen hoe ik me voelde. Mijn vrienden hadden dit ook nog nooit meegemaakt en zei waren een goed publiek om aan te vertellen. In het begin merkte ik vooral veel visuele effecten, de kleuren waren heel erg levendig en warm en mooi! Mijn vrienden begonnen er ook heel raar uit te zien, de een was een beer, een ander was een luipaard en de laatste was vooral zalm van kleur. Ik begon me ook steeds raarder te voelen, maar wel heel fijn, ik zat echt lekker in mijn eigen lichaam. Ik werd ook heel enthousiast met vertellen en op een gegeven moment stond ik de hele tijd te praten. Ik voelde me als Valerio Zeno op een of andere manier en dit heb ik ook meerdere malen gezegd. We deden niet zo gek veel behalve naar mijn verhalen luisteren en ik vroeg me de hele tijd af of ik me dit de volgende dag nog kon herinneren. Na een half uurtje a uurtje trippen besloot een van mijn vrienden om naar huis te gaan. Met hem mee lopen naar de gang en voordeur was een heel leuk avontuur! Het lopen was heel apart en raar maar wel heel leuk! Toen was ik nog met 2 vrienden een beetje aan het chillen in de ene woonkamer, beetje gepraat en gedaan en op een gegeven moment gingen we naar de keuken. Ik had op een gegeven moment kauwgum in gedaan en dit was heel erg apart. De smaak deed me niet zoveel maar het kauwen was heel erg raar en leuk. Het kostte me extreem veel moeite om de kauwgum van de een na de andere kant van mijn mond te verplaatsen en ik moest hiervoor mijn hele hoofd mee bewegen en de zwaartekracht zijn werk laten doen:p De andere 2 vrienden sproken af om om 12 uur naar huis te gaan en op de magnetron was de tijd te zien, 10 voor 12. Het hele idee van tijd ging een beetje aan me voorbij, die 10 minuten duurde ook heel erg lang terwijl het heel erg leuk was. Om 12 uur gingen mijn andere 2 vrienden naar huis en B had toch wel een beetje spijt dat hij niet mee had gedaan. Mijn broertje en zijn vrienden waren nog steeds in de andere woonkamer aan het chillen en ik moest nu gaan besluiten wat ik de rest van mijn trip ging doen.. Ik had nog een PS2 op mijn kamer staan en ik besloot deze beneden aan te sluiten en te spelen. Dit ging zonder enig probleem en ik ging Dragon Ball Z tenkaichi 3 spelen. Dit was echt fantastisch, de poppetjes deden precies wat ik wilde en ik won zonder moeite van de computer, het ging allemaal vanzelf. Nadat ik dit een tijdje had gespeeld ging ik me aansluiten bij mijn broertje en mijn vrienden. Een aantal waren bezig met de rubiks kubus en ik besloot het ook te proberen. Nuchter kon ik dit in anderhalve minuut en ook dit was geen probleem! Echt bizar, helemaal op automatische piloot loste ik de kubus op. Iedereen was onder de indruk en wilde weten hoe snel het ging, ze dachten dat het een goed idee was om het op te nemen met een telefoon en vervolgens te kijken hoe lang het duurde. Ik had het niet zo op foto's en video's dus we hebben het niet gedaan. Mijn broertje was met een voetbal trucjes aan het doen en dit ging ook kei goed. Op een gegeven moment zaten we met zijn allen op de bank met de tv aan een beetje te kletsen. We waren met zijn 7 man tegelijk een groot gesprek aan het voeren dat nergens over ging. Mooi was dat er altijd wel minimaal 1 ongelooflijk voor zich uit aan het staren was en met zijn gedachten compleet ergens anders was. Ik heb dit ook een paar keer gehad en mijn gedachtes namen me helemaal mee op reis, het maakt niet uit waar je aan dacht maar je ging gewoon heel erg diep. Mooie was dat negatieve gedachte gewoon direct uit mijn gedachten verdwenen! Als een soort schild die alle negatieve gedachten deed afweren. Op tv was de cabaret show van Najib Amali te zien, normaal niet zo fan van Najib en ook nu was het niet super grappig want het was totaal niet te volgen:P Maar op een gegeven moment maakte hij een grap waarbij hij ineens in slow motion begon te praten. Dit was echt een schok voor iedereen! Dit hadden we echt totaal niet verwacht en ondanks dat we de grap niet begrepen hebben we hier heel hard om moeten lachen! Na een tijdje besloot ik naar boven te gaan en rustig in bed nog een beetje tv te kijken. Ik was aan het zappen en ik zette uiteindelijk poker op. Ik leefde extreem mee met de spelers en omdat ik kon zien welke kaarten iedereen had wist ik of de spelers wel of niet mee moesten gaan. Ik was voor iedereen en hoopte ook elke keer dat de spelers de juiste keuze zouden maken, als ze dit deden was ik blij en zo niet dan voelde ik me neutraal. Uiteindelijk de tv uitgezet en met een voldaan gevoel gaan slapen. Al met al was het een fantastische ervaring! Ik had me alleen totaal niet voorbereid wat achteraf toch wel jammer is. Ik heb het hierna nog een paar keer gedaan en dan met wat meer voorbereiding, muziek is bijvoorbeeld iets dat extreem veel toe kan voegen aan een trip!
  21. Locatie: Mijn huis en buiten Voorwerpen: Breaklight, Laptop en paaseieren Truffel: Tampanensis 15 gram Personen: Alleen ik Vandaag was het eindelijk zo ver. Mijn eerste truffeltrip. Na veel te hebben gelezen was ik heel enthousiast en kon ik niet wachten. Ik woon nog bij mijn ouders alleen dit was geen probleem want het hele huishouden lag al diep te slapen rond half 12 [23] Ik begon water te koken en pakte een beker klaar met de cup a soup en truffels. Toen ik uiteindelijk de truffels klein had gemaakt en in de cup a soup had gedaan was het zo veer. [00]Ik liep naar de huiskamer toe waar de laptop stond met allemaal links klaar voor gebruik. Ik besloot comedy central aan te zetten terwijl ik het weg werkte. De eerste paar happen en slokken gingen nog wel maar toen werd het ineens wat moeilijker. Ik ging een paar keer echt bijna over mijn nek. Dit kwam niet door de smaak, maar door het idee en de toch ietwat aparte smaak daardoor. Dit vond ik wel erg jammer en hoopte dat het snel zou afzakken. [00]Ik voelde nog steeds niks. Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voordat het begon te werken. Ik had op internet gelezen dat het na 20 minuten zou beginnen te werken. Het enigste wat ik voelde was maagzuur dat redelijk snel omhoog kwam. Ik liep zo snel als ik kon naar de bijkeuken. Deed de deur van het slot en stond bijna over te geven in de achtertuin. Er kwam echter bijna niks uit maar toch wat. Dit luchtte enorm op. Mijn hoop dat het zou werken zakte een beetje af. Ik ging vervolgens weer naar binnen en kwam even bij terwijl ik tv keek. [00] Toen ik daar weer zat was het net alsof alles in één keer donkerder waas dan normaal. Met mijn toen al wat minder nuchtere hoofd dacht ik dat ik het me verbeelde. Toen ineens was alles weer licht. Ik keek wat om me heen en het leek wel alsof de tv langer en breder werd als ik er lang naar staarde. Toen besloot ik de tv uit te doen en wat muziek aan te zetten. Ik klikte het album “Wish You Were Here†van Pink Floyd aan, en begon te relaxen. Ik voelde me heel relaxed en luisterde naar het magische geluid van Pink Floyd. Toen besloot ik mijn ogen dicht te doen en die waren ook direct weer open toen ik het gevoel had iets over mijn been heen liep. Het bleek uiteindelijk niks te zijn, maar ik begon wel al lichte closed eye visuals te krijgen. Dit vond ik heel erg gaaf en besloot mijn ogen een tijdje dicht te houden ^^ Toen ik ze open deed was de laptop niet meer recht. Het leek een soort driehoek. Hier kon ik niet bij. Toen keek ik naar mijn broek en mijn broek leefde! Toen ik dichterbij keek bewoog mijn broek gewoon. Het leefde. Ik begon me toch blij te worden toen ik dat zag. Ik wist dat je ging hallucineren. Maar dit had ik nooit verwacht. Toen ineens kreeg ik de drang om naar buiten toe te gaan. Toen ik opstond voelde ik me een reus in een hele aparte wereld. [1] Ik stond in de bijkeuken mijn jas en schoenen aan te trekken. Toen ik de deur open deed en naar buiten stapte was ik niet meer mezelf. Ik was een “space cowboy†Het huis was mijn basis, en ik was nu op een onbekende planeet. Ik begon wat te lopen. Het waaide best wel heel erg hard en het was koud die dag. Alleen ik voelde de kou natuurlijk niet Toen bedacht ik me ineens ik heb een breaklight in mijn jaszak. Ik haalde hem eruit brak hem doormidden en het begon langzaam licht te geven. Ik deed hem met een touwtje dat ik erbij kreeg om mijn nek heen en dat was mijn magische veiligheidsstaaf geworden. Deze heb ik overigens in mijn hele trip dicht bij me gehouden. Toen ik een stukje had gelopen begon ik te praten en dacht ik “Wow..een stem. Die heb ik helemaal niet nodigâ€. Ik keek naar de volle maan en dacht ineens aan mezelf. “Ik ben hier nu niet. Ik lig op de bank in de huiskamer. Mijn innerself loopt hier nu rond†Zo voelde het toen voor mij heel even. Toen ik besloot richting huis te lopen weer keek ik op naar de man en de man was niet rond meer, maar het kreeg een vorm. Het werd een grofgetekende vlinder. Ik stond met open mond te kijken naar de vlinder in de lucht. Het gaf me een goed gevoel dat die vlinder me overal naartoe volgde, en het licht in het duister was voor mij. Ik besloot nog maar wat verder te lopen. Ondertussen was ik druk in gedachten of het nou een vlinder was of niet. Toen ik al een tijdje liep keek ik voor de zoveelste keer omhoog en nu was het geen vlinder meer, maar het was een groot kristal geworden. Mij brein vond dit echter niet zo fijn, en ik besloot zo snel mogelijk weer naar huis toe te gaan “mijn basisâ€. Het kostte me wel moeite om weer naar binnen toe te gaan omdat iets in mij wel de hele nacht buiten wou blijven. [1]Toen ik binnen kwam besloot ik wat te eten want ik had wel honger gekregen. Ik pakte een koekje en begon deze op te eten. Ik at wel heel erg raar. En het ging moeilijk. Ik heb ook wel een aantal keren in de spiegel gekeken en elke keer dacht ik weer “Wat zijn wij ook raar eigenlijksâ€. Ik voelde me moe maar wel trippy. Alles bewoog om me heen. Ik liep naar de bank die lekker zacht was, zette het album Abbey Road van The Beatles op en ging languit liggen. Als ik naar de gordijnen staarden was ik helemaal weg en leek het net alsof ik in een soort vallei stond. [2]Rond deze tijd kwam ik ook echt op mijn hoogtepunt van de trip terecht. Ik heb een paar keer eerder getript op xtc, maar ik heb het nog nooit zo intens gevoeld. En de closed eye visuals waren prachtig. Evenals de hallucinaties die ik kreeg met mijn ogen open. Ik was elke keer weer ergens anders. Dit is moeilijk te beschrijven en jullie weten natuurlijk allemaal wel waar ik het over heb En voor degene die het niet weet, je moet het echt zelf ervaren. Ik kwam ook op een gegeven moment op een punt waarbij ik de muziek echt voelde. Ik had wel één kleine inzinking waarbij ik dacht waarom leef ik? Wat is het nut ervan? Uiteindelijk zijn we allemaal alleen. En toen had ik het liefst iemand naast me. Maar naast dat, heb ik echt nog nooit zo genoten als in deze trip. De volgende keer maar Atlantis en zien wat voor trip die me brengt Ik denk ook dat ik het dan met iemand samen ga doen. Alleen trippen vond ik helemaal geweldig omdat ik alles kon wat ik ook maar wou, alleen toch had ik soms ook wel graag gewild dat er iemand bij was. Ook wil ik nog mijn complimenten geven aan magictruffels voor de snelle en discrete levering. Dit was echt iets om nooit te vergeten. De volgende keer ga ik echter wel alles fijn malen. Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn tripreport Dit was het wel zo'n beetje samengevat PS: Dit is niet 100% nuchter getypt. Tijdens de trip heb ik wat opgeschreven en na de tijd de rest Edit: Wat ik ook nog heb gedaan is, ik ben op facebook geweest om een maat op te zoeken waarmee ik contact op zou nemen tijdens de trip om te laten weten dat alles relaxed ging. Ik kon niet normaal naar de foto's van de mensen kijken. Dat was gewoon raar. Moeilijk om uit te leggen. Dit had ik weg gelaten en vond het wel leuk om het er nog bij te zetten Ik herinner me weer steeds meer, maar ik laat het report verder voor wat het is Hier nog eventueel een link over mijn muziek tijdens de trip muziek/mijn-tripmuziek-tijdens-mijn-eerste-truffeltrip-t524.html
  22. Hallo iedereen op dit forum Ik ben vrij nieuw in ieder geval als geregistreerd lid, ik heb al wel heel wat rond zitten spitten op dit forum vanwege de vele leuke topics. Maar we zijn hier natuurlijk voor een trip report dus let's go. Trip info: Wat?: 10 gram Atlantis (Inner visions) Waar?: Thuis Met wie?: Alleen Hoe laat?: 8 uur was tijdstip van inname, 9 uur begon de trip pas echt. Na mij twee jaar verdiept te hebben in trip middelen als Paddo's en truffels had ik besloten dat het in 2013 er maar eens van moest komen om er zelf achter te komen wat dit nou allemaal is. Ik had 10 gram Atlantis besteld van het merk Inner Visions, een echte reden had ik niet om deze te kiezen maar de naam sprak mij wel aan. Toen ik de volgende dag de postbode in de verte al zag aankomen kwam er gelijk een dikke smile op mijn gezicht het zou dan ook gelijk deze avond zijn dat mijn hoofd voor de eerste keer op vakantie ging. Ik had mij voorgenomen om na ontvangst van de truffels geen verhalen meer op het internet te lezen om zo enige invloeden van buitenaf te beperken. (een hoop drama verhalen zijn namelijk te vinden) Ik had het pakje met de truffel open gemaakt en schrok gelijk van de geur die mij tegemoet kwam, dit zou niet makkelijk worden om naar binnen te krijgen wist ik toen al. Vervolgens ongeduldig een mes gepakt en het in veel te grote stukken gesneden en vervolgens gemengd in vanille vla. Door de grote stukken ging dit met veel kokhalzen naar binnen maar het is me gelukt! Gespannen als ik was begon ik gelijk na inname wat om me heen te kijken, er gebeurde nog niks maar dit zou wel goed komen dacht ik. Inmiddels was het al kwart voor negen s'avonds en ik voelde nog steeds niks. Juist door de spanning die ik vooraf had gevoeld voelde ik nu een soort van teleurstelling dus ik rolde maar een jointje, dit ging echter op de auto piloot want ik had mij nog voorgenomen om de eerste keer maar niet te smoken. Vervolgens had ik na 10 minuten me jointje al op en was het 9 uur, ik voelde nog steeds vrij weinig dus ik besloot om op te staan. Dit was het moment dat moeder natuur ineens voor me stond en me een enorme opdonder gaf het was alsof er opeens uit de middel of nowhere een trein met volle snelheid op me afdenderde. Ik besloot om op me bed te gaan liggen nadat ik een bepaalde GOA Trance mix had aangezet en me koptelefoon met heel veel moeite op had gekregen. De truffel begon steeds harder te gaan en de lichte vervormingen die ik nu al een paar minuten had gezien sloegen om in tsunami's, de lange muren in mijn kamer kwamen naar mij toe en gingen van mij af, dit terwijl het plafond op en neer ging. Er hangt aan mijn plafond een lamp in de vorm van een zon en hoewel die er al jaren hangt viel die mij nou pas echt op. De zonnestralen/stekels aan deze lamp kregen een soort zwarte schaduw er om heen en werden steeds dikker, vervolgens zie ik een grote witte bal om de lamp heen draaien, eerst heel subtiel maar al gauw werd dit versneld tot het punt dat het één lange witte streep werd. Ik moest denken aan een aflevering van spuiten en slikken waarin die gast paddo's gaat testen, daar zit een stukje in dat die naar zijn handen kijkt, ik besloot dit ook te doen en betrapte mijzelf er vervolgens op dat ik hardop tegen mezelf zei ''Die lijntjes zijn zeker wel 80m breed'' Hierdoor kwam een enorm harde lachkick op zeker net zo hard als de eerste lachkick van wiet. Dit heeft nog zeker een uur of twee geduurd daarna werd ik rustig terug begeleid naar de realiteit. Al snel nadat de trip begon af te nemen ben ik in slaap gevallen (met me kleren aan ) om de volgende ochtend wakker te worden met een super vreedzaam en voldaan gevoel. Na deze positieve ervaring heb ik besloten om ook de paddo's een kans te geven en ik heb nu dus een growbox staan die al aardig de goede kant op gaat. Al met al vond ik de gehele trip in één woord GEWELDIG maar het werkelijke gevoel valt niet/nauwelijks uit te drukken in woorden. Ik was blij dat de enige negatieve dingen de smaak en geur van de truffel waren, ik was namelijk vergeten me handen te wassen na het snijden van de truffel en die geur hing dus de gehele trip om me heen dus dat gaat de volgende keer wel even anders. Voor de mensen die nog zitten te twijfelen of ze dit een keer moeten proberen heb ik maar een advies, gewoon doen! Ondanks dat ik het zeker nog vaker ga doen zal ik deze eerste keer nooit meer vergeten ik durf wel te zeggen dat ik de beste tijd uit me leven heb gehad. Tot zover mijn trip report, mocht ik nog wat vergeten zijn of als er vragen zijn just let me know
  23. Truffellaar

    2e Tampanensis-trip

    Gisteren heb ik voor de tweede keer truffels gebruikt. Laat ik hier maar een report over schrijven, om het voor mezelf een beetje op een rijtje te krijgen. De eerste keer dat ik truffels deed (ook Tampanensis), was ik bang voor een bad trip en nam ik maar 10 gram. Hierdoor werkte het bij mij niet zo goed. Set en Setting: Ik zou gaan trippen met A en T gaan trippen, twee vrienden. Om half 1 zou R ook komen, maar die zou niet meer aan de truffels gaan. Het was bij T thuis, omdat zijn ouders op vakantie waren. Hij had de woonkamer omgetoverd tot een waar trippaleis, genoeg lichten (rood/oranje/blauw) en had boxjes naar beneden gehaald voor muziek. Van tevoren hadden we bepaald dat we muziek op zouden zetten van MrSuicideSheep (http://www.youtube.com/user/MrSuicideSheep). Trip: We waren al even bij T thuis, maar nu het echt donker was, rond 21.00, kwamen de Tampanensis-truffels op tafel. De vorige keer vond ik de smaak zo vies dat ik nu besloten had er een vanille-toetje bij te eten. We begonnen te eten, en de smaak viel door het toetje reuze mee. A en T hadden er de vorige keer niet zo'n last van, en aten ze gewoon zo. A en T hielden het maar moeilijk in. Toen het bordje helemaal leeggesnoept was en we ieder 15 gram op hadden, zetten we muziek aan en gingen we liggen op de bank. Wachten dan maar. Rond 21.15 begon A de eerste dingen te voelen, hij had het al over lichte visuals en voelde zich gewoon goed. Ook T zag al wat visuals. Bij mij duurde het iets langer, maar toen ik op een gegeven moment naar de muur keek, zag ik die langzaam van me af gaan. Helemaal vet! Ik had dit de eerste keer ook licht, maar nu was het helemaal super. Ik zag ook steeds dingen bewegen in mijn ooghoeken, maar zodra ik erop focuste bleven ze normaal. De muur was heel interessant tot ik me op een gegeven moment omdraaide. Ik keek naar de leuning van de bank waar ik op lag. Ik voelde me heel erg verbonden met de bank. Op dat moment deed T een lamp aan waardoor de vloer blauw kleurde. Ik zag allemaal stof op de vloer liggen, maar het ene moment waren het maar een paar stofjes, en toen veel meer. Ook het laminaat kwam op sommige plaatsen omhoog, of ging juist naar beneden. Heel mooi schouwspel om te zien! Toen bedacht ik me dat ik graag een sigaret wilde, ik zette mijn benen op de grond, en zag alle glowsticks op tafel liggen. Ik pakte er een op en keek ernaar. Ik was allang vergeten dat ik een sigaret wilde, want dit was veel interessanter. De reis om mijn schoenen aan te doen en mijn jas te pakken leek toch veel te groot. Toen ik dit zei moesten A en T er hard om lachen maar ik was hartstikke serieus! Op een gegeven moment besloot ik op aanraden van A en T mijn ogen dicht te doen en te kijken naar de CEV's. Moeilijk uit de leggen hoe ze eruit zien, maar het waren allemaal kleine vormpjes die in spiralen ronddraaiden en steeds wisselden van plek. “Kijk dit nou! Zo fucking blij!†riep A over zijn CEV's en hij moest hier enorm hard om lachen. Door zijn gelach werden de vormpjes in mijn CEV's langzaamaan Patrick Ster en lachende Mario-paddestoelen. Ze werden steeds kleurrijker en vrolijker. Toen T aan A vroeg of ze 2D of 3D waren begonnen ze bij mij ook opeens 3D te worden. Steeds dichterbij, en dan weer weg. De muziek werd steeds mooier en vrediger naarmate het later werd. Mijn armen gingen omhoog, en bewogen heen en weer. Toen ik hiernaar keek voelde het niet alsof het mijn eigen armen waren, maar die waren er gewoon. Ik was alleen mijn zicht. Alles wat ik van mezelf zag voelde niet als mij, alleen mijn ogen en hersenen. Toen ik wat meer focuste op mijn handen, zag ik dat er een slow-motionspoor achteraan kwam. Heel freaky, maar T had al gezegd dat dat zou gebeuren. We begonnen een beetje te praten over wat we zagen, en toen stelde T voor om een rondje buiten te lopen. A zag dit niet zitten, maar ik en T zijn een stukje gaan lopen. ID-kaart mee voor het geval dat. We vonden het allebei erg spannend , en liepen naar een stoplicht. Er was geen verkeer, maar T drukte toch op het knopje om het stoplicht op groen te laten gaan. Dat gebeurde niet meteen en toen stonden we daar te wachten bij een leeg kruispunt. Meteen kwam er een meisje om een hoekje gefietst waarna ik snel ben gaan lopen, ondanks dat het nog rood was. ‘Anders lijk je fucking stom' dacht ik nog. Er zijn zoveel regels waar je je aan moet houden in deze maatschappij. Je kunt niet eens een stoplicht oversteken zonder je aan bepaalde regels te houden. Zelfs als ik me houd aan de regels van de overheid, vinden mensen je nog vreemd als je niet door rood loopt. Je moet je altijd aan sociale regels houden, en dat sloeg toen wel bij me in. We liepen verder naar een stukje gras. Hebben daar even op een heuveltje gelegen waar niemand ons zag en omhoog gekeken naar een boom. Alle takken stonden precies in zeshoeken bij mij. T vertelde later dat hij ze in vierkanten zag. We hebben daar nog even naar bomen staan kijken zijn toen teruggelopen. Lopen duurde wel lang maar het gingen volledig automatisch. Toen we weer bij de voordeur stonden, kwam de kat van de buren op ons af. We aaiden hem en T zei dat hij best mee naar binnen mocht. We lieten de deur open en de keuze was aan de kat zelf. Hij besloot naar binnen te komen, en ik ging even kijken hoe het bij A was. A vertelde dat hij minstens een half uur op zoek was geweest naar een aansteker, en in slaap was gevallen op de bank. Hij had zichzelf hierbij horen snurken en zien slapen. Ik gaf A zijn aansteker en ik ging weer bij de kat kijken en deze besloot net weer naar buiten te gaan. We hebben nog even gechillt, en toen kwam R. We wisten nu dat het half een was, maar voor ons gevoel waren we al zes uur bezig. We hebben wat met hem gepraat, en een kinderfilm opgezet. Op die manier zijn we uitgetript. Na nog een andere film zijn we om een uur of zes naar huis gegaan. Uitstekende trip! Volgende keer neem ik wel een iets sterkere, maar voor een eerste goede trip was het helemaal prima!
  24. Zephyrus

    10 gram Atlantis

    Goeiemiddag aan allen! Alhoewel deze report over een trip gaat die al 2 maanden geleden plaatsvond, moest ik hem toch delen. Ik woon in België en er wordt in mijn omgeving heel wat wiet gesmoord, maar men spreekt nooit over truffels, wat in mijn mening wel bizar is aangezien het 'legaler' is dan wiet, en het ook een veel sterker effect heeft. Anyways, here we go: alleen thuis, in de woonkamer. Alle gordijnen waren toe, lichten aan en de elektrische verwarming (met een vlam dus) stond vrij hoog. Het was iets van 23 graden. Ik was heel zenuwachtig dus besloot ik om naar een bekende film te kijken (Shawshank Redemption) om me als het ware een beetje op m'n gemak te voelen. Ik at ze zoals voorgeschreven op door heel goed te kauwen. De smaak viel enorm tegen, dus ik pakte een flesje Corona om de smaak weg te krijgen. Zo bleef ik een 40-tal minuten naar tv kijken. Ik voelde me totaal niet gek of high of wat dan ook. Na die 40 minuten ging ik naar het toilet waar een spiegel staat. Het was een enorm raar gevoel om mezelf te zien, ik kreeg er haast een lachbui van. Ik ging terug in de zetel zitten en toen begon het echt te werken, héél subtiel en traag weliswaar. De ene lachbui kwam na de andere, dingen begonnen te vervormen. De gordijnen gingen van links naar recht, een kartonnen doos werd rond, en dan weer normaal. Ik had alle aandacht verloren van de film en ik besloot die dan ook uit te doen. Ik zette in de plaats een cd op met Afrikaanse muziek, heel cheesy maar ach. Die muziek was f-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h. Ik hoorde mensen drummen, er werd gezongen en gedansd. Terwijl ik op de zetel lag, sloot ik m'n ogen en ik bewoog m'n hoofd ritmisch heen en weer. Het was alsof ik daar was, bij de mensen die die muziek maakten. Het was zo intens en spiritueel. Vervolgens keek ik om me heen en op het uiteinde van de zetel lag een knuffel van een giraf. De vlekjes van die giraf begonnen in twee groepen symmetrisch met elkaar te dansen op de muziek. Daarna dronk ik wat van m'n flesje Corona, ik keek naar het gouden goedje en het schuim, en het deed me denken aan een leeuw die ik als het ware opdronk. Het is erg moeilijk om het uit te leggen, maar die hitte, de muziek, die 'leeuw' in het flesje, het was zo spiritueel en magisch. Wat ik ook nog goed herinner was het volgende. In onze woonkamer hangt er een blauwe schilderij met vreemde vormen in. Als je in normale toestand naar die schilderij kijkt, zie je, als je lang genoeg kijkt, vage menselijke vormen. Toen ik in mijn toestand er naar keek, zag ik een vrouw en een man de liefde bedrijven. Ze waren in mijn ogen zelfs aan het bewegen! Ik zag leeuwen en kinderen die aan het spelen waren. Er zijn ook zwarte strepen op de schilderij. Ik zag die strepen bewegen maar de rest van het schilderij niet. Ook leek het alsof ik op een bepaald punt keek van de schilderij, en al de rest van mijn zicht werd vervaagd door vreemde wolken. Uiteindelijk ben ik zo'n 3 Ã 4 uur in de woonkamer gebleven. Toen het wat uitwerkte, ging ik naar m'n bureau en chillde daar nog wat op de computer en m'n playstation. Een van de redenen waarom ik dit nu pas schrijf, is omdat ik volgende week opnieuw Atlantis truffles ga proberen, maar nu met een onervaren vriend. We gaan wrss dezelfde setting doen. Ik kijk er alvast erg hard naar uit! Ik wil ook nog eens magictruffles bedanken voor de snelle levering en ook de mensen die hier trip reports deelden! Die reports maakten me heel wat geruster.
  25. Ok, dit is mijn trip reportje van zaterdag Wat ik me er nog over kan herinneren zal ik best proberen te beschrijven. Ik en G gingen de truffels eten. Mijn vriendin A was de sitter. Had ervoor gezorgt dat we alleen thuis zouden zijn wat ons een hele leuke avond heeft bezorgt. Rond 7 uur begon ik de truffels af te wegen. Mijn vriendin wou dat ik eerst begon met 5g. Mijn vriend G begon met 7g. We werkte de 1ste truffels naar binnen. De smaak valt 1st te vergelijken met walnoot. Maar zodra je goed gekauwd hebt veranderd dit echter in een vieze muffe smaak. Ik had zodra de truffels binnen waren een muzieksetje opgezet van ongeveer een uur. Na ongeveer 20 min begon ik aan een lachkick die zeker 5 volle minuten heeft geduurd. 20 min daarna, voelde ik een vrij sterke high opkomen. Ik had ondertussen 3 gram bijgenomen. Mijn maatje G, zei dat hij het begon te voelen in zijn spieren. Hij vertelde niet echt veel, maar je zag dat hij ver weg was Onze living is gedeeltelijk licht geel. 1 muur daarvan is orange. Ik had me moeders laptop gebruikt voor muziek en men Playstation voor de tv gezet om film te kijken. We begonnen 1st met het bekijken van Black ops 2 funny killcams enzo. Dit was dan ook erg geslaagt. We gingen alledrie plat van het lachen. Toen ik een filmpje wilden tonen op de laptop, en ik dus even gefocused was op het scherm, toen ik me omdraaide flashte het plafond een aantal seconden orange Erg vet. Dan besloot ik een sigaretje te roken op het terras. Ik had zicht op de straat en een aantal geparkeerde autos. Zodra ik mijn terras opging, flashte de rijbaan even knalrood! De autos blonken erg hard en deuren zagen er enorm interesant uit op dat moment. Toen ik terug naar binnen ging, was alles weer even normaal. Het komt inderdaad in golven. Toen ik na 5 min naar mijn vriendin keek, had zij even een zwarte streep over haar hele gezicht (alsof er een auto over haar hoofd had gereden) Zij moest natuurlijk erg hard lachen. In onze living staan ook een aantal lampen (geen idee hoe je dit in het Hollands zegt) dus ik noem het gewoon even een lamp met een kap erover. Wat enorm veel sfeer gaf. Nu was het zo dat de lampenkap een soort patroon vormde op het plafond. Dit had niets te maken met de trip. Maar dit was wel ons testje om te kijken of het nog aan het werken was Wanneer ik er naar keek, begon het erg te verkleuren en vervormen. Ook erg vet om naar te kijken. Dan dacht ik er plots aan om mijn ogen toe te doen. Toen ik dit deed, wist ik 'ik ben aan het trippen'. Wat ik allemaal te zien kreeg toen ik mijn ogen dicht deed. Niet te beschrijven. Maar zal het toch even proberen. Ik had vlak ervoor een zwavelstokje aangestoken. Toen ik mijn ogen dichtdeed, had ik net een bril op waarvan de randen versierd waren met de sterretjes van het zwavelstokje. Dan zag ik opeens in het rood SLAYER verschijnen dat stillaan vervormde naar een kernontploffing/paddestoel achtig patroon. het cijfer 190 zag ik ook plots verschijnen. Kortom, bizarre maar toch mooie fashineerende dingen. Na ongeveer 5 uurtjes begon het stilaan uit te werken. De CEVs werden lichter, de kleuren werden terug normaal. Kortom, mijn 1ste ervaring met magic truffels was geslaagt en enorm leuk! Volgende keer wil ik toch wel graag wat sterkere visuals PS; ik las hier ergens op de site dat je 15% korting krijgt op je volgende aankoop als je een trip report schrijft?