Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'atlantis'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

84 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, 25e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ik wilde weer de hogere sferen bezoeken, even weg van de zwaartekracht die het dagelijks leven en alle rompslomp die daar bij komt kijken non-stop op je uitoefent. Tijd om de vleugels weer uit te slaan en een paar uur te vliegen. Goed hongerig at ik de 15 gram Atlantis op, muziekje en visualizer aan en tijd om te chillen op de bank. De visualizer stelt me al tot rust, zo mooi zelfs nu ik nog niet trip… Dat mensen zoiets gemaakt hebben, prachtig (zelfs al is het gegenereerd door automatische algoritmes). Misselijkheid overvalt me, ik moet bijna kotsen maar ik houd het binnen, wetende dat het een goed teken is en dat de trip snel zal beginnen. Ik ga op bed liggen en sluit mijn ogen. Het was een flinke portie en ik was echt goed hongerig dus ik had al vrij sterke visuals verwacht maar zag ze nog niet echt. Ik hoopte op contact met aliens of andere wezens, maar in tegenstelling tot wat me regelmatig overkomt voelde het nu niet alsof mijn gezicht in een bepaalde vorm gedrukt wordt, bovendien voelde de kamer een beetje leeg (normaal gesproken op Atlantis voelt het vaak alsof er meerdere entiteiten aanwezig zijn). Nu voelde het alsof ik alleen was en de spirituele wezens ergens anders andere dingen te doen hadden. Nouja, de muziek klinkt wel goed en misschien komt het nog. Opkomst en liefde Visuals verschijnen subtiel en ik begin me goed te voelen. Euforisch is een sterk woord, maar in lichtere mate leek het daar op, wat mij extra blij maakte omdat ik dit gevoel al héél lang niet meer gevoeld had zelfs in mijn laatste 3 trips niet. Ik had het gevoel dat ik sinds ik een relatie terecht gekomen ben vrij 'numb' was, dat ik sindsdien fysiek nooit echt hele sterke gevoelens gevoeld heb (behalve bij aanraking, intimiteit en daarna, maar dat is weer een ander soort gevoel). Wat ik toen apart vond en mij deed afvragen of ik überhaupt wel verliefd was, omdat ik die opwinding en vlinders die daar meestal mee gepaard gaan niet echt voelde. Toch was ik dit wel want ik merkte het verder aan vrijwel alles. Misschien ben ik het gewoon ontgroeid dacht ik, en omdat het allemaal toch nog steeds heel fijn voelde maakte ik me verder geen zorgen. Nadat het uitging heb ik wel weer sterke (negatieve) fysieke gevoelens ervaren, maar zelfs dat was relatief kort (mentaal duurde het veel langer en ben ik er nog steeds niet van verlost). Hoe dan ook, het voelde weer goed om terug te zijn waar ik was toen ik met truffels begonnen ben, dit (licht) euforische gevoel ofwel de 'body high' die je vaak ervaart bij het opkomen van de trip. De muziek leidt de weg en ik stoor me als een nieuw nummer begint. Veel te druk, ik gooi het nummer uit de afspeellijst en spoel door naar een volgende. Dat is beter. Een ietwat droevig gestemd nummer verschijnt, maar het is tegelijkertijd erg mooi en laat mij lekker nadenken over veel dingen. De oneindigheid van het universum, waarom ik me eigenlijk zo druk maak over deze mislukte relatie als het universum zo mooi is. Ik zie mijn vader voor me en moest denken aan een mailtje die hij stuurde waarin hij voorstelde om in januari ergens heen te gaan. Ik zei dat het goed was als ik niet druk was met mijn studie en werd een beetje verdrietig dat ik altijd zo reageer bij hem, terwijl hij zoveel liefde geeft en heeft gegeven en gewoon graag iets leuks wil doen met zijn zoon. Ik vraag me af hoe willekeurig het is dat ik dit nu zo meemaak en probeer aan een ander persoon te denken. Ik zie mijn nu ex-vriendin voor me, zo mooi is ze en ik voel me verdrietig dat het niet verder kan, net als dat ik net mijn vader voor me zag die veel liefde voor mij voelt zie ik nu ook de liefde die ik voor mijn ex-vriendin heb. Dan vraag ik me af of er eigenlijk niet maar één soort liefde is en of het niet hetzelfde is, het lijkt best wel op elkaar namelijk. Dus ik bedenk me dat hoewel ik niet meer haar vriend kan zijn, we nog wel als vrienden verder kunnen en ik voel me opeens veel beter. Ik voel heel veel liefde voor haar om wie ze is, zo'n prachtig mooi iemand en het maakt opeens niet zoveel meer uit welke relatie ik tot haar heb, of ze nou een vriendin is of ik haar meer als zus zie, de liefde die ik nu ervaar verandert niet. Al mis ik wel dat ik haar nooit meer kan knuffelen en zoenen zoals we dat vroeger deden. Al deze liefde is heel mooi maar het heeft ook iets verdrietigs en ik probeer weer aan iets anders te denken. Ik zie allemaal mensen voor me, met allerlei verschillende achtergronden, dakloos, derde wereldland, vrijwilligers. Allemaal zijn ze op zoek naar liefde, niet romantische liefde maar de alles overkoepelende liefde die ik net ook ervoer. En ze geven het ook zelf en zijn daarin compleet zichzelf. Ook als de wereld wreed is of hun lot zwaar. Het zijn typische truffelgevoelens en gedachtes en ik hecht er veel waarde aan, maar meer dan normaal is mijn rationele geest nog aanwezig en ik bekijk het toch iets kritischer. Zo vraag ik me opnieuw af hoe willekeurig dit is, er is toch zeker ook slechtheid en egoïsme in de wereld? Echt goede liefdevolle mensen zijn eerder een uitzondering dan de regel, waarom zie ik dan alleen de liefde? Het is selectief, de truffels geven geen goed beeld van de werkelijkheid. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze me voorliegen. Ik baal een beetje dat ik mezelf niet compleet overgeef zoals ik dit in het begin van mijn truffeltrips deed, begin ik de illusie te doorbreken? Het maakt me in ieder geval niet gelukkiger, maar ik kan mezelf ook niet voorliegen. Desalniettemin was ik toch redelijk geëmotioneerd en als ik mijn ogen open deed merkte ik dat er traantjes mijn wangen over gerold zijn. Antwoorden Ik wil heel graag antwoorden, wat is het doel van het leven? Ik had er laatst nog een goed gesprek over met mijn ex-vriendin, dat ik door truffels geloof (of weet?) dat er zoveel meer is, dat het niet allemaal voor niets is geweest, dat er een doel geweest moet zijn ook als je het zelf niet doorhebt. Zij wilde zoiets ook graag geloven en ondanks dat ze net als ik heel sterk emotioneel is, dit alles extreem intens ervaart en zich er graag aan overgeeft, was ze te rationeel zei ze. Door het hele gedoe met haar en doordat mijn laatste paar trips nogal verwarrend waren was ik niet zo ontzettend overtuigd meer van mijn opvattingen. Dat er meer is dan we denken staat voor mij nog steeds vast, maar een doel, is die er wel? Omdat ik normaal gesproken altijd het idee had dat ik overal wel achter kon komen als ik aan het trippen was hoopte ik nu dan toch een definitief antwoord te krijgen, ik was er echt aan toe. Maar er kwam niks. Ik was alleen met mijn gedachten en had niemand om om raad te vragen. Geen aliens deze keer. Geen innerlijke alwetendheid. Ik had zo'n honger dat ik besloot om toch maar iets te eten. Terwijl ik mango at begon ik weer te denken aan de relatie die nu voorgoed over was. Ik werd steeds verdrietiger en de tranen begonnen steeds harder te stromen. In tegenstelling tot net met mijn ogen dicht waren de onderwerpen waar ik over nadacht meteen een stuk aardser en alledaagser. Ja ik ga haar en de mooie tijd die we gehad hebben heel erg missen. Ik had het eigenlijk allemaal al wel tot op zekere hoogte geaccepteerd, het was ook al meer dan een maand geleden inmiddels. Maar nu kwam het weer keihard terug, blijkbaar heb ik het toch nog niet helemaal goed verwerkt. Lekker dan, misschien had ik beter toch niet kunnen trippen… Dan speelt een leuk inspirerend nummer en ik zet de verdrietige gedachten van me af, zie het als een kans om hier sterker uit te komen. Het leven is vol mogelijkheden, je moet er alleen open voor staan. Hier was ik zo goed mee op weg voor ik aan deze relatie begon, als ik dat gewoon weer oppak is er niets aan de hand en gaat alles weer fantastisch worden. Ik kruip weer terug in bed, sluit opnieuw mijn ogen en denk na over een hele hoop dingen die ik nauwelijks meer kan herinneren. Ik ben een beetje verward vaak, schiet van de ene naar de andere emotie en gedachte en af en toe mompel ik wat en ik heb zelf niet eens door wat ik nou allemaal bazel. De gedachten gaan te snel voor mij om er nog echt iets zinnigs uit te krijgen. Het voelt chaotisch, maar niet gevaarlijk of alsof ik de controle helemaal verloren heb. Ik bedenk me dat ik helemaal geen zin meer heb om te leven, dat ik net zo goed dood kan gaan. Wat maakt het ook uit. Ik peins er nog een beetje over maar op een gegeven moment tik ik mezelf mentaal op de vingers en zeg, hé, het kan ook anders. Je kunt ook even blij zijn, alles niet zo serieus nemen. Meteen voel ik me beter, alsof er een last van me afvalt en ik bedenk me dat er nog zoveel paden voor mij zijn om te bewandelen en dat het zonde zou zijn om op te geven als er geen goede reden voor is. Het is allemaal meer gewoon een innerlijke gedachtegang en ik overweeg nooit serieus om een einde aan mijn leven te maken dus ik voel me niet in gevaar. Zoenend in de spiegel Als ik hier weer uit ontwaak en in de spiegel kijk zie ik een lelijk hoofd voor me en ik denk welk bestaansrecht heb ik eigenlijk nog? Als ik m'n shirt optil zie ik een prachtig atletisch lichaam en ik denk 'wow dat heb ik gedaan.' Ik heb het maximale gegeven, me op dit gebied maximaal verbeterd voor zover ik daar invloed over heb (en naar mijn eigen ideaalbeeld). Als mijn gezicht nou ook mooi was, maarja die is niet zo te vormen zoals je dat lichaam dat wel is… Jammer dat sterke contrast. Ik ga dichterbij staan en kijk mezelf goed aan. Misschien ben ik toch niet zo lelijk. Ik kijk mezelf diep in de ogen en ik zie verdriet, iemand die heel hard een knuffel, iemand die liefde nodig heeft. Ik begin mezelf te zoenen, tegen de spiegel, alsof ik in jaren niet gezoend heb en er al jaren naar verlang. Ik laat niet los en het voelt fantastisch. Het is niet de eerste keer dat ik mezelf zoen in de spiegel tijdens een trip, maar wel de eerste keer dat het zo goed en echt voelt. Waarschijnlijk omdat ik nu weet wat het is, terwijl ik hier voorheen geen ervaring mee had. Hoe dan ook, het voelt bijna net zo fijn als hoe het met mijn vriendin voelde en het voelt alsof ik meerdere minuten bezig ben. Er verschijnt een heel spoor op de spiegel, maar dit geeft niet en ik zoen lekker verder. Hierna voel ik me een stuk beter, het verdriet is weer even weg en ik heb tijdelijk de liefde ontvangen die ik nodig had. Jammer eigenlijk, zelfliefde is heel mooi maar het is niet heel makkelijk fysiek tot expressie te brengen, behalve als je aan het trippen bent dan. Waarom zijn we in tweeën gedeeld? Het leven zou zoveel makkelijker zijn als we al compleet waren, of compleet genoeg om ons niet incompleet te voelen als we geen relatie hebben. Want lopen relaties niet uiteindelijk toch altijd uit op conflict, de gevoelens vervagen, beide personen hebben door dat ze toch anders zijn, dat de ander jou toch niet helemaal begrijpt. Dat dat een leven lang wel zo is lijkt zo zeldzaam. De toekomst Ik ga het laatste uur van de trip in en voel me vol goede moed over de toekomst, ik ben me gaan realiseren dat ik best een leuke jongen en zal vast opnieuw verliefd worden en iemand vinden die dit gevoel deelt. Het zou raar zijn als het niet zou gebeuren. Ik durf het internet op mijn mobiel weer aan te zetten en chat nog een beetje voor zover ik mijzelf daartoe in staat acht. Zo slecht heb ik het niet, ik heb leuke vrienden en familie. Ik ben niet heel moe en geniet nog steeds veel van de muziek dus slaap half met de muziek nog aan. Op een gegeven moment is het dan toch echt tijd om te slapen, het is me niet helemaal duidelijk wat deze trip mij gegeven heeft, maar ik voel een fijn soort optimisme. De volgende dag denk ik er nog een beetje over na maar heb ik eigenlijk het idee dat ik niet heel veel geleerd heb. Het was geen hele visuele trip en ook niet echt heel filosofisch of bijzonder leuk of fijn. Het was een prima trip, maar bij lange na niet zo bijzonder als de trips die ik in het begin meegemaakt heb. Aan de andere kant was het in sommige opzichten wel een verbetering ten opzichte van de laatste paar trips, ik had het idee iets meer controle te hebben en ben minder verstoord door verwarring of negatieve gedachten. Ik heb zeker geen spijt van deze trip en denk dat het al een stap in de juiste richting was. Een aantal dingen over mezelf en wat ik zelf nou graag wil zijn me duidelijker geworden. De diepere vragen blijven onbeantwoord, maar dat komt vanzelf wel weer een keer vermoed ik. De dagen na de trip zit ik nog steeds een beetje met twijfel, de trip was een leuke afleiding geweest en in sommige opzichten stond ik weer speelser in het leven, maar tegelijkertijd heeft het ook de nare gevoelens van de break-up weer naar boven gehaald en ik heb nog steeds geen goed antwoord op de vraag waarom het leven alle moeite nog waard is. Cynisme is een uitermate lelijke gemoedstoestand en als je niet oppast verzuurt het alles wat het leven mooi maakt. Cynisme is de broedplaats voor haat en afkeer, wat alleen maar verder corrumpeert en alle levenslust verteerd. Ook voor de relatie had ik soms last van periode waarin ik me nogal cynisch voelde, met name over de mensheid en wat we elkaar, de planeet en andere wezens aandoen. Door de relatie viel dit weg, het leven leek alsof het te goed was om waar te zijn. Nadat de relatie uitging kwam het weer terug en daardoor voelde ik me regelmatig vrij slecht en maakte het me niets meer uit als ik zou sterven. Ik moest weer zien dat er zoveel meer is, deze trip had het me niet gegeven, misschien dat ik dan toch iets anders als Ayahuasca moet proberen? Ik zocht een beetje op ervaringen met Ayahuasca en de inzichten die men deelde bracht voor mij weer de inzichten uit eerdere truffeltrips terug. Bijvoorbeeld dat het leven een spel is en niet te serieus genomen moet worden. Dat het een leven een dans is en dat het enige zinnige dat je kunt doen je overgeven is aan de dans, zonder nadenken, zonder oordelen, pure overgave. Ik voelde me alweer iets beter maar het was nog geen sterk genoeg antwoord, ik zou het zelf weer moeten meemaken denk ik. Weer wat dagen later merk ik dat het toch niet zo geweldig gaat. Negatieve gedachten accepteren en ze er gewoon laten zijn is één ding, maar hoe ik me nu voel bij vlagen is gewoon niet gezond meer. Truffels zijn geweldig, maar ik heb toch het idee dat ik hier een ander soort hulp voor nodig heb. Misschien dat het dan toch tijd is voor Ayahuasca.
  2. Wie: Ik, 24e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Disclaimer: Waarschijnlijk niet de meest interessante trip om te lezen, maar gezien de setting (trippen kort na relatiebreuk) misschien toch enige leeswaarde voor hen die geïnteresseerd zijn. 0. Liefdesverdriet Mijn vriendin voelt zich niet meer verliefd, niet meer aangetrokken tot mij. Dit zei ze nadat we gezellig samen een film hadden gekeken, plannen hadden gemaakt om naar Parijs te gaan en intiem begonnen te worden. Het was erg emotioneel, voor haar, voor mij. Allebei veel gehuild, elkaar troost geboden. We wilden het zo graag, maar zij is mij steeds meer als een vriend gaan zien terwijl ik juist steeds meer verliefd op haar ben geworden. Kut. Maar veel meer dan verliefd zijn voel ik een veel mooiere en sterkere liefde voor haar, een liefde waarbij ik de meeste waarde hecht aan een toekomst waar zij het meest gelukkig is, ook als ik daar verder geen onderdeel van uitmaak en een andere man mijn rol overneemt. Toch doet het veel pijn en heb ik mij nog nooit zo verdrietig gevoeld als de dag na ons uit elkaar gaan. Het leven had haar glans verloren en op de fiets hoopte ik dat een auto mij aan zou rijden en er een punt achter zou zetten. Ik at nauwelijks en als ik at was het slecht ongezond voedsel, het maakte mij allemaal niets meer uit, een snellere dood klonk alleen maar gunstig. Door de dag heen een aantal flinke emotionele momenten ervaren waar ik in huilen uitbarstte, eindelijk begreep ik dan hoe het is om een romantische relatie afgebroken te hebben. Hoe de wereld nog kan functioneren ondanks dat dit toch vrij regelmatig voorkomt was voor mij even niet goed te begrijpen. Zijn anderen zo gevoelloos? Zo verknocht aan het dagelijks leven? Of zetten ze zich er gewoon over heen? Hoewel ik graag zou willen dat ik van al deze negatieve gevoelens afkwam, zou ik het ook niet oké vinden als ik ze opeens niet meer zou voelen, als ik door zou kunnen gaan alsof er niets gebeurd was. Hoe kut het allemaal ook was, in ieder geval geeft het aan dat ik ergens om gaf, dat onze liefde belangrijk geweest is. De volgende dag werd ik wakker en ik voelde niets bijzonders. Alle nare gevoelens waren weg. Hoe kan dat? Wil ik ze terug? Nee, toch niet. Ook als ik maar een paar uur van ze verlost ben ben ik al blij. Ik ging naar buiten, boodschappen doen en ik voelde me extatisch. Wauw. Wat is het leven toch mooi eigenlijk. Het was nog niet volledig verwerkt allemaal, een paar keer voelde ik me weer erg verdrietig, maar over het algemeen voelde ik me weer gewoon goed, of in ieder geval oké. De dag daarop voelde ik mij genoeg gedistantieerd van het hele gebeuren om er op te reflecteren tijdens een trip. Of om gewoon even lekker te trippen, wat ik inmiddels al weer een hele tijd niet meer gedaan had. 1. Armoede en lijden 15 gram Atlantis op een lege maag. Bah wat smerig. Ik kijk de documentaire 'Human' verder en ik begin me beter te voelen over de hele situatie nu ik al deze verhalen hoor van mensen die in armoede leven. Niet heel netjes misschien maar ik voel me blij dat ik een westerling ben en niet met al deze problemen hoef te leven. Liefdesverdriet, hoe pijnlijk ook, is nog altijd een oneindig veel kleiner probleem dan wat deze mensen door moeten maken. Ik trek mijn dekentje nog even extra over mij heen terwijl ik nadenk over het feit dat deze mensen zich kapot werken terwijl (of zelfs zodat) ik van al deze luxe kan genieten. En zelfs nu helpen ze me mijn lijden te verlichten doordat hun misère zoveel erger is. Als reïncarnatie bestaat vrees ik voor de levens die ik zal moeten leiden om dit alles weer in balans te brengen, maar goed dat zijn problemen voor later. In tegenstelling tot wat ik soms in andere trips ervaar voelde ik nu helemaal niet de behoefte om deze mensen te helpen of de wereld een betere plaats te maken, ik voel me er niet eens echt schuldig om, ik heb het toch niet (persoonlijk) veroorzaakt? 2. Zinloosheid van het leven? De trip begint in te kicken want de tijd lijkt te vertragen en de gezichten van de mensen in de docu vervormen. Geen zin meer in deze ellende, ik ga lekker muziek luisteren en in bed kruipen. Fijn, voelt goed. De closed eyes visuals zijn niet heel duidelijk maar wel aanwezig. In combinatie met de muziek is het een zeer plezierige ervaring en ik zeg dan ook 'dankjewel' zonder dat ik er controle over heb. Vol liefde en overtuiging, compleet oprecht. Zoals mijn vriendin ook wel eens tegen mij zegt of ik tegen haar. Maarja dat zit er nu niet meer in… Fijn dan toch dat het niet compleet bij haar ophoudt en dat er zelfs nu nog een situatie is waar het gebeurt. Ik droom lekker weg bij deze CEV's en muziek. Op een gegeven moment zie ik een docent professor voor me, ik vind hem een erg goede docent en een heel aardige man. Ik zie voor me hoe hij zijn best doet om een nieuwe jonge generatie iets bij te brengen over dierfysiologie. Hoe erg ik het ook waardeer, vraag ik me af: wat is het nut? Hoeveel hiervan onthouden mensen uiteindelijk na een jaar, een aantal jaren, een decennium? Maakt het hun leven beter, maakt het de wereld beter? Of is het uiteindelijk maar tijdsverspilling en is het een groot zinloos leven? Een leven van afleiding, geblinddoekt door de samenleving over wat er in andere delen van de wereld gebeurt? Wat maakt het uit dat deze docent een goed hart heeft? Levert het hem iets op? Net als de rest zal hij straks sterven, zullen mensen rouwen, verdrietig zijn. Er valt niets tegen te doen. Is dit nou leven? De beloning voor een leven lang goed zijn? Behalve dit cynisme ervoer ik ook weer sociale angsten of ongemakken. Schaamte. Miscommunicatie. Waarom? Truffels zijn heel mooi maar waarom moet dit (de laatste tijd) zo vaak terugkomen als ik keer op keer concludeer dat het onzin is? Ik vind het wel mooi geweest en tijd voor iets anders. 3. Relaties Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ik begon na te denken over de relatie met mijn vriendin. Eigenlijk was die heel goed en heel mooi. Geen idee waarom ik daar eerder zo vaak twijfels over had. En nu is het afgelopen. Hmm… Maar waarom eigenlijk? Man valt op vrouw, vrouw valt op man (in ons geval tenminste). Zij is heel mooi, zij is ook aangetrokken geweest tot mij dus ik moet ook iets hebben wat haar aanspreekt. Heeft ze zelf ook gezegd, zowel over persoonlijkheid als uiterlijk. Wat is dan precies het probleem? We willen allebei liefde, iemand die van ons houdt, iemand om van te houden. Waarom niet elkaar? Ik ben naar de keuken gelopen om misschien toch wat eten te maken maar ben daar te hard voor aan het trippen nog. Ik leun tegen de koelkast en stel me voor dat mijn vriendin haar armen om me heen slaat en me troost. Waarom kunnen we niet verder? Het is toch duidelijk? Zij voelt geen aantrekking meer, maar dit heeft ze wel gevoeld. Dan zou het toch ook terug kunnen komen? Op dit moment vraag ik me af of dit hele gebeuren niet één groot misverstand geweest is. Dit is te fixen, dit kan ik fixen. We hebben er veel te snel een einde aan gebreid, het direct opgegeven. Waarom? Er verschijnt een uitdaging en we nemen de benen. Zonde. Zo hoeft het niet te zijn. Als ik het haar uitleg gaat het allemaal weer goed komen. Het voelde echt als een doorbraak sinds de relatiebreuk. Ik begin het steeds minder te begrijpen en op een gegeven moment kan ik nauwelijks geloven dat het echt gebeurd is. Ik voel vrijwel geen connectie meer met wie ik was, die jongen met die vriendin. Natuurlijk heb ik een vriendin, waarom zou ik die opeens niet meer hebben? Het voelt alsof ik een psychose heb, alsof ik gek geworden ben nadat mijn vriendin me verlaten heeft en ik nu in mijn eigen illusiewereldje leef. Ik lees een brief terug die ik voor haar geschreven had en kan mij niet herinneren dat dit mijn woorden zijn, ook al is de brief slechts 1 dag oud. De dingen die ik geschreven heb lijken totaal niet met de werkelijkheid te stroken, althans niet met de realiteit die ik deze trip gecreëerd heb. Nee het kan toch niet waar zijn… Ik wil niet in die andere werkelijkheid leven. Ik besluit iemand op te bellen om te vragen wat er nou precies gebeurd is… Wordt niet opgenomen. Ik draai steeds verder door in mijn wanen en moet echt weer even geworteld raken met de realiteit. Dus ik bel een goede vriend op, die wel opneemt. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen. 'Het is… uit… of niet?' vraag ik. 'Ja' hoor ik terug. 'Maar… dat is vrij abrupt gegaan, of niet?'. 'Ja… moet ik langskomen?'. Ik vraag of hij dit wil doen en over 20 minuten verschijnt hij. Ik krijg het akelige gevoel dat de werkelijkheid van mijn trip de werkelijkheid niet is. Dat ik mezelf voorlieg, dat er een realiteit is waar ik gebroken ben en waar ik geen invloed op heb. Na binnenkomst begint deze vriend C een heel verhaal over zijn studie, gaat er helemaal in op zonder dat ik veel hoef te zeggen. Ik probeer het te volgen maar eigenlijk vraag ik me alleen maar af waarom mijn vriendin niet meer verliefd is en me verlaten heeft. Als ik iets probeer te zeggen kom ik niet uit mijn woorden, alle gedachten die zo logisch lijken in mijn hoofd komen compleet onduidelijk naar buiten. Fuck… de truffels hebben gelogen. Ik heb mezelf voorgelogen. De werkelijkheid waar ik niet in wil leven is de werkelijkheid waar ik me nu in bevind. Toch zit er ergens waarheid in mijn gedachtegang van eerst, of niet? 4. Terug naar de werkelijkheid Ik voel me een beetje bezwaard dat ik C hier heb laten komen terwijl ik zo afwezig ben en slecht uit mijn woorden kom. Ik begin over hoe dit nu eenmaal gebeurt soms op truffels en C is verrast als ik vertel dat ik aan het trippen ben. Hij had het niet eens door!!! Plotseling beginnen voor hem de puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en vindt hij het alleen maar grappig. Als ik weer een beetje nuchter ben en C gedag heb gezegd denk ik nog een beetje na over alles. Genoeg stof tot nadenken, maar dat komt morgen wel weer als ik compleet helder ben. Als ik weer wakker wordt voel ik teleurstelling dat de realiteit van de trip weg is, dat het een zelf gecreëerde waan geweest is. Maar misschien kan ik die realiteit tot werkelijkheid maken als ik mijn vriendin vertel over de dingen die ik nu ingezien heb. Ik besluit haar een nieuwe brief hierover te schrijven en ze reageert positief, zegt dat het een super mooie brief is met goede argumenten en goede punten. Geen garanties, maar ze staat positief tegenover het idee het nog een kans te geven. Inmiddels weer twee keer met haar afgesproken, als vrienden in eerste instantie. De eerste keer leek het alsof al haar licht en vrolijkheid volledig uitgedoofd was, we wandelden in hetzelfde bos als tijdens ons eerste afspraakje. Waar ze me normaal gesproken altijd verliefd aankeek was er nu alleen een uitdrukking van levensmoeheid te zien die bovendien veel wegkeek. Dit voelde heel slecht natuurlijk maar tijdens de wandeling leek het steeds iets beter met haar te gaan en aan het eind leek veel van de duisternis verdwenen en stelde ze uit haarzelf voor om snel weer af te spreken. Haar levendigheid leek weer terug te zijn deze tweede keer gelukkig en zelfs leek ze me af en toe als vanouds aan te staren. Maar juist omdat we afgesproken hadden om in eerste instantie vrienden te zijn heb ik er niet zoveel mee gedaan. Na een korte wandeling in de stad begon ik te merken dat we misschien toch niet zo'n goede match zijn, dat we allebei meer behoefte hebben aan iemand die anders is, beter bij ons past… Voorheen was er het gevoel van verliefdheid dat dit blind maakte. Het enige wat je uiteindelijk echt nodig hebt is liefde, dus ik denk niet eens dat het voor problemen gezorgd zou hebben op de langere termijn zolang de liefde er maar was. Maar voor het eerst denk ik dat het niet slim is om door te gaan, voor haar niet en voor mij niet. Dat we dan allebei iets kiezen wat goed is, maar wat beter kan, voor ons allebei. Ik denk dat ik er dan eindelijk vrede mee heb dat onze romantische relatie beëindigd is. Dat we als vrienden verder gaan. 5. Closing thoughts Trippen kort na een relatiebreuk lijkt natuurlijk een heel erg slecht idee. Waarschijnlijk is het dat ook. Maar ik heb het toch gedaan omdat ik me al heel veel minder emotioneel voelde rond de hele situatie. Het fijne aan truffels is dat het je laat zien dat er zoveel meer is in het leven. En dat je in ieder geval altijd jezelf hebt. Tenzij je bad gaat natuurlijk, wat waarschijnlijk wel een verhoogde kans is na zo'n emotioneel slopend iets als een relatiebreuk. De trip zelf was nogal verwarrend en misschien zelfs gevaarlijk als ik niet een vriend langs had laten komen. Ik zou het dan ook niet per se aan- of afraden, als je ervaren bent kun je zelf wel aanvoelen of het verstandig is of niet, zeker zijn kun je toch nooit helemaal. Door het allemaal wat tijd te geven denk ik dat ik mij toch redelijk over dit alles heen kan zetten, zonder wrok of nare gevoelens. Zeer dankbaar voor de mooie tijden en herinneringen. Hopelijk kunnen mijn trips vanaf nu dan ook weer een leukere wending krijgen.
  3. Wie: Ik, 23e trip voor mij Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ruim twee maanden na mijn vorige (bad) trip had ik toch wel weer zin in de truffel-realiteit. Tijd niet meer gedaan, vooral omdat ik met een meisje aan het afspreken was waar ik nuchter al veel te veel aan dacht (en over piekerde als ik niet bij haar was). Ik had het idee dat dit tijdens een trip alleen nog maar erger zou zijn, daar had ik niet zoveel zin in. Tegelijkertijd vond ik het ook belangrijk om te blijven trippen omdat het zulke mooie en waardevolle ervaringen zijn. Vakantie bijna voorbij, de truffels niet lang meer houdbaar, klaar met werken en nog een paar daagjes vrij. Tijd om de truffels te eten dus! Het Moment in Standaard set-up, visualizer aan, muziek op, genieten en wachten tot er iets gebeurt. Dit ging vrij snel, de visualizer leek te vertragen en de eeuwigheid werd weer zichtbaar. Is het altijd zo mooi of trip ik al? Moet ik meer bijnemen? Ik wacht het maar gewoon af, vertrouwend op dat het allemaal wel goed komt. Na een tijdje ga ik op bed liggen en sluit ik mijn ogen. De closed eyes visuals zijn nog niet heel sterk, maar ik voel me compleet bewust van leven, liggen hier op bed, ogen gesloten, lichaam hebben. Ik ga compleet op in deze ervaring, het voelt alsof ik écht leef. De dag hiervoor ben ik met eerder genoemd meisje naar een mooi plekje bij een meer geweest waar we hadden gepicknickt. We hadden een prachtig uitzicht op het water waar de zon in al haar glorie op scheen en schitterend weerkaatste, waar in de verte meeuwen en andere vogels in alle rust en eeuwigheid langs vlogen, waar zo nu en dan bootjes, groot en klein, voorbij voeren. 'Waar denk je aan?' vroeg ik haar en ze zei dat ze aan alles dacht, en niets. Dat ze in het moment opging. Ja dat was mooi en dat was ook wat ik probeerde en bij vlagen in slaagde. Maar toch lukte het me nu, op truffels, moeiteloos en volledig, terwijl de dag ervoor mijn gedachten zo nu en dan afdwaalden en ik minder intens het Moment, het Nu, ervoer. Fijn om het nu dan toch wel compleet te ervaren. Grappig genoeg maakte het me niet eens uit dat dit moment, liggend alleen op bed, minder mooi en bijzonder was dan dat moment, waarbij ik naast dit prachtige meisje op een picknickkleed lag in een idyllische omgeving, buiten in de natuur, armen over elkaar heen geslagen, elkaar strelend, verbonden. Fijn dat dat me niet stoorde. Jammer dat ik blijkbaar truffels nodig heb om echt volledig in het Nu op te gaan, zoiets lijkt nuchter simpelweg niet te bereiken (althans niet met die intensiteit die onder invloed mogelijk is, niet voor mij). Aan de andere kant fijn dat truffels bestaan en zoiets mogelijk maken. Dit voelde pas als de aftrap van een hele hoop bijzondere ervaringen deze trip. Gollum Ik zag nu zo nu en dan iets duidelijker dingen tijdens de closed eyes visuals. Een soort van sjamaan-indianenstam uit de Amazone, met hoofdtooi en stokken. 'Waar komt dat vandaan?' vroeg ik me af, maar liet het al snel varen. Het doet er niet toe. De vormen worden abstracter en meer geometrisch. Terwijl ik hier zo lig begin ik mezelf te aaien, mijn armen te strelen, mezelf in mijn armen te nemen. Ik vertel mezelf dat alles wel goed gaat komen. 'Alles komt goed, lieveling, maak je geen zorgen.' zeg ik fluisterend en ik voel me veilig en op mijn gemak. Tegelijkertijd realiseer ik me dat als er iemand anders in deze kamer was die persoon zou denken dat ik naar het gesticht zou moeten. Ik voel me net Gollum uit Lord of the Rings, schizofreen, tegen zichzelf pratend, zichzelf strelend, 'lieveling' noemend. Maar ik vind het niet erg, dit is nu eenmaal hoe de truffels deze keer werken en ik weet dat alles wat normaal gesproken abnormaal is doodnormaal kan zijn onder invloed van truffels. Het voelt wel fijn dat ik mezelf ook liefde kan geven, zelfs fysiek. Om het te krijgen van een ander is misschien nog net iets fijner (fysiek), maar zelfliefde is eveneens prachtig. Spoilers voor het leven Een tijdje ga ik zo door, in complete bliss, rustig liggend, genieten van het echt ervaren van levend zijn, van de muziek, de closed eyes visuals en de geruststellingen die ik mezelf toezeg. Af en toe heb ik gedachten met vragen als 'maar wat gebeurt er na de dood?' maar vervolgens voelt het alsof ik een deel van mezelf blokkeer, dat ik het antwoord wel zou kunnen geven (aan mezelf), maar dat ik het dan weggeef, het verklap. Het zijn spoilers, het is niet de bedoeling dat je het nu al weet, daar kom je vanzelf wel achter. Zo zijn er meer eeuwenoude vragen die heel kort bovenkomen maar al snel, respectvol en voor mijn eigen bestwil, afgekapt worden. Ik heb het gevoel dat ik er echt zelf voor kies om het niet te weten, dat als ik het per se zou willen weten ik het gordijn weg zou kunnen trekken en het antwoord in de ogen zou kunnen staren. Ik voel me volledig tevreden en kan heerlijk genieten van de toestand waarin ik me nu bevind. Life flashing before your eyes Op een gegeven moment zie ik herinneringen voorbij flitsen, van een jaar terug, medestudenten die een college bijwonen, mensen die ik ken, aandachtig luisterend naar wat de docent aan het vertellen is. Ik voel hier bewondering voor en zie heel duidelijk verschillende individuen. Allemaal doen ze hetzelfde, luisteren naar de docent, maar ze zijn zo verschillend. Uiterlijk natuurlijk, maar ook de houding, de manier van kleden, hun stemmen, diepere interesses, levens, iedereen is compleet zichzelf en volgt een eigen pad. Het lijkt allemaal een reden te hebben. Ondanks dat deze handeling van het bijwonen van een college waarschijnlijk weinig grote gevolgen teweeg brengt, hoort het toch zo te gaan, gebeurt er toch iets wat dit essentieel maakt. Het voelt als een kort vluchtig moment, die tegelijkertijd alle informatie bevat – verleden, heden en toekomst. Onderdeel van een groter geheel, een groter geheel dat mijn leven is, dat het leven is van iedereen die hier zit. Het voelt een beetje alsof ik mijn leven in sneltreinvaart voor mijn ogen zie flitsen, alleen zie ik op dit moment alleen dit onderdeel van deze film. Een beeld van mijn leven, alsof het allemaal opgenomen is. Het roept vergelijkbare gevoelens op als wanneer je oude filmpjes van jezelf terugkijkt met je ouders, waar je vol verbazing kijkt van 'ben ik dat? Is dat ooit mijn leven geweest?' en waar de trots en liefde van je ouders heel duidelijk zichtbaar worden. Nu voelde ik zelf die trots en vooral liefde, voor mezelf. Anyway, ik zit ook in dit lokaal, het is ten slotte mijn herinnering, al zie ik het vanuit de derde persoon. Dit was het college waar ik flauwgevallen ben en ik denk na over de schaamte die ik voelde, wat al deze medestudenten wel niet van mij gedacht zullen hebben. Niet dat het mij veel uit zou moeten maken, maar ik voel me toch een beetje een outcast. 'Niet zo negatief over jezelf denken' denk ik en ik dommel weer weg in abstracte vormen en bijzondere kleuren. Disruption Maar na een tijdje ontwaak ik weer. Ik zag geometrische figuren in harmonie rustig heen en weer vibreren, het lijkt haast een danszaal waar figuren in paren aan het dansen zijn maar toch iedereen verbonden is, waar iedereen samen een groter geheel vormt. Ik zag dat het leven voor iedereen in harmonie is, dat het allemaal met elkaar verbonden is en dat iedereen leuk mee doet. Maar ik zelf viel buiten de boot, stond afgezonderd van de rest. Ik zag dat ik een loser ben, die door iedereen afgekeurd wordt. Dat mensen helemaal niet graag met mij omgaan, dat zelfs dit meisje dat ik zo leuk vind mij eigenlijk maar een waardeloos figuur vindt. 'Niet zo onzinnig nadenken, je weet dat dit onzin is' denk ik, maar intussen is de nice vibe wel verstoord. Kan ik nog terug? Maar in plaats van te doen alsof dit nooit gebeurd is en weer proberen terug te duiken, de verbinding op te zoeken, ga ik de confrontatie aan. Waarom denk ik deze dingen? Waar slaat het op? Misschien had ik dit beter niet kunnen doen, want wat volgt is opnieuw een zinloze stroom aan zelftwijfel, net als in mijn vorige trip waarin ik mezelf mentaal flink aan het roasten was. Nu voelde het minder zwaar, maar ook meer zinloos en achteraf vind ik het jammer dat ik de rest van de trip (wat toch zeker nog zo'n 2 uur was) alleen maar aan het twijfelen ben geweest. Vooral over het meisje dat ik zo leuk vind, in vlagen van wanhoop wilde ik haar berichten dat ik nu direct met haar moest praten. Dat ze nog niet echt wist wie ik ben en dat het niet verder zou kunnen met ons als ze dit niet wist. Dit is precies wat ik verwacht had dat zou gebeuren en precies waarom ik nu al zo lang niet meer getript had. Daarom besloot ik om de trip gewoon uit te zitten en als ik er na afloop nog steeds zo over dacht zou ik haar wel een bericht sturen. Na de trip voelde ik die noodzaak niet zo en ben ik dus maar gaan slapen, heb haar alleen nog een goede nachtrust toegewenst en gezegd dat ze volgende week wel zou mogen blijven slapen als ze dat fijn vindt (we zouden die week een keer samen eten). Uiteindelijk was de tweede helft van de trip compleet overbodig geweest, al dat gepieker had ik nuchter ook al vaak genoeg ervaren en het heeft niets opgeleverd. Gelukkig ben ik er inmiddels wel van af, de week na de trip hebben we samen gekookt en is ze inderdaad blijven slapen. Samen wakker worden en opstaan is toch vrij bijzonder en het voortdurende contrast tussen gepieker als ik niet bij haar ben en het compleet vanzelf gaan als ik wel bij haar ben hebben mij eindelijk doen inzien dat al die twijfel echt compleet overbodig is. Helaas dat het toch deze trip verstoord heeft, maar goed, het begin van de trip was wel mooi en in de toekomst zal ik er dan ook hopelijk geen last meer van hebben. Dat was eigenlijk het tripreport, maar aangezien ik zowel deze als mijn vorige trip last had van dezelfde negatieve kerngedachte, dat ik deep down een loser ben die nooit echte liefde zal krijgen van anderen (wat sowieso al in strijd lijkt te zijn met de werkelijkheid ), heb ik besloten daar nog iets dieper in te gaan, vooral voor mezelf. Anatomie van een loser Sinds mijn vorige bad trip schiet ik soms even in een gedachte-gang waarbij ik mezelf een totale loser vind. Waar dit oorspronkelijk precies vandaan komt weet ik zo niet, maar misschien is die kennis ook niet nodig om er voorgoed mee af te rekenen. In plaats van mezelf teveel in negatieve gevoelens te laten meeslepen besloot ik om het eens goed te analyseren. Iets in mij zegt mij dat ik een loser ben, maar voordat ik dit wel of niet rechtvaardig vraag ik mij af wat precies een loser is. Wanneer vind ik iemand een loser? Tsja… Niet zo snel eigenlijk. Iemand die werkloos is, de wereld vervloekt en alleen maar anderen afsnauwt zonder zelf iets nuttigs te doen? Nee dat is denk ik eerder gewoon een kwestie van pech hebben. Bovendien lijk ik daar in de verste verte niet op… Iemand die op zijn 40ste nog bij zijn moeder woont, nog nooit gezoend heeft en kinderseries kijkt? Lijkt opnieuw niet op mij, en bovendien valt zo iemand niemand lastig, het is gewoon de keuze voor een ander soort leven en als dat bij die persoon past dan is daar toch helemaal niets mis mee? Is een loser iemand die geen wilskracht heeft en zich daarom maar laat gaan op gebied van alle geneugten in het leven? Tsja misschien een beetje, maar eigenlijk is het vooral triest en opnieuw waarschijnlijk vooral een kwestie van pech gehad hebben. Het is niet de type persoon die ik ambieer te zijn en ik denk ook niet dat ik er erg op lijk. Dus waarom ben ik dan een loser? Is het iemand voor wie je je schaamt? Dit zie ik soms vaker in mijn trips, schaamte is een raar iets. Het ontstaat eigenlijk alleen in relatie tot andere mensen, en dan met name wanneer twee mensen die jij beide kent (maar zij elkaar niet) aanwezig zijn en jij verscheurt bent tussen de rol die je bij de ene persoon bent en de identiteit die je bij de andere persoon aanneemt. Des te meer wanneer deze twee personen niet matchen. Dit voelt dan erg ongemakkelijk en in mijn idee is dit waar de schaamte ontstaat waar ik hier op doel. Maar wie is dan de loser? Wat doet de mening van anderen er nou echt toe, en waar dient men zich voor te schamen als iemand oprecht is, als iemand zichzelf is en anderen in hun waarde laat? Ik kies om te zijn wie ik ben en daar zou ik me toch zeker niet voor hoeven schamen? Ik zorg goed voor mezelf en voor anderen, plaats anderen vaak vóór mij. Misschien dat ik wat sterker voor mezelf uit moet komen, maar het is ook weer niet zo dat ik compleet over me heen laat lopen en dit maakt me toch zeker geen loser? Misschien ben ik nog steeds redelijk verlegen in grotere groepen, maar ook dit maakt me toch niet echt een loser, of iemand waar men zich voor hoeft te schamen? Dit bedenk ik nu allemaal, als ik het analyseer, en dan kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat de gedachten en gevoelens van schaamte compleet ongegrond zijn. Wat is dan wel een loser? Een loser is iemand die anderen meesleurt naar eigen diepten, die andere uitscheldt omdat ie zichzelf te min vindt en daardoor anderen maar naar beneden wil halen. Iemand die het compleet aan liefde geven ontbreekt en alle licht uit doet doven. Iemand die compleet weerzinwekkend is, een negatieve invloed. In deze definitie kan ik me wel vinden en het lijkt totaal niet overeen te komen met wie ik ben (gelukkig ). Misschien dat ik het toch nog kan uitbreiden door een ander soort verliezer te specificeren. De persoon die niet de dingen doet die hij of zij zou willen doen. Die dromen heeft, maar ze niet met volle overtuiging nastreeft. De persoon die droomt van reizen, maar de deur niet uitstapt. De persoon die gevoelens heeft voor iemand, maar ze nooit uit. Die ambities heeft maar er bij voorbaat al met de pet naar gooit. Die zich altijd voorneemt om gezonder te leven, maar het vervolgens niet doet. Hier herken ik mezelf dan ietsje meer in, op sommige puntjes (ik leef (nog?) niet al mijn fantasieën uit), maar hier herken ik ook een hele hoop andere mensen in. Het zijn zeker niet de meest bewonderenswaardige kwaliteiten, maar wel zeer menselijk. De transformatie naar het goddelijke is heel simpel, dit patroon te doorbreken, het heft in eigen hand te nemen, de wereld te creëren in plaats van toekijken hoe jouw leven voor je geleefd wordt. Dit weet ik maar al te goed maar het blijft o zo verleidelijk om toe te geven aan comfort, om het 'veilige' pad te kiezen. Gelul. Dat was een typefout maar het is wel toepasselijk. Het is heel makkelijk, al kan de weg zelf lastig zijn en is het bereiken van je doel een heel ander verhaal. Maar het in ieder geval proberen brengt je al heel veel verder dan een boel andere mensen. Zelfs als het niet lukt, ben je nog geen verliezer. De verliezer is degene die nooit de eerste stappen zet, die de kans (en het leven) aan zich voorbij laat gaan. Ben ik die verliezer? Dat is niet mijn ambitie.
  4. marjory1995

    Wat een film.

    7,5 gram Atlantis Thuis Met Mijn man Na Een moeilijk besluit heb ik toch besloten om een half pakje Atlantis te nuttigen. Ik stopte ze in de truffel grinder en daarna in de yoghurt met wat honing. Na 20 min begon ik al wat voelen en besloot ik een joint te draaien. Mijn man zette de film castle in the sky op en we gingen kijken. Zeker een aanrader, alle films hayao miyazaki zijn een aanrader en zeker als je tript! Ik heb mijn ogen uitgekeken, alles was zo mooi en ik leek helemaal zelf in de film te zitten. Er leek maar geen einde aan te komen, maar dan op een positieve manier. Ik zag patronen in de film die er helemaal niet waren en ze liepen door naar de muur achter de tv en door naar het plafon. 2 uur lang heb ik nog nooit zo gefascineerd naar een film gekeken. En toen... was de film afgelopen Ik keek naar de tafel en ik had nog niks gedronken en ik was zelfs mijn joint vergeten. Ik was al ver uit mijn trip en besloot maar te gaan slapen. Sorry voor mijn korte trip report. Ik heb gewoon mijn hele trip naar een film gekeken en het was heerlijk. Dit had ik nog nooit zo gedaan en het is zeker een aanrader. En de truffels ook
  5. Zo dan, mijn eerste verslag alhier, niet mijn eerste ervaring met truffels maar wel voor het eerst t opschrijven ervan. Bor is de naam en ik ben een man van 47 jaar,, ff voor de beeldvorming. Afgelopen maandag voor de tweede keer Atlantis truffels gebruikt, daarvoor meerdere keren Mexicana's ( ook leuk maar wat te mild voor mij) Voorbereiding: Laatste maaltijd had ik rond het middaguur gehad en rond 15 uur nog een klein soepje. De truffels wat fijner gesneden en gemengd met een halve mok warm (niet te heet) kraanwater. rustig ervoor gaan zitten (inmiddels 20 uur) en toen ingenomen. Vooral goed op kauwen en af en toe een slokje water om het weg te spoelen en na zo'n 5 minuten zat het allemaal op zn plek. Setting: lekker in mn eigen huisje, alleen. kaarsen aan en een groot glas Cola (light) meestal gaat gelijk de muziek aan, lekker trip-hop ofzo maar dit keer dacht ik het eens te willen ervaren in 'stilte' Zo rond 20.30 uur begon ik al aardig wazig...of eigenlijk heel helder te worden, mn kamer was ook nog goed verlicht door het binnenkomende daglicht. Alles werd helderder en ik nam plaats in mn grote luie leren stoel (schapenvacht erin alles Een slok Cola en een sigaret en het was volledig 'game on'! De stilte werd gevuld met een soort van 'zoemend' geluid in mijn hoofd, leek ook wel op n horde insecten die zich boven mij bevond. Normaal trip ik zegmaar met de muziek mee maar nu ontstonden er spontaan geluiden in mijn hoofd. de kamer begon te 'ademen' en kleuren melden zich aan in diverse pastels, er ontstond een soort van verlaagd plafond van kleuren/patronen en ik kreeg het idee dat ik niet meer alleen in mn kamer was maar voelde aanwezigheid op enkele meters verwijderd van mij. Die aanwezigheid werd nog versterkt door golven van liefde die ik ervoer, prachtig mooi! Diep in de trip ontstonden allerlei vragen bij mij en daar kreeg ik ook allemaal antwoord op. Teveel op allemaal op te schrijven maar ik zag bv hoe mijn zoon mij en zijn moeder bij elkaar had gebracht, zeer bijzonder en ik voelde mij ongelooflijk dankbaar en sprak dat ook hardop uit. Zo ging het maar door..allerlei voorvallen uit mijn leven kregen verband. Met vlagen ging ik er heel 'diep' in. Mijn ademhaling en hartslag leken haast stil te staan zodat ik af en toe een flinke hap lucht nam en eventjes met mn hoofd schudde om ff terug op aarde te komen, af en toe een sigaret is dan ook zoo lekker! Bij vlagen was ik los van mijn lichaam, zegmaar een halve meter boven mijn stoel. alles in de kamer trilde inclusief ikzelf, alles leek één, het was meer dan fantastisch en ik ben er heilig van overtuigd dat dit een diepe spirituele ervaring was! Het hele vraag en antwoord 'spel' duurde zo'n 3,5 uur, daarna met gesloten ogen nog vele mooie dingen gezien, naar bed gegaan en heerlijk geslapen. Volgende dag voelde ik mij compleet 'Reset' Eerder dit jaar had ik mijn eerste Ayahuasca ervaring gehad (waanzinnig fantastisch) en ik moet zeggen dat deze Atlantis toch ook wel aardig in de buurt komt qua intensiteit. De truffels laten mij de magie van het leven zien en ook de schoonheid en energie van moeder natuur, het heeft mij laten zien dat dood niet dood is en dat alles altijd doorgaat en alles altijd één is. Diep dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen! Bedankt voor het lezen en graag tot een volgende keer, Bor
  6. Wie: Ik, 21e trip Wat: 15 gram Atlantis, 20 dagen over datum Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip speelde zich vorige maand af. Na mijn laatste trip had ik de balans weer gevonden in mijn leven, en in die balans was voorlopig nog geen plaats voor truffels. Ik had ze voorlopig niet meer nodig en wist dat ik mij eerst moet richten op mijn alledaagse leven. Ik ging weer regelmatig sporten, met minder afleiding en tegenzin studeren, gezonder en bewuster eten. Ik had nog één pakje Atlantis in de koelkast en deze was houdbaar tot 2 mei. Zonde dat deze nu al 20 dagen over datum was, maar ik was al blij dat ik met de vorige trip het andere pakje nog wel op tijd had kunnen redden. Toch was ik wel benieuwd om te testen hoe snel het haar potentie verliest, ze zagen er nog wel gewoon goed uit. Misschien kan ik ze gewoon opmaken, waarschijnlijk voel ik er toch weinig van en met een beetje geluk krijg ik gewoon een subtiele prettige achtergrond buzz voor een paar uur, ook niet verkeerd voor tijdens het schrijven van mijn scriptie. De trip slaat in Na het eten van de truffels sloeg de trip zoals vaak na zo'n 15-30 minuten heel subtiel in. Dit ging een tijdje zo door en hoewel het steviger was dan alleen een subtiel achtergrondeffect, was het nog geen full-blown trip. Net als de vorige keer zat ik in mijn stoel naar buiten te kijken en ik merkte toch al vrij snel dat de bomen er anders uit begonnen te zien. Ik besefte me dat ik liggen fijner vond dus ik verplaatste naar mijn bed en keek nog steeds uit het raam. Mooi. Toen ik mijn ogen sloot kon ik al weer closed eyes visuals zien, eerst wat vaag en 2D maar de beelden werden steeds duidelijker. Visioenen van revolutie Op het moment van de trip was ik ongeveer anderhalve maand veganist. Het is iets waar ik veel mentaal mee bezig was, en ik kon niet begrijpen dat maar zo weinig mensen veganist zijn. De enige reden dat mensen het niet zijn moet gewoonte zijn of onwetendheid, want als iemand weet hoe het zit is er geen andere optie dan veganist worden, dat leek mij duidelijk. Geen groot verwijt, want ik ben het ook pas net en wist heel lang ook niet beter. Maar hoe zorg je er voor dat mensen er achter komen? Door er achter te komen hoe we in werkelijkheid met onze aarde en medebewoners omgaan was mijn vertrouwen in de mensheid de laatste tijd behoorlijk laag. De truffels zouden me wel duidelijk maken hoe dit allemaal op te lossen, toch? Tijdens de voorbijflitsende beelden van al deze closed eyes visuals bleef het echter stil. 'Oké dus het is niet belangrijk?' vraag ik me af. 'Moet ik het allemaal maar negeren en het me niet aantrekken, wat moet ik doen? Moet het leven niet beschermd worden?'. Het thema in de muziek die ik op had staan verandert behoorlijk en in plaats van de standaard chille deep house en euforische trance komt een nummer van een hele andere vorm, 'Thousand Eyes' van 'Of Monsters and Men' komt op. Ik twijfel even of ik niet naar het volgende nummer door moet spoelen, hier ik heb ik niet zoveel zin in. Maar dan bedenk me dat afspeellijst willekeurig is en dat er misschien een reden is dat dit nummer verschijnt. De muziek bouwt heel merkbaar op en het antwoord op mijn vorige vragen verschijnt in de vorm van beelden. Ik zie kinderen in Afrika, gevolgd door schedels, allemaal bij elkaar, als een soort massagraf. Ik zie arme bevolkingsgroepen in Azië en mensen in derde wereldlanden, dan misvormde creaturen die ergens op mensen lijken. Ik zie pijn en lijden, maar het is allemaal menselijk. Ik zie een soort van Hargravens uit Skyrim, maar dan niet in computer graphics maar als echte mensachtige wezens. Deze wezens hebben baby's gestolen om ze vervolgens op te voeden, te verwaarlozen en mishandelen. Het is vrij freaky maar de boodschap lijkt duidelijk: ook onder de mens is er veel ongelijkheid en moet er veel verbeterd worden. Niet alleen de planeet en andere dieren hebben te lijden, ook mensen zelf onderling wordt veel onrecht aangedaan. En deze beelden lieten zowel heden, verleden als toekomst zien. Het voelde aan als een soort visioen van de mensheid, dat we ten onder zullen gaan als we er niets aan doen. De muziek is beangstigend en de instrumenten zijn erg zwaar en dreigend, wat de boodschap perfect ondersteunt. Dus andere dieren doen er (voorlopig) niet toe? Ergens ben ik een beetje teleurgesteld dat hier geen aandacht aan wordt geschonken, zijn mensen dan echt zo speciaal dat ze alle aandacht verdienen, terwijl (door de mens berokkent) dierenleed zo makkelijk uit de wereld geholpen zou kunnen worden? (en tegelijkertijd de natuur/planeet gered kan worden en een hoop menselijke ziektes gigantisch teruggedrongen kunnen worden?) Even is het stil (geen beelden of muziek meer). 'Ja dus' denk ik, enigszins teleurgesteld. Maar dan klinkt de muziek weer, ik herken het nummer niet in eerste instantie maar het klinkt als een film soundtrack, langzaam opbouwend naar iets episch en tevens een antwoord. Het is 'Courtyard Apocalypse' uit de Harry Potter soundtrack. Dan verschijnt voor mijn gesloten ogen een beeld als een schilderij. Het beeld lijkt een beetje op het welbekende schilderij van de Franse revolutie, met een vrouw die half ontbloot de Franse vlag omhoog houdt. Maar het is toch een ander, uniek, beeld. Er is een groep mensen in de achtergrond als in een soort protestmars en ik zie geen wapens zoals op eerder genoemd schilderij. Vooraan loopt een jonge blonde vrouw, gekleed in een blauwe jurkachtig gewaad, die een vlag of eigenlijk een banier gekruist voor zich draagt. Zij loopt vooraan en valt op in haar blauwe gewaad. Ze is jong en zelfverzekerd, het gezicht van een nieuwe generatie, een nieuwe generatie die korte metten maakt met de vastgeroeste denkbeelden van de conservatieve heersende elite. Zij belichaamt het alles, jong en idealistisch, maar gigantisch mooi en met een passie en levenskracht die vuriger brandt dan de kern van de aarde. De muziek maakt het ontzettend episch, inspirerend en opzwepend. Dit voelt opnieuw aan als een visioen, een alternatief voor wat ik hiervoor zag, de mens hoeft niet ten onder te gaan, deze nieuwe generatie kan ons redden. Ik zie nog steeds dit beeld, stilstaand als een profetisch schilderij en in gedachten zie ik ook eerdere protesten, elke keer dat mensen zich verzamelden om op te komen voor gelijkheid en te strijden tegen ongelijkheid, ik zie de vredesmars van Martin Luther King en voel de liefde en verbondenheid die de mensen er toe bracht om tegen onrecht in opstand te komen. Het is emotioneel maar tegelijkertijd ontzettend mooi om te ervaren. Liefde heeft de mensheid nog niet verlaten, er is zeker nog hoop. Ik zie de mensen de straat op komen om te protesteren tegen de walvisjacht in de vroege beginselen van Greenpeace (waarschijnlijk met dank aan het zien van de documentaire 'How To Change The World' een tijd terug, zeker een aanrader, staat op Netflix!) en besef me hoe mooi en bijzonder het is dat zoveel mensen, alledaagse mensen, de straat op gaan om een diersoort te beschermen die eigenlijk niets met de mens te maken heeft en die veel mensen waarschijnlijk niet eens in levende lijven ontmoet hebben of ooit zullen zien. Al deze protestmarsen lijken uit de vorige eeuw te stammen en ik vraag me af in hoeverre de samenleving van nu een stuk cynischer is. De kwesties van nu zoals vluchtelingen lijken een stuk polariserender. Maar dit beeld van de nieuwe generatie geeft me hoop, de oude generatie mag misschien geworteld zijn in paranoia en wantrouwen, maar er brandt licht en hoop in de nieuwste generatie. De oudere generatie zeikt hier graag over, over dat alles naar de filistijnen gaat en dat het vroeger allemaal beter was, dat de jeugd geen moraliteit meer kent en dat mensen alleen nog maar op hun smartphones leven. Maar is dit in feite niet gewoon jaloezie? Afkeer voor het verlies van hun eigen jeugdigheid, afgereageerd op de nieuwe jongeren? De oude heks die een levenslustige jong meisje isoleert, opsluit in een toren, haar vleugels afneemt en haar leugens vertelt waardoor ze onzeker en wantrouwend wordt en nooit haar plaats als godin in zal nemen? Gekooid door de fouten en het tekortschieten van deze oude heks en gedoemd om in dezelfde voetsporen te treden, tenzij ze los weet te breken uit haar gevangenis? Maar zo hoeft het niet te zijn. Ieder mens wordt geboren met een onvoorstelbare levenskracht in zich die qua kracht en effect waarschijnlijk nog het best beschreven kan worden als 'god'. De wereld hoeft niet zo verrot en corrupt te zijn als mensen zichzelf en anderen graag wijsmaken, zoals de media ons graag wil doen geloven. Cynisme en pessimisme zijn de grootste vijanden van verandering, van vooruitgang. En ik besef me dat ondanks mijn goede intenties, ik hier ook ten prooi aan ben gevallen. Het is makkelijk om het vertrouwen in de wereld en in de mensheid te verliezen als je ziet wat de mens de planeet en al haar inwoners (inclusief zichzelf) aandoen. Maar het brengt je nergens. Je kunt het lijden van de wereld op je nemen en het constant op je schouders meedragen, maar het lijden stapelt zich alleen maar op en uiteindelijk wordt deze wereld te zwaar om te tillen en wordt je verpulverd onder het gewicht. Er is maar één manier om daadwerkelijk verandering in de wereld te brengen, door liefde en licht te verspreiden overal waar je gaat. En dat kan alleen door liefde en licht te belichamen. En dat is uitermate lastig wanneer je minachting voelt voor de mens, vanwege daden die door het systeem, en niet zozeer individuen, wordt uitgevoerd. Hoe kun je liefde en licht verspreiden als je er zelf niet meer in gelooft? Deze nieuwere generatie hoeft niet deze generatie te zijn, het kan ook de volgende zijn, of de generatie daarna. De vrouw die ik zag is jonger dan ik, ik gok tussen de 14 en de 21. En dit zijn de mensen die het verschil gaan maken, die nog niet vastgeroest zijn in gewoonten en echt een verschuiving in paradigma en levensstijl en masse teweeg kunnen brengen. Mits ze los weten te breken uit het cynisme en de indoctrinatie die de samenleving bewust of onbewust in de harten van kinderen stopt, mits ze zichzelf weten te overstijgen, hun vleugels terugvinden die de samenleving zo graag en genadeloos afneemt, mits ze hun ware goddelijke potentie waar weten te maken. 'Zou ik het nog meemaken?' vraag ik me af en onmiddellijk realiseer ik me dat het er niet toe doet. Ik zal mijn rol vervullen, misschien meewerken aan het grondwerk. Maar uiteindelijk ben ik maar een heel klein onderdeel van dit alles, van het universum, een druppel in een waterval. Even vraag ik me af of dit het doel van het universum is: voor eeuwig deze strijd tussen het goede en progressieve en het beklemmende en conservatieve uitleven, dit opnieuw en opnieuw te ervaren, als een reminder dat we mismaakt en incompleet zijn zolang we niet open en liefdevol zijn? Of dit niet de zoveelste keer is dat het universum geboren is, dat de mens geboren is, dat deze strijd gaande is en dat het nu misschien eindelijk een keer anders zal zijn? Dat we eindelijk niet onze eigen vernietiging teweegbrengen en onze goddelijke krachten benutten op een manier die recht doet aan de magistraalheid van het universum. Een gigantische gebeurtenis in de geschiedenis die keer op keer herhaald moet worden zodat iedereen het onthoud. Totdat we het eindelijk 'snappen'. Zoals altijd onder invloed van truffels razen mijn gedachten alle kanten op en zie ik de mooiste dingen, de creatie, geschiedenis, evolutie en uithoeken van het universum. De pluraliteit van alle mogelijke wereldbeelden. 'Wat is waarheid?'. Ik weet het niet, maar het doet er niet toe. Ik weet wie ik wil zijn dit leven en dat is genoeg. Mijn levenspad stippelt zich vanzelf uit en het zal gaan zoals het universum verlangt. Het zal gaan zoals het gaat. Het enige wat ik hoef te doen is van deze ervaring genieten zolang ik het mee mag maken en deze ervaring uitleven, werkelijkheid maken, scheppen. En vastklampen aan leed, hoe erg deze ook is, zal weinig goeds in de wereld brengen. Voor mij niet, en voor de wereld niet. De wereld is niet perfect, maar het is de wereld zoals deze hoort te zijn, op dit moment. Verandering is mogelijk en verandering zal komen. Een weg uit het lijden zal verschijnen voor hen die lijden. Maar deze is niet af te dwingen, niet alleen, niet door mij. Ik ben niet die jonge vrouw die de revolutie leidt. Maar ik kan wel meehelpen met het leggen van de fundering, met het voortbouwen op alle daden van liefde die de mens (en dier) in het verleden het universum in heeft gebracht. Ik hoef alleen maar mijn levenspad te volgen en de rest gebeurt vanzelf… Wat het universum voor ons in petto heeft is al bekend, maar tegelijkertijd nog een mysterie. Het lijkt vastgelegd, zoals het vastgelegd is dat de Melkweg met Andromeda zal botsen over een aantal miljard jaar. Het universum volgt paden waar wij als individu geen invloed op hebben. En dat is hoe het hoort. Ik zie de prachtige ruimte van het universum, de ongekende schoonheid van sterrenstelsels, zo ver van elkaar verwijderd, maar toch allemaal verbonden in dit mysterieuze universum. Iets vertelt mij dat het niet de laatste keer zal zijn dat ik dit zo aanschouw, dat na mijn levenspad op Aarde voltooid te hebben ik het ook up close zal ervaren. Mee zal doen in de schepping. Niet als de persoon die ik nu ben, maar als iets veel ouders en krachtigers. De hardste lachkicks Genoeg gefilosofeerd over het universum, tijd om mijn ogen te openen en verder te gaan met mijn leven hier, als mens. Ik sta op en kijk in de spiegel en begin te lachen, alles wat ik net heb meegemaakt en nu ben ik weer hier, gebonden in dit lichaam van een jongen die zichzelf in de spiegel aankijkt. Niemand zou kunnen raden wat er zich zojuist allemaal binnen dit hoofdje heeft afgespeeld. Tijd om iets te eten, tijd voor mango. Ik ga weer op het bed zitten want dit is een fijne plek. De mango is orgastisch. Zo lekker. Zonder dat ik het in eerste instantie door heb begin ik te kreunen tijdens het eten, het is bijna een seksuele ervaring met eten die ik nog nooit zo sterk gehad heb, hoewel dit mij ook wel eens eerder is overkomen in trips. Op een gegeven moment bedenk ik me dat mijn buren me best wel eens zouden kunnen horen. Maar het maakt mij niet uit, ik geniet lekker van deze heerlijke mango. Ik ga weer liggen en krijg lachkicks zoals ik deze nog nooit ervaren heb. Ik weet niet meer precies wat er zo grappig was, ik denk vooral het feit dat het allemaal één grote kosmische grap is. Ik lach mogelijk wel een kwartier achter elkaar, in vlagen erg hard en soms moet ik echt even stoppen om weer op adem te komen. Om dan vervolgens weer ongehinderd verder te gaan met lachen. Dit is tot nu toe een behoorlijk ongebruikelijke trip voor mij en ik heb eigenlijk niets gemerkt van een verlies van potentie, ondanks dat de truffels al 20 dagen over datum zijn. Het leven lijkt één grote grap, hoe kan ik dit ooit serieus nemen? Ik lach zo hard dat ik in het matras of in mijn kussen lach om de buren niet ongerust te maken. Verwarring Verder herinner ik me niet heel veel meer van de trip, behalve dat ik op een gegeven moment een beetje verward was over alles. 'Ben ik dit nou? Dit ding dat in dit lichaam zit? Is dit leven?' Ik weet niet zo goed hoe het precies allemaal zit, wat normaal is, hoe alles werkt. Als de trip weer een beetje weggezakt is en ik mezelf in staat acht om te koken kook ik wat broccoli. Terwijl ik dit opeet denk ik na over wat ik de afgelopen paar uur allemaal heb meegemaakt en het lijkt te absurd voor woorden. Ik eet op de bank in de gemeenschappelijke ruimte en hoor een ganggenootje in de gang naar de wc lopen. Ik begrijp het allemaal niet meer zo goed en ben een beetje in tweestrijd of ik dit nou wel of niet fijn vind. Het doel lijkt een beetje te ontbreken, waar gaat mijn leven heen? Ik zit hier als een sufferd wat broccoli te eten, is dat nou de bedoeling? 'Is dit nou leven?' denk ik, 'er moet toch meer zijn?'. Ik heb vaak genoeg getript om te weten dat deze verwarring vanzelf allemaal weer over gaat en alles straks weer normaal wordt, dus ik laat de trip langzaam uitwerken en probeer er niet teveel aandacht aan te besteden. Uiteindelijk ga ik maar naar bed, blij met de coole en indrukwekkende ervaring in het begin en de leuke lachkicks en fantastische beleving van mango. Gek genoeg is het vooral die seksuele beleving van eten die mij van deze trip is bijgebleven in die komende dagen, en dit heb ik sindsdien ook regelmatig nuchter ervaren. Ook de lachkicks hebben mij geholpen het leven iets minder serieus te nemen en het meer als een grote grap te zien. Hoewel de ervaring van visioenen erg veel indruk hebben gemaakt, heeft het toch niet zoveel impact gehad op mijn alledaagse leven. Eigenlijk haal ik de les er nu pas echt uit nu ik het allemaal heb proberen op te schrijven. Maar het beeld en de ervaring zal ik niet snel vergeten. Het blijven wondere dingen, die truffels.
  7. Wie: Ik, 20e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van een maand terug. Ik wilde wat tijd tussen het posten laten zitten, om te kijken of ik de inzichten uit deze trip ook echt toe kon passen en vol kon houden. Dat (is ge)lukt. Situatieschets De afgelopen twee maanden zat ik een stuk minder lekker in mijn vel en voelde ik me erg cynisch over van alles en nog wat. De gelukzaligheid die ik vorig jaar vrijwel non-stop voelde was verdwenen en ik was weer volledig prikkelbaar. Dit heeft met name te maken met het feit dat ik erg druk bezig was met een hele hoop dingen, voornamelijk met de studie. Ik heb van alles geprobeerd om van die negativiteit af te komen, met alle ervaring uit eerdere trips had ik niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. Er waren wel dingen die een beetje hielpen en natuurlijk waren er af en toe lichtpuntjes, maar het was vaak van korte duur. Uiteindelijk zo'n 2 maanden na mijn vorige trip toch maar besloten om te trippen, ik had het eigenlijk te druk vond ik, maar anders zouden de truffels over datum gaan. Repent Het was erg mooi weer met een stralende zon en ik heb vanuit mijn kamer een erg mooi uitzicht op een aantal bomen en een mooi stromende rivier, dus ik besloot in een stoel te gaan zitten, de smerige truffels te kauwen en gewoon naar buiten te staren. Zo'n tien minuten na de laatste truffel lijkt de tijd zich al te vertragen. Er zitten een aantal mensen bij de rivier en ik zie iemand naar boven lopen, het lijkt alsof hij een bootje de heuvel op tilt. Ze staan best ver weg dus ik zie het niet super duidelijk, maar ik zie dat het mijn vader is, zo'n 20 jaar jonger, die het bootje achter zich aan sleept precies zoals hij dat doet. Het is alsof ik een flashback heb van een vakantie met de familie, alleen zie ik het nu recht voor me in de verte. Direct realiseer ik me weer dat tijd slechts een illusie is, dat alles altijd gebeurt, dat alles er altijd al is, elk moment. Sinds het eten van de truffels zijn er slechts 15 minuten verstreken maar ik zie nu al weer in dat leven zo ontzettend veel meer is dan de glimp die ik er in alledag van opvang. Het leven is niet lineair, leven is volledig en alomvattend. Normaal gesproken ervaar ik het als lineair, maar dat is maar een hele kleine fractie van de werkelijkheid. Ik heb mijn les al geleerd, al die negativiteit en het innerlijk gezeur de afgelopen twee maanden zijn nu al ongeldig verklaard. Ik zal mijn best doen in het vervolg het volledige bestaan te erkennen, oh paddo-goden, message received. Maar natuurlijk is de trip pas net begonnen. Ik begin me licht te voelen in mijn hoofd, de typische truffelmisselijkheid en duizeligheid aan het begin van de trip maakt zich weer van mij meester. 'Ik wil leven' denk ik, 'oh, waarom heb ik dit de laatste tijd zo ontkent?' Maar verzet is zinloos en ik laat me meenemen op reis… Alien transmission Ik kijk nog steeds uit het raam en de takken van de bomen beginnen zich te verstrengelen, wat ik door het raam zie is opeens viervoudig symmetrisch, de bladeren krijgen een psychedelische vibe en het is of ik ondergedompeld wordt in een psychedelisch oerwoud. De kleuren worden psychedelisch en volgens mij zag ik zelfs een olifant. Het visuele aspect is dus ook weer gearriveerd en ik ga op bed liggen, ogen gesloten en benieuwd naar wat de closed eyes visuals nu weer voor mij in petto hebben. De psychedelische aliens zijn weer aanwezig en ik zie ze met mijn ogen dicht. Zoals altijd heb ik muziek aanstaan en op een gegeven moment herken ik het nummer totaal niet meer. Er vindt transmissie plaats, maar waarvan precies weet ik niet. Ik houd langzaam op te bestaan, het enige wat nu nog bestaat in mijn universum zijn deze aliens die aan het trillen zijn met hun trillingsenergie. Ongestoord, onaangetast door de buitenwereld. Een nieuw nummer doet zijn intrede (te beluisteren via onderstaande YouTube-link) en ik kan me niet voorstellen dat ik dit nummer ooit gehoord heb. Dit is niet muziek gemaakt door mensen, het is de soundtrack voor deze alien encounter en wordt compleet beïnvloed door deze wezens. Lelijkheid Het is niet in woorden te bevatten en als ik weer eenmaal ontwaak op planeet aarde voel ik me een beetje vreemd. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en vraag me af waarom ik niet glimlach, waarom ik alles zo serieus neem de laatste tijd. Dat is helemaal niet wie ik echt ben en dus glimlach ik, het kost geen moeite en het is gratis en gezond! Waar ik niet helemaal over heen kom is mijn lelijkheid maar ik bedenk me dat dit maar tijdelijk is en door de truffels komt, dat ik er nuchter beter uitzie. En wat maakt het eigenlijk ook uit? Al deze mooie ervaringen, alle leuke dingen die je in een aards leven kunt doen vereisen niet dat je er geweldig uitziet. Het enige wat telt is je innerlijke wereld, je vermogen om te ervaren. Balans Ik ga op bed zitten, nadenken over waar het mis is gegaan deze afgelopen twee maanden en hoe ik kan zorgen dat ik deze negatieve sleur doorbreek. Er staan binnenkort weer een aantal grote deadlines op de planning dus als ik kan zorgen er niet onnodig door te lijden zou dat heel fijn zijn. De eerste en heftigste vlaag van de trip was voorbij maar ik had nog meer dan genoeg tijd om in ieder geval deze vraag beantwoord te krijgen. Zoals vaker kwam ik niet meteen op het antwoord. Ik dacht na, overwoog de opties en tijdens onderbrekingen waar ik even naar de wc ging had ik het idee dat ik steeds een stapje dichter bij het antwoord kwam. Na waarschijnlijk een uur was het mij dan volstrekt duidelijk, in welke illusie ik leefde, wat de oorzaak van al mijn ontevredenheid was en ook wat ik er aan kan doen. En uiteindelijk was het heel simpel. Ik was uit balans geraakt en die moest ik weer vinden. Uit balans met studie, alles op het laatste moment aan laten komen, daardoor ten alle tijden te druk zijn voor belangrijke dingen om te onderhouden zoals sporten, rustig eten, sociale activiteiten, afspreken met vrienden. Wat natuurlijk alleen maar voor meer onbalans zorgt. Het enige wat ik hoef te doen is de balans weer te vinden, sporten zo vaak als ik wil, bewuster eten, sociale activiteiten blijven doen, efficiënter studeren. Er is genoeg tijd om het allemaal te doen, maar niet als je jezelf wijst maakt dat het niet zo is en je een verliezende strijd aan het vechten bent. Bewuster leven, en al deze problemen zullen vanzelf verdwijnen. Dat lukte mij diezelfde avond al. Inmiddels een maand later en ik ben vrijwel non-stop weer op mijn oude gelukkige niveau en heb de balans weer gevonden. ^^
  8. Wie: Ik, tripnummer 19 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van bijna twee maanden terug. Destijds geschreven, maar nooit gepubliceerd omdat ik dacht dat het niet heel erg boeiend zou zijn voor anderen. Waarschijnlijk is het dat ook niet, dus u bent gewaarschuwd. Maar goed, kleine moeite om er een iets beter verhaaltje van te maken en hier alsnog te posten, dus bij deze: Inleiding 0. De laatste tijd zit er steeds meer tijd tussen mijn trips. Het is heel makkelijk om er niet aan toe te komen en vaak als ik momenten heb waarop ik vrij ben heb ik niet per se zin om te gaan trippen omdat het toch wel zwaar en vermoeiend is (en veel tijd kost). Vaak is het simpeler om gewoon alledaagse dingen te doen. In zekere opzichten lijkt het voor mij een beetje op sporten, iets dat ook makkelijk is om niet te doen ook al weet ik dat het goed en gezond voor me is. Misschien dat ik na bijna 20 trips ook minder vaak behoefte heb om weer verlicht te worden. Hoe dan ook, na drie weken na de vorige keer wilde ik dan eindelijk toch weer de waarheid induiken. De hele week had ik het al op de planning staan, maar tijdens het opstaan deze dag voelde ik dat ik toch eigenlijk helemaal geen zin er in had, misschien morgen? Ik merkte die dag dat ik toch ook best wel moe was en tegen de middag/avond aan besloot ik om even te slapen. Er gaat maar weinig boven slapen terwijl de zon in al haar glorie op je schijnt en vandaag was een bijzonder mooie dag, de zomer komt er aan. Dit slapen was heerlijk en ik kreeg allemaal mooie nieuwe gedachten. Gedachten over mijn leven, waar ik nu was, wat ik allemaal al bereikt en overwonnen had. Hoe gelukkig ik me eigenlijk voelde, hoe mooi ik het leven vind. Hoe bijzonder de ontwikkeling is die ik heb doorgemaakt sinds mijn kindertijd. Ik kon zelfs heel subtiel met een beetje verbeelding 'dingen' zien met mijn ogen gesloten. Een soort van hele subtiele closed eyes visuals. Ik heb wel vaker sinds ik met truffels begon dat het soms is alsof ik heel subtiel in een trip zit (al is een echte trip natuurlijk compleet anders). De roep van de truffels part II: caught in the act 1. Toen ik weer wakker werd en alvast een pan water aan de kook bracht voor mijn avondmaal realiseerde ik dat het al erg laat was en dat ik al het werk voor maandag vandaag niet meer af zou krijgen. Morgen dus. Hmm, misschien dan maandag maar trippen. Of volgend weekend? Ik was in ieder geval opgelucht dat ik vandaag niet hoefde te trippen en andere dingen in kon plannen. Toen ik weer terug naar mijn kamer liep werd ik opeens overweldigd door de geur van truffels. Ik bewaar ze altijd in de koelkast wat vrij ver van mijn kamer verwijderd is en ze ruiken helemaal niet sterk. De geur was heel sterk en zou nooit van de truffels zelf kunnen zijn. Ik was al de hele dag op mijn kamer en er was niets veranderd, het kwam zomaar uit het niets, ik wist dat dit dus compleet mentaal moest zijn, er was geen logische verklaring voor. Maar ik wist ook zeker dat ik het me niet alleen maar inbeeldde of mezelf voor de gek hield, ik ruik het echt absoluut. Ik loop even de kamer uit en wanneer ik weer terugkom is het er nog steeds. Het is echt heel apart en ik vind het eigenlijk best wel eng, ik twijfel er niet meer aan dat er een hogere intelligentie is sinds ik met truffels begonnen ben, maar om er op deze bizarre manier mee geconfronteerd te worden terwijl ik compleet nuchter en rationeel ben is toch wel behoorlijk confronterend. Een snelle Google search liet mij zien dat andere mensen dit soort ervaringen ook hadden, en niet alleen met paddo's maar ook bijv. met DMT. Ik vatte het op als teken dat ik vandaag zou moeten trippen. Flauwvallen 2. Ik eet de truffels terwijl ik in een stoel zit voor mijn tv met visualizer en mijn eigen favoriete muziek in een playlist. Wat is het toch prachtig deze visualizer en ik blijf heel kalm hier naar kijken. Na ongeveer een half uur begint mijn hoofd een beetje zwaar te voelen en begin ik me lichamelijk naar te voelen. Misselijkheid slaat in en het voelt alsof ik langzaam doodga of flauw zal vallen. Anderhalve week terug ben ik daadwerkelijk flauwgevallen dus die gevoelens waren nog vrij recent. Ik kwam er toen ook achter dat het hetzelfde was wat ik mee had gemaakt in de enige trip waar ik bad ben gegaan, alhoewel het trippend veel intenser en pijnlijker is. Toch is er een licht aan het einde van de tunnel want toen ik op de grond lag (ik was in college toen ik flauwviel) kon ik naar buiten kijken door het raam en zag ik de prachtig serene blauwe lucht met de wolken die langzaam voorbij dreven. Hoe slecht ik me toen lichamelijk ook voelde, de schoonheid van het bestaan en de Eeuwigheid toonde zich in al haar prachtige, simpele en subtiele glorie. Dit was nu net zo, alleen was het nu de muziek die voor mij de schoonheid aangaf. Omdat het begin voor mij (bijna) altijd zwaar is, wist ik dat het maar tijdelijk was, het ergste wat er nu zou kunnen gebeuren is dat ik opnieuw flauw zal vallen en weer bad zou gaan, maar dat zou niet zo heel lang duren. Gewoon volhouden en het ondergaan. Ik voelde het duizelen en dacht aan wat mij verteld werd de vorige keer dat ik flauwviel, dat je moest gaan liggen en dat het misschien slim was om te eten en je bloedsuikerspiegel te verhogen, ik had ten slotte al bijna 4 uur niet meer gegeten. Maar dit wilde ik niet, dat voelde als opgeven en ik was bang dat ik dan minder zou trippen, ik moest dit ondergaan. Ik verbaasde mij over het feit dat iets simpels als paddenstoelen al deze reacties teweeg konden brengen en dacht even te begrijpen hoe en waarom truffels werken, ze brengen je in een positie waarin je compleet kwetsbaar bent zodat je opeens volledig open staat voor al het moois dat het leven te bieden heeft. Maar is dat nou wat ik echt wil of iets dat het nastreven waard is? Mezelf zo'n pijn doen omdat het dan extra goed voelt als de pijn is weggetrokken? Op dit moment dacht ik alleen maar na over wanneer het over zou gaan en dacht ik dat ik eigenlijk misschien wel net zo lief zou willen sterven. Want wat maakt het eigenlijk ook uit? Uit ervaring wist ik dat het binnenkort over zou gaan dus besteedde ik niet teveel aandacht aan deze negatieve gedachtes. Leven is er altijd 3. Ik zette een eigen mix op die ik een paar dagen terug in elkaar gezet heb, ik zat nog wel even te overwegen of ik het wel zou doen want de mix eindigt behoorlijk verdrietig. 'Waarom doe ik zoiets?' dacht ik, 'als ik zelf kan bepalen hoe zo'n mix eindigt…'. Maar toch zette ik de mix op en hier genoot ik erg van en lichamelijk knapte ik ook al weer op. De muziek was bij vlagen erg overweldigend maar het maakte alles ook draaglijker. Toen ik merkte dat ik echt al behoorlijk aan het trippen was en closed eyes visuals had besloot ik maar om op mijn bed te liggen, mijn ogen te sluiten en het psychedelische paradijs of gekkenhuis weer in te duiken. De visuals waren weer compleet bizar, een mix van aardse dingen en geometrische en psychedelische objecten. 'Waar komt dit toch allemaal vandaan?' dacht ik en het voelde alsof mijn gezichtsveld opeens 4 keer zo groot was als normaal (ook al waren mijn ogen dicht). De 'spirituele wezens / aliens' uit eerdere trips waren weer aanwezig en hun ding aan het doen en ik liet het allemaal maar gebeuren. De muziek vulde de hele kamer en hoeveel maffer de visuals ook waren, verwonderde ik mij toch ook over het feit dat de muziek altijd zo anders klinkt. Maar wat ik met mijn gesloten ogen zag was allemaal nog veel vreemder en ik begon na te denken over dat de enige vereiste hiervoor leven is. Het maakt niet uit wie je bent, waar je van houdt, deze ervaring is voor iedereen toegankelijk. Het maakt deze wezens niets uit of je van the Lord of the Rings houdt of graag boeken leest, het enige wat hier is is leven en meegaan op wat er gebeurt. En ik wist toen zeker dat het nooit ophoudt, als je doodgaat is er niet opeens alleen maar leegte, er is enkel een verandering van ervaring, zoals in dromen waar je heel anders ervaart dan wanneer je wakker bent. Maar leven is oneindig, het gaat altijd door, zij het in andere vormen. Het 'zijn' is er altijd, en daarvoor doet het er inderdaad niet toe wat je in deze aardse wereld allemaal leuk vindt of doet, het bewustzijn dat dit allemaal mogelijk maakt is het enige wat nodig is en ook het enige wat er altijd blijft. Ik weet niet of me dit nu juist wel of niet geruststelde, want eeuwigheid is lang en misschien dat een break van leven misschien ook niet verkeerd zou zijn, voor een tijdje? Maar het doet er niet toe, ik heb er toch geen controle over, de dingen gaan zoals ze gaan en er is alleen maar leven. Alles wat ik doe met dit aardse leven, alle 'problemen' en zaken waar ik me in meer of mindere mate zorgen over maak zijn zo onbelangrijk. Waar ik nu getuige van ben is er altijd, mijn hele leven al, maar ook daarvoor en ook daarna, het zal nooit ophouden en ergens is dít alles wat er toe doet. Pact met oude aliens 4. Toch begrijp ik het niet allemaal en ik vraag me af waarom het zo werkt. Als dit is waar het allemaal om draait, waarom is het 'normale' leven er dan? Waarom zijn er dan psychedelica nodig om hier toegang tot te verkrijgen? De muziek past zo perfect in deze beleving dat ik denk dat deze wezens mensen nodig hebben om het allemaal mogelijk te maken. Dat wij de arbeiders zijn die deze vorm van leven mogelijk maken, het proletariaat dat zelf niet in de allerbeste omstandigheden leeft, maar wel dit prachtige leven mogelijk maakt voor deze aliens of spirituele wezens. We worden gebruikt zonder dat we het doorhebben. Maar wat doen we dan precies dat belangrijk is? Het moet meer dan alleen muziek zijn, anders zijn al die mensen die geen muziek produceren compleet overbodig. Ik weet het niet precies ook al weet ik veel meer dan ik nuchter weet, maar het lijkt me waarschijnlijk dat er iets heel cools en mysterieus gaande is, dat onze levens zoveel meer betekenis hebben dan we normaal gesproken denken. Misschien een soort van eeuwenoude afspraak met aliens? Zijn het symbionten of parasieten? Ik zou zeggen symbionten, wij mensen hebben er namelijk ook profijt van: wij kunnen leven. Misschien zijn we miljoenen jaren geleden gekoloniseerd door wezens die ontzettend veel intelligenter zijn dan wij en laten ze ons al het werk doen waar zij van profiteren, maar tegelijkertijd ons ook mee helpen. Bewust, want zij hebben ons nodig voor eigen doeleinden. Of misschien leven we wel gewoon in een ontzettend coole simulatie en zijn alle bijzondere dingen die ik nu zie en voel simpelweg 'bestanden' die eigenlijk nog niet af waren voor de simulatie, maar die nog in ontwikkeling waren. Bestanden die eigenlijk niet toegankelijk zijn maar waar met de hulp van psychedelica toegang tot verkregen kan worden. Hoe vet zou dan de volgende versie van de simulatie zijn waar deze bestanden doorontwikkeld en vrij toegankelijk zijn? Op een gegeven moment barst ik hardop in lachen uit, ik weet niet meer precies wat de oorzaak was maar het had er mee te maken dat ik nadacht over iemand of mezelf die zou zeggen dat psilocybine gewoon toevallig al deze effecten teweeg brengt. Hilarisch, de onwetendheid… Dít is het echte leven, als er iets een illusie of afleiding is is het het alledaagse bestaan. Reflecties 5. Het einde van de mix speelt zich af en de muziek is zo ontroerend. Als de mix af is is er opeens stilte en ik vind het jammer dat het afgelopen is. Diep ontroerd sta ik op, wat nu? Ik kan elk moment in huilen uitbarsten en kan niet doodleuk verder gaan met willekeurige muziek in mijn afspeellijst, dus ik besluit maar om zelf een nummer op te zetten en kijk bijbehorende muziekvideo's. Prachtig. Ik ga weer terug naar bed en vind het wel tijd voor wat te eten. Zoals zo vaak heb ik een hoop lekkere zoetigheden maar ik voel niet echt de behoefte aan al die ongezonde troep. Ik heb veel meer zin in ananas en pak dat erbij en stort mij hier in volle gulzigheid op. Heerlijk! Als ik de helft op heb zit ik eigenlijk wel vol en ik leg het bakje weer terug. Waarschijnlijk de beste ananas die ik ooit gehad heb, perfect zoet en het gaf me totaal geen branderig gevoel op mijn tong zoals ik normaal gesproken vaak heb. Het is weer tijd om in bed te liggen, maar in plaats van in een soort mummy-positie heel stil te liggen en van de closed eyes visuals te genieten heb ik nu een iets actievere houding. Ik gooi een tweede deken over mezelf en geniet van alles wat ik voel, de zachtheid van de lakens, de warmte. Mijn ogen zijn wel gesloten en ik merk soms dat ik met mijn handen bewegingen maak waar ik helemaal niet bewust van ben, zoals zachtjes over mijn hoofd krabben of mijn lichaam aaien. Op dit moment ben ik vooral filosofisch over mijn eigen leven aan het nadenken. 6. Ik denk na over herinneringen die ik heb, wie ik vroeger was… Ik ben eigenlijk nooit iemand geweest met veel mensen om me heen, altijd meer alleen, op mezelf. Ik vraag me af waarom dat zo was en waarom dat nu eigenlijk nog steeds zo is ook al is er al zo veel veranderd. Ergens vind ik het jammer en had ik graag meer sociaal contact gehad, zeker vroeger toen ik het nog veel minder had ook al deed ik mijn best. Ik krijg medelijden met deze jonge jongen die ik vroeger geweest ben. Zo z'n best doen om erbij te horen. Maar die tijd is afgelopen en ik ben nu wie ik nu ben. En ik voel me nu eigenlijk wel tevreden. Misschien onterecht, want ik bedenk me dat ik eigenlijk niets bijdraag aan de wereld of de mensheid. Ik verbruik grondstoffen en energie, maar wat geef ik er voor terug? Maak ik originele content voor iemand anders dan mijzelf? Nee, althans niet in het bijzonder. Al die plannen over muziek produceren, een film maken, al die ideeën blijven altijd maar ideeën. In de tussentijd ben ik druk met handelingen overnemen en doen wat de samenleving burgers opdraagt: studeren, werken, net als miljoenen anderen de gebaande paden bewandelen. Ik houd mezelf altijd voor dat dit op een gegeven moment op zal houden, bijvoorbeeld na mijn studie. Maar waarom dan pas? Ik ben een consument, geen producent. Ik voel me erg egoïstisch, op deze manier heb ik eigenlijk nog nooit naar mezelf gekeken. Ik zou zoveel meer kunnen doen… Alle rijkdom en voorspoed die we als westerlingen hebben, in feite zou ik mijn kamer met anderen kunnen delen. Glimlachen naar mensen in de bus is misschien wel niet genoeg, als een zombie in stilte voor me uit lopen staren is eigenlijk verspilling van tijd, tijd waarin ik ook anderen zou kunnen helpen, bijvoorbeeld door anderen beter te laten voelen. Ik bedenk me dat ik naar een ontwikkelingsland moet emigreren en daar werken aan een beter leven voor de bewoners. Wat voeg ik nu toe? En wat voeg ik straks toe als ik zo doorga? Ik denk na over zoveel onrecht maar ook over liefde die mensen aan elkaar geven. Overspoeld van emoties merk ik dat de tranen beginnen te rollen, ja dat voelt altijd heerlijk opluchtend. Ik weet ook niet echt goed wat ik met al deze gedachten aan moet. Ik kan nog beter proberen mijn best te doen open te zijn en licht uit te stralen naar iedereen die ik tegenkom, maar heel realistisch is het niet om al het bovenstaande uit te voeren… En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn, want het is nooit genoeg? Nee, mijn levenspad zal er anders uitzien. En simpelweg door te leven voer ik al het plan uit, het plan van de symbiotische aliens.
  9. Menseneter

    15 gram Atlantis

    Setting: Ik (vrouw, 28) - appartement in Amsterdam. Gebruik tegenwoordig nog maar zeer sporadisch, in het verleden wel geëxperimenteerd met verschillende soorten drugs, met een sterke voorkeur naar uppers als XTC en MDMA en af en toe wat psychedelica (LSD, truffels). Op mijn 25e maakte ik per ongeluk kennis met DMT en werd daar vrij sterk door gegrepen. Onlangs (half februari) had ik een trip op High Hawaiians, die me niet bijzonder goed beviel: het werd een hele intrinsieke trip die uitmondde in overdenkingen over voornamelijk negatieve zaken die speelden en spelen in mijn leven. Het trok me in die mate naar beneden dat de trip verzandde in een diep donker tranendal, waarvan ik nog dagen van slag was. Ongeveer anderhalve maand later besloot ik, tijdens een bezoek aan Amsterdam, toch opnieuw een poging te wagen, dit keer met 15 gram Atlantis. Vanwege het feit dat het niet mijn eigen appartement was en zodoende geen geheel vertrouwde omgeving vormde (hoewel ik er jarenlang veelvuldig ben geweest) besloot ik overdag, broad daylight, te trippen. 's Ochtends opgestaan om een uur of half 9, bij de Appie wat te eten gehaald (yoghurt om de truffels mee weg te kunnen werken, wat fruit en wortels) en om een uur of kwart over 10 was ik ready to go. Truffels waren prima te eten (snap überhaupt niet what all the fuss about de smaak is, maar dat zal wel per persoon verschillen). Helaas werd ik na een minuut of 10 al vrij misselijk, dat was me in het verleden nog niet overkomen. Dit nam in die mate de overhand dat ik vermoedelijk na een minuut of 20 à 30 in bed ben gaan liggen. Geloof dat ik toen nog op heb kunnen schrijven "10:35 uur: misselijk". In bed ging het al vrij snel behoorlijk loos. Heb veel moeite om achteraf nog te kunnen beschrijven hoe ik de komende twee uur heb ervaren. In ieder geval kan ik ervan zeggen dat dit voor mij, een vrij nuchter en niet bijzonder emotioneel of spiritueel mens, de meest intense ervaring is die ik tot dusver heb mogelijk beleven. Waar ik in de eerste instantie erg bezig was met "hè getver, ik ben misselijk, laat het ophouden" ging dit eigenlijk van het ene op het andere moment over op een diep spirituele ervaring. Alles viel op z`n plek. Ik werd me ervan bewust dat alles samenhangt en vooral dat alles energie is, ook ik. Het was alsof er ineens, waar ik normaliter maar een fractie zie, het hele gordijn omhoog ging en ik plotseling volledig inzicht kreeg in.. Tja. Alles, eigenlijk. Waar ik, en mensen in het algemeen, erg gefixeerd zijn op omgeving, uiterlijk, de buitenkant, anderen, werd me getoond dat dat allemaal van geen enkel belang is, want slechts zo tijdelijk. Mijn lichaam was er helemaal niet meer, slechts nog energie. Ik had dit ook heel duidelijk voor ogen, mijn eigen energie; een soort goddelijk vonkje dat in een oneindige duisternis rondzweefde. Toen ik aan mijn ouders dacht zag ik hun energie ook voor me, twee vonkjes naast elkaar. Het was ontzettend geruststellend dat mijn leven, hun levens maar zo tijdelijk en vluchtig zijn, want ook al sterven onze lichamen en geest; dat doet er geenszins toe, want de energie blijft bewaard, deze leeft voort in een hele andere dimensie, waarin ruimte en tijd geen rol spelen. De bewustwording dat er zoveel meer is dan de dagelijkse realiteit was zo`n eyeopener. Ik zag God, die ik ben, die iedereen is, die zich in alles bevindt en in alles leeft. Op de momenten dat ik mijn ogen opende en rondkeek, golfde en pulseerde alles om me heen, vooral de organische materialen, zoals het hout van de kast naast het bed; de nerven ademden duidelijk. Ik ben waarschijnlijk een uur of twee lang in bed gebleven, afwisselend met mijn hoofd onder de dekens, dan weer erboven, in allerlei verschillende houdingen, dan uitgestrekt, dan weer in foetushouding. Ik heb gehuild, weet ik nog, van puur geluk en van puur ontzag. Op een gegeven moment werd mijn playlist die aan het spelen was (waarvan ik me overigens helemaal niet meer bewust was) onderbroken door een ontzettend vervelend bluesnummer dat me compleet uit m`n vibe haalde. Ik dus uit bed, naar mijn laptop op het bureau. Na het nummer afgezet te hebben en even gezeten te hebben, werd ik me bewust van de vloer (laminaat), die helemaal golfde en bewoog. Ik weet nog dat ik tijdens de trip meermaals tegen mezelf heb lopen mompelen "hoe is het mogelijk?", omdat ik steeds weer zo verbaasd was dat deze life-changing ervaring teweeg werd gebracht door een paar truffels. Toen mijn schermbeveiliging aansprong na een minuut of 5 zag ik plotseling mijn eigen reflectie in het laptopscherm. Ik zag de energie letterlijk om me heen golven en van me afspringen, mijn gezicht veranderde constant, van heel lelijk, naar heel mooi, van mannelijk, naar vrouwelijk, van blij, naar verdrietig. Alle facetten kwamen voorbij en alles was ik. Waar ik in het dagelijks leven wel eens last wil hebben van een laag zelfbeeld, wat zich voornamelijk betrekt op karakter/innerlijk, was ik ineens helemaal met mezelf in het reine en vergaf ik mezelf al mijn onvolkomenheden en mijn, grotendeels door mezelf opgeworpen, tekortkomingen. Ik bedacht me ook dat ik dankbaar moest zijn voor deze huls (mijn lichaam) en er goed voor moest zorgen, tenslotte was het een tijdelijke opslagruimte voor mijn energie en die gedachte gaf me een enorm sterk en krachtig gevoel: ik kon mijn energie en levenskracht om me heen voelen, ik was in staat mijn eigen aura te zien en te voelen. Je moet je voorstellen, normaliter ben ik iemand die erg jeukerig word van alleen het gebruik van woorden als "energie", "aura" en "spiritueel". Ik laat mensen graag in hun waarde en heb er alle respect voor, maar ik zou dergelijke woorden zelf niet zo snel in de mond nemen. Echter snapte ik nu ineens waar dergelijke begrippen vandaan kwamen, ik heb nog hardop over mezelf lopen lachen, eraan denkend dat ik vanaf dat moment misschien ook wel rond zou gaan lopen zwieren in grote, witte gewaden en het alleen nog maar zou willen hebben over spiritualiteit en hogere dimensies, etcetera. Vervolgens belandde ik in het wat moeizame deel van mijn trip (het was niet alleen maar feest en openbaring en goddelijke interventie). Om de één of andere onduidelijke reden heb ik het in mijn hoofd gehaald te gaan douchen. Ik had namelijk erg sterk in mijn hoofd dat ik de geestelijke reiniging die ik doormaakte ook moest doorzetten naar het reinigen van mijn "huls". Plotseling vond ik mijn haar vet, vielen me de rouwrandjes onder mijn nagels op en werd ik me bewust van m`n eigen geur. Ik zette dus koers naar de douche. Achteraf bezien vind ik het erg dapper van mezelf dat ik die stap genomen heb. Ik geloof dat ik me er op dat moment niet van bewust was hoezeer ik aan het trippen was en hoe ver ik feitelijk heen was, alledaagse handelingen kon ik namelijk nauwelijks nog uitvoeren. Het uittrekken van mijn kleren was al een hele opgave. Vervolgens had ik het erg koud (want: geen kleren). Deze specifieke douche is nuchter al een vrij vervelende douche (dun miezerstraaltje, water laat zich moeilijk afstemmen) en dat was nu helemaal merkbaar. Het douchegordijn om me heen verwarde me in hoge mate, alles was koud en steen en klinisch en plastic. Ik vergat telkens wat ik aan het doen was en moest mezelf een soort van hardop pratend door de handelingen instrueren. Mijn lichaam leek helemaal niet bij me te horen, ik voelde mijn eigen handen nauwelijks, waardoor ik telkens schrok van het feit dat ik mijn eigen haren aan het wassen was. Ik kreeg telkens het water van de douchestraal in mijn gezicht, wat heel hard en intens binnenkwam. Als ik naar beneden keek waren mijn benen en voeten heel raar en klein, alsof ik een dwerg was. Uiteindelijk is het me gelukt om mijn haren en mezelf te wassen. Al met al heel veel desoriëntatie en verwarring. Eenmaal er onderuit was het, natuurlijk, steenkoud. Ik had, zoals gezegd, erg veel moeite om me te concentreren op iets, dus ik heb geloof ik een keer of tien heen en weer gelopen in het appartement, met telkens als doel "ondergoed pakken" en dan weer "oh nee, ik moet me afdrogen". Toen ik naar mezelf in de douchespiegel keek schrok ik erg, ik zag er verschrikkelijk uit: mijn haren leken heel dun, ik zag iedere porie, iedere ader, mijn gezicht was afschuwelijk en vervormd. Overigens schrok ik er niet bijzonder van, het vervulde me met een soort gevoel van desinteresse, tenslotte was het allemaal ontzettend vergankelijk en slechts mijn "huls". Uiteindelijk, nadat het me gelukt was kleren aan te trekken (deze moesten heel wijd zijn, want ik wilde niets dicht op mijn huid) werd de trip wat milder. Het is me gelukt mijn haren te borstelen en vanaf dat moment voelde ik me in alle opzichten enorm gereinigd: fris gedoucht, met schone kleren, gekamde haren, mijn doel was bereikt! Ik was ook vrij trots dat ik het, vraag me niet hoe, tot een goed einde had weten te brengen, gezien de strubbelingen tijdens het douchen zelf. Vanaf dat moment ben ik vooral veel op het balkon geweest, het was donderdag de 31e van maart en dat was een prachtige dag in Amsterdam: zonnig en haast warm. Ik heb vlak na het douchen nog geprobeerd een shaggie te rollen: onmogelijke opgave. Ik rook normaliter niet, maar had wat shag in huis om de avond ervoor te kunnen blowen met een vriend. Ik kan echter in het dagelijks leven wel een shaggie in elkaar draaien, echter was ik nauwelijks in staat mijn eigen handen te kunnen controleren. Dit plan dus al vrij snel opgegeven. De trip werd vervolgens wat milder, ik was ook waarschijnlijk al een uur of vier bezig en de comedown duurde daarna nog een uur of drie, heel relaxed en chill. Ik was helemaal in het reine met mezelf, met de wereld, ik heb me geloof ik nog nooit zo tevreden gevoeld. Op blote voeten op het balkon, ik zag nog steeds overal leven en vormen. Een boom op straat was prachtig en leek ook nog lang te barsten van het leven. Op een gegeven moment, zo rond half 5, was de trip echt uitgewerkt. Sidenotes: Ik schrijf dit verslag ook deels voor mezelf, om de herinnering niet nog verder te laten vervagen. - Hetgeen wat me verraste was dat "mijn" kleur, de kleur van m`n energie en mijn aura, paars was. Ik hou namelijk helemaal niet van paars .. - Ik had bij tijd en wijle wat last van "loops", waarbij ik me bedacht "ik ga dit doen", opstond om het te gaan doen en dan vervolgens tijdens het lopen naar dat bepaalde doel toe alweer vergat wat ik wilde doen, en zodoende weer terugliep. Als ik weer zat, bedacht ik me dan weer "oja, dat wilde ik doen" en vervolgens herhaalde het hele proces zich opnieuw en dat wel tot een keer of zes toe. - Zoals gezegd waren dagelijkse handelingen niet of nauwelijks meer mogelijk. Eten was ook iets vreemds, het smaakte me niet heel bijzonder goed, zoals voorheen wel eens het geval is geweest. Ik had ook de gedachte in mijn hoofd dat ik eigenlijk veel te veel eet en dat best zou kunnen minderen, want ik kan met veel minder toe, zo redeneerde ik (in nuchtere toestand realiseerde ik me dat mijn eetpatroon wel in orde is en ik beter niet nog minder kan geen eten, ik ben al slank/dun).
  10. Wie: Ik, tripnummer 18. Vriend C en vriendin H die nuchter bleven. Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Burger's Zoo, Arnhem Deze trip is van drie weken terug. Ik zat steeds te twijfelen of ik het wel of niet zou posten want zo'n bijzonder verhaal is het waarschijnlijk niet voor anderen, maar goed had het toch al geschreven dus dan kan ik het net zo goed delen. De trip was behoorlijk anders dan mijn andere trips, waarschijnlijk door de compleet andere setting dan waar ik normaal gesproken in trip. Misschien dat het toch enige entertainment-waarde heeft, en misschien ook niet. Burger's Light. Van vroeger uit mijn favoriete Nederlandse dierentuin, nu speciaal kleurrijk verlicht. En open 's avonds van 18 tot 20 uur, voor de halve prijs. Mooie setting voor een trip, dacht ik zo. Ik zou gaan trippen terwijl een vriend van mij C en zijn vriendin H nuchter bleven. Het was tijd, tijd om de bus te pakken, de treinrit te maken. Goed voorbereid, muziek klaargezet in een speciale tripmap op mijn mp3-speler, mango en chocoladerepen meegenomen, flesjes water gevuld, truffels goed bewaard meegenomen... En dan bedenk ik dat ik een schaar ben vergeten. Dat is niet slim, met mijn handen krijg ik dat vacuüm verpakte zakje nooit netjes open. Gauw een schaar gescoord bij de HEMA. Oké nu ben ik perfect voorbereid en ik neem de bus naar Burger's Zoo. Mijn vrienden zijn er al, als ik aankom is het ongeveer 18 uur dus laat ik alvast in de bus de truffels opeten. Maar dan werkt de schaar niet mee. De onderkant zit vast aan elkaar met een strak wit koord, waardoor ik alsnog een schaar nodig, eer ik deze schaar kan gebruiken... Als ik de truffels al op had had ik mij waarschijnlijk doodgelachen. Maar zover was het nog niet. Dan maar de kracht in mijn armen gebruiken, ja dan lukt het toch en ik knip het zakje netjes open en begin te kauwen. De dierentuin Eenmaal aangekomen heb ik net de laatste truffel op. Nou, ik ben benieuwd... Ik voel me nauwelijks anders, we gaan de ingang binnen, lopen wat rond. Ja het is allemaal dicht eigenlijk, alleen de overdekte Desert, Bush en Ocean zijn open. Nouja prima, we gaan de Desert binnen en het eerste wat mij opvalt is de verschrikkelijke geur... Mijn god. Hier had ik niet aan gedacht. Nouja, het zal wel, ik trip nog niet en straks in de Bush en Ocean heb je die geur niet. De van kleur veranderende verlichting is erg cool en eigenlijk vind ik het jammer dat ik niet al aan het trippen ben. We lopen verder en zien pekari's. Zo leuk, zo schattig. Ik stel me voor hoe het zou zijn om een dag zo'n dier te zijn. Dat lijkt me zo leuk. Maar ook weer niet veel meer dan een dag. Ik vraag me af of dit al bij de trip hoort? Ik voel me vrij kalm. Maar echt trippen doe ik nog niet. We gaan een grot door, zien een slang, wat ziet die er cool uit zeg. Misschien dat het heel subtiel al begonnen is? Ik zie krekels, heel veel en vind het niet heel fijn. Ik begin misselijk te worden en wil eigenlijk gauw doorlopen, snel de Bush in. Ik worstel met mijn misselijkheid, maar dan zijn we bijna bij de Bush, datgene waar ik vooral voor kwam. De deuren gaan open en ik wandel een gigantisch psychedelisch oerwoud binnen. Het is verduisterd, er is kleurrijke (maar niet overheersende) verlichting en de prachtige donkere bomen reiken tot het plafond, heel ver. Het is prachtig deze ruimte en het voelt cool hier door heen te lopen. Volgens mij begint het te werken. Ik stel voor om ergens te gaan zitten, wat te drinken en eten. De plekken zijn zo mooi dat ik mij verwonder over het feit dat we hier 'mogen' zitten. Het ziet er zo mooi uit. Ik deel chocoladerepen uit aan C en H, maar heb zelf nog geen honger. Ik ruik de chocolade heel sterk, maar zij ruiken niets. Ik ga even naar de wc, maar dan vlak voor een klein muurtje stop ik en draai ik om. Ik bedacht me namelijk dat ik over het muurtje wilde klimmen, maar dat zou raar zijn nietwaar? Normaler zou zijn om gewoon via het pad te lopen, ook al is dat om. Ik leg het aan C uit en terwijl ik het uitleg hoor ik mijn stem en herken ik de stem en wat ik zeg als iets uit een eerdere trip. Ik krijg een flashback, niet alleen van mezelf, maar ook van m'n broertje die precies zo heeft gedaan ooit. Het is een specifieke gedachte-gang, specifiek voor truffeltrips waar de vraag wat normaal is opeens heel belangrijk wordt. Is het normaal om over een muurtje te klimmen om ergens heen te gaan? Nee dat zou gek zijn toch? Wow, het is net alsof mijn broertje en ik dezelfde persoon zijn en precies hetzelfde werken maar in andere lichamen zitten. C zegt dat het niks uit maakt en ik bedenk me dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, maar dat op de een of andere manier truffels je hier heel raar over na laten denken. Maar goed, op naar de toilet. Uiteraard is dit weer een hele rare ervaring. Teruglopend passeer ik het restaurant en ik zie een meisje rennen. Maar het is net alsof ze stilstaat, of alsof de wereld om haar heen stilstaat en zij voorbij rent. Zonder vooruit te komen. En dan denk ik terug aan toen ik zelf kind was, en aan restaurants waar ik als kind ben geweest. Het leven voelde opeens heel 'nep'. Alsof het een groot spel is. Totaal niet belangrijk of serieus. Gewoon iets voor de leukigheid. Alle mensen die ik tegenkom, en dat zijn er best veel want het is druk, lijken allemaal zo op te gaan in hun spel. Zouden ze zelf doorhebben dat ze een spel aan het spelen zijn? Waarschijnlijk niet, ik heb dat normaal gesproken ook nooit door. Ik vind de weg weer terug en zeg tegen mijn vrienden dat het leven een groot spel is. C vraagt of ik al dingen anders zie. Dingen anders zie? Alles voelt zo anders, de hele beleving is zo anders. De visuele veranderingen zijn wel de minst ingrijpende verandering, ook al ziet alles er compleet anders uit. C ziet er bijna demonisch uit, maar ik weet dat het een hele goede vriend is dus ik vind het alleen maar grappig. Het heeft iets psychedelisch, symmetrisch, geometrisch, maar ook iets duivelachtigs. H ziet er uit alsof ze 'cel-shaded' is, een soort van video-game karakter. Grappig hoe verschillend ze er uitzien met deze visuals. Na een tijdje stelt H voor om te gaan en C vind dit een goed plan. Heel even lijkt het een complot, alsof ze het zo gepland hadden. Maar ik vind alles best, let's go! We zijn op zoek naar de Ocean maar we komen er maar niet. We zijn verdwaald in de Bush, het lijkt zo groot, een nooit ophoudend doolhof. Het doet me een beetje denken aan 'Mirkwood' in The Hobbit: The Desolation of Smaug, waar ook maar geen einde aan het bos lijkt te komen. Ik vind dit juist wel grappig en probeer volop te genieten. Toch voelt het vooral heel raar, de hele ervaring voelt eigenlijk te bizar om écht te genieten. Het is niet per se een middel om je simpelweg goed te laten voelen. Dat is totaal niet hoe deze stof werkt, maar dat is oké want dit is ook erg bijzonder. Op een gegeven moment lopen we een ruimte binnen waar een aantal giraffen in hun binnenverblijf te zien zijn. Hier had ik totaal niet op gerekend, ik wist überhaupt niet dat dit hier was. Dit voelde zo apart, dat al deze 'normale' mensen om mij heen hier stonden om te kijken naar zulke andere wezens. Hebben die mensen niks beters te doen ofzo? Of zijn ze gewoon compleet in verwondering? Dan bedenk ik me dat de verwondering waar ik altijd zoveel waarde aan hecht hier nu plaatsvind, bij deze mensen, die naar deze andere wezens kijken, wezens die gewoon bestaan. Ik zelf vind het vrij vanzelfsprekend allemaal en vind het jammer dat ik niet zelf die verwondering ervaar. Ben ik nu hypocriet? De vlekken op hun vacht gaan heen-en-weer, het vibreert allemaal en de giraffen kijken me aan, het voelt allemaal als een grote maffe psychedelische droom. Even later komen we bij het binnenverblijf van de zebra's terecht. Dit is al verduisterd, ja deze dieren willen rust natuurlijk. Dan voel ik me slecht dat ik in een dierentuin ben waar deze dieren van hun vrijheid beroofd zijn. Maar goed wat kan ik daar nu aan doen denk ik? en ik probeer het te negeren, in de tussentijd zijn de strepen op de zebra's flink aan het golven. Eindelijk komen we dan bij de Ocean aan. Maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest, ik heb genoeg van de dierentuin en van al deze achtergrondruis van andere mensen en schreeuwende kinderen. Ik heb wel zin om ergens anders heen te gaan en loop dan ook vrij snel door de Ocean. De decoratie ziet er erg cool uit en vissen boven je hoofd zien zwemmen is natuurlijk erg mooi, maar toch vind ik het tijd voor een andere setting. We lopen het gebouw uit en gaan richting de uitgang van het park. Het is donker en het miezert, de wind waait hard en we lopen onder een aantal gigantisch lange bomen door. 'Hoe prachtig' denk ik, dat wij als mensen op deze aarde leven, tussen bomen. Mensen en bomen zijn zo anders, van compleet ander materiaal gemaakt. Maar toch leven wij tussen deze wezens, hoe bijzonder! Ik voelde me echt enorm bevoorrecht op dat moment, dat ik een mens was en dat ik dit allemaal mee mag maken. Trip naar Arnhem We zijn het park uit en precies goed getimed vertrekt er zo dadelijk de bus. We gaan achterin zitten en ik geniet vol verbazing van de sensatie die ik nu meemaak. Het voelt zo raar, de bus die met snelheid voortbeweegt. En dat terwijl het buiten regent en hard waait, en wij zitten hier lekker droog. Ik voel me net een kind die voor het eerst een busreisje maakt. Ik weet nog dat ik dat vroeger zo bijzonder vond, die verwondering had ik nu opnieuw maar nog veel intenser. C en H leken met elkaar bezig zoals een nieuw stel dat is, ik was alleen maar blij voor ze. De busrit leek vrij lang te duren en ik dacht aan herinneringen van de middelbare school en zelfs daarvoor. Dat is zo lang geleden... Ben ik nog steeds diezelfde persoon? Nee natuurlijk niet, ik ben compleet anders, het enige wat wij gemeen hebben is dat ik herinneringen van die tijd heb, verder zijn we compleet anders. Ik begin me af te vragen wie ik eigenlijk ben, wat mijn persoonlijkheid is. Waarom C en H eigenlijk met me omgaan, waarom al mijn vrienden met mij omgaan. Wie ben ik eigenlijk? Eenmaal in Arnhem aangekomen stelde C voor om iets te eten bij Happy Italy. Hij vroeg of ik ook mee wilde en ik zei ja, ook al had ik nog steeds geen honger. We gingen zitten en ik zag dat het vrij druk was, het was een vrij grote ruimte met veel tafels en bijna alles was bezet met mensen. Er was nog wel een plaats voor ons echter dus we gingen zitten. Ik zei dat ik geen honger had en niets hoefde. C en H bestelden wel wat en ik begon me af te vragen wat ik hier eigenlijk deed. Zit ik hier nou gewoon bij als random gast? Vind het personeel dat wel oké? Vinden C en H het wel oké? Moet ik ze niet gewoon met rust laten en weer naar huis gaan? Maar zij lijken het vrij normaal te vinden en op een gegeven moment wijzen ze er op dat ze hier een 'chocolate pizza' hebben, een pizzabodem met een grote smak Nutella pasta er op. Ik vind het wel grappig en besluit dan toch maar dat te nemen. Het eten laat even op zich wachten en ik heb genoeg kans om de situatie te observeren. Al deze mensen, allemaal met hun eigen beweegredenen. Ik zie een jongen en meisje zitten iets verderop, het is vrij duidelijk dat ze op een date zijn en het zou zo maar eens hun eerste date kunnen zijn. Het meisje maakt een nerveuze indruk, de jongen is meer zelfverzekerd maar het is te zien dat ze elkaar mentaal aan het aftasten zijn. 'Wie is deze persoon die hier nu voor me zit, wat gaat er in hem/haar om?' denken ze waarschijnlijk. Aan de bewegingen die ze maken zie ik dat ze het allebei spannend vinden, maar ik zie ook dat ze van een compleet eigen wereld komen. Een verhaal van zo'n 20 jaar in the making, zonder de ander. Ja dat maakt mensen heel anders. Omdat ze man en vrouw zijn voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, maar ik zie dat ze elkaar nooit helemaal zullen begrijpen. Ik zie ze voor me over zo'n 20 jaar, getrouwd en nog steeds samen. Maar wel met een portie wrok en onbegrip, het meisje die niet aan al haar trekken komt en de jongen die hier niet aan kan voldoen omdat hij haar niet volledig begrijpt. Het enige wat ze echt gemeen hebben is de aantrekkingskracht, fysiek, misschien een beetje mentaal. Maar ook dat is heel sterk afgenomen. 'Is dit nou leven?' denk ik. 'Is dit ons lot als mens, als levend wezen? Settelen voor iets dat niet perfect is, omdat perfectie een illusie is? Bestaat de perfecte liefde wel?' Op dit moment had ik het idee van niet, maar 'gewone' liefde is ook mooi, toch? Zolang het liefde is en niet overschaduwd door wrok en afkeer. Haar hart zal waarschijnlijk gebroken worden en hij zal teleurstelling voelen dat hij tekort heeft geschoten. Maar dat zal wel leven zijn… De enige ware perfecte liefde is de liefde voor je ware, diepste zelf. Datgene dat je door en door kent, van al je verwachtingen, dromen, diepste gevoelens weet. Hij/zij zal je nooit in de steek laten en er altijd voor je zijn, altijd zijn/haar best voor je doen. Ondanks dat het meisje wat nerveus lijkt, zie ik dat ze in contact staat met haarzelf, met haar wensen, verlangens en behoeftes. Ook als hij tekortschiet, wat onvermijdelijk het geval zal zijn, heeft ze altijd haarzelf nog. Voor altijd. Zij komt er wel, zij zal ware harmonie kennen. Maar goed dan bedenk ik me dat ik hun helemaal niet ken. Hang ik nu niet de amateur psycholoog uit die geen idee heeft van hoe het werkelijk in elkaar steekt en alleen maar ongeremd eigen projectie loslaat op de situatie? Het doet er niet toe, de enige die met deze gedachten geconfronteerd wordt ben ik zelf, ik voer een dialoog met mezelf, dus wat maakt het dan uit wat de waarheid is, als ik deze toch nooit zal kennen? Door de drukte lijkt dit haast een dierentuin, maar dan van mensen. Zoveel verschillende mensen, in verschillende combinaties, met verschillende doelen. Het lijkt even of deze plek alles bevat wat de mensheid van dit moment te bieden heeft. Op zich best mooi, maar er zijn ook zoveel gebreken, dingen die beter zouden kunnen. Wij, rijke westerlingen, hier in ontzettende luxe en vrede, terwijl een groot deel van de de rest van de wereld in rampspoed leeft en een groot deel van ons prijskaartje betaald. Het voelt niet eerlijk, maar ik zie ook niet in hoe ik er nu iets aan zou kunnen doen. Ik ben nu eenmaal geboren in dit leven, ik heb geluk gehad. Zo heel lang zal het ook niet duren of ook dit is voorbij. Terwijl ik hier zo zit bedenk ik me ook dat een of andere malloot hier nu een terroristische aanslag zou kunnen plegen. Waarom zou iemand dit doen? Alle kwaadwilligheid is compleet onbegrijpelijk voor mij, meer nog dan wanneer ik nuchter ben. Waarom zou iemand mensen die die niet kent zomaar doden of met opzet laten lijden? Hoe kun je zoiets in je hoofd halen? Ik begrijp er niets van. Het eten komt er aan en het is heerlijk. Ik zit al snel vol en denk het nooit op te krijgen. Ik ben compleet de draad kwijt over wat normaal is en snap niet dat iets ter grootte van een pizza niet in een menselijk lichaam zou passen, dat zou toch makkelijk moeten kunnen? Ook vraag ik me af of het niet ongezond is als ik de pizza helemaal op eet. Maar als dat zo is, waarom wordt het dan geserveerd? Als ik er dood aan zou gaan zouden ze het toch niet verkopen? Na heel lang lukt het me toch om het op te eten en het was echt ontzettend lekker. Dan gaan we weer naar buiten en het waait en regent nog steeds ontzettend. Heerlijk vind ik het, het voelt alsof ik lééf. We stappen in de trein op weg naar huis, ik ben nog steeds de draad kwijt maar lekker onderuitgezakt in de trein zitten voelt fantastisch. 'Ik zou hier voor eeuwig in de trein willen blijven zitten' zeg ik en C stemt hier mee in. Eenmaal thuis aangekomen komt alles van mijn gewone leven opeens weer terug en is het alsof ik nooit ben weg geweest. Final thoughts De setting van de dierentuin viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik genoot meer van het gezelschap van C en H en van de bizarre ervaring die leven is, dan van de dierentuin zelf. Dit komt denk ik vooral doordat je eigenlijk weinig privacy hebt in een dierentuin en de drukte van mensen vond ik ook niet bepaald bevorderlijk. Ik denk dan ook niet dat ik het snel opnieuw zou doen. Vooral de Bush sprak me aan omdat het een soort mini-jungle is, dieren zijn natuurlijk ook ontzettend interessant maar in gevangenschap voelt het gewoon niet goed. Trippend in een restaurant zitten was ook wel grappig om een keer mee te maken, maar trippen is leuker als je alle vrijheid hebt en kunt doen waar je zin in hebt. Al met al vond ik het leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar ik denk dat ik voortaan alleen nog maar rustigere settings uitkies voor mijn trips. De ervaring zelf was wel erg gaaf, het was niet diep spiritueel in de zin van in aanraking komen met wezens uit hogere dimensies, maar wel spiritueel op een meer 'aardse' manier, in de zin dat ik het normale leven heel anders heb leren kennen en waarderen. Regen, wind, treinreizen, leuke dingen doen met vrienden, in een restaurant lekker eten, een busrit maken, de roltrap nemen... het was alsof ik het allemaal voor de eerste keer deed zonder enige vorm van vooroordelen of geschiedenis. Het voelde alsof ik tijdelijk opnieuw geboren was en weer een compleet onbeschreven blad was. Ik wist ook niet meer wie ik nu eigenlijk was, wat normaal is. Gek genoeg kwam alles weer compleet terug vrijwel direct na afloop van de trip toen ik weer thuis op mijn kamer was. In veel opzichten viel de heftigheid van de trip wel mee, aan de andere kant was ik behoorlijk de draad kwijt en deed het me ergens wel denken aan mijn geheugenverlies tijdens mijn trip op Hollandia. Trippen in de dierentuin zou ik in ieder geval zeker niet alleen doen en eigenlijk alleen maar met een nuchtere tripsitter.
  11. Korte schets van de situatie: 6,5 uur niets meer gegeten en 's avonds 15 gram Atlantis opgegeten, alleen in mijn kamer. Harvested door aliens Na een paar potjes Magic: Duels te spelen op de PC en te merken dat het aan de verliezende hand zijn me toch niet super vrolijk stemt, besluit ik maar weer eens lekker op bed te liggen, mijn ogen te sluiten en mijn eigen innerlijke wereld weer eens in te duiken. Op de achtergrond speelt prachtige muziek en ik zie al vaag closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik ben weer compleet tot rust. Ik voel en zie (met mijn ogen dicht) spirituele wezens uit een andere dimensie over mijn gezicht krioelen, als een soort van psychedelische insecten maar dan zonder daadwerkelijk fysiek contact. Het voelt alsof ik 'geharvest' wordt, het is duidelijk dat deze wezens iets met mij van plan zijn, dat ze aanpassingen in mij maken of iets uit mij halen (of juist in mij stoppen). Ik voel me wel goed eigenlijk en heb hier geen bezwaar tegen, deze wezens zijn zoveel intelligenter dan ik, zij zullen wel weten wat ze aan het doen zijn. Ik moet denken aan aliens die ons als wormen zouden zien. Hoe wij als mens omgaan met dieren die wij minder intelligent dan ons achten. Niet iedereen natuurlijk, maar toch wel de grote meerderheid. Deze wezens die nu met mij bezig zijn maken verder geen contact met mij, althans ze communiceren niet met mij, wel onderling maar ik begrijp ze niet. Ze lijken compleet op te gaan in hun taak en wekken de indruk dat dit de normaalste zaak van de wereld is en dat ze dit regelmatig doen. 'Hoe fucked up ben ik dat ik dit toelaat? Dat ik dit normaal vind?' denk ik. 'Dat mijn zondagavond bestaat uit gefacefucked worden door aliens uit een andere dimensie? Wat is er toch allemaal met mij gebeurt sinds ik in aanraking ben gekomen met truffels.' Het zijn geen verwijten die ik mezelf maak, ik vind het eigenlijk juist wel heel amusant. Na een tijdje is het toch tijd om op te staan en even naar de WC te lopen. Zoals altijd is dit interessant, dit kleine witte hokje. Maar anders dan normaal blijf ik hier nu veel langer. Ik druk mijn handen tegen de muur om te kijken hoe dat voelt, doe van alles, bestudeer van alles, het is allemaal zo interessant. Ik zie overal patronen. Leven is zo apart. Ik moet hier vaker bij stilstaan als ik nuchter ben, dat wil ik al heel lang maar het lukt nooit helemaal... Ik loop weer terug mijn kamer in, ga op de grond zitten, gehurkt. Dan ga ik liggen, neem rare posities in. Op een gegeven moment lig ik met mijn rug op de grond en bevind mijn hoofd zich onder een stoel. Volgens mij heb ik nog nooit onder een stoel gelegen in mijn kamer. Zoveel ruimte die nooit gebruikt wordt... Als kind zoek je die ruimtes juist op, nu is er totaal geen reden meer voor, wat een zonde. Pleidooi tegen porno Op een gegeven moment moet ik aan porno denken. Al een aantal weken of zelfs een paar maanden probeer ik redenen te verzinnen waarom ik hier compleet mee moet stoppen. Ik kijk het niet vaak, maar toch wel een (of een paar) keer in de zoveel tijd. Maar wat ik ook verzin, het is nooit krachtig genoeg om er daadwerkelijk mee te stoppen. Dus had ik het feit dat ik het al niet zo vaak kijk maar geaccepteerd - wie doe ik er nu echt kwaad mee? Ik had wel theorieën over dat zolang mensen dit kijken, de wereld een plaats zal blijven waar seksueel geweld, objectificatie en een algehele focus op lust normaal en veelvoorkomend zijn. Dit idee was geïnspireerd door een bepaalde religieuze stroming waar ik ooit van hoorde - waar een bepaald aantal mensen ter wereld (ik geloof iets van 13 of 36?) de staat van de wereld bepalen. Leven zij goed, dan zal de wereld goed zijn. Leven zij slecht, dan zal de wereld slecht zijn. Etc. Ja een of andere vage religieuze theorie waar ik ooit een keer van gehoord heb en eigenlijk niet echt in geloof, dat zal mij wel overtuigen om van porno af te blijven... Maar goed, ik moest dus aan porno denken. Zoals zo vaak onder invloed van truffels, kon dit heerlijk zonder mentale labels, zonder oordelen. Nouja, in eerste instantie. Want ik bedacht me hoe misselijkmakend en fout het eigenlijk is. Mensen die elkaar niet kennen en dan 'de daad' performen. Niet omdat ze het willen, niet omdat ze er zin in hebben, maar om simpelweg geld te verdienen (in de meeste gevallen). En ik, iemand die geen van die personen ken of ooit zal tegenkomen, kijk hier dan naar, om zelf gestimuleerd te worden. Ik ken deze mensen niet en zij mij niet, en ik kijk, puur om mijn eigen lusten te bevredigen naar hen in hun meest kwetsbare toestand. Kijk toe hoe geld tot perverse handelingen aanzet - handelingen waar zeer waarschijnlijk later in berouw op teruggekeken zal worden. Dit zijn goddelijke wezens gereduceerd tot onvrije beesten. Zoiets wil ik toch niet steunen, mij schuldig aan maken? De waarheid werd mij volledig duidelijk en ik schaamde me dat ik er al zo lang gebruik van heb gemaakt. Dit is niet hoe het zou horen. En met dat, realiseerde ik mij dat moment, hadden truffels mij van deze gecorrumpeerde toestand bevrijd. Waar al mijn eigen ideeën en initiatieven om er mee te stoppen mij nooit volledig hebben overgehaald, gebeurde het nu in één keer, zonder dat ik er bewust over na wilde denken. Het verscheen opeens in mijn gedachten. Truffels tonen je zo veel dingen, maar als je de waarheid getoond wordt, dan herken je die direct. Sterker dan alles wat ik in mijn normale leven voor waar aanhoudt. Natuurlijk is er weinig mis met seks zelf - sterker nog dit kan juist ontzettend mooi zijn. En zelfs als het puur lust is kan het een plaats hebben. Maar dan moet het wel van beide kanten komen en niet om een reden als het verwerven van kapitaal worden gedaan. Als er geen geld aan verdient zou worden en iedereen zou puur in vrijheid leven, hoeveel porno zou er dan nog worden gepubliceerd? Een aantal maanden terug heb ik ook een documentaire gekeken over dit onderwerp 'Hot Girls Wanted', zeker een aanrader om de andere kant van de porno-industrie te zien. De teleurstellende realiteit De rest van de trip denk ik vooral na over opkomende verplichtingen. Het is fijn dat de trip me goed laat voelen en dat tijd veel langzamer gaat dan normaal, maar spirituele ervaringen heb ik er verder niet echt aan over gehouden. Vlak voor het slapen gaan bedacht ik me of we in de opvoeding niet al belemmerd worden in onze vrijheid. Zijn wezens van nature juist niet veel beter dan de hokjes waar ze worden ingeduwd door cultuur en opvoeding? Als kind had ik veel meer zorgen, lijkt het, daarom geniet ik nu juist extra van de vrijheid die het volwassen zijn met zich meebrengt. En dat terwijl je als kind nog minder gecorrumpeerd bent...is dat niet ontzettend zonde? Ik herinner me dat ik vaak dingen moest doen waar ik helemaal geen zin in had, dan moeten we weer daarheen, dan gingen we weer daarheen... Nu hoef ik nergens meer heen, in principe, want ik ben volwassen en ik ben 'druk met andere dingen'. Vlak voor het slapen gaan poets ik mijn tanden en dan realiseer ik mij de andere kant van het verhaal: zonder opvoeding zou tandenpoetsen er waarschijnlijk ook niet bij zijn... Zou je als kind veel ongezonder eten. Oké misschien dan toch niet volle vrijheid, maar zoals altijd een balans. Als er iets overduidelijk is, is het wel dat mensen bijzondere wezens zijn, dat wezens in het algemeen bijzonder zijn - dat al het leven bijzonder is. Dat bewustzijn iets oneindig fascinerends is. En toch lijkt de realiteit dit te ontkennen, open een krant, log uit op hotmail en wordt automatisch doorverwezen naar msn.nl, log in op Facebook en zie wat er allemaal gepost en geliked wordt... Er wordt zoveel tijd en energie gestoken in zulke triviale aardse zaken... Gesprekken blijven vaak hangen in alledaagse dingen of als er dan toch enigszins de diepte in wordt gegaan blijft het vaak bij clichés. Ik probeer zoveel mogelijk echt de diepte in te duiken, naar de daadwerkelijk interessante aspecten van het bestaan en dit lukt dankzij anderen soms best aardig. Maar het feit blijft dat het bij de meerderheid die ik dagelijks tegenkom nooit de diepste diepte in zal gaan. Niet dat daar per se iets mis mee is, maar ergens is het ontzettend zonde. De innerlijke goden worden onderdrukt, in plaats van onsterfelijke wezens zijn we 'personen' met een bepaald 'karakter'. Wie ben ik? Mijn lichaam, mijn hersenen. In ieder geval niet die onsterfelijke ziel, die entiteit van bewustzijn. Gelukkig ben ik dankzij truffels van dit reductionistische idee bevrijd. Sinds mijn trips zie ik de natuur in nuchtere toestand onomstotelijk anders - mooier, beter gedefinieerd, meer zoals tijdens trips. De overgrote meerderheid van de mensheid lijkt dit te ontgaan. Toegegeven, mij ontging dit eerder veelal ook, ook al vond ik de natuur altijd al mooi. Maar nu is het krankzinnig en moet ik vaak mijn lachen inhouden of even checken of ik niet aan het dromen ben als ik zie dat zulke prachtige, onsterfelijke natuur midden in een stad te vinden is en door duizenden mensen elke dag onopgemerkt gepasseerd wordt. Leef ik in een fantasiewereld? Is het leven van zoveel mensen nou echt zo saai? Probeer ik hier koste wat het koste gewoon van te ontsnappen, is dit een poging van mijn ego om een beetje betekenis aan mijn leven te geven, om mij beter te voelen dan anderen? Ik denk het niet, ik denk dat de tripwerkelijkheid de echte werkelijkheid laat zien. En toch, ondanks dat ik hier steeds meer van overtuigd ben, blijf ik gevangen in dit alledaagse bestaan, met alledaagse taken en bezigheden. Vaak zelfs met alledaagse gedachten en gesprekken. Wanneer doorbreek ik dit nou echt, behalve af en toe in bijzondere ervaringen, echt goede gesprekken of tijdens het trippen? In feite keten ik mijn ware zelf door maar mee te doen met de rest, als een onverschillige en onbelangrijke slaaf, het zoveelste rad in een molen. Het leven kan zo mooi zijn, het leven is zelfs heel mooi. Maar door maar mee te blijven doen aan de illusie die de samenleving gecreëerd heeft zal ik nooit volledig vrij zijn, nooit volledig vrij leven, leven compleet zoals ik dit zou willen. De stap is voor mij misschien nu nog te groot, ik ben nog te gehecht aan de (valse) zekerheid die deze illusie schept. Wanneer zal ik starten met écht leven? Wanneer de tijd rijp is, hoop ik. En terwijl ik dit type zie ik vanuit mijn raam de lichtjes van lantaarns reflecteren in het kanaal, golvend gaan ze op en neer, pure harmonie. De tripwerkelijkheid is er, altijd en overal.
  12. Wie: Ik, 14e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Prelude: de roep van de truffels 0. Nadat ik, voor mijn gevoel, in mijn laatste trip het geheim had ontdekt van hoe ik moet leven in deze materiële wereld, had ik eigenlijk niet zo'n goed idee wat ik deze trip te weten wilde komen. Ik zou heel graag weer een keer buiten willen trippen maar daar is het nu echt te koud voor. Toch vond ik het tijd om het weer te doen, het was ten slotte kerstvakantie en vaak heeft een trip je genoeg te zeggen, ook als je zelf niet beseft dat je dit nodig hebt. De voorbereidingen waren getroffen, nog even slapen totdat mijn maag weer leeg is. Ik rook in de gang de geur van de truffels, alsof ze mij wilden vertellen dat het absoluut weer tijd was om te trippen. Ik weet niet of iemand dit herkent? Dit heb ik wel vaker namelijk, dat ik truffels 'ruik' ook al zijn ze er helemaal niet, nu was het toevallig binnen maar ik heb dit soms ook buiten. Vaak als ik een tijdje niet getript heb. Voordat ik met truffels begon is deze geur mij dit nooit opgevallen. Het ruikt precies zoals je van truffels zou verwachten, een geur van bos en paddenstoelen maar dan karakteristiek van truffels, niet per se lekker maar ook niet per se vies (het vieze is de nasmaak vind ik). Ik heb het nu meerdere keren geroken en weet zeker dat het niet 'in mijn hoofd zit'. Later tijdens het trippen rook ik het nog steeds, maar een dag later was het weer weg. De trip 1. Het is tijd, nadat ik de truffels opgegeten heb schrijf ik in mijn 'dream journal' over een droom van 2 nachten geleden. Sinds kort (ongeveer een weekje) probeer ik lucide te dromen en sindsdien houd ik een dream journal bij. Maar goed, ik schrijf dus wat op de computer en net als de vorige keer merk ik al na 5-10 minuten wat gekke dingen. Het beeld gaat op en neer of verbeeld ik me dat maar? Ondanks deze snelle start duurt het toch nog eventjes voor er weer iets gebeurt. Ik weet niet goed wat ik wil doen, de muziek staat al weer op, laat ik maar eens video's kijken. Ik kijk een aantal prachtige natuurvideo's en ook deze video die zowel grappig als eng is tijdens het trippen. Dan ga ik maar weer op bed liggen met mijn ogen dicht. Wat ben ik toch saai, dat ik altijd weer dit doe tijdens het trippen. Maar goed, het blijft leuk. De closed eyes visuals zijn een beetje chaotisch en ik heb het idee dat er iets kwaadaardigs aan de hand is. Alsof er kwade geesten in mijn buurt zijn die met mijn bewustzijn lopen te spelen. Ik ben niet per se bang voor ze maar echt prettig vind ik het niet en ik vraag me opnieuw weer af waarom ik eigenlijk telkens weer trip. Was vandaag wel een goed idee? Plots stoor ik me enorm aan het nummer dat opstaat. 'Wat een kutmuziek denk ik' (was weer een automatische playlist van mijn all-time favoriete muziek), alsof iemand met elektronische geluiden heel hard in je oor loopt te tetteren. Maar ik heb ook geen zin om op te staan dus ik wacht wel tot het nummer weer voorbij is. Nee vandaag gaat niet de mooiste trip worden denk ik, ben er toch niet helemaal in de stemming voor. 2. Mijn gevoelens over de trip veranderen langzaam maar zeker, ik krijg weer een hoop inzichten die ik de vorige keer ook had en vraag me af waarom ik eigenlijk niet gewoon elke dag met plezier leef? Waarom maak ik mezelf soms het leven zuur? Bijvoorbeeld door zoveel met mijn studie bezig te zijn, waarom doe ik niet gewoon vaker leuke dingen zoals lezen of gamen? Het is heel makkelijk en ik verbaas mij over het feit dat ik dit niet eerder heb bedacht. Gewoon plezier hebben in alles wat je doet, of in ieder geval bijna alles, tsja, waarom niet? Studie en werken kunnen best leuk zijn maar als het teveel een sleur wordt is het niet leuk en zuigt het je creativiteit en ziel leeg. En waarvoor doe je dat dan? Dan ben je toch heel verkeerd bezig met je leven, ik ben een wezen op de planeet aarde en ik leef dit bijzondere leven, niet om elke dag mezelf af te beulen, maar om de wereld te verkennen. De dood 3. In eerdere trips heb ik gevoelsmatig/spiritueel al ingezien dat de dood niet iets is om te vrezen, het is een natuurlijk gebeuren en het immateriële eindigt niet. De laatste tijd was het toch iets waar ik mij in mijn gedachten mee bezig hield, ik heb er ook deze fantastische video over gezien. Maar toch was ik niet 100% overtuigd of beter gezegd, was mijn innerlijk niet helemaal gesust. Ik moest ook mijn verstand overtuigen. Op nieuwjaarsdag stond ik op de trein te wachten, het was volledig uitgestorven op het station en ik liep heen en weer, hardop tegen mezelf pratend over de dood. Ik probeerde het systematisch te rationaliseren, alle mogelijkheden te analyseren. Mijn conclusie was dat in elke situatie (reïncarnatie, 'niks', hemel/hel, verlossing, etc.) de dood helemaal niet erg is, althans, voor jezelf. En misschien belangrijker, niet iets waar je controle over hebt. Het gebeurt toch, of dit nu vroeg of laat is. Het klinkt misschien gek dat het zo lang geduurd heeft voordat ik dit 100% voor mezelf op een rijtje had, maar nu ben ik volledig overtuigd, met elk zintuig, dat de dood niet iets om te vrezen is. Wat een bevrijding. Dit kwam verder niet echt in de trip voor, maar hoort wel binnen de mindset die deze en vorige trip op hebben geroepen. Het leven is net een droom, zolang je het leeft (droomt) is alles echt, maar op een gegeven moment word je wakker en dan doet de droom er niet zoveel meer toe en bevind je je weer in een nieuwe realiteit. Tot die tijd probeer je natuurlijk zo lang mogelijk van de droom te genieten! 4. Het is lastig te beschrijven wat ik allemaal meemaakte, ik bedacht me nog, hier kan ik nooit een tripreport over schrijven. Niet alleen omdat ik maar moeilijk kan beschrijven wat ik allemaal zag, ook de gedachten gingen te snel en de details zijn snel vergeten. Maar het geeft niet, het gaat om de ervaring nu en ik onthield wat ik nodig had. En ik voelde dat wat ik nodig had. Ik zag het universum, het o zo prachtige universum, ongelooflijk mooie nevels en gaswolken, lichtpuntjes, sterren, de prachtigste kleuren en ik zag dat ik daar zelf uit bestond, ik was opgelost, onzichtbaar geworden en bevond mij tussen al deze pracht en praal. Ik zag bomen in deze prachtige ruimte. Ruimte, bomen, mensen, alles in dit universum is met elkaar verbonden. Het feit dat ik dit nu voor me kan zien, dat ik hier aan kan denken, geeft al aan dat dit bij mijn bestaan hoort, bij ieders bestaan hoort. We bestaan allemaal uit sterrenstof, de atomen in ons lichaam hebben zo'n lange en rijke geschiedenis. Hoe mooi is de wereld waar wij in leven?! 5. Ik kijk nog een aantal video's met prachtige natuur en verwonder me over al het leven op aarde. Ik voel dat de trip heel langzaam wegzakt. Ongeveer 5-7 uur na inname zet ik mijn mobiel weer aan, chat nog wat met mensen en ervaar een prettige afterglow. De trip had erg op de voorgaande geleken, van het moeizame en met twijfel bezaaide begin tot de euforische conclusies. Mijn voornemen naar aanleiding van deze trip was om alleen nog maar leuke dingen te doen. Om elke dag plezier te hebben in wat ik doe, in elke handeling. En als het geen plezier is, dan op z'n minst aanvaarding. Een mooie start van en een mooi voornemen voor 2016 dacht ik zo. Vervolgens liet ik de muziek maar opstaan en besloot te gaan slapen, de muziek bleef gewoon té goed. Rond half 5 dan toch maar uitgezet en echt gaan slapen. De lucide droom 6. Ik herinner mij eigenlijk geen dromen meer, behalve de allerlaatste. Dit was (volgens mij) de eerste keer dat ik lucide droomde. Ik loop door een nachtelijk Amsterdam, ergens rond 1800/1900 waarschijnlijk, er hangt een gezellige sfeer die bij dit tijdperk hoort. Er branden wat lichtjes van leuke ouderwetse houten gebouwen, huizen, kroegjes. En de sterrenhemel is prachtig en bezaaid met sterren, grotendeels onaangetast door lichtvervuiling. Wat mooi denk ik, wat jammer dat dit in de toekomst minder zal zijn. Maar goed, ik loop door de straten heen en ben vol bewondering over al het moois dat ik zo levendig zie. Toen had ik opeens door dat ik droomde, ik hoorde Franse stemmen en wist dat dat niet kon kloppen. 'Geweldig!', een lucide droom! Ik weet dat de tijd kort is en denk na over wat ik wil doen. Terwijl ik hier over nadenk realiseer ik me dat ik nog niet wakker ben geworden. Dat is mooi, want dat hoor/lees ik vaak van first time lucid dreamers, dat ze wakker worden direct nadat ze doorhebben dat ze dromen. Ik wil graag vliegen en probeer dit te doen. En jawel, ik begin langzaam omhoog te zweven, de koele nachtlucht in. Dit is leuk, wat wil ik nog meer doen? Seks hebben met wie ik maar wil. Dit is iets lastiger omdat dit een andere setting vereist en een nieuw persoon. Maar het lukt en ik ben opeens op een donkere kamer en leef mijn fantasie uit. Zelfs hierna werd ik niet wakker en ik was weer terug in de straten van Amsterdam. Oké, oké wat nu? Ik had een tijdje terug met mijn neef over lucide dromen gesproken en hij had het over verschillende 'stages' en dat je uiteindelijk zelfs je eigen 'empire' kunt bouwen. Ik bedenk me dat ik daar nu zowel geen zin in heb en waarschijnlijk ook de tijd niet voor heb. Dus ik loop nog wat rond nadenkend over wat ik wil doen. Ik hoor een leuk deuntje spelen op de achtergrond en opeens hoor ik een soort van 'Inception-hoorn' maar dan irritanter en pijnlijker voor het oor. Foute boel denk ik, dit luidt waarschijnlijk in dat de droom ten einde loopt. Wat mensen vaak aangeraden wordt om in een droom te blijven is om naar de grond te kijken en rondjes te rennen, dit deed ik dan ook en dit leek te werken, ik bleef in de droom. De 'Inception hoorn' hoor ik nu met toenemende regelmaat en suist door mijn oren. Het suizen is haast alsof mijn lichaam verkloot wordt en ik vraag me af of ik wel gezond bezig ben met dit lucide dromen. Ik voel ook mijn slapende lichaam, verstijfd en ongemakkelijk liggen, maar blijf in de droom. Ik denk aan het universum en dat ik graag door de ruimte wil zweven tussen de sterren en grijp nog snel mijn kans. Ook dit lukt voor een mooi tijdje. Ik zweef in alle rust door de ruimte, tussen de sterren, voorbij de maan en planeten. Helaas duurt het niet zo lang als ik zou willen en ik word wakker. Ik word wakker in een vakantiehuisje in Franstalig België, waar mijn moeder en zusje ook zijn. Ik had inderdaad gedroomd, ik lag alleen te slapen beneden in de woonkamer en de tv stond nog aan, uiteraard op een Franse zender. Daarom herkende ik dat ik aan het dromen was, vanwege die Franse stemmen. Fantastisch. Ik ben zo blij dat de tv de hele nacht heeft aangestaan zodat ik doorkreeg dat ik droomde. En blij dat ik zo fijn lucide gedroomd heb. We gaan met z'n drieën naar buiten en er liggen nog stukken sneeuw. Even later schrijf ik de droom op in mijn 'dream journal'. Een tijdje later word ik 'echt' wakker, ik had dus een lucide droom in een droom. En hoewel dit heel lang leek te duren, was er in de echte wereld minder dan 28 minuten verstreken (ik had op de klok gekeken vlak voor ik deze laatste droomfase inging en direct na het wakker worden). Ondanks dat dit lucide dromen erg vet was, vond ik wat ik tijdens de trip meegemaakt had minstens net zo bijzonder. Het stoerste / meest bijzondere van het lucide dromen vond ik niet eens zo zeer de ervaringen die ik opdeed, maar het feit dat ik doorhad dat ik aan het dromen was en het daardoor extra goed meemaakte. Het lijkt me zeer waarschijnlijk dat ik deze lucide droom aan de truffels te danken heb, voorgaande trips hebben ook, dit weet ik absoluut zeker, mijn dromen in de periode erna beïnvloed. Hopelijk lukt lucide dromen voortaan vaker, ook zonder truffels. Want hoewel trippen nog steeds leuker is, is ook lucide dromen niet verkeerd. Foto's die enigszins (maar zeker niet precies) overeenkomen met wat ik deze trip en droom allemaal gezien heb
  13. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 13 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 0. Bijna een maand is verstreken sinds mijn laatste trip. Ik heb de laatste tijd weinig slaap gehad en aangezien ik toch 4 uur moest wachten na mijn laatste maaltijd besloot ik om eerst maar eens wat bij te slapen, trippen terwijl je doodmoe bent schiet ook niet op. 1. Het smaakte weer heerlijk ranzig zoals altijd. Ik doe er vrij lang over en in plaats van dat ik te bewust ga wachten tot het aanslaat leid ik mezelf af door te schrijven. Mijn gedachte-gang is anders dan normaal en het wit van het scherm deint op en neer. Dat was snel zeg, hoeveel tijd is er verstreken? 10 tot 15 minuten, volgens mij ging het nog nooit zo snel. Ik kijk naar de wallpaper op mijn pc om te zien of deze al beweegt en nu ik mij concentreer constateer ik dat dit inderdaad het geval is. Ik begin mij eigenlijk best wel misselijk te voelen en sta op, ik voel dat ik bijna moet overgeven en loop richting de toilet. Maar dan voor ik de deur uit ben sta ik even stil. Tot nu toe dacht ik 'waarom doe ik mijzelf dit toch steeds aan?' en tegelijkertijd voelde ik een verlangen naar zwakte, naar mij miserabel voelen en dan in een foetus-houding in bed gaan liggen, ziek te zijn, waarop ik in reactie weer liever voor mezelf moet zijn en mezelf dwing om voor mijzelf te zorgen. Maar dat komt allemaal zo dadelijk, nu eerst overgeven en alle narigheid kwijt raken. De smaak van kots is al bijna te proeven... Maar het moment komt niet. Terwijl ik dit allemaal overpeins (we praten hier over luttele seconden) voel ik me alweer beter, ik keer om en ga liggen op bed. De muziek klinkt aardig maar het nummer dat opstaat irriteert me. Ik gooi het uit mijn lijst van favorieten en skip naar het volgende nummer. Dat is beter. Ik ga weer op bed liggen en sluit mijn ogen. De visuals zijn vrij subtiel maar met wat verbeelding zijn ze er wel. Dit gaat zo best een tijd door en af en toe heb ik filosofische gedachtes. Deze wissel ik zo nu en dan af met closed eyes visuals die inmiddels veel sterker zijn. 'Hoe kan iemand ooit tripreports schrijven denk ik? Dit is toch niet te beschrijven. Niets, maar dan ook niets kan iemand voorbereiden op een trip. Ik probeer steeds vaker mensen te overtuigen om eens te gaan trippen maar het is echt iets heftigs. Ik moest denken aan wat OnTheChase schreef over moed, ja dat heb je toch wel nodig om met psychedelics om te gaan. Maar niet veel later voel ik enkel nog gelukzaligheid en verwondering. De visuals interesseren me niet zoveel meer, alles wat ik zie vind ik mooi. Veel liever ga ik nu nadenken over wat ik wil met mijn leven, wat ik wil volgend jaar. Dit doe ik dan ook en vermaak me uitstekend, maar er is telkens een soort van tweestrijd in mijn denken. 2. Het universum dat ben ik. Het universum dat ben jij. Door jezelf te veranderen verander je de wereld. De spelregels bepaal jij. Mijn realiteitsbesef is volledig in te richten naar hoe ik dit wil. Ik besef me dat alles wat ik zou willen doen mogelijk is. Ik heb de keuze om alles te doen wat ik wil. Ik moet er alleen voor kiezen. Alles klopt, voor mijzelf. Ik ben voorzien. De grote vraag is, hoe wil ik mijn wereld vormgeven? In hoeverre is iedereen zijn/haar eigen wereld en in hoeverre willen mensen geholpen worden? Moet ik mensen helpen hun lot op te eisen en hun bewustzijn weer laten ontwaken? Of moet iedereen zijn/haar eigen levenspad volgen en moet ik iedereen gewoon met rust laten? Ik weet zelf wat ik wil en wat niet, waarom zou dit voor iemand anders anders zijn? Ik kom er niet uit, maar blijf er graag over nadenken. Het voelt alsof ik er uit ga komen, dat ik aan het einde van mijn trip het precies allemaal weet. Ik moet er alleen meer over nadenken. Tussendoor ga ik een paar keer naar het toilet en telkens als ik door de gang loop bedenk ik mij hoeveel meer ik net al weer meegemaakt en bedacht heb. Elke keer wordt de trip meer bizar, op een gegeven moment loop ik door de gang op weg naar het toilet en voelt het alsof het gebouw scheef staat, het buiten stormt, er tornado's razen die delen van het huis wegblazen. Heerlijk deze verdraaiing van de werkelijkheid, de werkelijkheid is wat je er zelf van maakt. Ik heb het idee dat alles gaat zoals het moet gaan. Het universum leidt mij, er is een reden voor de gebeurtenissen die in mijn leven plaatsvinden. Het universum bestaat er niet voor mij, ik bén het universum. En dus kan ik het universum veranderen door zelf te veranderen. Ik bepaal de spelregels. Ik heb de controle. Ik creëer mijn eigen lot. Het is zo duidelijk, ik vraag me alleen af in hoeverre ik andere mensen hier van op de hoogte moet stellen dat dit voor hen net zo is. Zijn zij eigenlijk wel 'echt'? Of zijn het elementen van mijn verbeelding? Ik weet het niet zeker, maar ik vertrouw erop dat ik weet wat ik moet doen en dat wat ik zal doen goed is, want dat is wat het universum wil. De muziek bereikt een hoogtepunt en ik heb net een gigantische doorbraak in mijn denken gekregen. Ik móet weten hoe dit nummer heet. Ik kijk op de computer en nu ik hier toch ben ben ik ook wel benieuwd hoeveel tijd er verstreken is sinds inname. 3. Er is 1 uur voorbij gegaan. LOL wat? Ik kan het nauwelijks geloven. In dit uur heb ik langer geleefd dan in alle voorgaande jaren van mijn leven. Dat truffels de tijd lijken te doen vertragen wist ik natuurlijk al wel, maar het is volgens mij nog nooit zo extreem geweest. Deze dag is een nieuw keerpunt in mijn leven. Dit is de dag waarop alles anders zal worden. Dit is de dag dat ik eindelijk mijn levensdoelen doorgrond heb. Dit is de belangrijkste dag die ik ervaren heb ook al heb ik dit jaar alleen al veel 'life-changing experiences' gehad. Dit is de dag dat ik inzie dat alles, maar dan ook echt alles mogelijk is. Ik zit in mijn laatste jaar van de bachelor en wil volgend jaar graag aan mijn master beginnen maar ik heb er aan zitten denken om dit een jaar uit te stellen en eerst een jaar te reizen of andere vakken te volgen zodat ik een master in een andere richting kan doen. Nu is het duidelijk dat ik dit moet doen, als ik dit wil. Er is geen enkele goede reden om het niet te doen. Voorheen voelde ik me bezwaard omdat ik dan een jaar langer over mijn studie zou doen. Nu zie ik in dat het niets uitmaakt. Ik creëer mijn eigen werkelijkheid en daarin maakt het niet uit en is het belangrijker om te doen wat ik echt wil. Want tsja, wie maakt het uit? Behalve dat het mogelijk gevolgen heeft voor mijn eigen toekomst, maar die is niet zo instabiel dat deze 'kleine' beslissing een dermate grote impact zal hebben. Ik red me wel. Zolang ik besta is alles goed, want het bestaan is prachtig. En wanneer ik niet meer besta, is nog steeds alles goed, want dan was het mijn tijd en is het tijd voor de volgende metamorfose. Ik moet stoppen keuzes te maken waarin ik waarde hecht aan wat ik denk dat de samenleving van mij verlangt. De samenleving is er niet voor mij. Zij kent mij niet. Ik ben er niet voor de samenleving, want ze geeft niet om mij. Ze maakt het leven soms makkelijker, aangenamer, veiliger. Maar ze kan ook beklemmend werken en uiteindelijk is het wonder van het bestaan het allermooiste en allerbelangrijkste. Ik ken wel mezelf, ik geef wel om mij. Dus waarom luister ik dan niet naar mezelf? Ik geniet ontzettend van de trip en alle doorbraken die ik in mijn denken maak. Voordat ik ging trippen zat ik sterk te twijfelen of ik het wel zou doen. Kort erop na een slechte reactie op de inname bedacht ik mij dat ik misschien maar moest stoppen. En niet veel later ging het alleen maar bergopwaarts en nu begrijp ik niet hoe ik hier ooit aan getwijfeld kon hebben. Er is niets op deze wereld wat opweegt tegen wat ik tijdens trips meemaak. Niets is zo leerzaam als wat ik net allemaal geleerd heb. Uren verstrijken en ik zie en hoor nog steeds subtiele vervormingen, na zo'n 6 uur is het trippen wel uitgewerkt en ervaar ik nog steeds de prettige afterglow. De dag erna, zoals vaker, is weer even bijkomen. Trippen blijft een geweldige ervaring, maar het vergt wel veel energie. Er ontbreekt heel veel van de trip in dit trip-report maar het is te veel om allemaal te beschrijven. De reden dat ik dit report geschreven heb is omdat ik merk dat veel (mooie) ideeën die ik heb ergens een basis hebben in dingen die ik gehoord of gelezen heb en het komt niet onregelmatig voor dat deze in andere trip reports aanwezig zijn. Dus draag ik daar hopelijk graag zelf ook aan bij. Of mensen het er mee eens zijn of niet, wie weet kan het een betekenis hebben of een andere mooie gedachte triggeren. Deze trip in foto's:
  14. Intro : De avond voordien Vermoeid klap ik mijn laptop dicht… Het is s ´nachts rond 3:30. Het wegvallen van het intense licht van het laptop scherm prikt in mijn ogen. Het enigste licht komt van het licht van de straatlamp voor mijn studentenkot dat maar uiterst slecht wordt gefilterd door mij gordijnen. Ik zet mij recht strek mijn lichaam nog is goed voor ik echt beslis te gaan slapen. Te lang heb ik in een shitty houding op mijn bed gelegen met als gevolg dat mijn spieren verstijfd aanvoelen. Terwijl ik stretchoefeningen doe op mijn Yogamat ben ik in mijn hoofd het chaos aan het sorteren. Had een uur geleden ook weer een diep gesprek gehad met Voyager360 ( jezus man we zouden echt is moeten recorden en sharen) Morgen zou ik eindelijk weer truffelen. De normale spanning die ik altijd had over wat er zou gebeuren was nu verplaats door een aantal andere zorgen. Ik ben 20 en doe al sinds een heel tijdje Paddos en tripsit regelmatig mensen. Echter was het nu meer dan 8 maanden geleden sinds ik het laste keer psyclobin had gebruikt. Ik vroeg mij af hoe voorbereid ik er nog op was om de psycadelische dimensie te manoeuvreren. Want laat ons eerlijk zijn mensen! Het is echt wel een vaardigheid waar je beter in kunt worden hoe vaker je het doet. In mijn ervaring verschilt het op dat vlak weinig van jongleren, gitaarspelen of wiskunde oefeningen. Heel erg learning by doing ----learning trough failure. Maar dat was niet de enigste gedachte die ik had. Ik moest morgen ook nog iemand begeleiden die nog nooit Truffels gebruikt had ( of zelfs weed gerookt ) enigste drug ervaring was MDMA. Hij was in laste paar weken een goede vriend van mij geworden. Alhoewel er zaken aan hem waren die mij wel stoorden. We waren bevriend geraakt omdat ik in de bibliotheek een boek over Pick up ( “the game†Neil Strauss) had uitgeleend en hij had zijn telefoonnummer en een hoop potlood aantekeningen toegevoegd aan het boek ( voelde eerlijk gezegd beetje zo aan als Harry potter half blood prince waar harry snapes boek krijgt … ja ja ik weet to much geek hahah) Nadat ik het boek uitgelezen had besloot ik hem te contacteren en sinds dien gingen we regelmatig uit hier in stad om wat te oefenen en gewoon wat plezier te hebben. Toen ik hem Contacteerde kwam tevoren dat we bedien dezelfde voornamen hadden. Wat zo een perfect “ the universe is very strange moment “ was! Een van de eerste dingen die ik zei was dat ik het boek niet zo goed vond omdat het nogal heel erg indirecte stijl promoot en het van een niet authentieke eerlijke plek komt. Enthousiast bekende hij dat meer of minder hetzelfde dacht toen hij indertijd Neils boek las. We kwamen goed overeen ookal hadden we totaal verschillend karakter en we zouden in de komende maanden veel samen uitgaan en ons onze subjectieve irrationele angst blootstellen en veel bijleren terwijl we gesprekken hadden met vreemden op het straat. Maar ook onbekende meisjes in bibliotheken , koffiebars en clubs versierden en aan de haak sloegen. Het echt freaky wat mij wakker hield en ook echt verband hield met de trip ( anders zou ik de intro totaal overbodig zijn.) Had net fightclub gekeken. Wat basicly en film is over een schizofreen die een clubje opricht om tegen de saaiheid en beperktheid van de Coperate culture te vechten. Niet letterlijk vechten maar gewoon en nieuw pad proberen te maken binnen in de bestaande cultuur. Zoals wij hier ook doen met onze verhalen te delen over geestverruimende middelen. Of hoe dat je door pick-up een totaal ander en meer accuraat beeld krijgt over de mensen die je dagelijks tegen het lijf loopt maar niet kent. Je weet wel al de mensen die achter recepties werken, trein-conducteuren of dat ene mysterieuze meisje wat je soms op de universiteit opvalt terwijl je je afvraagt wat ze op haar e-reader aan het lezen zou zijn. We weten zo weinig over hun. Ze leven langs ons terwijl in veel opzichten we ons leven delen in dezelfde settings. De treinstations, de trappenhallen, de cafestoeltjes als dit zijn gezamenlijke plaatsen. Toch weten we bijna niets van de massa´s individualistische vreemden. .. we weten eigenlijk zelfs tamelijk weinig over onze buren als we eerlijk zijn. Het feit dat ik de terughoudendheid ( zeker hier in België in Nederland is het minder erg ) wou tegengaan kwam echt heel veel overeen met de boodschap van fight Club. Het feit dat de protagonist een schizofreen was terwijl hij het niet besefte en ik morgen truffels ging doen met een kerel die 90% van mijn interesses shared en dezelfde voornaam heeft waren twee feiten waar ik het liefst zo weinig mogelijk correlaties in wou vinden. De Oefeningen relaxeerden wel mijn lichaam maar niet (zoals normaalgezien wel) mijn gedachtes. Ik naam deze denkpatronen mee toen ik onder de lakens kroop. En ze waren er waarschijnlijk nog steeds half onbewust toen ik al lang aan het dromen was. Trip dag zelf ( ik weet het de intro is belachelijk lang ) Volgende dag. Zoals vrijwel iedereen op deze wereldbol voel is er een groot verschil in hoe ik mij s´morgens of s´avonds voel. Gedurende onze dagen en zeker in de ochtend ben ik vooral gestuurd in door routines die ik elke dag uitvoer in een half wakkere toestand. Ik dacht niet aan mijn vandaag aanstaande Truffel trip en ging gewoon naar het school, volgde , pratte met mijn medestudenten en deed mijn inkopen. 1) Giving comfort/ going up the rollercoaster Savonds ging ik dan echter aan de slag. Zo langzaam kwam dan toch dat kleine langzaam grotere wordend adrenaline buikgevoel in mij op . Het gevoel dat iedereen hier die al truffels genomen wel al ondervonden zal hebben. Het is in begin heel erg subtiel en dan tot het moment dat je de substantie uiteindelijk inneemt groeit het in “aanwezigheid†Om mijn collega ( nomenen we hem hier gewoon R2) het maximaal tripcomfort te geven had ik hem al van ter voren doorlopen wat hij allemaal zou kunnen verwachten. We waren ook overeen gekomen om het te nemen bij hem op kot en dan misschien na bereiken van het plateau ( het moment dat je niet meer “ omhoog†gaat maar enkel “drijft/surft†op de golf van de psylo) dat we dan is naar buiten zouden gaan om de Cultuur/natuur te voelen en op te merken wat voor een verschil het zou zijn in term van aanvoeling. R2 was zo van “ ok laat ons dat doen†terwijl ik moest grinniken dat hij eigenlijk geen idee had van de mindfuck dat hem te wachten stond. Hij voeg me waarom ik lachte ik besloot niet direct erop in te gaan en zo te doen alsof ik te druk bezig was de thee voor te bereiden…. Moest denken aan mijn eerste truffelervaring…. Je kunt maandenlang reports lezen niets gaat je ooit voor de echte ervaring klaarstomen ( net zoals met reizen trouwens! ) “ och dat zie je noch wel†recht in zijn ogend kijken met de glimlach van een vijfjarig kind op sinterklaas. “ dat zie je nog wel ^^†We dronken alle twee ons theetje en namen gewoon ons gesprek daar weer op waar we het laten liggen. Ik moest zeggen hier was het enigste punt dat ik echt bang was. Voor de rest was de trip echt uitzonderlijk “ flowy†“aware,present†Toch had ik hier wat angstgedachtes zoals “ shit wat als ik het verleerd heb of hij gaat echt bijzonders slecht†maar ik vertrouwde op mijn eigen kunnen. Ik had dit al vaak gedaan…. Het was deel van mijn vaardigheden geworden. Ik was gewoon wat onwennig nadat ik mijn 8 maanden lang op School, productiviteit, zelfvertrouwen en social skills had gewerkt was ik gewoon nog wat verroest maar niets wat ik niet zou aankunnen. We lagen nu allebei in bed een praten een beetje. Het was grappig want ik herkende mijn eigen gedrag van 4 tal jaren geleden in hem terug met zo gedachtes als “ wooow dude die lamp is echt superfel “ of de klassieker “ ohh die muziek is eng ik ga ze verzetten naar iets plezierigers†ik wou hem niet beleren. No labels no jugement. Ik wou hem de dimensie zelf laten ondekken net zoals een baby dat voor de eerste keer uit de speelhoekje komt gekropen en op zijn pootjes door de rest van de woning krabbelt om alles te exploreren. Het was echt een leuke ervaring. Ik zag mijzelf echt terug in zijn gedrag. Hij was ook heel de tijd aan het praten. Wat ik interpreteerde als teken van verwondering of bevestiging´s zoekend gedrag “ wooow mijn hoofd voelt lijk los van mijn lichaam …. Heb jij dat ook? “ Soms lees ik trip report van first-timers en ik kan echt niet anders dan beginnen glimlachen. Ik vind het echt geweldig dat zij dat posten maar veel van die trips zijn ZOOOO HERKENBAAR… Soms lees ik er zo eentje gewoon om mijzelf te amuseren en mij te herinneren aan mijn eerste ervaring. Effecten zijn 15min bezig R2 zegt “ ja R ik moet zeggen ik ben toch wat teleurgesteld… ik had iets… nah heftiger´s verwacht.†In de plaats van hem logisch te proberen overtuigen dat het nog beter ging worden enzo gaf ik hem gewoon een kleine test “ hey raad is hoe lang dat dat liedje als aanstaat? “ “ euhmm… dude wat is dat voor een vraag?†Ik glimlach “ Doe gewoon een gokje ! =)†“ klein uurtje†Hij checkte de youtubebar en riep uit vol verwondering “ Waaat!! 8 minuten! Neen da kan niet gast!†Moet eerlijk bekennen vond het echt een fantastisch momentje zat gewoon achterover aan het lachen. Net alsof ik met mijzelf 4 jaar geleden zou gepraat hebben. Al dat werd versterkt door dat we zoals de toeval het wou dezelfde voornaam hadden. Dit voelde echt grappig aan net alsof ik iemand zo de spelregels van aan videospel aant uitleggen was. The sound of Silence Ik keek hem aan. Hunkerend kijken naar zijn laptopscherm op zoek naar plezigerige muziek. Alright time to take over! “ Leg de muziek even af ik wil je iets tonen†Met tegenwil ging hij akkoord. Ik sleepte de bureaulamp tussen on beiden zodanig dat ze op de muur tegenover ons scheen. Ik vertelde een verhaal aan de hand van handschaduwen. Ben best goed in flauwe kull improviseren mijn grootse sterkte als ik met meisjes pratte of ik in improvisatieklas zat. En hier zaten we dan. Twee volwassen mensen die verhalen aan het vertellen waren over handschaduwdieren. Net als hol bewoners… bedoel daarmee niets slechts… gewoon het pure menselijke. Het delen van verhalen en fantasie is wat ons mensen bijzonders maakt. Letterlijk een van onze meest primitieve en unieke roepingen. ( op dit punt is het mij echt gelijk hoe dat ik mijn zinnen vorm… als je tot hiertoe gelezen hebt ben ik echt al enorm verrast van je GOOD JOB LEZER!!) Het beviel hem heel erg en ik voelde hoe hij steeds losser en losser wordt en meer begon te “glijden†surfen†of de substantie. Vond dat hij snel leerde. Nu ging ik over naar meditatie. We sloten samen onze ogen en ik vroeg hem zich te concentreren op de energie die door zijn lichaam stroomde ( god voelde ik mij belachelijk toen ik dat zij maar heb echt geen betere manier voor het te verwoorden) Het lukte hem… was echt verrast hoe rap hij dingen doorhad en kon benoemen wat hij voelde. We zaten daar en tijde gewoon aanwezig. Dan dwaalden we af in hoe onbewust dat de mensen ( inclusief wijzelf) hun dag dagelijks leven leefden…. “ Sommige mensen hun leven is gewoon een grote reactie op hun omgeving ze gaan nooit hun eigen gedachten najagen en heel hun leven lang nooit kunnen loslaten van te functioneren op reactie bewegingen getriggerd door stimulussen†Ik zei enkel “ ja klopt… tristig eh†R2 “ omg da is zo erg…. Is truffels het enigste wat helpt?†“ Wat lol neen ? als mensen gewoon al hun routines zouden kunnen veranderen en hun denken beter observeren zou dat al veel uitmaken…. Wees gewoon blij dat je de kans hebt voor dit mee te maken†“ duude…. Het is zoo mooi ….. het is zo fucking mooi†Ik keek naar hem…. Hij had zijn ogen gesloten….. “ aaahhh de close deze Visuals die was ik bijna vergeten†“ Dit is ongelooflijk…. Is dat mijn verbeelding of wat is dat? “ Eerlijk gezegd… geen idee wat het precies is….. maar het is mooi eh “ Een tijdje keken we elk gewoon naar de mooi figuren, gebouwen, lijnen , contouren van menslijke lichamen, waterdruppels, planten, tandwielen, verfdruppels en ideengolven... tenminste dat is wat ik daar in zie…. Culture as an outsider “Kom we gaan naar buiten ik ga je nog iets tonen!†Tot nu toe zat hij heel de tijd neer ik wil hem iets gaan tonen. Toonen hoe zijn lichaam nu aanvoelde. Hij was in het begin echt enorm oncomfortabel. Ik zag uitstel gedrag in zaken zoals bijvoorbeeld het feit dat hij lang nodig had voor zijn jas aan te doen. Het was duidelijk dat hij noch lichtje oncomfortabel was. We pakten onze jassen stapten de avondlucht in. Het was net zonsondergang en een oranje schemer hing boven de stad. Ik herinnerde mijzelf eraan dat ik bijna nooit naar boven kijk als zo dag dagelijks int stad rondloopt. Raar eigenlijk…. We zouden elke avond de sterren kunnen zien en niemand weerhoud ons ervan het dit te doen en toch ondernemen we niets We zagen er best komisch uit. Ik liep rond met een notitie boek om alle kleine subtiele veranderingen in mijn of zijn bewustzijn te noteren en ook de tijd bij te houden voor later tripreport. Ik legde hem uit hoe je bewustzijn nu meer opgejaagder werd en dat de kunst was zich zo kalm mogelijk te voelen ondanks alles reclames, onbekende mensen en passerende auto´s. Als je tot rust kunt komen in het chaos kan je overal rusten. We gingen naar de grote markt en stonden daar even gewoon wat rond. Er waren mensen bezig met een kerstmarkt op te richten. De meeste hadden van die gevoederde jassen aan. En het leek zo alsof het een stam Eskimo's waren die midden op de markt hun nieuw dorp opzetten. Een dorp vol met lichtjes en kerstbomen en huisjes met houten geraamte. het was prachtig. Een van de vele momenten dat je totaal zou overzien als onbeduidend als je niet in “state†bent. Maar nu realiseerde je hoe cool het was dat al deze mensen samenwerkten om iets moois op te richten. Ok het had zeker wel commerciële doeleinden maar dat kan toch geen kwaad. Zo een kerstmarktje kan best veel sfeer aan een stadje geven. Challenging assumptions We zaten even op de bank en ik merkte dat hij nog niet helemaal kalm was. Ik vroeg hem om helemaal los te laten… het lukte niet … hij was te reactief…. Misschien had ik te veel verwacht. Ik wou dit opschrijven in mijn notitieboekje toen ik teleurgesteld moest vaststellen dat mij pen het niet meer deed. Ik tikte twee passeerde meisjes op de shouder en vroeg of ze geen pen hadden voor mij. Hadden ze! =) Ik noteerde het in mijn boekje en praatte nog een beetje met hun. Ik voelde mij heel erg vrij en los. Zat gewoon op een bankje daar met hun te praten.. Vrij van alles… vrij van zorgen… niet aan het vooruit denken… beetje boeddha op de straat bank. Ik besloot de setting te veranderen en het centrum in te ruilen voor het park met het vijvertje aan de rand van´t stad. Meer en meer werd het donkerder. Het gesprek daalde af naar onze doelen en angsten. Het werd tamelijk persoonlijk maar af en toe is het goed om zeggen wat je echt voelt en denkt tegen andere mensen. Aangekomen in het park kwamen we een vrouw van in de 70 tegen die aan het joggen was. Toen ze ons passeerden waren we even stil en ebbde het gesprek even weg. Hij merkte op dat hij moest bekennen dat hij dat echt moedig van haar vond. Ik ging akkoord en voegde toe dat we dag dagelijks zulke mensen zien maar er het onze hersenen niet opvalt omwille van de massas aan gezichten die elke dag langs onze netvliezen scheuren. Als je aan het trippen bent lijkt alles meer karakter en diepgang te hebben. Soms interpreteer je meer diepgang in iets dat niets heeft ( zoals de eerste uren van de trip waar je vaak gewoon een half uur naar je deken of muurschilderij kijkt) Maar zeker als je in omgeving bent van het alledaagse culturele zie je veel beter de samenhang van alles. Het feit dat iedereen enkel dat doet wat hij voor het beste houd en dat we toch zo veel verschillende mensen hebben is iets wat mij echt gefascineerd heeft. “ Wat denk je heeft ervoor gezorgd dat ze nu hier om half tien in het park loopt met haar leeftijd ? “ De vraag haalde mij uit mijn denkbubbel “eerlijk gezegd heb ik geen idee†nadat ik er even over naadacht “ zou een tal van mogelijkheden zijn…. Misschien is het gewoon een gewoonte van haar of manier voor te ont stressen†“ hmm†duidelijk niet te helemaal te vreden met mijn antwoord “we kunnen het haar ook gewoon vragen eh ?†zij ik nuchter R2 lachte hij stopte plots toen hij in mijn ogen keek en merkte dat ik het als een serieux idee meende “ neen duude†( lichte tremors in zijn stem ) Fantastisch ! Van binnen had ik tinkelend gevoel van overwinning! Ik zou hem eindelijk de angst kunnen tonen die zo veel mensen hebben en hem kunnen tonen hoe beperkend het is. Nu was alles wat ik moest doen hem lichtjes de angst laten voelen en zorgen dat hij zich ervan “bewust†werd en letterlijk heel zijn toekomstige kijk op zijn leven zou veranderen…. “ trouwens dat zou je dat echt niet durven “ Ik verstond exact van waar het kwam. Ik wist dat hij eigenlijk wel antwoord op zijn vraag wou waarom dat die oudere vrouw zo besloten was gaan joggen gewoon beter haar motivatie leren kennen. Maar onderbewust vond hij dit onverantwoord of vond hij dat niet kunnen dus blokkeerde hij de mogelijkheid. Het is de klassieke mentale strijd in iedereen. De strijd tussen verlangen en redelijkheid. Logica en Emotie. Ze concurreren zich altijd. Iedereen heeft deze twee krachten in zijn hoofd. Gelijk welke meer dominant is schakelt de andere uit. Voorbeelden van mensen die “ te “ logisch denken zijn van die ingenieurs zonder gevoelens en zonder girlfriend … te emotioneel zou dan de spierbal zijn die bij de kleinste deuk in zijn ego defensief word. Of het meisje met de opvliegende attitude die om welke reden dan ooit altijd omgeven is door drama. Verwijt mij alles wat je wilt misschien denk ik echt te categorisch maar je kunt er niet langs dat als je rond u kijkt het ergens wel herkenbar is. Ik stapte gewoon op de vrouw af… ik moest niet lang lopen of ik werd al aan mijn arm getrokken met een “ stop! “ ik zag de panisch reactie in zijn ogen…. De woede en gespannenheid in zijn gezichts spieren. dit was alles wat ik nodig heb Ik stapte op hem af en zei doodskalm “ dit…. Dit gevoel wat je net ervaart… is angst… het zit in iedereen en weerhoudt ons dagdagelijks van 1000 zaken te doen of te weten te komen die we eigenlijk wel willen†hij keek mij aan… nog steeds opgewekt maar ik zag dat mijn woorden diep in hem resoneerden Dus ging ik verder “ Vraag je af waarvan je bang bent? …… er is geen reden het is totaal irrationeel…. Maar iedereen heeft dat… het is dezelfde reden dat toen je 8 was een je alleen naar huis moest altijd voetstappen achter je hoorde of dacht dat je schaduw je volgde…. Angst ontspringt altijd van dezelfde basis…. Kijk ik ga nu op mijn gemak haar vragen en je gaat zien dat ze verrassend vriendelijk gaat zijn… een neen ze gaat niet door hebben dat we aan het trippen zijn want mensen zijn altijd meer opzich zelf en hun eigen onzekerheden gefocust dan op wat zich eigenlijk rond hun afspeelt†Ik vertelde dit om mijn gemak. Ik wandelde naast hem met mijn sjaal en handschoenen door het stadspark op mijn totaal gemak… zelden zo vrij gevoelt in heel mijn leven. Na een stilte die hij duidelijk nodig had voor alles te goed te verwerken knikte hij zijn hoofd en zei hij besloten “ ok lets do this†De vrouw was ondertussen wel al een heel poosje verder gelopen. We vingen haar op toen ze opnieuw ons passeerde omdat ze gewoon rondjes langs de vijver liep. “ Sorry dat we storen maar we moeten je echt even een eerlijk compliment geven….†Ze stopte met een glimlach… mensen adapteren meestal de emotie die jij ook voelt als je hun aanspreekt ( is een proces dat je mirroring noemt gebaseerd op onderbewust herkennen van zaken zoals oogcontact en gespannenheid van gezichtspieren…. Als het je echt boeit kan je ook “ the law of state transfer “ opzoeken) De Sportieve grootmoeder ontpopte zich als uiterst sociaal en heel los. We praten even samen een klein kwartiertje. Is heel erg verlossend en cool als je nieuwen mensen kan benaderen terwijl jij niet over hun weet en zij niet over hun. Het creëert zo het gevoel van en wit blad te zijn. Je kan jezelf invullen als je wenst te zijn los van voorafgaande bestempelingen en vermoedens. LAnding the plane Hierna gingen we samen terug naar kot aten samen en bespraken samen de trip. Het was misschien niet de meest psychedelische ervaring maar ik ging savonds slapen met veel nieuwe kennis over hoe ik in de loop van de tijd verandert was en hoe je als persoon groeit als je regelmatig trips onderneemt. Ik had vandaag iemand diep in zijn eigen hoofd laten duiken en dat vond ik heel erg spannend….. Nu wordt het wel weer tijd voor de volgende 15 gram in mijn eigen stille kamer Groetjes bedankt voor te lezen vind ik heel erg moedig van jullie !
  15. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 11 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Natuurpark en kamer (studentenhuis) Mijn tentamens zaten er op en precies een week na de mooie vorige ervaring besloot ik weer te trippen. Ik doe het nogal vaak, ik weet het, maarja ik zie eigenlijk geen reden om dit niet te doen. De laatste tijd speelde zich steeds binnen af, nu wilde ik weer een keer naar buiten. Ik had de hele dag vrij dus besloot om naar een natuurpark in de buurt te gaan (dezelfde waar ik mijn eerste bad trip meegemaakt heb) en daar de hele trip uit te zitten, hoe mooi zou dat zijn? Ongeveer 3,5 uur niets meer gegeten en toen vond ik een mooi rustig plekje waar ik de truffels at. 0. De plek waar ik was had een mooi uitzicht, het is herfst en de kleuren zijn allemaal erg mooi, maar toch had ik het idee dat de bomen allemaal een beetje dood en grauw waren. De heide was ook niet in bloei. Op de foto's is dit totaal niet te zien, maar zoals ik hier nog nuchter om mij heen keek zag ik nog niet echt die prachtige intense kleuren die op de foto's veel beter aanwezig lijken. Ik lag relaxed tegen een stevige tak aan en wachtte geduldig tot de truffels toe zouden slaan. Normaal gesproken heb ik muziek aanstaan tijdens deze fase van de trip maar nu niet, nu kwam ik gewoon compleet tot rust en genoot van de geluiden van de natuur om mij heen. Ik keek naar het prachtig rustig stromende water dat alleen in beweging leek als de wind zachtaardig waaide. Zijn dit de truffels of ben ik gewoon zo kalm dat ik deze rust waarneem? Vervormen de bomen al? Ja. Nee toch niet. Na een tijdje zag ik een enkele vogel vliegen, de tijd leek heel langzaam te gaan en ik begon mij in te leven in hoe deze vogel zich op dit moment zou voelen, zo vliegend door de lucht, de wind tegen zijn lichaam, alleen, waarschijnlijk met een bepaalde bestemming in gedachten. Volgens mij is de trip begonnen... Mijn uitzicht 1. Ik hoor een kinderstem van ver weg, mijn zintuigen zijn verscherpt, het geluid straalt rust en vrede uit. Ik kijk omhoog naar de takken boven mij en ze lijken zich heel vredig te verstrengelen. Het is zo mooi maar ik wordt afgeleid door het feit dat ik moet plassen en ik bewater een boom die dichtbij staat. Ik ga weer terug naar waar ik lag en ik zou het prachtige schouwspel dat ik net zag graag weer hervatten. Ik merk dat ik het koud heb, zelfs met jas en handschoenen aan. Hiervoor was alles prima, net als de vorige trip buiten heb ik nu erg last van vlagen van koude die mij treffen. Ik besluit mijn koptelefoon op te doen en muziek te luisteren. Ik ben in de weer met mijn mp3-speler en zoek een leuk nummer. Als ik opkijk is alles veranderd. Het enigszins dode landschap van hiervoor is er niet meer, ingewisseld voor Wonderland: de herfst editie. Vol verbazing sluit ik mijn ogen en doe ze weer open om te kijken of ik het wel echt goed zie en inderdaad, de prachtige intense kleuren blijven, er is geen terugkeer meer. De muziek slaat toe en ik voel mij geweldig: onoverwinnelijk. Dit is zo episch, dit prachtige onwerkelijke landschap die ik hier voor mij zie in combinatie met deze muziek die ik hoor. Het uitzicht dat ik had terwijl deze muziek speelde 2. Het hele nummer sta ik als een idioot met een gigantische grijns op mijn gezicht voor mij uit te staren, compleet in verbazing voor wat mij overkomt. Ik kan eigenlijk niet geloven dat dit het echte leven is. Als het nummer ten einde loopt heb ik weer tijd om na te denken en ik vraag me af waarom truffel-producenten geen reclames maken, bijv. op televisie. Hoe makkelijk wil je het hebben, je filmt prachtige natuur, geeft er de mooiste kleuren aan in een computerprogramma, voegt mooie CGI toe om een prachtig wonderlandschap te creëren en laat dit in de commercial zien en informeert mensen dat zij zulk moois met hun eigen ogen zullen zien na het eten van een paar brokjes truffels. Ik weet dat er een hele hoop andere effecten aan verbonden zitten en dat zeker niet ieder mens er goed op zal reageren en besef mij heel goed dat het in onze soms nogal bekrompen samenleving nooit zou werken en meer schade dan goed zou doen. Het zou niet lang duren voor er misbruik gemaakt zou worden van deze natuurlijke schoonheid en een verbod zal niet ver weg zijn. Misschien is het maar beter dat het in de schaduwen blijft verkeren en alleen bij een selecte groep mensen bekend is. Toch vind ik het jammer dat het zo moet zijn en vind het zo zonde dat zoveel mensen in de vooronderstelling zullen leven en sterven dat zoiets moois alleen maar fantasie is en nooit werkelijkheid kan worden. Ik raakte er van overtuigd dat ik al mijn vrienden zou moeten wijzen op het bestaan hiervan en de mogelijkheden (uiteraard ook de mogelijke risico's). Het zou zo'n zonde zijn als iemand dit nooit zou meemaken... 3. Naast de prachtige kleurtjes merk ik ook weer heel erg een verandering in mijn manier van waarnemen en mijn manier van denken. Ik kom weer veel dichterbij het bestaan zelf en verwonder mij weer over zoveel dingen. Het enige dat roet in het eten gooit zijn de vlagen van koude die ik blijf hebben. Dit had ik de vorige keer buiten ook al (maar niet de eerste keer in de zomer), het leidt mij dermate af dat ik toch maar besluit naar huis te lopen. Maar voordat ik dat doe zie ik een heel mooi stuk natuur in de verte waar ik heen loop. Ik kijk uit over een prachtige plas, dezelfde plek waar ik tijdens mijn bad trip over uitkeek. Het is zo mooi, op de koude na is de herfst een mooie tijd om buiten in de natuur te trippen! Ik sta hier een hele tijd voor me uit te staren en na te denken, voorbijgangers kijken mij een beetje vreemd aan maar het maakt mij niet uit. Uiteindelijk ga ik dan toch naar huis, echt ideaal vind ik het niet want het is weer een eindje lopen en verkeer blijft gevaarlijk. Toch ben ik tevreden: ik voel mij een stuk beter op mijn gemak dan de vorige keer toen ik dezelfde route af moest leggen. De lichtjes zijn allemaal erg mooi zoals iedereen die ooit op (Atlantis-)truffels getript heeft waarschijnlijk al wel ervaren heeft. 4. Eenmaal thuis aangekomen zijn er waarschijnlijk zo'n 3 uur verstreken sinds de start van de trip. Ik voel dat de trip aan het afzwakken is en echte closed eyes visuals heb ik niet meer. Maar ik ben nog wel aan het trippen, zet mijn favoriete muziekplaylist op en laat me meevoeren... Ik lig weer languit op bed en luister simpelweg naar de prachtige muziek. Ik hoor 'Fibreglasses' van Chicane maar herken het nummer niet (ben niet zo best met muzieknamen). De geluiden zijn zo mooi, zo aangenaam voor mijn oren, voor mijn ziel. Ik denk na over de mastermind die dit in elkaar heeft geknutseld. Hoe graag zou ik zelf zo'n tovenaar met geluiden willen zijn. Ik vraag mij af wie dit gemaakt kan hebben en richting het einde van het nummer besluit ik mijn ogen te openen en te kijken wie het is. Dan ben ik diep onder de indruk, het is een nummer die ik pas onlangs heb ontdekt en hoewel ik er toen al van genoot heb ik het nog nooit zo ervaren als ik zojuist heb ervaren. Er is dit jaar zoveel moois in mijn leven gebeurt, maar truffels zijn nog wel de mooiste ontdekking van allemaal. Wauw. 5. De gedachtes blijven stromen en ik bedenk wat ik straks na het trippen wil doen. Eten koken en misschien mijn familie weer eens opzoeken, ik heb ten slotte een aantal dagen vrij. Ik denk hier over na en wat het allemaal betekent en zie dan voor mij hoe ik geboren word, een baby, een kleine Voyager, in de armen van mijn moeder die net leven geschonken heeft aan mij. Ik zie mijn ouders vol trots en verwondering kijken naar wat zij net de wereld in hebben gebracht. Ik voel de liefde en de schoonheid die met dit moment gepaard gaat en ja, nu lukt het me wel: tranen beginnen te rollen over mijn gezicht. Wanneer was de laatste keer dat ik echt gehuild heb? Erg lang geleden, en nu gebeurt het weer, niet van verdriet maar puur vanwege de schoonheid van het leven. Wat is het allemaal toch mooi. 6. De trip is grotendeels voorbij en ik kook in alle rust eten, ik voel me zo ontspannen. Het eten ziet er prachtig uit en ik bewonder mijn eigen kookkunsten en hoe ver ik gekomen ben. Met koken, maar ook met leven. Ik weet nog goed het moment dat ik voor het eerst deze studentengang binnenliep, als bang, verlegen jongetje zonder een duidelijk doel voor ogen. Daar is nu nog maar heel weinig van over. Tijdens het afwassen komt een ander ganggenootje binnen, we praten wat en ik merk dat de truffels nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Zij lijkt het niet echt door te hebben maar ikzelf wel en vind het wel grappig. De hele situatie voelt zo bizar. Maar het gaat goed en na afloop pak ik de trein richting het ouderlijk huis. Concluderend was het weer een mooie trip, elke keer is weer zo anders. Toch wil ik iets langer wachten tot mijn volgende trip. Aan het einde van de trip deden mijn ogen weer pijn, ik denk niet dat het veel kwaad kan maar denk dat het beter is ze even iets rust te gunnen in plaats van dit wekelijkse/tweewekelijkse tempo van de laatste tijd aan te blijven houden. Ik zou graag nog een laatste gedachte delen van twee dagen na de trip. Ik reed, alleen, over de snelweg en bedacht mij hoe bijzonder dat was. Dat ik vroeger als kind vrij vaak hetzelfde stuk over de snelweg gereden had maar dan natuurlijk altijd als passagier en dat ik nooit echt gedacht had dat ik ooit zelf auto zou rijden. En nu zat ik hier, over ditzelfde stuk snelweg. Ik ben ouder geworden, zelf een 'grote mens' geworden. En wie weet waar ik over 10 jaar ben, welke dingen ik dan allemaal doe... Wat is het leven toch bijzonder, en wat een geschenk dat wij dit zo lang mee mogen maken. Men zegt vaak dat het leven kort is maar als je er bij stilstaat gebeurt er zoveel en is het vrij lang. En zelfs als het abrupt beëindigd zou worden, dan is er nog altijd de uitgestrekte oneindigheid van het universum, de onsterfelijke dimensie die nooit verloren zal gaan...
  16. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 10 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Na de nogal vreemde maar niet super prettige ervaring met Hollandia vond ik het wel weer tijd om eens echt psychedelisch te trippen met Atlantis. De laatste tijd tripte ik wekelijks en had ik besloten om het even allemaal te laten berusten en drie weken tussentijd te nemen. Uiteindelijk werd het twee weken, verhalen op dit forum brachten mij teveel in de verleiding om weer eens lekker te zweven naar andere dimensies. Ik slaap de laatste tijd pas laat en was die dag vroeg opgestaan en had tot laat gewerkt, wat dat betreft was het misschien niet ideaal. Maar aan de andere kant zou ik de dag erna pas laat eruit hoeven en voelde ik mij goed en ontspannen. 5 tot 6 uur van tevoren niets meer gegeten, tijd om te smullen van de truffels! 0. Tot mijn verbazing vond ik het nog best lekker! Dat heb ik niet vaak, maar het sloeg al snel om, de nasmaak blijft smerig. Glaasje water erbij en alles is prima. Ik was bezig met het spelen van de videogame Skyrim, een lekker relaxed single-player role-playing spel. Ik heb al wel eens eerder gegamed terwijl ik wachtte voor de truffels inkickte en dit kan ik iedereen aanraden! Het is heel bijzonder hoe je opeens anders denkt en een andere speelstijl krijgt. De vorige keer (met Far Cry 3) nam ik lang de tijd om eens goed om mij heen te kijken en te genieten van het prachtige uitzicht over het exotische eiland, nuchter doe ik dat ook wel maar zeker niet op dezelfde manier. Maar goed, nu was ik met Skyrim bezig en ongeveer een half uur na inname merkte ik opeens dat ik veel avontuurlijker begon te denken, zoals mijn innerlijke kind dat zou doen. Ik zag bijvoorbeeld een schatkist en dacht 'Wow vet, een schatkist! Nu ben ik net een piraat.' Normaal gesproken zie je die zoveel dat ik er totaal geen aandacht aan besteed behalve dat ik de spullen eruit haal. Ik kwam de grot uit en zag een prachtig meer. Ik was op ontdekkingstocht en ging planten plukken. Het was nacht en het licht van de sterren en de maan waren erg mooi. Ik zag een prachtige plant (Nirnroot) en voelde mij voldaan dat ik deze zeldzame plant ontdekt had. Even later was ik weer ergens anders en zag ik een draak die een reus aan het aanvallen was. Ik pakte mijn pijl-en-boog en jaagde op de draak. Opeens merk ik dat de reus mij de lucht in wil slaan en ik vlucht voor hem. Dan bedenk ik mij hoe bizar de situatie is: als een vriend mij op zou bellen en mij zou vragen wat ik aan het doen ben zou ik moeten zeggen: 'ik ben aan het jagen op een draak maar er zit een reus en een mammoet achter mij aan.' Door de truffels is het net of ik er echt bij ben, alsof ik dit allemaal echt meemaak. Daarom geniet ik ook zo erg van bepaalde video's op YouTube kijken tijdens het trippen, het voelt alsof je zelf op avontuur bent en prachtige ervaringen opdoet. Niet mijn eigen screenshots, maar geeft een goede sfeer-impressie van wat ik meemaakte op Skyrim. 1. Genoeg gegamed voor vandaag, tijd voor iets anders. Ik had al muziek opstaan, op een willekeurige playlist. Ik had eigenlijk wel honger, ik ging op mijn bed zitten en at een krentenbol. En nog een, erg lekker, bijzonder hoe intens je eten proeft tijdens het trippen. Daarna verrukkelijke mango gegeten, mijn maag was weer gevuld. Ik keek in de spiegel en deed de capuchon van mijn vest over mijn hoofd. Ik herkende mijzelf nog nauwelijks: ik zag er zo anders uit. Langer, volwassener en knapper dan normaal. Als ik de capuchon afdeed zag ik er weer zo eng uit zoals ik er altijd uitzie onder invloed van Atlantis. Ik trek een aantal gekke gezichten en vind het grappig hoe ontzettend anders ik er telkens uitzie, als een compleet ander persoon. Ik druk met mijn handen mijn wallen en wangen naar beneden en ik ben opeens zo ontzettend lelijk haha. 2. Ik voel de behoefte om lekker languit op bed te liggen en simpelweg van de muziek te genieten. Ik sluit mijn ogen en daar gaan we weer, prachtige psychedelische vormen, bijzondere closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik zie een soort fractal met allemaal kleine buddha's: een soort van buddhabrot maar dan niet alleen de vorm maar echt de buddha, inclusief gezicht, erg klein en zich overal herhalend in geometrische psychedelische vormen. Een tijdje terug had ik wat informatie over fractals opgezocht en las daar kort iets over de buddhabrot, ervaar ik dit nu echt of ervaar ik dit omdat ik dit laatst gezien heb en is dit slechts een projectie van mijn hersenen? Ik open instinctief mijn ogen want ik weet het niet. Ik doe ze weer dicht en zie andere patronen. Het voelt alsof ik heel lang ben en het contact met mijn voeten kwijt ben, of beter gezegd: ik voel mijn voeten wel maar niet mijn benen die het verbindingsstuk tussen voeten en lichaam vormen. Opnieuw open ik mijn ogen en beweeg ik mijn benen om te bevestigen dat ze nog levend zijn en tot mijn lichaam behoren. Fijn, ik sluit mijn ogen weer en zie nu een persoon lopen in een lijn, in een soort van kamer richting een deur. Dit beeld is verviervoudigt, het is symmetrisch en ik zie het links, rechts, boven en onder. 'Wie zijn deze mensen?' denk ik bij mezelf en voel mij niet helemaal op mijn gemak, deze personen heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Ik zie een ander mens opeens, opnieuw gemixt met psychedelische patronen. De visuals gaan zo een tijdje door, de mensen verdwijnen en ik vind het heerlijk ontspannend. De muziek op de achtergrond maakt het extra mooi, de stiltes in de muziekstukken zelf, vlak voor een breakdown, zijn zo mooi en intens! Dit is een van de vele redenen waarom ik zo van trippen houd, en dit vind ik het aller-allermooiste! De prachtige psychedelic visuals gemixt met de mooiste muziek die ik mij kan voorstellen. Geen woorden voor, alleen de reinste, prachtigste intense vrede en gevoelens. Ik drijf helemaal weg naar hogere sferen, het scheelt niet veel of ik word weer meegenomen net als tijdens mijn mooiste trip tot nu toe. Dan bedenk ik mij of dit geen kwaad kan? Ik voel mij zo goed, zo vredig, maar wat als ik niet meer terugkeer en voorgoed mijn lichaam verlaat? Ik zou er op zich niet zoveel bezwaar tegen hebben, waar ik heen zou gaan zou de mooiste plek zijn die ik mij kan voorstellen, maar dan laat ik wel een hoop nabestaanden achter. Bovendien heb ik nog genoeg plannen met mijn leven. Ik bedenk mij dat ik van geen incidenten weet in de geschiedenis van de mensheid waarin iemand gestorven is tijdens het trippen simpelweg omdat ze uit hun lichaam zijn getreden. Maar goed, hoe goed is zoiets gedocumenteerd? Dit is te mooi om mee te stoppen, maar in plaats van mij volledig over te geven probeer ik na te denken over het leven, dan blijf ik in ieder geval bij bewustzijn. Dit lijkt enigszins op de buddha die ik oneindig vaak herhaald zag met mijn ogen dicht. 3. De filosofische gedachtes stromen in volle gang en onder de intense vrede die ik voel tijdens de ongelooflijke visuals en muziek kan ik heerlijk helder en objectief nadenken over het bestaan. Ik zie voor mij een soort van visioen van de mensheid, wij als soort, die door de geschiedenis heen zoveel bereikt heeft. Van jagers en verzamelaars naar ontwikkelaars van technologie. Van ons nederig begin naar de prachtige technologische apparaten die wij de ruimte insturen. Allemaal nieuwsgierig en vol verwondering voor het bestaan, ik zie voor mij hoe wij hier allemaal op onze eigen manier mee omgaan. Meerdere elementen uit mijn eerdere trips komen terug, de gedachte dat liefde alles aan elkaar bind en dat er geen problemen zijn. Het is maar net hoe je er mee omgaat. Het is zo ontzettend mooi, deze gedachtes, de visuals, de muziek, dit gevoel... Iedereen zou dit mee moeten maken, maar toch zijn er maar weinig mensen die dit in hun leven zullen ervaren. Simpelweg omdat ze er niet van afweten of afgeschrikt zijn van psychedelische middelen. Als zaken anders waren gelopen was ik misschien net zo geweest en had ik al het moois dat truffels mijn leven gebracht heeft nooit ervaren hebben. Dolgraag zou ik de populariteit ervan willen verspreiden en zoveel mogelijk mensen hiermee in aanraking laten komen, zodat zij op hun beurt weer in aanraking kunnen komen met hun ware zelf, het zelf dat naarmate men ouder wordt onderdrukt wordt door culturele conditionering en cynisme. Het avontuurlijke sterft in veel mensen na het kind-zijn. Tijdens een trip komt dit aspect (vaak) weer helemaal terug. Ik beschouw mijzelf zeker niet als iemand die altijd maar vasthoudt aan het verleden of nostalgisch is, helemaal niet zelfs. Maar toch geloof ik dat er iets verloren gaat in de overgang naar volwassenheid, een nieuwsgierigheid en interesse voor de wereld om ons heen. Het vermogen om te geloven dat alles mogelijk is, dat elke actie nog niet vastligt en elk mogelijk gevolg kan hebben. Het vermogen om plezier te hebben van de kleinste, schijnbaar betekenisloze dingen. Het is allemaal zo mooi, het bestaan, ik ben zo blij dat ik bijna niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik lach een aantal keer hardop tijdens al deze gedachtes, het is zó prachtig om te bestaan. Ik herken mijn lach niet als mijn eigen lach maar het voelt goed. Het voelt alsof het rechtstreeks uit mijn ziel komt. Dit is niet een lach omdat het grappig is of omdat ik pret heb, alhoewel dit allebei tevens het geval is. Ik lach omdat het bestaan zo prachtig is. 4. Het verwondert mij hoe helder ik kan nadenken, zo onbevooroordeeld, zo waarheidsgetrouw. Het is zo ongelooflijk simpel eigenlijk, maar het voelt echt alsof ik vanuit een heel andere laag, vanuit een heel ander perspectief naar dingen kijk. Een laag die niet te bereiken is terwijl ik nuchter ben, die dan compleet in mist gehuld is. Ik weet dat het waar is en ik zie hoe mensen zoveel om elkaar geven, van elkaar houden. Mensen zijn niet van nature kwaadwillend, dan is er absoluut iets verkeerd gegaan op een punt in hun leven. Een gebrek aan liefde of het niet kunnen accepteren hiervan. En toch is de liefde overal om ons heen, ook al zien we dit niet altijd in, wat het leven soms lastig maakt. Ik ben compleet overtuigd van wat ik nu allemaal bedenk, hoe kan ik ooit niet immens van het leven genieten? Alles is zo mooi, zelfs zonder muziek, zelfs zonder deze prachtige visuals. Wij als soort, de mens, zijn zo mooi. We bedoelen het goed, ook al is er zoveel verkeerd in de wereld, er wordt zoveel aandacht besteed aan economisch gewin, aan streling van het ego en zo weinig aan verlichting, vrede, persoonlijke ontwikkeling, ware liefde voor je naasten. Het is zo simpel, en toch is het voor zoveel mensen zo moeilijk... Het wordt ze moeilijk gemaakt door het systeem wat zoveel mankementen in zich heeft. Truffels (en ik neem aan andere psychedelische drugs) en met name de goede mindset die daar uit volgt (zowel tijdens als na de trip) zijn de verlossing, het geneesmiddel om het leven weer in haar schoonheid te herstellen. 5. Elk willekeurig object heeft zo'n ongekende schoonheid, er is zoveel mogelijk... Het is al laat, ik begon pas met trippen rond 21 uur en het is nu al bijna middernacht, maar ik heb nog de hele nacht voor mij. Ik hóef niet te slapen, wat is tijd eigenlijk? Tijd bestaat niet, tijd is er altijd, tijd is een menselijke label, een kunstmatige uitvinding om orde te scheppen. Maar in feite is er alleen maar het nu, het verleden, de toekomst. Waarom geniet ik niet meer van het leven? Ik merk dat ik mij voorheen altijd al snel verslagen opgeef, alsof ik het altijd te druk heb om aan de dingen toe te komen die ik graag zou willen doen. Alsof de dag al voorbij is voordat ik er aan begonnen ben. En ik realiseer mij dat dit complete onzin is. Ik doe toch de dingen die ik leuk vind? Ik lees toch? Sport? Geniet van de natuur? Kijk series, films? Speel games? Ga met vrienden om? Ik doe de dingen die ik leuk vind, maar sta er te weinig bij stil. Ik denk altijd dat ik te weinig daarvan doe, dat ik ieder ding hiervan nóg meer zou moeten/kunnen/willen doen. Niet allemaal elke dag, en niet de hele dag, maar toch wel iets de meeste dagen. En wat doe ik verder? Studeren? Werken? Als ik het echt stom zou vinden dan doe ik het toch niet? Ik doe het omdat ik het wíl. Ik doe het voor mijzelf, niet voor mijn docenten die het waarschijnlijk weinig zouden schelen, niet voor mijn werkgevers die mij zo zouden kunnen inwisselen voor iemand anders. Ik heb zelf de controle over wat ik doe met mijn leven. Ik besluit om de rest van de nacht, tot ik echt te moe word, gewoon te genieten van de dingen die ik leuk vind. En alle dagen daarna. 6. Ik lig nu al zo lang op bed en vind het tijd voor wat variatie. Ik kruip achter de computer en bezoek een forum over een muziekgenre waar ik erg fan van ben (trance). Armin van Buuren heeft een nieuw album en dit wordt besproken op het forum, ik lees iets over zijn eerste single uit 1993/94 met de titel 'Deep Inside the Mother'. Huh? Wat een aparte titel denk ik. Hier heb ik nog nooit van gehoord. Ik Google het en kom op een obscure Russische site uit waar een sample gepost is met als onderschrift dat het een ontzettend zeldzame plaat is. 'Is it real or is it fake?' vraagt de video. Ik weet het antwoord niet, maar wat ik hoor klinkt wel als iemand die voor het eerst een elektronisch muzieknummer produceert. Maar wauw, bepaalde stukken klinken zo goed, die geluiden zijn zo prachtig, zo diep! Ze reiken zo ver en ik krijg een beeld van de kosmos voor me, alsof ik gewichtloos door de ruimte zweef op de muziek. Wat een genie, ik stel mij voor hoe een jonge Armin met een software programma speelt en goedklinkende geluiden selecteert en aan elkaar plakt. Als het nummer af is zie ik voor mij hoe hij het vol trots met de rest van de mensheid deelt. Hoe ontzettend mooi denk ik, zo iemand die iets moois heeft ontdekt of gemaakt en dit met andere mensen deelt, die hier vervolgens weer van kunnen genieten. Muziekmakers hebben echt iets toegevoegd aan de mensheid denk ik, zij doen echt werk wat zoveel toevoegt aan het leven. Hoe mooi en leuk als andere mensen hier van kunnen genieten. En weer is het liefde die het aan elkaar verbindt. Liefde en een nieuwsgierigheid voor het mysterie dat het bestaan is. Van hetzelfde YouTube-kanaal kom ik op andere trance-klassiekers waar ik nog nooit van gehoord heb van de jaren 90 terecht en ik raak zo diep onder de indruk van alle pracht die ik hoor. Ik zie de tracklist van de mix en neem het vol bewondering in mij op: track- en artiestnamen die zoveel met de mysteries van het universum te maken hebben. Deze mensen hebben het begrepen denk ik en vol liefde iets ontzettend moois gecreëerd en vervolgens gedeeld met de mensheid. 7. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gevoeld om video's te kijken. Uiteindelijk doe ik dit nu alsnog en ook dit is weer mooi en bijzonder. De muziek is nog steeds prachtig maar visueel begint alles minder sterk te worden en keer ik langzaam terug naar de gewone wereld. Dit komt goed uit want ik begin ook wel moe te worden. Ik geniet nog even na in een prettige afterglow en besluit dan uiteindelijk om te gaan slapen. Ik heb een fantastische trip gehad, een trip precies zoals ik zou willen, met de ingrediënten wat trippen de mooiste ervaring ter wereld maakt voor mij. Het bevestigd voor mij dat Atlantis mijn favoriete truffel is, deze truffel heb ik nu 6 keer gebruikt en is eigenlijk consistent goed. Ik weet onderhand wat ik er zo'n beetje van kan verwachten, wat ik er wel en wat ik er niet mee moet doen. Graag zou ik mij weer een keer volledig mee laten nemen naar de hogere sferen, dat blijft nog steeds de mooiste ervaring uit mijn leven en hier ving ik er ook weer een glimp van op en maakte ik het kort mee. Ik voel mij echter veiliger als er iemand bij zou zijn en wil het ook weer niet te vaak doen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het ooit minder bijzonder zal vinden, maar om het écht speciaal te laten blijven lijkt het mij beter om dit niet elke trip te proberen maar voor speciale momenten of simpelweg 'once in a blue moon' te bewaren. Bedankt voor het lezen!
  17. Trippers: Ik Bas, 35 jaar samen met een vriendin R van 26 jaar. Inleiding: In de afgelopen 2 jaar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met een aantal soorten geestverruimende / beperkende middelen zoals xtc, ghb, speed, ketamine en lachgas. Truffels stonden al een tijdje op mijn verlanglijstje maar tegelijkertijd had ik er ook een soort angst voor. Echter, met de andere middelen viel het ook reuze mee achteraf dus toch maar besloten en eens te proberen. Veel op internet gelezen en veel wijzer geworden van de tripreports hier. Toen maar de smartshop gegaan en besloten met de lichte Mexicana truffels te beginenn om te kijken hoe het uitpakt. Tot mijn grote verbazing vond mijn vrouw het wel leuk om ook eens te proberen en dezelfde avond hebben we alletwee 1/4 portie naarbinnen gewerkt. De smaak was goed te doen maar we voelde vrij weinig. Gezien het tijdstip hebben we het er maar bij gelaten en zijn we lekker in bad gegaan en toen naar bed. De lichten waren wel mooi en helder maar verder niet veel. Mijn vrouw voelde nog minder. Ik wist nu dat ik veel meer moest pakken om echt iets te voelen. Met R besprak ik mijn ervaringen en zij vond het ook wel leuk om eens te proberen. Samen planden we een datum en 24-10-2015 zou het dan gebeuren. Bij haar thuis, lekker rustig, geen kinderen, met z'n tweetjes. De week ervoor kocht ik op advies van wat ik hier gelezen heb wat speelgoed zoals breeklampjes, een sneeuwpopje, bellenblaas, wat klei en chocolade en drie doosjes van 10 gram Atalantis truffels. De trip: Met een lege maag word ik door mijn vrouw bij onze lieve vriendin R afgezet om 17:15 en ze wenst me een fijne avond. Ze komt me wel weer ophalen wanneer het voorbij is, zegt ze. We besluiten om thee te gaan zetten en snijden de 30 gram Atlantis in kleine stukjes en terwijl ze staan te trekken, roken we even een sigaretje. We verdelen de inhoud over 2 grote glazen en gaan lekker op de bank zitten. Om 18:00 drinken we het glas leeg, best te doen is onze conclusie. Beter dan mijn spinazie shakes, zegt R nog. Dan steken we wat kaarsjes aan en zetten we wat youtube muziek aan op de TV. R klaagt dat ze geklop hoort buiten en zet de TV op mute. Iemand in de verte is aan het timmeren ofzo, niet wetende wat voor een belangrijke rol hij nog zou gaan spelen in ons gezellig avondje. We grappen nog even om er heen te gaan en te zeggen dat hij moet stoppen. Of om in ieder geval te kijken wat hij maakt dat hebben we er misschien vrede mee. We kletsen nog wat en na niet al te lange tijd voel ik een rush op komen zoals ik die ook van een pilletje ken. Heftig maar niet vervelend. Ik kijk door het raam naar buiten en zie de kamer al een beetje golven. R voelt nog niet veel maar zegt dat het bij haar ook altijd wat langer duurt voordat iets werkt. Bij mij wordt het als behoorlijk heftig en ik besluit even naar de WC te gaan. Ik ga maar zitten met plassen en kijk naar het klepje van de wcrolhouder. Daar staat vanalles geschreven maar ik wil niet de moeite nemen om te lezen wat er staat. De letters beginnen te dansen en ik proest het ineens uit van het lachen, ik denk bij mezelf "dit is grappig". Terug in de kamer ga ik weer op de bank zitten en zie dat R mooi licht geeft. De kleuren van de TV reflecteren op haar gezicht en dat is leuk om te zien. Ik kijk weer naar buiten en zie de allemaal gezichtjes in de bladeren van de bomen. R heeft zin om te roken en we gaan op het balkon zitten. Die vent is nog steeds aan het timmeren en we vragen ons af wat hij aan het maken is. Moet toch onderhand wel klaar zijn?! Is hij misschien op een ladder aan het timmeren en moet hij voor iedere spijker terug naar beneden? Ik vind het zielig voor R dat ze zo'n fijn huisje heeft en dat hij haar stoort met zijn getimmer. Ik zeg dat zijn vrouw toch ook wel een keer moet komen zeggen dat hij moet stoppen. We gaan weer naar binnen en dan begint het bij R ook echt te werken. we gaan nog even door over het timmeren van die vent aan de overkant. Ik vraag aan R of je eigenlijk thuis wel mag timmeren zonder vergunning. Ze klapt dubbel van het lachen en ik hou het ook niet meer. (Ik ben normaal heel serieus en lach niet zo vaak, heerlijk om weer eens zo te lachen zoals je als kind dat wel eens kon . R gaat een paar keer naar de WC en steeds als ze er niet is en ik alleen in de kamer ben worden de visuele aspecten veel sterker. Vooral als ik staar naar de lichten op tafel ga ik echt over in een andere wereld. Als ze terug komt verdwijnt dit en praten verder. Ze probeert me uit te leggen dat dingen uitleggen zo moeilijk is ineens. Dat alleen al onder woorden brengen lukt totaal niet en we lachen ons helemaal leeg Dan gaan we weer een sigaretje roken. We zoeken onze schoenen en jas en het lijkt een hele onderneming om te gaan roken. Wat een reis. R zit haar schoenen aan voor plunjezak en lacht omdat we echt op reis gaan naar het balkon. Eigenlijk willen we niet meer naar buiten en besluiten maar binnen te gaan roken bij de kier van de deur. We hebben het weer even over de timmerman. Ik zeg misschien moeten maar even bellen om te zeggen dat we toch niet komen. Dat is echt super grappig om dat moment. R overtreft dit door te zeggen dat we er naartoe moeten gaan om te zeggen dat we toch maar niet komen. Dit is helemaal hylarisch! We maken ervan dat je met de auto ergens heengaat om vervolgens te zeggen dat je niet komt. Nog grappiger! Wanneer we denken dat het grapje zijn hoogtepunt heeft bereikt verzinnen we dat je op vakantie gaat met het vliegtuig om daar te gaan zeggen dat je niet komt. We houden het niet meer En dan overtreft R dit door te zeggen, boeken met vroegboekkorting, like deel en win! Ik ga even naar de wc en als ik terug kom zegt R dat het best heftig is en ze vind het fijn dat ik weer terug ben. Ik doe mijn trui uit en zeg dat mijn wit ff shirt wel heel saai is ondanks dat hij nieuw is. Maakt verder niet uit. R heeft last van misselijkheid en ik stel voor even wat afleiding te zoeken door de speeltjes erbij te pakken. Ik begin met de breekstaafjes en probeer te verpakking open te maken. Dat valt niet mee. Ondertussen kletsen we wat en na voor mijn gevoel een half uur aan de verpakking te hebben gepulkt geef ik ze aan R. Ze vindt alles een beetje eng en durft eigenlijk niet. Toch doet ze het en haalt meteen het dopje van de koker en ik haal ze eruit. Ze vindt het maar eng. Ik knak ze en ze wil wel een oranje. Grappig om te zien. Ik kijk van dichtbij en zie hoe ze gemaakt zijn. Ik speel wat met de lampjes en R kletst wat. Ze verbaast zich over haar handen. Ik kijk naar mijn handen en inderdaad, net of ze niet van mij zijn, maar zelfstandig zijn. Het om en om dichtvouwen van je handen geeft een grappig slowmotion effect. Ik zet mijn handen op de bank en doe net of het voeten zijn die lopen. Ik zeg dat het eigenlijk veel logischer zou zijn wanneer we op handen en voeten zouden lopen. Dan val je niet zo snel om. Wel jammer dat er dan iemand altijd rechtop moet lopen om de deur open te doen. Dit levert weer een heerlijke lachbui op. R zegt dat ze dan de klinken wel lager zouden maken. Ik denk nog maar dan moet je die met je mond open doen. Dat is vies. Maar ja, als je dat niet wil dan kun je nergens naar toe. Dat is ook zielig denk ik. We kijken op tafel en zien dat het een bede is op tafel dat vinden we allebei. Als die verpakkingen. Ik breng ze naar de prullebak. Dan hebben het over rekenen wat we wel eens samen voor R haar opleiding moeten doen. Wat is dat eigenlijk nutteloos. Je schrijft dingen op die al zo zijn. Wat heeft dat voor zin om op te shrijven dat 4/2, 2 is. Dat is toch zo waarom dan opschrijven. Totaal nutteloos. Mensen die rekenen verzonnen hebben vinden we maar stom. Hetzelfde als mensen die verpakkingen maken, die zijn ook maar dom. Ik geef R een sneeuwpopje (zo'n bol met water en vlokjes) en ze begrijpt niet wat het is. Alleen zijn hoofd zit in de bol water. Dat is zodat hij binnen kan staan zonder te smelten bedenken we. We maken wat chocolade open en die is heel lekker. We bedenken dan dat het best zonde is om met je geld dingen te kopen waar je niks aan hebt. Zoals die sneeuwpop. Moet je daarvoor nou naar school en werken om geld te verdienen om zo'n nutteloos ding te kopen. We snappen het niet. R kijkt op haar telefoon en ziet dat het pas 20:30 is. Ik kan het niet geloven. We hebben gevoeld alsof we een hele reis gemaakt hebben! Wazig zeg. We praten na over hoe de tijd zo anders beinvloed wordt dan met bijvoorveeld XTC. Dat verkort de tijd juist. Dan zijn we er ineens allebei uit en dat vinden we jammer. We voelen ons leeg. Saai zo eigenlijk. We denken er nog even aan om naar een hardstyle feest te gaan maar dat doen we over twee weken al. Niet zo verstandig. Ook lijkt het leven even erg zinloos. Ik leg nog uit dat mijn kinderen wel zingeving brengen voor mij. Zo praten we nog even diepzinnig door en dan voelen we ons ineens niet meer zo depri. Ik app mijn vrouw dat ze me komt halen en R wil nog wel even mee naar ons. Daar bestellen we een pizza 4-formaggi en we drinken lekker een wijntje. Dat smaakt heelijk. Mijn vrouw brengt R weer naar huis en ik kruip lekker in bed. Heerlijk geslapen. Wel gedroomd dat ik R nergens kon vinden. Zij appt me 's morgen dat ze hoofdpijn heeft. Ik heb nergens last van. Conclusie: Een hele leuke ervaring waarbij ik heel erg genoten heb van het lachen. Ik vond het helemaal niet eng en denk dat ik de volgende keer nog wel wat meer wil pakken. Heb me verbaasd over de tijd die het geduurd heeft. Het leek uren te duren en niet de 2,5 uur die het maar geduurd heeft. De volgende keer met mijn vrouw erbij lijkt me ook erg leuk, die kan ook zo heerlijk lachen.
  18. Mijn vriend en ik zijn nog niet heel ervaren met truffels. Ik had al een keer eerder mexicana (10 g) uitgeprobeerd, maar die trip was behalve leuk verder niet echt bijzonder. Voor mijn vriend zou dit de eerste keer worden. We hadden 3 zakjes 15g van www.magic-truffels.nl besteld en die waren er al na 1 dag. We hebben deze keer allebei 10g gedaan en er is dus nog 25g over voor de volgende keer. We hadden zijn huis een beetje tripklaar gemaakt.. Dat betekent matjes, dekens en kussens op de grond, een koptelefoon klaargelegd voor als we muziek zouden willen luisteren en eten/drinken op de tafel, omdat we best zin hadden om na 5,5 uur weer wat te eten. Eerst moesten we de truffels eten. God, wat lekker. Mijn vriend kreeg ze aardig makkelijk weg, maar ik moest moeite doen om ze binnen te houden. Toen ze eindelijk allemaal weg waren, was het wachten tot het effect kwam. Volgens de tripsitter duurde het ongeveer een halfuur tot drie kwartier (we hadden voor onszelf de klok weggehaald, zodat we niet op de tijd gingen letten) voordat we raar met onze handen gingen bewegen. Het eerste gevoel wat ik kreeg was puur lichamelijk. Mijn benen voelden als spaghetti, mijn handen konden niet stoppen met draaien, het was als een warm, tintelend, verlamd, puddingachtig gevoel. Toen kwamen er ook visuals, alles begon te bewegen, de boeken leken uit de boekenkast te vallen, en een stoel met ribbelachtige bekleding leek te golven als de zee. Ook de kleuren waren heel opvallend, het waren felle vlakken, een beetje zoals een schilderij van Picasso. Opeens namen 2 kleuren de overhand; roze en groen. Alles bestond uit roze en groen. Mijn vriend was ontzettend druk als een soort voetbalcommentator alles aan het reporteren wat hij meemaakte. Hij was rood aangelopen en lag naast me. Zijn gezicht leek op dat van een varken (een beetje eng). Zijn neus kwam helemaal naar buiten, zijn ogen waren super bol en groot en alles was roze en groen en in beweging. Mijn vriend was ook nog eens aan het bewegen en praatte aan een stuk door. Mijn trip was op dat moment ook ontzettend heftig en ik wou me er op focussen en ook graag zeggen wat ik zag tegen de tripsitter, maar ik kon het er simpelweg niet uitlaten, doordat mijn vriend zoveel aandacht trok. Ik moest erg om hem lachen, maar op een gegeven moment ging het lachen vanzelf over in keihard huilen. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik had niet goed door dat ik aan het huilen was, ik voelde alleen de tranen goed, als een soort water overal om me heen. Ik ging zo hard, het voelde als een explosie van emoties, als ik mijn ogen dicht deed stormden alle kleuren door mijn hoofd heen. Ik voelde me bijna mee de diepte ingesleurd worden terwijl ik aan het huilen was, maar ik wist dat ik me nu niet op de donkere kleuren moest focussen maar naar boven moest naar de lichte kleuren. Op een gegeven moment was ik wat rustiger geworden en besloot ik dat ik op moest schrijven wat ik zag. Ik pakte een pen en een stuk papier, maar het schrijven ging lastig. Ik heb geloof ik 5 krabbelende regels geschreven terwijl ik nog half aan het huilen was, maar ik ging niet bad, want op mijn handen zag ik vrolijke bloemetjes terwijl ik schreef en mijn haar zat ook vol met bloemetjes. Mijn vriend was wel van streek geraakt, omdat hij het gevoel had mij tot last te zijn en lag op een gegeven moment huilend op de grond. Alles leek simpel toen, alleen mijn vriend was de enige onzeker factor in mijn trip, omdat ik wist dat hij ook van alles meemaakte, waar ik geen deel van was. Ik vond het wel moeilijk dat we allebei zo geheel in onze eigen wereld zaten en het niet goed konden delen. Gelukkig verliep de rest van de trip redelijk vrolijk. Ik zag nog steeds zo duidelijk alle kleuren, de tripsitter had een overhemd aan met witte knoopjes en opeens viel al het wit in de ruimte me op, dan weer het groen, dan weer het blauw enz. Het hele plafond was geel met groene, rode, blauwe en witte bobbeltjes en ik zat er vol verwondering naar te kijken. We hadden beloofd om onze vriendin op te bellen tijdens het trippen en het was heel moeilijk om te concentreren, maar uiteindelijk heeft mijn vriend dan toch het nummer in kunnen typen. Ik heb een tijdje alleen met haar op de gang gepraat, maar het bracht me een beetje terug in het echte leven toen ik haar hoorde en het was moeilijk om mijn enthousiasme te delen. (Ondertussen was ik soms ook afgeleid en stond gewoon naar mezelf te staren in de spiegel, tot ik opeens weer een geluid uit de telefoon hoorde). Mijn vriend heeft echter daarna nog 3 kwartier op een ernie-achtige stem al zijn belevenissen aan haar gerapporteerd. Ik werd wat filosofischer, ik wou even alleen zijn met mijn gedachten. Ik ging naar boven, naar de donkere kamer van mijn vriend. Ik wist totaal niks meer van ruimte, tijd, verhoudingen en mezelf. Ten eerste had ik geen benul meer wie ik zelf was, ik had niet meer het gevoel dat het lichaam van mij was en ik leef zelfs te zijn vergeten dat ik een persoonlijkheid had. Tijd was vreemd, ik wou er wat over op schrijven, maar ik snapte er helemaal niks van. In mijn tripwereld stond alles stil, als een soort schilderij waarin ik leefde. De verhoudingen waren ook weg.. Mijn handen leken ver weg als ik typte en heel groot en klein te gelijk. Ik voelde me een worden met de omgeving, ik snapte niet dat ik een lichaam had dat los stond van alles. Ik had mezelf even gefilmd waarin ik dingen probeerde uit te leggen, en toen ik dat afspeelde zat ik alleen maar vol verbazing naar mijn eigen hoofd te kijken. Toen ik weer beneden kwam was mijn vriend nog steeds aan de telefoon, ik besloot wat te eten. Ik tripte nog wel heel erg, maar langzaam aan werd het weer wat normaler. Mijn vriend en ik hebben nog een filmpje opgenomen, waarin ik dacht dat ik weer best normaal was. Maar de woorden die ik in het filmpje zeg bleken achteraf: 'dit ben ik, ik besta' en 'ik snap niet dat alle moleculen kunnen samenvloeien in een gezicht en dat ik dat dat ben'. Dus het effect was er waarschijnlijk nog wel Toch was het vrij snel daarna weer normaal en zag ik alleen de kleuren nog wat feller en voelde ik me nog een beetje stoned. Ik was heel moe, maar al met al was het een hele emotionele, kleurrijke, filosofische trip. Het leek even verkeerd te gaan, maar ik ben bovenop gekomen en het was ontzettend heftig maar leuk om mee te hebben gemaakt Xxx H En hier die vriend dan, we delen deze account Nu voor mij, ik had nog nooit truffels gehad, wel ervaring met andere (hard)drugs en 2 keer wezen sitten maar meteen 10 gram atlantis was zeker niet niets, ik vond ze eerlijk gezegt wel lekker, toen mn vriendin de eerste keer ging truffelen had ik een klein hapje mexicana geproeft omdat het volgens hun (ze waren met zijn 4en die keer) naar rotte walnoten smaakte. Ik vond het toen eerlijk gezegt wel lekker en deze waren ook niet echt slecht. Ik had ze dus ook wat eerder op dan mn vriendin die de hele tijd vieze gezichten trok. Volgens de sitter begonnen we na ongeveer 30-40 minuten raar te doen, met onze handen te schudden en voor een groot deel herriner ik me dit ook nog, het leek alsof tijd heel snel ging en ik eigenlijk alles super langzaam beleefde. Ik ging steeds lachen, en praatte oncontroleerbaar tegen de sitter, mn vriendin en natuurlijk tegen mezelf, want het voelde voor mij alsof ik met 4 mensen tegelijk was. Ik probeerde te lopen maar eerst moest ik een tijdje kruipen, toen ik weer kon staan ben ik even op een stoel gaan zitten, pakte mijn ipad en zette heel even muziek op. Ietsje later keek ik op en zag ik mn vriendin huilen, ik had nergens een idee van, laat staat waarom ze huilde. Ik kroop naar haar toe en aaide haar over haar hoofd, dat leek een tijdje te helpen maar ik snapte nog steeds niet wat er was dus toen zij opnieuw begon te huilen deed ik dat ook en het leek alsof we eventjes bad gingen, dat ging even door, we gingen steeds van huilen naar lachen naar weer huilen en het leek alsof mijn lichaam zich compleet aan haar aanpaste omdat ik voelde alsof zij het enige was waarmee ik connectie kon maken. Toen kwam de tweede sitter binnen lopen, die was even weg geweest. Dat was eigenlijk erg raar, ik wist dat die zou komen als we ongeveer een uur bezig waren met trippen maar t leek op t moment dat ze binnen kwam al 3 uur te duren. Ik was eigenlijk ook helemaal vergeten dat ze bestond tot ze binnen kwam okal kende ik r al een behoorlijke tijd. Ik werd eventjes terug geroepen naar de realiteit en maakte me opeens erg zorgen om mijn vriendin omdat ze vanuit dat oogpunt erg raar deed. Dat terug komen in realiteit was niet bepaald leuk want ik merkte dat ik misselijk was en had even door dat ik erg raar deed. Ik ging naar de wc omdat het voelde alsof ik moest overgeven en voelde me eventjes 6 jaar oud, alsof ik echt heel klein en onwetend was over alles dat bestond. Ik kwam terug in de trip-kamer en vond daar mijn vriendin op de grond op een matje, ik ging er weer bij zitten en liggen steeds opnieuw haar naam zeggend en steeds iets wat ik niet herinner opnieuw vertellen. Ik maakte me erg zorgen om dat ik te raar deed en wilde gewoon dat het goed met haar ging. Weer was het heel eventjes te veel voor ons en we gingen gewoon liggen en elkaar vasthouden. Daarna kon ik een tijdje niet ophouden met praten en het leek alsof ik een klein onderdeel was van het grote geheel dat mijn vriendin was. Toen bedachten we dat we nog een goede vriendin van ons zouden bellen en ik heb na nog iets van 5 keer afgeleid te zijn haar nummer gevonden op mn ipad (mn mobiel was kapot) eerst heeft mijn vriendin haar even mee naar de gang genomen terwijl ik zat te eten en te denken over vanalles, leven, tijd, eten. Ik weet jammer genoeg niet meer zo goed wat ik nou allemaal had bedacht maar het was zeker intessant, en als je aan de sitters zou vragen wat ik zei zouden ze je vast wat kunnen vertellen wat klopt maar niet te snappen is. Toen kwam mijn vriendin de kamer weer in en heb ik nog ongeveer 45 minuten met de telefoon rondgelopen en "mijn wijsheden gedeeld". Ik heb ondertussen een portie noodles voor mezelf gemaakt uit zo'n yum yum pakje van de albert heijn en steeds vergetend dat ik de telefoon had ben ik maar blijven praten zo af en toe schrikkend als er werd teruggepraat. Langzamerhand begon het uit te werken en ik bleef maar praten over het bestaan, "ik besta", "jij bestaat", "mensen bestaan graag samen", "elke kamer is een universum en elke ding is een onderdeel van dat geheel" waren een paar van de dingen die ik erg graag herhaalde. Toen hebben we nog wat pannenkoeken gebakken en gegeten en nog een beetje zitten spacen en praten in een sfeer die het makkelijkst te omschrijven viel als stoned. Daarna zijn we langzamerhand naar bed gegaan en okal zijn we volgens mij allebei even bad gegaan was het een zeer geslaagde middag/avond. Edit: ik herriner me nu ook weer dat alles heel groot of heel klein werd, klein detail, maar t hoorde er zeker bij. Bedankt www.magic-truffels.nl dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt H en S
  19. Ik heb afgelopen week mijn eerste truffeltrip beleefd. Aangezien ik veel plezier en informatie uit andere reports heb kunnen halen leek het me een goed idee om mijn eigen ervaringen te delen. Wie: Ik en 4 vrienden (M, G, S en D) Waar: Huis, Tuin, Schuur Wat: allemaal rond de 10 gram Atlantis Na een tijd te hebben gepraat en ingepland was woensdag het moment daar: ik zou met 5 anderen gaan trippen. Ik had van te voren de truffels aan huis gekregen. Eenmaal om 3 uur aangekomen met M, bleek dat 2 vrienden het niet zouden halen. Aangezien er nog een ander groepje in het huis was (hierover later meer) besloten we dan ook dat tripsitter D maar mee moest genieten. We sneden de truffels in stukjes en aten ze op met yoghurt. M en ik vonden de smaak bijzonder meevallen: als een flauwe walnoot. S vond het echter niet lekker en G ging bijna over zijn nek. D zou een half uurtje later komen. We zaten rustig op de bank te wachten. Na circa 30 minuten begonnen de effecten merkbaar te worden: iedereen was erg lacherig. D kwam aan en at ook zijn portie op. Op dat moment (15 minuten later) begon het pas echt. De bank waar we op zaten was een enigszins geribbelde grijze bank. Iedereen merkte dat de ribbels bewogen, een heel interessant fenomeen uiteraard. Ook het hout in het plafond begon te pulseren en de nerven bewogen als schaduwen over elkaar heen. Ik begon me ongelofelijk goed te voelen en werd intens gelukkig van het zachte tapijt. Hierop besloot ik onder het tapijt te kruipen, tot grote hilariteit uiteraard. Na hier een minuutje of 2 te hebben gelegen was het weer genoeg. Iedereen zat er inmiddels goed in. In het plafond zaten speakers, wat de sfeer alleen maar beter maakte uiteraard. Hoewel ik het volgende kwartier vooral compleet overdonderd door dit supergevoel op de bank lag, besloot ik toch te gaan rondlopen. De eerste paar pogingen lukte dit niet, ik zakte steeds weer in elkaar en lag heerlijk op de grond. Uiteindelijk overwon ik deze fase en vond ik samen met M, die ook wel zin had in avontuur, 2 dekens. Deze waren heerlijk zacht en zagen eruit als wolvenhuiden. We noemden dit onze "mantels" en zouden deze nog vele uren om hebben. De tocht door het huis zette zich voort. De huiskamer sloot aan op een lange gang met slaapkamers aan de zijkanten. Eenmaal in de gang aangekomen zag alles er geweldig uit: de gang zelf leek steeds langer te worden en de kleuren waren super. M besloot om met een aanloop erdoorheen te glijden, dit hebben we vervolgens minstens 10 minuten gedaan. Ook hier bleven we uiteindelijk een tijdje op de vloer liggen, wat erg beviel. Ik voelde me intens gelukkig en had zin in het leven. We waren kinderlijk nieuwsgierig en besloten alle kamers, die allemaal een andere wereld leken, te onderzoeken. Bij de 1e kamer was het direct prijs: een grote slaapkamer met een waterbed(!) dit maakte ons intens gelukkig en de "golven" voelden hemels aan. We hebben hier zeker een halfuur gelegen. We voelden ons enorm sociaal en ik besloot dan ook om mensen te gaan bellen via whatsapp. Dit resulteerde in compleet onzinnige gesprekken met nuchtere mensen wat aan beide kanten voor enorm plezier zorgde. Ik vroeg iedereen om "iets te vertellen over zichzelf en het leven", en dit ging zo wel even door. Ook G kwam er bij liggen en vond het helemaal top. Na verloop van tijd kwam S binnen, die opmerkte dat dit de kamer van zijn ouders was en dat we alles overhoop haalden (dit was ook zo). Nadat S de bijnaam " de politie " had gekregen gingen we doodleuk van kamer naar kamer, waar we steeds zo blij als een kind verbleven. Toen we alles gezien hadden gingen we weer even naar de woonkamer om muziek te luisteren. Hier troffen we D aan en het groepje dat niet meedeed. Ik en M kenden hen niet, maar vonden ze helemaal geweldig. Een vrij klein ventje van 15 was stoned en wij noemden hem dan ook 'het boefje'. Hoewel we niet veel met D hadden gepraat leek hij er toch flink in te zitten. Hij moest op een gegeven moment weg maar zou later terugkomen. S ging naar de supermarkt. M, G en ik waren dus even alleen. G besloot om alleen in de waterbed kamer te gaan liggen. M en ik besloten echter naar buiten te gaan om nog meer avonturen te beleven. Na een tijdje met onze mantels in de tuin te hebben gezeten en te hebben genoten van het bewegende gras en de grootsheid van de natuur gingen we de schuur in. Hier troffen we een tafel vol walnoten aan, die we omtoverden tot een mannetje. We gingen door en vonden een koelkast. Hierin stond onder andere een paprika, die M direct proefde. Het smaakte heerlijk sappig en natuurlijk. Maar na enkele happen besloten we te stoppen: deze paprika kon hier niet zomaar liggen! Gecombineerd met de heerlijke smaak en onze extreem jolige bui concludeerden we dat de paprika een god moest zijn. We namen hem een tijdje mee. We gooiden enkele walnoten naar een slee die bovenop een muur stond. Elke keer dat er eentje door de slee heen ging raakten we uitzinnig van vreugde. Er was ook een step, het rijden hierop voelde geweldig. Ik kreeg langzamerhand echter zin om weer te gaan liggen. M had dit duidelijk niet, maar ik ging toch maar terug omdat ik ook graag de trippende en spirituele kant van de truffels eens wou zien. We rookten een joint en dit zorgde ervoor dat ook M geen zin meer had om rond te kijken. We zaten een tijdje op de bank met G en wanneer ik mijn ogen sloot kon ik geweldige patronen vormen. G en M hadden dit ook enigszins. Op dit moment waren we toch al een uur of 5 aan het trippen en het werd duidelijk wat minder. We begonnen al een beetje te praten over de belachelijke dingen die we gedaan hadden. Er was bij niemand ook maar een keer zoiets als een bad trip opgekomen. Er was die avond een feest, maar eigenlijk waren we te moe om het nog op een knallen te zetten. M ging naar huis, ik besloot halverwege alsnog om te keren. Ik heb nog een aardige hoeveelheid alcohol en wiet geconsumeerd, maar door de geweldige en vermoeiende ervaring van die middag was dit maar saai. Ik besloot in een opwelling met S nog het laatste zakje truffels te delen(dit was over door de 2 die niet konden komen. Ik voelde er niks van en ging uiteindelijk ook naar huis. Thuis lag ik vrij snel in bed, en ik verwachtte om te gaan slapen. Op dat moment kickten de truffels toch in. Ik zag in mijn telefoon allemaal patronen en bewegingen en hoorde van alles in mijn hoofd. Omdat ik zo moe was en het niet had verwacht was dit niet echt prettig. Ik denk dat de moeheid in combinatie met alcohol dit veroorzaakte en ik besloot dan ook om niet meer zo impulsief met de truffels om te gaan. Concluderend was het een geweldige ervaring. Ik voelde me net een kind dat alles opnieuw moest leren en zien en de eerste uren heb ik me ook enorm gelukkig gevoeld. Hoewel de hallucinaties meevielen heb ik hier toch aardig wat van mee kunnen krijgen. Ik ga het zeker nog eens doen en ik denk dat mijn vrienden dit ook willen. Ik ga dan denk ik de volle mep nemen, 15 gram. Het lijkt me namelijk ook heel mooi om diep in mijn hersenen te duiken en prachtige dingen te zien.
  20. Wie: Ik,inmiddels alweer trip nummer 8 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Ik had een vrijdagavond helemaal voor mijzelf. Zaterdag geen verplichtingen, zondag wel dus als ik deze week nog wilde trippen was nu het moment. Ik twijfelde echter heel sterk of ik het wel zou moeten doen, hoewel de vorige trip uiteindelijk goed te noemen was, was er zeker een moment geweest waar ik 'bad' ging en aangezien dit voornamelijk lichamelijk was dacht ik dat mijn lichaam een nieuwe trip zo snel na de vorige misschien niet zou waarderen. Bovendien was ik nu alleen en had ik ook wel zin om gewoon lekker te ontspannen en een boekje te lezen. Het gewone leven is weer helemaal top en leuk, des te meer nadat ik mijn familie weer gezien heb en de liefde die we voor elkaar voelen weer zo sterk ervaren heb. Ik schaamde mij eigenlijk dat ik drugs gebruik, maar goed aan de andere kant is het zó mooi en iets wat ik absoluut een toevoeging vind aan mijn leven. Ook heb ik pas een leuk meisje ontmoet en wat moet er tegen haar gezegd worden als er iets zou gebeuren? Maar goed, uiteindelijk besloot ik om toch te trippen. Voor de zekerheid schreef ik even wat tekst als soort van 'afscheidsbrief' mocht er toch iets mis gaan. 0. Slechts 6 dagen zijn voorbij gegaan sinds de vorige trip. Zo'n 5,5 uur van tevoren niets meer gegeten en ik begon wel trek te krijgen. De truffels smaakte nog best prima, net als de vorige keer eigenlijk. Ik had wat muziek opstaan en besloot eigenlijk vooral lekker rustig aan te doen en gewoon een goede tijd te hebben. Ik weet niet meer precies hoe lang het duurde, maar na een tijdje begon ik een verandering te merken in mijn denken. Ik was mij opeens erg bewust van mijn lichaam en het voelde alsof er een soort kwaadaardige demon in mij huisde. Niet dat ik de neiging had om schade aan te richten of slechte dingen te doen, maar ik voelde een soort van duistere entiteit in mij. En het voelde alsof het een onderdeel van mijzelf is, geactiveerd door de truffels, wakker geschud. Iets dat in het nuchtere bestaan onderdrukt wordt en slechts op de achtergrond aanwezig is. Ben ik dit? Neen, dit is mijn truffel-identiteit en ik heb hem opgeroepen. Waarom heb ik dit gedaan? Ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak, de muziek begon ook naargeestig en onheilspellend te klinken dus ik besloot iets anders op te zetten. Dit was beter, maar het leek een beetje 'vlak', alsof het ingeperkt werd voor het mij bereikte. De hele kamer begon ook eng te lijken, de gordijnen, het leek allemaal zo levenloos, zo dood... Ik ben het enige hier dat leeft en ik heb zelf niet de volle controle meer. Ik was mij ontzettend bewust van mijn lichaam en voelde mij gevangen, wat weet ik eigenlijk van dit vreemde lichaam waar ik in huis? Het voelde als een vreemde aan en ik bedacht mij hoe raar het eigenlijk is dat ik hier alleen op een kamer zit op een vrijdagavond. De mensen die ik ken zijn allemaal ergens anders en ik ben hier en kan doen wat ik maar wil zonder dat zij er weet van hebben. Hoe raar is dat? En hoe raar is dit lichaam? Zoals ik het hier beschrijf klinkt dit laatste misschien als een gevoel van vrijheid en verwondering, maar het was een heel stuk minder aangenaam dan dat, ik voelde mij afstandelijk in relatie tot de rest van de wereld. Het voelde alsof ik eigenlijk geen plaats had in deze levenloze omgeving, geen recht om hier te zijn. Ik hoor hier niet, ik hoor in een andere wereld. Waarom heb ik nou toch truffels genomen, als ik gewoon nuchter gebleven was had ik een mooie avond kunnen hebben zonder te veel na te denken over hoe vreemd dit allemaal wel niet is. Bij het besluiten om wel of niet te trippen heb ik eigenlijk alleen aan mijn lichaam gedacht, maar een trip heeft vooral ook invloed op je mentale gesteldheid. De dingen die ik nu denk zijn ergens misschien interessant, maar niet bepaald bevorderlijk voor mijn gemak of plezier in het leven. Kom ik hier, mentaal, nog wel ongeschonden uit? Kwestie van overleven, er is geen weg meer terug... 1. Ik ga maar liggen op mijn bed, ik voel mij best wel moe. 's Ochtends gesport, waarschijnlijk komt het daar door. De muziek vind ik nu eigenlijk best wel aangenaam en ik streel mijn deken en bewonder wat ik voel. Ik trek de deken over mij heen, heerlijk warm. Dan aai ik de huid op mijn hand, mijn arm. Wat een aangename sensatie is dit. Ik gebruik mijn tong en opnieuw bewonder ik weer het gevoel en het feit dat ik deze onderdelen heb. Het onaangename van het begin van de trip is weg, dit is wel leuk, lekker onschuldig. Het voelt des te beter omdat het voelt alsof ik mijn angst voor een bad trip overwonnen heb. Ik voel een enorme waardering voor het feit dat mijn lichaam werkt zoals het werkt. Wat een zonde is het als een wezen sterft en dit hele systeem ophoudt te bestaan. 2. Mijn trip blijft zo een tijdje doorgaan, de muziek staat aan maar ik heb niet echt zin om video's te kijken, veel liever lig ik gewoon onder de dekens met mijn ogen dicht of nergens in het bijzonder. Ik heb prettige closed eyes visuals, maar niets te sterk. Ik filosofeer redelijk wat, met name over hoe ik mijn leven nou zou moeten inrichten, wat ik na zou moeten streven, wat het doel is, hoe ik gelukkig kan zijn. En ik kom telkens tot dezelfde conclusie: er zijn geen problemen, in ieder geval niet nu maar ik heb moeite te bedenken wanneer ze er wel zouden zijn. Doodgaan kan geen probleem zijn, want ooit zal ik toch doodgaan en op kosmologische tijdschaal duurt dat helemaal niet lang meer... Stel ik zou blind of doof of invalide worden. Die mensen kunnen toch ook nog steeds gelukkig zijn? Dus ook als zoiets mij zou overkomen zou ik nog gelukkig kunnen zijn. Het zijn zaken waar je geen invloed op hebt, het enige wat je zelf kunt doen is verder leven en genieten van wat er allemaal nog wel is. Moet ik rijk zijn om gelukkig te zijn? Moet ik een levenspartner hebben? Moet ik gerespecteerd worden door anderen? Het hoeft allemaal niet, het zijn geen benodigdheden om gelukkig te zijn, er zijn genoeg mensen nu en in de geschiedenis geweest die hier iets van niet hadden, of zelfs niets. En toch kunnen en konden ook zij gewoon gelukkig zijn. Wat is geluk eigenlijk? Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen dat ik mij op dit moment echt gelukkig voel, in ieder geval niet zo euforisch als ik mij wel eens gevoeld heb. Maar ik weet dat het maar een gemoedstoestand is die wispelturig is. Bovendien kan ik niet bedenken wat er zou ontbreken, wat een probleem in mijn leven zou zijn. Problemen bestaan niet. Liefde van een ander wezen is hartstikke mooi, maar je kunt het niet afdwingen en het is op dit moment wel of niet aanwezig in mijn kamer, wat voor zin heeft het dan om te hopen dat het anders zou zijn? En waarom zou je een ander nodig hebben om zelf te kunnen leven, je bestaan te rechtvaardigen? Het feit dat ik hier alleen ben stoort me dan ook totaal niet, ik vermaak me wel, lekker liggend in bed terwijl er mooie muziek speelt. Zo gaat de trip eigenlijk door tot ik in slaap val. Het was zeker niet mijn meest bijzondere trip, maar uiteindelijk toch best aangenaam. Ik ben wel blij dat ik het ervaren heb, na de (korte) nare ervaring van de vorige keer was het fijn om hier nu (voor mijn gevoel) mee af te rekenen door de negativiteit die ontstond aan het begin van de trip te doorbreken. En het gefilosofeer over mijn eigen leven en de realisatie dat ik eigenlijk geen echte problemen heb kan ook geen kwaad. Het enige puntje waar ik wel een beetje bang voor ben is dat mijn ogen best wel vermoeid en pijnlijk waren en begonnen te tranen. Ik heb dit in lichtere mate wel vaker tijdens trips en geloof niet dat dit heel gezond kan zijn! Iemand anders die hier ook ervaring mee heeft? Een vriend van mij die geneeskunde studeert heeft mijn ogen eens bekeken met zo'n apparaat terwijl ik aan het trippen was en hij zag dat ze echt hele rare dingen vertoonden. Ik weet niet meer precies hoe het allemaal heet, maar volgens mij was het iets in de richting van dat de spieren achter in de ogen zich voortdurend snel samen trekken en weer ontspannen, terwijl dit onder normale omstandigheden bij lange na niet zo snel/vaak gebeurt. Bovendien kan ik mij voorstellen dat je ogen zich anders gaan gedragen, omdat je visuals en vervomingen echt waarneemt en het mij sterk lijkt dat dit allemaal pas later in de hersenen echt toegevoegd wordt. Dat de truffels verder niet schadelijk voor je lichaam zijn en in principe geen (nadelige) langetermijngevolgen hebben als er niks geks gebeurt wil ik best geloven, maar ik denk dat met respect voor mijn ogen ik misschien toch iets minder vaak moet trippen. Ik merk niet echt dat mijn zicht slechter wordt ofzo en als je niet te vaak tript zal het best allemaal wel mee vallen, maar er waren echt momenten in de trip waarop mijn ogen pijnlijk en geprikkeld waren.
  21. Hai iedereen, De trip waarover ik schrijf is al enkele maanden geleden geweest, maar was zo intens en ingrijpend, dat ik het mezelf vandaag verplichtte om het met jullie te delen en jullie zo te adviseren. Ik ben een man van 22, ongeveer 85 kilo, gezet voor mijn lengte en heb redelijk wat ervaring met truffels (ongeveer 15x, waarvan minstens 5 trips met 15 gram hollandia, de sterkste soort). Hieronder zal ik mijn trip zo gedetailleerd mogelijk beschrijven, om zowel de ervaren trippers onder jullie als de beginnende psychonauten te adviseren. Truffels: 22,5 gram, waarvan 15 gram Atlantis en ongeveer 7,5 gram Pajaritos (niet zeker meer, maar sowieso een minder sterke soort dan Atlantis) Setting(s): Speeltuin, woonbuurt, woonkamer en slaapkamer Duur: Ongeveer 6 uur Report Enkele maanden geleden had ik met twee vrienden besloten om weer eens truffels te gaan doen. Eén van de vrienden was al redelijk ervaren met ongeveer 5-6 keer een truffeltrip van rond de 15 gram (atlantis en hollandia). De ander was onervaren en dit was de eerste keer dat hij zou trippen. De onervaren vriend gaven we rond de 7,5 tot 10 gram en ik en de andere vriend namen allebei 22,5 gram. We namen de truffels gesneden met yoghurt in bij ons thuis. De truffels begonnen ongeveer na een half uur te werken waarop we ons begaven naar de speeltuin. We vermaakten ons daar prima en zaten er ongeveer een uur, waarop we in de buurt begonnen te lopen. Op dit moment was alles eigenlijk nog prima en we moesten veel lachen en voelden ons goed. Na ongeveer 2 tot 2,5 te hebben getript gingen we weer naar huis en gingen we in de woonkamer op de bank verder trippen. Dit was het moment waarop het eigenlijk fout begon te gaan. Omdat ik een keer had gelezen over een muziekstijl genaamd 'Goa Trance', dat goed zou passen bij trips, zetten we dit op, maar dit was een grote fout voor mezelf. Wanneer je de muziek wel eens hebt geluisterd, weet je dat het aparte muziek is, maar ik zal het op dit moment maar even beschrijven als 'up-beat en donkere psychedelische muziek'. De bad trip startte eigenlijk toen de muziek begon met een zware en vervormde mannenstem. Ik kon niet verstaan wat er werd gezegd, maar het klonk zeer dreigend en onprettig om naar te luisteren. Hierna begon de eigenlijke muziek en voelde ik een soort leeg en paniekerig gevoel, langzaam groter worden in mijn lichaam. Tegelijkertijd stond de tv aan op Comedy Central, waar een aflevering van 'Workaholics' opstond. De aflevering ging echter over het geven van bloed voor het goede doel, waardoor er veel naalden, gereedschap en half naakte mensen in de aflevering waren. Omdat ik steeds verder in paniek raakte omdat ik geen idee had wat er allemaal aan de hand was, begon ik mijn vrienden dan ook angstig te vragen wat er allemaal gebeurde. Ik vroeg de ervaren vriend: ''vind jij ook niet dat deze trip heel anders lijkt''? Hij antwoordde: ''ja ik heb ook het gevoel dat het een beetje raar gaat allemaal''. Hij raakt echter niet zo erg in paniek als ik, want ik bleef maar doorvragen: ''wat is er aan de hand''? ''Jongens ik begrijp niet wat er gebeurd''! ''Jongens, wat gebeurd er allemaal''? Ik raakte volledig in paniek terwijl we eigenlijk gewoon tv zaten te kijken. De muziek hadden we al afgezet maar het gevoel van reddeloosheid in combinatie met totale paniek overmeesterde me steeds meer. Ook de aflevering die we aan het kijken waren maakte me erg bang, omdat voor mijn gevoel er een soort complot tegen de mensheid, door een klein groepje mensen was gemaakt. ''Ze hebben iedereen in hun macht en ze willen iedereen dood hebben'', waren gedachtes die door mijn hoofd tolden. De gezichtsuitdrukkingen op tv begonnen hierbij ook te vervormen en leken erg kwaadaardig allemaal. Ik raakte nu totaal in paniek en werd erg misselijk. Ik stond op om naar de wc te gaan maar viel half op de grond, waardoor mijn huisgenoten en vrienden me moesten opvangen. Ik werd weer in de stoel gezet en schreeuwde dat ik een emmer nodig had. Volgens één van mijn huisgenoten had ik op dat moment ook een klein spasme, omdat ik mijn arm heel raar naar mijn hoofd trok. Dit kan ik zelf echter niet herinneren. Gelukkig kwam die snel, maar het gevoel dat ik mijn vrienden en huisgenoten bang maakten, liet mij ook niet los en ik voelde mij hierdoor nog meer kut. De bad trip versterkte dit natuurlijk heel erg en ik dook met de emmer helemaal ineen in de stoel. Ik voelde me op dat moment als een 'dier dat grote doodsangsten uitstaat' en op dat moment dacht ik serieus aan de mogelijkheid, dat ik misschien wel aan het doodgaan was. Ik probeerde rustig te ademen en dacht eraan om mijn partner te bellen, maar wist dat hij in dit geval ook niet zo veel kon doen. Ik probeerde rustig te ademen en dit hielp enigszins, waardoor ik gewoon kon opstaan om naar de wc te gaan. Ik verzekerde mijn vrienden en huisgenoten ervan dat het al beter ging, alhoewel ze me wel erg wantrouwig bleven aankijken. Op de wc was het in elk geval lekker rustig en er waren weinig prikkels die me uit balans konden brengen. Ik merkte dat ik ineens ook erg nodig een #2 moest doen, maar op de één of andere manier kreeg ik het gevoel dat ik alleen maar bloed aan het poepen was, waardoor ik nog meer in paniek raakte. Ik kon mijzelf gelukkig kalmeren en ging weer naar de woonkamer, waar mijn huisgenoten nog steeds tv zaten te kijken. Ik zei dat ik maar in bed ging liggen, maar ze wilden me niet laten gaan omdat ze bezorgd om me waren. Natuurlijk was dit erg lief, maar ik had behoefte om even alleen en rustig op mijn kamer te zijn. Ik kon ze echter niet overtuigen, waardoor we maar samen een grappige film gingen kijken. Ik was echter zo moe dat ik er eigenlijk niets van volgde. We gingen dus maar praten met elkaar wat erg hielp. Ik had alleen nog steeds geen gevoel van wat er allemaal gebeurde, waardoor ik half tegen een vriend aan begon te liggen en te zuchten dat hij op mijn partner leek. Super awkward natuurlijk, vooral omdat ik daarna in een rare gedachte naar zijn kruis greep, waarbij er gelukkig niets is gebeurd. Gelukkig zijn we goede vrienden, waardoor we beiden begrepen dat ik dit normaal gesproken natuurlijk niet deed en het ook echt door de truffels en de bad trip kwam. Ook had ik net als één van mijn vrienden, totaal geen idee van sociale ongeschreven regels. Eén van mijn vrienden zei achteraf bijvoorbeeld dat het hem eigenlijk helemaal niet raar leek om zijn kleren uit te trekken op dat moment. Ik had hetzelfde en kreeg ineens het idee om de hand aan mijzelf te slaan, terwijl er gewoon twee vrienden en huisgenoten bij zaten. Gelukkig heb ik dit uiteindelijk ook niet gedaan, maar het laat wel zien dat ik totaal geen idee van de situatie of van normale omgangsvormen had. We zijn hierna maar een stukje gaan lopen met wat huisgenoten en het idee hiervan beurde mij zo erg op, dat ik in een intense bui van euforie kwam. Ik had me op dat moment nog nooit zo gelukkig gevoeld, maar waarschijnlijk was dit gewoon de tegenhanger van de bad trip, die nu eindelijk voorbij was. Ik haalde echter nog steeds dingen door elkaar, aangezien we nu besloten om een film te kijken waar we het eerder die avond over hadden gehad, maar ik iedereen steeds probeerde mee te trekken naar een plek vlakbij de speeltuin van het begin van de avond, omdat ik overtuigd was dat daar de tv stond. Omdat het me allemaal nog niet duidelijk was zijn we hierna toch maar naar huis gegaan, aangezien ik redelijk onbezorgd de straat steeds opliep. Uiteindelijk ging ik toch maar in bed liggen, maar mijn vrienden gingen nog steeds mee. Ik was echter al lang blij dat ik in een rustige omgeving lag waarin ik onbezorgd op bed kon liggen. Ik praatte hier nog even na met mijn huisgenoten, waarop ik ze uiteindelijk toch echt vroeg om weg te gaan. Ik was echter nog steeds in een soort 'droomstaat' en begreep nog steeds niet zo goed wat er allemaal gebeurde. Gelukkig gingen ze weg en kon ik rustig alleen zijn. Op een gegeven moment was ik vrijwel geheel gekalmeerd en begon ik een beetje te internetten en ben ik uiteindelijk nog naar de woonkamer gegaan om de trip een beetje na te spreken en mijn excuses aan mijn huisgenoten te geven. Conclusie Ondanks dat er leuke momenten in de trip zaten, vond ik de trip in zijn totaliteit niet leuk. De bad trip was te toonaangevend en te intens om van een leuke trip te spreken. Ik merk zelfs nu, een aantal maanden na de trip zelf, dat ik me ontzettend kut voel als ik het in mijn hoofd herbeleef. Ik weet natuurlijk niet of het aan één ding heeft gelegen, waarschijnlijk niet, maar toch raad ik mensen aan om niet meer dan 15 gram truffels per trip te nemen. Ook raad ik niet aan om verschillende truffelsoorten met elkaar te mengen, just to be sure. Uit ervaring weet ik dat 15 gram echt meer dan voldoende is voor een goede en intense trip. Belangrijk blijft toch ook altijd wel de setting, dus kies de muziek die je wil horen goed uit en luister die van tevoren! In dit geval was de muziek voor mij de trigger! Trippers, wees altijd voorzichtig met wat je neemt. Drugs zijn leuk, maar je wil geen en ik kan het eigenlijk niet genoeg benadrukken: absoluut, geen bad trip krijgen! Aan de éne kant is het ontzettend leerzaam voor volgende keren, maar het is ook heel beangstigend. Enkele vuistregels voor het voorkomen van een bad trip: 1 Trip niet als je je geestelijk of fysiek niet goed voelt, ook al is het maar een verwaarloosbaar klein beetje. 2 Overdoseer nooit als je het niet gewend bent en bouw langzaam op als je sterkere trips wil hebben. Ga nooit over 15 gram truffels, want meer gram betekent absoluut niet een betere trip! 3 Zorg voor een goede en rustige setting, met mensen die je kent en goed vertrouwt! Ik hoor graag wat jullie van mijn report vonden en veel plezier en succes !
  22. Wie: Mijn broertje B en ik, dit zou voor ons beiden de vijfde trip worden Wat: Allebei 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis), buiten (brug, kanaal, natuur) Disclaimer: Zelfs voor mijn standaarden is dit een erg lang tripreport. B en ik hadden allebei ongeveer een week eerder getript, los van elkaar. Allebei hadden we een niet heel heftige trip en we hadden het verlangen om snel weer te trippen en dit keer een stuk sterker. Voor mij waren er slechts 6 dagen voorbijgegaan sinds mijn laatste trip. Meteen een mooi experiment dus om te zien hoe het zit met resistentie. Mijn pakje Atlantis was niet helemaal vacuüm meer, er was wat vocht ontstaan in het zakje en het lag inmiddels zo'n 3 weken in de koelkast. Het pakje Atlantis van B was vandaag bezorgd maar ook hier was al wat vocht vrijgekomen in het zakje, ondanks dat deze direct na ontvangst in de koelkast is gelegd. Ik heb die dag 2 broodjes gegeten en daarna 7,5 uur niet meer gegeten. De ochtend vóór de trip was ik erg verkouden toen ik wakker werd, maar na het opstaan was dit eigenlijk alleen nog maar op de achtergrond aanwezig en had ik er niet echt last van gedurende de dag. 0. We begonnen te eten, voor B was dit de eerste keer Atlantis. Hij vond de smaak best meevallen, ik vond vooral de nasmaak erg ranzig. Grappig hoe het elke keer weer anders is, de eerste keer vond ik Atlantis erg goed te eten, daarna ronduit smerig, nu was het een mix. Maar de nasmaak bleef wel lang hangen en dit vond ik niet prettig. B had zijn zakje eerder op dan ik en lag op het bed te chillen. Na ongeveer een kwartier begon ik mij misselijk te voelen en hoofdpijn te krijgen, mooi, dit was een goed teken, de truffels worden opgenomen in mijn lichaam. Ik nam twee glazen water en dit hielp een beetje tegen de hoofdpijn. Het was kwart voor zeven en het was nog licht buiten. Ik stelde voor om direct naar buiten te gaan, we hadden al onze schoenen en jas aangedaan en de belangrijke spullen (sleutels, mobiel) meegenomen. Ik zat nog in mijn stoel te wachten tot de effecten zouden optreden toen ik op het TV scherm opeens de lichtjes in een stilstaand plaatje zag bewegen. Ook de muziek ervoer ik opeens anders. De trip is voor mij officieel begonnen. De afbeelding waar de trip mee begon. 1. Twintig minuten na inname liepen we naar buiten en ik merkte al heel goed dat Atlantis heeft toegeslagen. De bomen en kleuren waren weer prachtig op die karakteristieke manier zoals Atlantis de buitenwereld vervormt. Het is elke keer precies hetzelfde, maar ik kan er nooit genoeg van krijgen. Wat fijn dat hoewel elke trip weer compleet anders is, dít in ieder geval constant is, dat de tripwereld altijd zó mooi is, elke keer weer. Mooier dan dit kan eigenlijk niet. B ziet nog weinig anders. We lopen verder, het weer is miezerig maar wat is alles toch mooi. Ik vertel B dat ik een boek aan het lezen ben van Aldoux Huxley, The doors of perception, waarin hij zijn ervaring met mescaline beschrijft. Zijn beschrijving komt sterk overeen met een aantal dingen die ik tijdens truffel-trips heb ervaren. In dit boek claimt Huxley dat de reden dat we normaal gesproken de wereld niet zo mooi, gedetailleerd en kleurrijk zien is omdat het niets toevoegt aan ons overleven, vanuit een evolutionair oogpunt is het zinloos om hier extra energie aan te verspillen. Ik bedacht mij het volgende: tijdens een trip krijg je wel dit zicht en andere mooie vaardigheden, maar dit gaat ten koste van andere vaardigheden waar je in het dagelijks leven veel aan hebt, die belangrijk(er) zijn om te overleven. Simpele taken uit je nuchtere bestaan worden opeens heel lastig tijdens een trip en vaak voel ik tijdens een trip veel bewondering voor mezelf (en anderen) dat dit ons normaal gesproken zo goed en makkelijk afgaat. Ik vond het een interessante theorie en vroeg mij af of dit echt zo zou kunnen zijn. Ergens zou het zonde zijn, het is niet bepaald een spiritueel uitgangspunt, maar ik vind het wel een mooie verklaring die wat mij betreft in het wetenschappelijk wereldbeeld past. De mooie natuur op het pad dat wij bewandeld hebben naar de brug (foto's op een later moment genomen) 2. We staan op een brug en kijken uit over het kanaal, met aan beide zijden bomen. Wat prachtig dit. B ziet nog steeds niet veel bijzonders. Zou het puur mijn verbeelding zijn? Is het puur persoonlijk en is het simpelweg hoe mijn lichaam reageert op Atlantis, elke keer weer? Voordat ik met truffels begon had ik al veel waardering voor de natuur en zag ik al grote schoonheid in deze omgeving, maar tijdens een trip is dit nog veel sterker. Zou het kunnen dat het compleet persoons-gebonden is en dat de constante die ik dacht te hebben gevonden in Atlantis niet universeel maar puur persoonlijk is? Het zou mij zo raar lijken dat ik dan telkens hetzelfde ervaar, terwijl mijn gedachten natuurlijk telkens anders zijn. Speelt het dan misschien niet in op gedachten, maar op je bewustzijn? Dat wat jou jou maakt en onafhankelijk is van gedachten en persoonlijkheid, jouw onveranderlijke kern-essentie? De ziel als het ware? B zegt dat het misschien gewoon komt omdat zijn trip nog niet begonnen is, er is ten slotte ook nog geen uur voorbij. Fietsers en auto's rijden op deze brug, de fietsers gaan zo langzaam, alles lijkt vertraagd en ik voel mij een soort buitenstaander. B en ik staan hier als toeschouwers terwijl de rest van de wereld gewoon doorleeft. Zij zullen wel denken, waarom staan die twee jongens hier de hele tijd, is het echt zo mooi dit kanaal? Een man die een hond uitlaat loopt in onze richting. Het is grappig want hoewel hij loopt lijkt hij geen steek dichter bij te komen. Elke keer als ik mij van dit beeld afwend en weer terugkijk bevindt hij zich nog steeds op dezelfde plek, ook al blijft hij in beweging. Uiteindelijk passeert hij ons dan toch, hij kijkt ons op een vreemde manier aan en ik vind hem een beetje eng, een soort van cipier van de onderwereld met een grote waakhond die voor hem uit loopt. B voelt zich wel al anders merk ik, maar ziet nog niet die grote schoonheid die ik hier zie. Hij heeft het over het water en ziet hier vormen in. Ja het water is ook mooi, maar waarom zou je daar naar kijken als de natuur er om heen zoveel mooier is? B lijkt licht in een trip te zitten, blijkbaar is het dus toch persoonsgebonden wat Atlantis met je doet, of hij zit nog niet diep genoeg in de trip. Het water is ook wel heel bijzonder moet ik toegeven, het is één groot geheel. Prachtig hoe al die kleine rimpelingen op het oppervlak allemaal één object vormen en samen het kanaal maken. Net als met ons menselijk lichaam denk ik. De intelligentie die hier achter zit en zorgt dat het allemaal werkt is zo ingenieus dat het nauwelijks te bevatten is. 3. B zelf ziet er gek uit, zijn gezicht is constant aan het vervormen, net als de natuur die steeds trillende bewegingen maakt. Zijn ogen zijn ook raar, een soort van grote zwarte insecten-ogen die ik herken bij mezelf als ik aan het trippen ben en in de spiegel kijk. Ik zie er normaal uit volgens B. B zegt dat het apart is wat hij ziet, dat er een overgang is, een overloop in beschaving. We wisselen van plaats en nu zie ik het ook. Het is heel apart, B staat precies in het midden van mijn gezichtsveld, links zie ik de natuur, het kanaal en de bomen. Rechts zie ik de weg, de vangrails, de lantaarns en auto's, het verkeer, de beschaving. En B staat er midden in, midden tussen twee werelden. Hoe bijzonder! "Moet je kijken!" zeg ik en ik wissel weer van plaats met B en leg uit wat ik zag. Dan realiseer ik mij dat we niet van plaats hoefden te wisselen, het enige verschil is dat links nu rechts is, haha. Toch was dit beeld een stuk sterker met de natuur links, de overgang leek vloeiender. Ik zou hier nog wel een tijd kunnen staan maar B wil wel graag weer naar binnen. Ik vind alles best dus we lopen terug. Als we het trappetje afgelopen zijn kijk ik naar de trap en wat is die mooi, een soort poort naar een andere wereld, midden tussen de natuur. B ziet niet al die mooie dingen die ik zie wat ik erg sneu vind. Heb ik gewoon zoveel geluk dat ik zo'n mooie verbeelding heb of heeft B opnieuw pech dat de truffels niet zoveel effect op hem hebben? Ik zeg hem dat hij de volgende keer misschien maar Hollandia moet proberen. We lopen de brug af en B heeft het erover dat truffels je extra nuchter maken. Ik had er nog nooit zo over nagedacht maar hij heeft gelijk, je wordt extra alert, je zintuigen verscherpen (al vermengen ze soms heel erg wat dingen juist weer lastig maakt), je leeft compleet in het moment en bent je veel bewuster van alles om je heen. Het is eigenlijk compleet anders dan met alcohol of vergelijkbaar 'verdovende' drugs. Ik vind het een mooi idee en krijg alleen maar meer respect voor truffels. Het uitzicht vanaf de brug. De derde foto van links is de scheidslijn tussen de natuur en beschaving. De meest rechtse foto is de trap, oftewel de 'poort naar een andere wereld' (foto's op een later moment genomen) 4. We lopen langs een boothuis. "Zijn er hier mensen?" vraagt B. Door de ramen brandt een lamp en we zien mensen zitten, ze lijken zo gefocust binnen de gewone wereld. Wat maf. Een stukje verder is er een beekje die aan twee kanten loopt. Aan de ene kant is het water helemaal groen van de algen, aan de andere kant is het water gewoon donker en zwemmen er eendjes. Aan beide zijden is het vrij dicht begroeid met bomen. B vindt het mooi en we stoppen even. Ik kijk naar het groene beekje en merk dat ik in een soort trance raak. De bomen gaan heen en weer, vooruit en achteruit en ik ga er helemaal in op. Ik merk dat ik zelf ook op en neer aan het deinen ben, ik ben onderdeel geworden van dit tafereel! Ik stel mijzelf voor dat ik mij diep in een bos bevind en één wordt met de natuur. Het is hier zo vol met harmonieus leven, de bomen en takken die rustig heen en weer gaan en zonder dat ik er controle over heb of er moeite voor moet doen heb ik het ritme zelf opgepakt en beweeg ik mee. Ik heb echt het idee dat ik in wonderland terecht gekomen ben, de omgeving hier is zo mooi en sprookjesachtig. Ik wil het beschrijven aan B en bedenk hoe lastig het is en hoe weinig woorden onze taal bevat om dit te doen. Er is zoveel moois hier en onze taal kan het niet beschrijven, de woorden zijn er simpelweg niet voor uitgevonden. Dat terwijl onze taal zoveel woorden kent. Wat een zonde dat onze taal zo beperkt is. B is nog steeds niet zwaar aan het trippen. Misschien dat dat gebeurt als we wat muziek op zetten, volgens hem is dat voor hem een goede manier om echt in de trip te komen en dus gaan we naar binnen. Het groene beekje met de omringende natuur (foto's op een later moment genomen) 5. B zet wat muziek op via YouTube en natuurlijk is er dan ook een video bij. Zoals altijd vind ik de video's super mooi en bijzonder, het waren muziekvideo's die ik zelf ook vaak opzet tijdens het trippen. Dan komt er een video die helemaal niet leuk is of bij de muziek past, over een man die verongelukt en in het ziekenhuis belandt. Waarom maken mensen zulke video's en combineren het dan met een leuk nummer? B snapt het ook niet maar reageert er niet zo sterk op als ik. Ik kijk de andere kant op en besluit maar op bed te gaan liggen en mijn ogen dicht te doen. Zou ik weer closed eyed visuals krijgen? Jazeker, en hoe! Ik zie vormen voor me, psychedelische vormen die zo typerend zijn voor psychedelische trips. In de tussentijd heb ik nu al een tijdje zoveel mooie filosofische gedachten die zo veel verder gaan dan ik ooit zou kunnen bedenken zonder truffels. Ik filosofeer echt als het ware van bovenaf, vanuit de omgeving, de wereld, het universum. Ik zelf sta niet meer centraal waardoor ik veel helderder en grootser na kan denken. Hierdoor verwerf ik weer een hoop nieuwe inzichten, met name over hoe mooi het leven, het bestaan is. Wanneer ik mijn ogen gesloten heb gaan deze gedachten nog even door, maar op een gegeven moment bereik ik een hele andere toestand. Ik lig bewegingloos op mijn rug op het bed en zie dus al die rare figuurtjes en vormen voor me met mijn ogen dicht. Het blijft niet alleen bij dingen zien, ik voel een innerlijke rust en vrede die ik zelden ervaren heb, behalve misschien in eerdere trips. De dingen die ik zie zou ik nooit zomaar bedenken, sowieso dat het door de truffels komt. De intelligentie achter de truffels, achter het bestaan en het universum, laten mij deze dingen zien, openen mijn ogen als het ware voor deze vorm van bestaan, voor hoe het 'echt' allemaal in elkaar zit. Ik laat me meevoeren door deze intelligentie, door deze wezens. Ik zie en hoor ze niet letterlijk maar op een telepathische manier communiceren ze toch met mij en ik vertrouw ze volledig. Ik weet dat het wezens zijn, meervoud, meerdere dingen die toch samen verbonden zijn en als het ware één grote gemeenschappelijke intelligentie delen. Mijn ego begint te verdwijnen, alle zorgen die ik mogelijk zou kunnen hebben lossen volledig op. Ik voel alleen nog maar diepe innerlijke vrede. De wezens willen mij nog dieper of hoger meevoeren en ik laat het toe. Ze zeggen dat ik moet ophouden met ademhalen, mijn lichaam regelt dat zelf wel, dit hoef ik niet te doen. Ik moet mij loskoppelen van mijn aardse lichaam en deze wezens achterna, uit mijn lichaam treden en naar boven vliegen. Er is een kleine aarzeling maar ik besluit om te doen wat ze van mij vragen, als ik merk dat ik doodga kan ik wel weer ingrijpen, toch? Ik stop met ademhalen en voel niks meer. Ik voel mijzelf niet ademen, mijn lichaam ligt compleet stil. Maar ik krijg geen zuurstof tekort, het is goed zo, adem ik nog steeds zonder dat ik het doorheb? Ik hoef het niet te controleren, ik weet dat de wezens gelijk hebben. Ik voel geen benauwdheid alleen de vrede, mijn lichaam moet er nog zijn en normaal functioneren denk ik, anders zou ook mijn bewustzijn afgebroken worden toch? Bovendien is B ook nog in mijn kamer, als ik stik zou hij iets opmerken en ingrijpen. Ik kan mijn lichaam nu echt achter mij laten en door de hogere sferen zweven, deze intelligente wezens achterna en hen compleet vertrouwen, zij wijzen mij de weg. 6. Dit is waarschijnlijk het mooiste wat ik ooit in mijn leven ervaren hebt en gaat een tijdje door waar ik niets meer te maken heb met mijn verstand, mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, mijn ego. Ik ben niet meer, ik ben nu één met deze andere wezens en wij vibreren in deze psychedelische ruimte met allerlei gekleurde figuurtjes. Het is allemaal in beweging, in perfecte harmonie. Dit gaat even zo door en het voelt als een eeuwigheid, de tijd staat stil, tijd bestaat niet in deze wereld. Op een gegeven moment keren er toch weer elementen van mijn mind terug en bevind ik mij als het ware in twee werelden, mijn geest in deze wereld, mijn lichaam nog liggend op dit bed. B vraagt wat en ik geef antwoord en voel ergens een connectie met mijn lichaam, maar tegelijkertijd ben ik op een andere plek. Ik ben blij dat B verder niet veel praat en ik in deze andere wereld kan blijven. Nu er weer sporen van mijn gedachtes terug beginnen te komen kan ik weer heerlijk filosoferen in deze prachtige wereld in de nabijheid van deze alwetende wezentjes. Ik denk na over het bestaan, over de dood en over de mensen die ik liefheb. Bestaan is niet meer gereduceerd tot het mens-zijn, er is iets veel mooiers, grootser en krachtiger aan het werk. Een essentie, een immateriële substantie die ikzelf en de mensen om wie ik geef allemaal hebben (en alle wezens op aarde). Hoe mooi als die soms in het aardse bestaan doorschijnt. Ik denk aan mijn ouders en hoe zeer ik het waardeer dat ze zoveel voor mij gezorgd hebben en van mij houden. En mijn zusje van wie ik zoveel houd. En aan B en hoe fijn het is om dit mee te maken. Ik zie ze niet meer als mens maar als deze immateriële substantie, doorschijnend en vaag in de contouren van hun lichaam. Zij zouden dit ook mee moeten maken bedenk ik, maar voorlopig zie ik ze nog geen truffels doen en B is helemaal niet zo zwaar aan het trippen... Toch geeft het niet, want dit bestaan is eeuwig en is er altijd, overal om ons heen, of je nu aan het trippen bent of niet. Ik denk aan vrienden en vriendinnen om wie ik veel geef, zij verdienen het absoluut om ook deze schoonheid te ervaren. Ik krijg de opdracht mee om dit te laten weten aan zo veel mogelijk mensen, om zo de wereld te transformeren, er een plek van te maken waar deze perfecte vrede continu heerst, waarin alles één en verbonden is. Het leven is zo verschrikkelijk mooi, bestaan is zo mooi. Maar lang niet iedereen ziet dit in, zelfs ik die het leven al behoorlijk waardeerde wist al deze dingen niet vóór ik begon met truffels te nemen. Ik denk ook na over de dood en zie in dat dit helemaal niet is om bang voor te zijn. De dingen die ik hier ervaren heb zijn eeuwig, na mijn dood wordt ik net als deze wezens, klein maar oneindig intelligent en verbonden met miljarden andere wezentjes. Het zal heel anders zijn dan het materiële, menselijke, lichamelijke leven, wat ik vooral moet koesteren en zoveel mogelijk van mag genieten totdat het tijd is om te sterven, maar daarna is het tijd voor verandering en tijd om mij bij de oneindigheid en onsterfelijkheid van het heelal te voegen. Wanneer ik sterf doet er niet toe, maar ik voel wel dat ik nog een flink aantal jaren te leven heb. Ik zou nu dit moment kunnen sterven en het zou een prachtige dood zijn, maar het is mijn tijd nog niet, ik ben nog te jong en ik heb nog een rol te spelen in deze wereld. 7. Ik denk na over een aantal thema's die mij diep interesseren. Ik denk na over wat belangrijk is in het leven. Gelukkig zijn is een levensdoel voor veel mensen en voor mij is dit ook altijd zo geweest. Maar wat ik nu hier ervaar heeft niets met geluk te maken, althans niet met de standaard definitie van geluk. Dít is het mooiste dat er is en het is niet het geluk wat zoveel mensen nastreven. Dit is niet te bereiken in de gewone wereld en moet ook niet nagestreefd worden omdat het niet te bereiken is. Dit is alleen te bereiken met geestverruimende middelen en wat dat betreft is het alles wat ik nodig heb. Het enige wat ik van dit leven verlang is dit te mogen ervaren. Het enige waar ik mij dus druk om hoef te maken is het ervoor zorgen dat ik altijd in staat zal zijn truffels te nemen als ik hier behoefte aan heb. En lukt dit niet dan moet ik op de een of andere manier proberen dit te bewerkstelligen door diep in mijzelf op zoek te gaan naar deze prachtige wereld. En in principe maakt het dan totaal niet uit waar ik ben, ik hoef alleen maar mijn ogen te sluiten... Ik denk aan de bootvluchtelingen strijdend voor hun leven terwijl ik hier op dit bed lig in deze kamer met zoveel luxe, muziek van B op de achtergrond, heerlijk eten en drinken in grote getale. Het leven is niet eerlijk. Waar heb ik dit allemaal aan verdient? Maar ik bedenk mij dat ik gewoon geluk heb dat ik dit mooie nu kan zien doordat ik truffels genomen heb, dat de omstandigheden zo gelopen zijn dat ik hier in totale gelukzaligheid van kan genieten. Het is er altijd en overal al, alleen is het verborgen in ons dagelijks bestaan. Maar dit dagelijkse bestaan is vergankelijk en ooit zal er een metamorfose zijn, waarop ieder levend wezen, of in ieder geval zij die waardig zijn, die een goede ziel hebben, één zullen worden. 8. Geld interesseert mij niet langer, zolang ik maar truffels kan blijven nemen en dit kan blijven meemaken. En het liefst in een comfortabele setting zoals waar ik mij nu in bevindt. Een vrouw vinden om mijn leven mee te delen lijkt niet relevant meer, alles is diep vanbinnen één, in de enige wereld, deze andere dimensie, die er werkelijk toe doet. Maar in onze 'gewone' wereld zijn we verdeeld. Dit lijkt een onoverkoombaar probleem en proberen in deze imperfecte wereld één te worden lijkt dan ook een zinloze strijd, in zoverre dat ik niet teleurgesteld moet zijn als het niet lukt. Tijdens deze bewustwording denk ik niet zozeer meer in individuen maar meer aan het grote geheel. Als twee individuen zich samen zouden voegen zou het slechts een kleine druppel zijn, insignificant in het grotere plaatje. Een afleiding voor in het gewone leven. Ik probeer mij de voor mij ideale vrouw voor te stellen, de vrouw die met mij een eenheid zou vormen, samen zou smelten en bedenk mij dat zij niet bestaat! Zij bestaat waarschijnlijk niet in de 'echte' wereld, maar zij bestaat in ieder geval wel in deze andere wereld, deze wereld van mijn geest. Haar niet-bestaan betekent dat ik haar waarschijnlijk nooit zal vinden. Zelfs al zou ze ook in de 'echte' wereld bestaan en ik zou haar nooit ontmoeten, dan nog zouden onze 'zelf-en' één zijn in onze gedachten en uiteindelijk samensmelten. Het belangrijkste is deze prachtige wereld die ik nu ervaar in mijn gedachtes. De andere wereld is slechts een fysieke, incomplete afspiegeling en om die reden minder belangrijk. In deze andere wereld ben ik sterfelijk en is alles vergankelijk. Terwijl de wereld van de ziel eeuwig is. 9. Er is iets wat mij wilt laten doen ontwaken uit deze diepe wereld, maar ik weet niet wat het is. Ik weet het allemaal niet. Waarom? Wat moet ik dan doen? Eten? Drinken? Ik open mijn ogen en bevind mij weer in de aardse wereld, weer terug in mijn lichaam. Ik voel dat er iets is waarom ik weer terug moest, maar weet niet wat het is. Eten en drinken is het niet, dus ik besluit maar naar de wc te lopen. Ik voel totaal niet de behoefte maar misschien als ik daar eenmaal ben dat het vanzelf gaat. En dat gebeurt, zowel de eerste als de tweede boodschap. Dit is ook nogal een bizarre ervaring, maar het voelt goed om het kwijt te raken. Ik ga weer terug naar de kamer en ga weer liggen, nu in een andere positie en sluit weer mijn ogen en ga verder met mijn trip, al maak ik nu al weer een tijdje deel uit van mijn lichaam. Dit is zeer aangenaam maar niet meer zo ingrijpend als de ervaring bij punt 5.-8. 10. Op een gegeven moment ga ik naar de gang toe om weer naar de wc toe te lopen, maar eenmaal op de gang hoor ik een geluid. Ik sta stil en probeer mij te concentreren, het lijkt afkomstig van het einde van de gang. De gang telt 9 kamers en een gemeenschappelijke ruimte, maar dit weekend was er maar 1 andere bewoner thuis, een meisje waar ik ongeveer een half jaar terug gevoelens voor had ontwikkeld en in zekere zin ook geuit heb maar niet wederzijds waren, in ieder geval niet op romantisch gebied. Dit was toen prima en begreep ik ook wel, het was beter zo en mijn gevoelens op romantisch gebied hielden toen vrij snel op met bestaan. Ik bleef haar ontzettend inspirerend vinden en het super leuk vinden om met haar om te gaan, maar liefde-gevoelens bleven compleet uit. De dag voor de trip had ik nog leuk met haar gepraat en hebben we samen met een ander ganggenootje twee films gekeken. Erg gezellig en leuk allemaal maar de gevoelens voor liefde zijn nooit meer opnieuw opgedoken, het bleef altijd puur vriendschappelijk. Wel vind ik haar nog steeds ontzettend mooi en een leuke persoonlijkheid hebben, maar dan kan prima zonder verliefd te zijn. Maar goed, ik hoorde geluid vanuit haar kamer komen en had haar de hele dag nog niet gezien. Ik hoorde haar zingen en dit was zó ontzettend mooi. Ik was compleet betoverd en stond daar op de gang net mijn kamer verlaten te hebben. Ik werd er compleet stil van (als in dat ik als aan de grond genageld stond en alleen maar in staat was om te luisteren). Het was maar heel kort en ik wilde niet als een rare stalker daar blijven staan en luisteren naar alle geluiden die uit haar kamer kwamen en besloot maar om naar de wc en daarna terug naar mijn kamer te gaan. Ik was hier best wel heftig door geraakt en ik stelde mij haar voor, zingend. Zó mooi en onschuldig. Ik was het allemaal een beetje kwijt, vlak ervoor had ik nog geconcludeerd dat ik geen zielsverwant nodig had, dat aantrekking maar een afleidende bezigheid is. Maar ik kon dit niet afdoen als gewoon een mooi iets, er kwamen gevoelens van verlangen in mij op, verlangen om het leven te delen met een vrouwelijke ziel. Niet heel sterk, het waren kleine flarden, maar sterk genoeg om mijn trip en gemoedstoestand op te schudden. 11. De muziek van B begon mij te irriteren en ik had behoefte aan frisse lucht en natuur. Als ik alleen naar buiten zou gaan om na te denken over wat ik net mee had gemaakt en gevoeld heb zou ik mij weer beter voelen dacht ik. Ik pakte mijn mp3-speler waarop B zei dat ik wel andere muziek op zetten. Aardig aanbod, maar ik had mijn beslissing gemaakt en vertelde B dat ik even naar buiten zou gaan, deed mijn jas en schoenen aan (zonder de veters te strikken) en liep naar buiten. Dit voelde goed. Het regende en het was inmiddels donker, maar de regen stoorde mij niet. Sterker nog, ik voelde de regen niet eens, zelfs als ik er op focuste, terwijl ik wel kon zien dat alles om mij heen nat werd. Ik liep weer richting het gedeelte waar we aan het begin van de trip ook waren geweest. Bij een lantaarn stopte ik, de grond die verlicht werd was zo mooi. Bovendien kon ik nu mooi even mijn veters strikken. Ik liep weer verder en was even verbaast toen ik twee figuren zag in de schaduw. Maar dit was normaal en heb je nu eenmaal soms bij bepaalde lichtinval. Even verderop was het uitzicht prachtig, ik keek nu uit over het kanaal en de natuur er om heen was zoals gewoonlijk zo intrinsiek mooi. Er was geen mens in zicht en ik realiseerde mij dat ik er goed aan had gedaan even wat tijd voor mezelf te nemen en naar buiten te gaan. Dit moet ik vaker doen als ik aan het trippen ben, dacht ik, het kan prima. Ik zag een boom en verwonderde mij over hoe mooi deze was, die boomschors. Ik knuffelde de boom en het kon mij niets schelen als iemand mij zou zien. Ik ging hurken met mijn rug tegen de boom en vond een mooie steen. 'Wat zou zijn verhaal zijn?' dacht ik. 'Waar komt hij vandaan? Hoeveel jaar heeft hij al meegemaakt op deze aarde?'. Ik dacht aan de ijstijden en dacht dat de steen misschien daar ooit door verplaatst was. Dit leek zo'n rare plek voor zo'n steen, aangezien de rest van de omgeving uit gras, zand en kleinere steentjes bestond. Ik draaide de steen rond en zag dat er een klein insect op rond liep. Dit beestje wilde niet op mijn vingers en liep telkens over de steen rond. Ik voelde een liefde voor dit diertje in mij opkomen (niet romantisch natuurlijk) en dacht na over zijn bestaan en wat er in hem om zou gaan, hoe hij de wereld zou zien en ervaren. Ik had het leuk gevonden als hij over mijn huid zou lopen maar dit wilde hij niet en dus besloot ik hem maar met rust te laten en wilde ik de steen terugleggen. Toen zag ik dat er een tweede, donkerder en iets groter beestje op de steen aanwezig was die opeens vanuit de schaduw tevoorschijn kwam. Dit vond ik een beetje eng, zou hij het kleinere beestje iets aan willen doen? Maar er gebeurde niets dus het zou vast goed komen. Ik legde de steen terug en besloot maar weer terug naar mijn kamer te lopen. 12. Vlak voor de ingang van het gebouw bedacht ik mij dat ik toch best wel een softie ben. Dat ik natuurlijk niet geschikt ben voor de vrouwen op wie ik ooit verliefd ben geweest, dat zij allemaal een sterker, knapper, mannelijker en volwassener iemand willen, dit begreep ik volkomen. Of in ieder geval niet mij, wat zou iemand met mij moeten als partner? Maar ik verweet mijzelf niets, dat type man ben ik nou eenmaal niet en ik voelde mij trots op wie ik wél was. Ik kan al deze mooie dingen beleven en zien. En blijkbaar is een groot gedeelte puur persoonlijk en is het echt mijn eigen verbeelding en mind die dit allemaal mogelijk maakt, vooral ook aangezien B zulke andere belevingen heeft en de dingen die ik meemaak heel sterk gerelateerd zijn aan mijn persoonlijkheid en gedachtes die ik normaal gesproken al heb. Al het moois dat ik tijdens trips zie zijn projecties van mijzelf, het zit allemaal binnen mijn eigen hoofd. Wauw. Wat een mooi bestaan heb ik binnen mijn hoofd gecreëerd en wat is mijn fantasie toch mooi. Ik voelde duidelijk dat ik veel liever dit allemaal ervaar dan dat ik in het 'normale' leven een partner zou vinden. Natuurlijk zal ook dat leuk zijn, maar niets kan tippen aan wat ik tijdens mijn trips meemaak, dit is pure fantasie, alles dat niet mogelijk is in de gewone wereld wordt binnen een trip mogelijk. Een levenspartner vinden en gelukkig worden met hem of haar is vreselijk 'gewoon' vergeleken met al het moois dat ik in mijn trips tegenkom. Dit kleine tripje naar buiten had mij weer volkomen genezen van de melancholie die ik voelde na het prachtige zingen van mijn lieve ganggenootje. Voordat ik daadwerkelijk weer naar binnen ging zag ik een natgeregende krant liggen. Ik pakte deze op, ik vond het zo zielig voor deze krant dat het hier zo lag als oud vuil. Ik besloot om de krant naar het oud papier te brengen, waar het zou kunnen worden gerecycled en het een nieuw leven zal krijgen, een metamorfose zal ondergaan. Mijn empathie strekt zich dus niet alleen tot levende wezens, maar naar alles, elk object. Dit heb ik ook al in mijn gewone leven ervaren, vóórdat ik met truffels begon. Ook dit maakt mij weer tot wie ik ben. En ik ben liever dit, dan iemand die zonder problemen elke vrouw zou kunnen krijgen waar hij naar verlangt bedacht ik mij. 13. Eenmaal terug in de kamer duurde het niet lang voor ik weer behoefte had om de kamer te verlaten, weg van de muziek die B op had staan. Ik besloot om alvast wat troep op te ruimen en af te wassen. Terwijl ik aan het afwassen was hoorde ik muziek, maar het was heel mooie muziek. Dit kon toch niet de muziek van B zijn? Maar ik hoorde maar één soort muziek en mijn kamer is een stuk dichter bij dan het einde van de gang. Ik besloot om de gang in te lopen en te luisteren naar de muziek. Tot mijn verbazing hoorde ik geen geluid mijn kamer uitkomen en kwam de muziek opnieuw uit de kamer van mijn ganggenootje. En wat een prachtige muziek was het. Het was een piano-spel, een stuk dat ik nooit eerder in mijn leven gehoord heb. Ik genoot van het moment en van wat ik hoorde maar opnieuw wilde ik niet weer te lang staan luisteren, ik hoorde geluiden van lopend water en bedacht mij dat ze waarschijnlijk aan het douchen was. Om dan intens goed te luisteren vond ik nogal ongepast. Ik zou haar een andere keer wel vragen naar het nummer dat ze op had staan, als ze het nog zou kunnen herinneren. En anders maar niet, het feit dat ik het net gehoord had was al ontzettend mooi en hoewel ik niet meer kan herinneren hoe het nummer precies ging kan ik mij nog wel mijn gevoel van dat moment herinneren. 14. Terug in de kamer keek ik op de klok, er waren vier uur voorbijgegaan. Zonder twijfel de meest gebeurtenisrijke en intense vier uur van mijn leven, maar ergens was ik een klein beetje teleurgesteld. Ik had nu zoveel meegemaakt dat de trip van mij ook wel ten einde mocht komen en ik had het verlangen om weer terug te keren naar de gewone wereld om weer heerlijk te kunnen reflecteren op deze trip. Mijn trips duren vaak langer dan vier uur en ik zag niet helemaal in hoe ik de trip nog kon toppen, zeker niet zo'n twee uur lang. Het kon alleen maar bergafwaarts gaan, ik was al een tijd over mijn hoogtepunt heen. Maar het duurde niet lang of ik kreeg door dat mijn trip eigenlijk zo goed als ten einde was gekomen. B was helemaal niet meer aan het trippen en ik zag nog wel vervormingen maar voelde mij verder volledig nuchter. Toen mijn trip daadwerkelijk voorbij was vond ik het jammer dat deze voorbij was, ik had eigenlijk nog wel langer door gewild. Maar goed, een volgende keer weer, ik mocht niet klagen, deze trip heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Ik heb het tripreport de dag na de trip geschreven omdat ik zoveel mogelijk details wilde bewaren. Ik kan dus nog niet heel veel zeggen over hoe de trip mijn leven beïnvloed heeft, wel heb ik vandaag meegemaakt dat ik nog veel meer als normaal overal de schoonheid van inzie. Maar dat heeft niet specifiek met deze trip te maken, het is meer een gevolg van het steeds meer doorbrengen in de tripwereld. Wel kan ik alvast een paar conclusies uit de trip trekken: blijkbaar is het heel persoonlijk en heel willekeurig wat er in een trip gebeurt. De laatste tijd neigde ik er erg naar dat er zoiets zou zijn als een universele trip-waarheid, maar dit lijkt toch wel sterk persoonsgebonden en per trip verschillend, ook al zijn er grote lijnen die ik terugzie in zowel mijn eigen trips als reports die ik van anderen lees. Ten tweede dat de heftigheid heel sterk kan verschillen, ook al verschilt de setting, mindset, dosis en truffelsoort niet of niet bijzonder veel. Deze trip zou ik toch zeker wel als level 4 classificeren, terwijl vorige week level 2 geweest zal zijn. De resistentie lijkt dus ook niet heel sterk te zijn, althans niet na ongeveer een week. Het was erg fijn om B er weer bij te hebben, hierdoor voelde ik mij een stuk veiliger en kon ik mij compleet overgeven bij punt 5. en durfde ik naar buiten te gaan, iets wat ik tot nu toe nooit gedurfd heb als ik alleen tripte. Ik voelde mij ook beter op mijn gemak dan wanneer ik alleen trip, waar er op een gegeven moment toch wel een twijfel of enigszins negatieve gedachte tevoorschijn komt. Ook al is dit vaak maar kort van duur en niet bepaald sterk of schadelijk, toch is het fijner om nagenoeg constant in een flow van positieve gevoelens te zitten en niet af en toe afgeleid te worden door kleine irritaties die de trip in een minder leuke richting duwen. Misschien heeft dit ook te maken met dat ik er meer ervaring mee krijg, maar ik weet zeker dat de aanwezigheid van B hier ook een rol in heeft gespeeld. Jammer dat hij niet de trip heeft gekregen die hij wilde, hopelijk een volgende keer.
  23. Wie: Mijn broertje B en ik, respectievelijk trip nummer 6 en 7 Wat: B: 15 gram Hollandia, ik: 15 gram Atlantis Waar: Natuurreservaat en kamer (studentenhuis) Om de zomer goed af te sluiten stelde ik voor om nog een laatste keer buiten te trippen met B. Er is een heel mooi plekje dat ik deze zomer toevallig ontdekt heb en sinds ik met truffels begonnen ben wilde ik hier eigenlijk al een keer trippen. Ik was er 1x geweest en het was zo mooi en rustig dat het mij de ideale plek leek voor een trip. De hele week was het mooi weer en zaterdag kwam het voor ons beiden goed uit, dus laat die trip maar komen! Omdat B de vorige keer bijna niks van Atlantis voelde nam hij deze keer Hollandia. Ik hield het bij Atlantis want dit is voor mij vertrouwd en al vrij sterk, bovendien kan ik dan als halve tripsitter fungeren dacht ik. 0. Voor mij zijn er 13 dagen verstreken sinds mijn laatste trip, voor B was het precies 3 weken geleden. We hadden allebei niets gegeten die dag omdat we vroeg wilde trippen, gepland was 13:00 maar het werd uiteindelijk 14:45. De plek is een eindje van mijn huis, B kwam met de bus en het laatste stukje zouden we fietsen. Helaas was mijn achterband dermate zacht dat hij niet achterop kon, dus uiteindelijk hebben we het stuk maar gelopen. B vertelde me dat hij nog met zijn vriendin had afgesproken die avond, niet slim vond ik want je weet maar nooit of de truffels dan al uitgewerkt zijn en bovendien een ingrediënt voor een bad trip! Bovendien was het een stuk drukker in dit gebied dan de vorige keer (waar ik al bang voor was). Mijn mindset was de afgelopen dagen heel goed en positief, nu nog steeds maar ik zag nu wel een aantal tekenen die deze trip niet ideaal zouden maken. Maar goed, let's do it, we aten de truffels terwijl we naar een mooi rustig plekje op zoek waren. Het is vooral veel open gebied met heide dus echt beschut waren we niet, maar we vonden wel een mooi bankje met een mooi uitzicht over een gedeelte van het gebied en een grote plas water. 1. De trip begint langzaam in te slaan, ik heb wat rustige muziek opstaan van Tycho. Er komen af en toe wel mensen langs maar het valt gelukkig mee. B zegt ook al te merken dat het werkt en dat het erg raar is. Een hele mooie boom links van mij begint al een beetje te vervormen, de muziek klinkt anders en rechts in de verte zie ik een vrouw in het zwart die daar met haar vriend is en met hun twee honden speelt. De honden zwemmen lekker in het water en de vrouw staat daar aan de rand van de plas. Ze lijkt net Cleopatra denk ik, ze ziet er Nederlands uit maar toch heeft ze iets Oud-Egyptisch, een soort vrouwelijke farao, heel mooi! Ze heeft zo'n zwarte werpstok waar je een tennisbal ver mee kunt gooien voor de hond, dit lijkt net een scepter. En wat leuk dat ze daar met haar vriend of man is, dat ze samen daar zijn, op een mooie dag als deze (het weer is mooi en lekker zonnig). De trip blijft nog enigszins mild en gaat een tijdje zo door, B en ik gaan beide een beetje onze eigen gang. De lucht is mooi blauw en ik zie de verschillende tinten blauw, van donker naar licht, erg mooi en ik wijs het aan aan B. De wolken zijn ook prachtig, ik zie een hele grote paddenstoel in de wolken voor mij, hoe toepasselijk. 2. Ik heb m'n jas open en zie een donkergrijs shirt en baal dat ik niet iets kleurrijkers aan gedaan heb. Mijn spijkerbroek is mooi blauw, maar mijn jas en shirt zijn zo saai grijs. Ik maak een aantekening in mijn mobiel dat ik de volgende keer iets met een mooie kleur aan moet trekken. Ik sluit mijn ogen om te zien of ik al closed eyes visuals heb en ja die heb ik, vrij sterk al terwijl de trip nog helemaal niet zo lang bezig is. Inmiddels hebben B en ik allebei ons eigen MP3 in en ik sluit mijn ogen, zak mijn kin tegen mijn borst en laat me meevaren op de muziek en de mooie psychedelische dingen die ik zie. Op een gegeven moment open ik toch maar weer mijn ogen omdat ik bang ben dat mensen voorbij lopen en gaan vragen of alles wel goed met me gaat. Ik vertel B om zijn ogen eens te sluiten, dan let ik wel op voorbijgangers en hij doet het en ziet blijkbaar ook veel moois want zo blijft hij een tijdje zitten. Jammer eigenlijk denk ik dat ik niet gewoon op mijn kamer ben, dan kan ik gewoon dit doen zonder rekening te hoeven houden met andere mensen, het mooiste zit in de binnenwereld, niet daarbuiten dus waarom zijn we eigenlijk hier gaan trippen? Puntje voor de volgende keer... 3. Op een gegeven moment voel ik mij heel verdrietig maar ik heb geen idee waarom. Het ligt niet aan mijn gedachten, het is puur de lichamelijke emotie die ik herken als verdriet. Ik ben (mentaal) dus niet verdrietig, maar ik voel het wel sterk, niet heel prettig maar gelukkig is het alleen lichamelijk, het zal vast zo wel over gaan denk ik. Ik wil het tegen B zeggen maar voordat ik de mogelijkheid heb zie ik struikgewassen vervormen en lijken ze vijandig en naar. Dit gaat niet zo best denk ik en ik merk dat ik deze plek eigenlijk helemaal niet leuk vind, althans niet de plek waar wij nu zitten. Het water is lelijk, de omgeving er omheen is wel mooi maar het water verpest het. Eigenlijk zou ik liever ergens anders zitten, maar omdat het zo druk is zijn alle mooie plekjes al bezet. Ik zeg het tegen B en hij vind het water ook niet mooi, maar alles er om heen wel. Niet veel later gaat het echt mis: ik krijg een enorm beklemmend gevoel. Ik ben één keer in mijn leven flauwgevallen en weet precies hoe ik mij daarvoor voelde. Dat gevoel heb ik op meerdere momenten in mijn leven gehad, misschien 4x ofzo, maar veelal heb ik het flauwvallen dus afgehouden. Ik heb het ook aan het begin van mijn eerste truffel-trip ervaren, maar toen hield het al snel op. Nu voelde ik dat het heel snel heel sterk werd en dat het alleen maar erger wordt. Ik kan het niet meer hebben en sta op, loop naar achter het bankje het bos in. Ik zeg tegen B dat ik even moet liggen, de symptomen worden nu heel sterk en ik voel een enorm suizen in mijn oren, het gaat helemaal niet goed met mij en ik kan mij niet herinneren dat ik mij ooit zo slecht gevoeld heb. Eigenlijk zou er een ambulance of mijn ouders gebeld moeten worden maar ik realiseer me dat truffels dan slecht in het nieuws komen en dat het toch te laat zou zijn, dus zeg ik niks. Zelfs al zouden ze er zijn, het zou niks uithalen, wat zouden ze kunnen doen behalve proberen mij gerust te stellen? Het is een bad trip en ik weet dat het een risico is als je truffels neemt. Ik denk niet dat ik doodga of iets dergelijks maar ik weet wel dat het helemaal niet goed is en het is pure horror dat ik nu ervaar. Het enige wat ik wil is thuis bij mijn ouders zijn. Ik lig zo een tijdje maar ben nog wel bij bewustzijn, nu ik dit schrijf verwonder ik mij erover dat ik blijkbaar nog zo helder heb kunnen denken want het voelde echt verschrikkelijk en alsof het helemaal fout ging, alsof ik niks meer kon. Ik blijf hier liggen en de nare effecten ebben langzaam weg. Als ik me weer enigszins normaal voel sta ik op en loop ik terug, straks komen er voorbijgangers die mij zien liggen en naar mij toe lopen en daar heb ik helemaal geen zin in. 4. B lijkt er weinig van gemerkt te hebben en zit nog steeds met z'n mp3 in. Ik denk na hoe het kan dat ik opeens een bad trip had en bedenk mij dat het misschien komt omdat ik de hele dag nog niets gegeten had. Tijd om daar verandering in te brengen dus haal ik een chocolade-reep tevoorschijn en geef B ook een stuk. Het gaat weer een stuk beter en ik zie in het gras allemaal bijzondere patronen, heel erg mooi! Op een gegeven moment zegt B naar huis te willen. Ik vind het prima en wil ook wel graag weer naar m'n kamer. We lopen terug en het landschap is ontzettend mooi, het lijkt echt een prachtig apocalyptisch landschap, iets waar ik dolgraag door heen zou willen lopen, maar dan wel alleen en niet met al die vreemden erbij. Het is te absurd voor woorden hoe ongelooflijk prachtig dit landschap is, wat jammer dat ik dit terrein niet voor mij alleen heb en dat ik mij buiten tijdens een trip blijkbaar een stuk minder op mijn gemak voel en thuis/binnen moet zijn om fijn te kunnen trippen. Dat zou niet zo moeten zijn, de wereld is toch van iedereen en wat maakt mijn kamer nou zo speciaal ten opzichte van de rest van de wereld? Tijdens de lange wandeling heb ik een hoop filosofische gedachtes maar dit zijn niet altijd mooie gedachtes, in mijn nuchtere bestaan vind ik het leven erg mooi maar nu begin ik toch wel fouten te zien. B heeft het erover dat hij truffels niet begrijpt en eigenlijk maar stom vindt, waarom doet hij het eigenlijk? Hij wil het nooit meer doen en vindt dat hij teveel drugs neemt. Ik zeg dat hij dat nu zegt maar dat een trip zo wispelturig is dat hij er straks waarschijnlijk weer anders over denkt. Toch hebben we allebei dus een beetje deze negatieve gedachtes. Ik heb eigenlijk heel erg zin om hier gewoon met familie of vrienden te lopen zonder drugs te hebben gebruikt, gewoon een wandeling te maken zoals al die andere mensen hier. Een lichtpuntje is een stel dat ik zie lopen met een erg jong kind, ik zie de liefde die zij voor elkaar voelen en dat op deze mooie dag, hoe mooi is dat toch! 5. B wil de bus pakken naar huis maar ik ben nog flink aan het trippen en er is pas anderhalf uur voorbij gegaan. Het lijkt mij dan ook helemaal geen veilig plan, ik vind het nu al gevaarlijk met al dat verkeer. 'Doe het voor mij' zeg ik en uiteindelijk overtuig ik hem om verder te lopen richting mijn huis. Bij de volgende bushalte wil hij er weer vandoor maar opnieuw vind ik het geen goed plan. Eenmaal thuis aangekomen probeert hij er nog een keer vandoor te gaan maar toch weet ik hem over te halen naar binnen te gaan. Zo, hè hè, eindelijk, daar zijn we dan... De trip is totaal niet wat ik er van verwacht had maar goed wel weer een hoop geleerd voor eventuele toekomstige trips, namelijk dat ik niet ver van huis moet gaan zonder tripsitter en niet wil trippen zonder die dag iets gegeten te hebben. Ik ben best wel roekeloos geweest met truffels vind ik, daar ga ik absoluut verandering in brengen. Ik kijk naar mijn vloer en zie er allemaal patronen in, erg prachtig. B zet 'The Big Lebowski op' en ik kijk mee, erg grappige film, dit vond ik normaal ook al maar met truffels is het toch weer anders. Het voelt vrij 'aards' aan en na een tijdje heb ik eigenlijk meer zin in de psychedelische wereld van mooie vormen. Dus ik sluit mijn ogen weer en lig op bed. Na een tijdje gaat B douchen en ik zet muziek en een visualizer op. Ja dit is erg mooi weer allemaal, ik zie grote paddenstoelen met mijn ogen dicht en bevind mij midden in de natuur, het schemert en het is prachtig, een soort van sprookjeswereld. Het ruikt lekker en ik strijk mijn haren en dan voel ik dat ik iets van een blaadje uit mijn haar haal. Dat blaadje paste mooi binnen mijn CEV dus vond het wel bijzonder. Ik voel me weer helemaal goed en de trip is erg mooi. 6. Het is nu ongeveer 19:30, B heeft zich opgefrist en besluit naar huis te gaan. Ik ben nog steeds aan het trippen maar niet zo sterk meer en hoewel het niet mijn voorkeur heeft laat ik hem nu wel gaan, het gevaar is wel geweken denk ik. De trip-effecten ebben langzaam weg, de visuals worden steeds minder sterk maar toch gaat het nog wel enige uren door. Ik voel me inmiddels weer helemaal goed en op mijn gemak, op een paar momenten heb ik eigenlijk zin om naar mijn ouders toe te gaan maar daar is het eigenlijk te laat voor dus heeft het geen zin meer, volgende week maar weer. Dit was mijn eerste ervaring met een 'bad trip', gelukkig duurde het niet zo lang maar ik kan nu bevestigen dat het een verschrikkelijk gevoel is. Dat het een keer zou gebeuren zat er wel in als je het zo vaak doet, maar dat het deze trip zou gebeuren had ik niet verwacht, in reactie op mijn vorige trip heb ik mijn 'gewone' leven weer helemaal op orde gebracht en voelde ik mij weer helemaal content. Op basis van mijn mindset had ik het echt niet verwacht. Ik denk toch dat het sterk met de omgeving te maken heeft (te veel andere mensen) of met het feit dat ik de hele dag niets gegeten had. Erg leerzaam is het wel geweest, truffels zijn geen speelgoed. Ondanks die nare ervaring heb ik ook weer veel moois in deze trip meegemaakt, het was een vrij sterke trip met vrij sterke visuals, level 3 denk ik, voor mij eigenlijk de ideale sterkte. Jammer dat ik niet eerder binnen was en in alle rust van mijn CEV had kunnen genieten met heerlijke muziek, maar dat weet ik dus voor een volgende keer... Trippen buiten kan denk ik echt prachtig zijn maar in ieder geval in mijn geval wil ik dan wel echt een rustige plek met zo min mogelijk andere mensen en het liefst met een nuchtere tripsitter erbij.
  24. Dit is mijn eerste ervaring met Magic truffels. Ik heb veel gehad aan de ervaringen van andere dus ik besloot om die van mij te delen. 17:30 J was aangekomen bij mij thuis dus we gingen alles klaar zetten. Muziek, check. Visuals opgezet, check. Drinken voor als de truffles vies zouden zijn, check. Alles stond klaar voor een mooie trip. 17:40 Na een paar minuten naar het zakje te hebben gekeken vol verwondering hoe het zou smaken. Besloten we te beginnen. We namen allebei 7,5 gram atlantis in, dit is de eerste keer dat we dit gebruiken dus het was best spannend wat er nou zou gebeuren. De smaak viel mee het was net een flauw nootje. We gingen relaxed liggen op bed, wachtend tot er wat zou gebeuren. 18:15 Ik voel een warmte over me heen komen als een lekker dekentje. Spontaan begin ik te lachen, Dat ging een paar minuten door. Ik had het gevoel dat ik een permanente lach had op mijn gezicht had. J merkte er nog weinig van op dat moment. 18:?? Vanaf dit moment begonnen de muren te trillen en ik zag overall patronen in. Mijn kleine tv was ineens een Flatscreen geworden waar de Visuals uit liepen. De poster die op de muur hing kwam tot leven. Het plafond leek wel 2 meter hoger te zijn dat dat het voorheen was. Mijn bed leek net een zwevend tapijt. Fluweel zacht net een wolkje waar je in weg zakte. Ik raakte helemaal in een soort trance waarbij ik een werd met mijn gedachten. Ik bleef maar staren naar mijn hand en ik zag alle bloedvaten door mijn huid heen in allemaal patronen. Als ik mijn handen heen en weer bewoog zag ik ze in slow-motion erachteraan vloeien. Ik voelde me een met het universum alles om me heen was een grote massa. Het was alsof mijn zintuigen een boost hadden gehad, de zenuwen in mijn vingers zorgen ervoor dat ik alles op een andere manier voel. de kussens waren zo onwijs zacht en alles voelde anders. 19:00 J werd gebeld door een vriend we besloten maar niet op te nemen omdat dat raar zou klinken want we konden alleen onzin praten op dat moment. Toen hij nog een keer belde dachten we dat het misschien wel belangrijk was, We haden besloten dat als hij nog een keer zou bellen dat we op zouden nemen. Toen kreeg hij een berichtje binnen waar in stond alles goed? Ja, alles was best goed we voelden ons onwijs happy op dat moment. Toen we naar de tijd keken kwamen we erachter dat we ons tijdsbesef kwijt waren. We zagen de cijfers heen en weer dansen op het scherm, proberend te begrijpen wat die nou betekende. Ik dacht dat als ik zou tellen op mijn vingers dat we er wel uit zouden komen, Dat was niet gelukt en we gaven het maar op. Ergens tussen 19:00 en 20:00 We zaten op dit moment vol in de trip en besloten dat we even beneden wouden kijken. Op het moment dat we op stonden en moeite deden om te lopen. Kwam me moeder even kijken hoe het met ons ging. We zeiden dat we naar beneden wouden of naar buiten, Me moeder wees ons erop dat we anders even naar de vissen moesten kijken in de kamer ernaast. Ik vond ze maar saai, J was gelijk in de ban van de visjes. Toen kwam het moment dat we de trap af moesten, dat was best lastig. Ik was mijn gevoel voor diepte verloren dus ging ik als een kleuter op me kont van de trap af. Eenmaal beneden aangekomen werden we enthousiast begroet door de hond en de kat. Ze voelen zo zacht aan, de textuur van de haartjes was iets wat ik nog nooit had gevoeld. J was helemaal een met de beestjes en zweerde dat hij in de ziel van de hond kon kijken. Na even gezeten te hebben wouden we weer terug naar de muziek en de visuals, dat voelde toch wel heel relaxt. Tussen 20:00 en 21:00 We lagen weer relaxed op bed. Op dit moment voelde alles heel zwaar. Ik raakte in een innerlijke trip ik deed mijn ogen dicht zag van alles voorbij komen. De gekste patronen en beelden flitsen voorbij. Het voelde alsof mijn ogen open waren ook al wist ik zeker dat ze dicht waren. Op een gegeven moment voelde het alsof mijn tanden pijn deden, het voelde heel ongemakkelijk. Het was zoiets als dat je in films ziet. Dat moment dat je tanden uit je mond vandaan vallen. Ik voelde aan mijn tanden en besefte dat ze er gewoon nog zaten. Alles ging weer goed en ik ging weer verder in mijn gedachten. Tussen 21:00 en 21:30 We zaten al een tijd in de trip. Het begon langzaam aan minder te worden en we kwamen beetje bij beetje weer terug in de realiteit. Het was fijn dat de trip niet in een keer over was, maar dat het langzaam weg vloeide, het voelde net als de zee met eb en vloed. Je was even terug op aarde, en weer even weg. dit ging zo een half uur door toen waren we wel weer aardig bij. Ik was best wel vermoeid mentaal. De trip voelde best heftig voor een eerste keer maar o zo prachtig. Tussen 21:30 en 22:30 De trip was over, we zaten rustig tv te kijken om even bij te komen wat er nou allemaal was gebeurd. Even alles laten bezinken het zat nog vers in onze gedachten. Na even bijgekomen te zijn gingen we beneden nog wat drinken en even na praten met mijn moeder(de trip zit ster). Voor een eerste keer was het een hele mooie ervaring, In een vertrouwde omgeving met een gezellige vriend. Het is zeker aan te raden om het te proberen, het is een goeie niet te zware trip die je de wereld in een heel ander licht laat bekijken.
  25. Wie: Ik Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 15 dagen na mijn laatste trip wilde ik weer eens binnen en alleen trippen. De eerste week van het nieuwe studiejaar was weer gestart en de enige optie was zondag. De dag erna wel weer om 8.30 college en een lange dag tot 17.30 maar goed, dat zijn zorgen voor later. Ongeveer 2 weken waren voorbij dus ik kon weer, beter maak ik er dan ook gebruik van toch? dacht ik. Ik zou 15 gram Atlantis nemen, ik had hier nog 2 pakjes van liggen. De vorige keer vond ik de trip vrij sterk (level 3, maar was mijn sterkste trip tot nu toe). Ik had eigenlijk wel zin om heel diep te gaan en aangezien dit de eerste keer alleen en binnen zou zijn met deze truffel zou het een goed startpunt zijn dacht ik. De pakjes lagen al een tijdje in de koelkast, ze waren niet helemaal vacuüm meer en er was wat vocht verschenen. Misschien balanced dat dan de 15 gram dacht ik. Maar om toch een zo sterk mogelijke trip te hebben besloot ik extra lang te wachten zodat mijn maag helemaal leeg zou zijn. Ik heb die dag 2 ontbijtcrackers gegeten en daarna 8 uur niet meer gegeten. 0. Het moment was daar en ik begon te eten. De vorige keer vond ik het nog best lekker maar nu was het ronduit smerig, komt door de vochtigheid volgens mij. Nadat ik ze op had schoot de gedachte door mij heen om misschien het tweede pakje ook te eten. Waarom niet? Dit pakje dat ik net op had had vooral grote brokken dus had ik het vrij snel op. Ik wacht wel even en kijk dan vanzelf wel. De vorige keren werkte de effecten vrij snel, na een kwartier tot twintig minuten ongeveer. Nu bleef enig effect uit. Ik zat ontspannen op een stoel naar mijn tv te kijken met ontspannende video's van vissen in een aquarium en rustige muziek. Waarom gebeurt er niets? Ik heb een paar keer op mijn klok gekeken en realiseerde me dat mijn mindset misschien iets te ver doorgeschoten is... Heb ik nog wel respect voor de truffels of is het een middel geworden om een doel te bereiken? Om me goed te voelen? Ik pak niet meteen het tweede pakje, ik wacht rustig af, ik wil niet als een junkie steeds maar meer en meer nemen om wanhopig weer mijn high te bereiken. Bovendien kan het tot een uur duren heb ik gelezen, dus kan ik in ieder geval tot dan wachten voor ik meer neem. 1. Ik wacht en na ruim een half uur of drie kwartier na inname begin ik effecten te voelen. En dan wordt het steeds iets sterker. Ik kijk naar een aantal van mijn favoriete muziekvideo's en vind het heerlijk. Dit kan ik de hele trip doen denk ik, genoeg video-materiaal waar ik dan het geluid van uitzet en mijn eigen favoriete muziek in een playlist aan heb staan. Fantastisch! Ik kijk behoorlijk wat video's af en op twee punten vind ik mezelf even 'uit' de video en ervaar ik dat ik in een stoel in een kamer zit en naar een scherm kijk. Ook grappig, denk ik. Op deze momenten krijg ik waardering voor mijn bestaan. Ook gaan er een aantal gedachten door mijn hoofd, met name over afgelopen week en hoe gek het is dat we als mensen alles zo keurig indelen in blokken, in dagen en uren, waar iedereen dan verwacht wordt aanwezig te zijn. Gek eigenlijk, het is toch veel natuurlijker om niet zulke afspraken te maken en gewoon te doen wat je wilt doen en als genoeg mensen dan ergens zin in hebben gebeurt het vanzelf wel, daar zijn geen tijdsafspraken voor nodig. Ik blijf doorgaan met video's kijken en zo nu en dan even filosoferen over de door de mens gecreëerde werkelijkheid. Ik zie het niet per se als negatief ('die mensen kunnen er ook niets aan doen dat traditie en conditionering dit voortbrengt'), al die tijdsafspraken, maar vind het vooral raar en niet helemaal logisch / natuurlijk. 2. Op een gegeven moment sta ik op uit mijn stoel. Ik heb genoeg energie in mijn lichaam om even te bewegen. Dit doe ik dan ook, ik maak een aantal bewegingen, ga op de grond liggen en draai mezelf rond in cirkeltjes. Weer schieten gedachten door mijn hoofd, hoe mooi en heerlijk zijn truffels toch ook. Eigenlijk heb ik behoefte om er met iemand over te praten, maar om nou iemand op te bellen gaat mij ook weer te ver, ik heb bewust de internet op mijn mobiel uitgezet om het contact met de buitenwereld beperkt te houden. Het is al donker dus even naar buiten voor een wandeling lijkt mij ook niet zo'n goed idee. De vorige keer dat ik alleen tripte heb ik heel erg veel met mezelf gepraat (bijna non-stop), maar nu heb ik daar niet zo'n zin in. Ondanks mijn beschrijvingen hier over dat ik erg aan het genieten ben ervaar ik niet echt een body-high zoals alle vorige keren, die blijft eigenlijk compleet uit. Het feit dat ik geniet is echt omdat ik leuke dingen zie en hoor en mij gewoon goed voel, maar het is niet echt een permanente staat die door mijn lichaam giert, zoals ik dat de vorige keren in ieder geval zeker aan het begin van de trip wel ervaren heb. Om die reden voelt de trip als iets minder goed als eerdere trips. Tevens heb ik het idee dat, misschien ook wel hierdoor, de trip een stuk minder sterk voelt. Opnieuw gaan er weer gedachten door mij heen, over hoe ik altijd tripreports schrijf en waarom ik dat eigenlijk doe. Die trips zijn toch persoonlijk, alleen ikzelf weet toch wat ik voel en meemaak? Waarom zou iemand anders hier geïnteresseerd in zijn? Ik lees zelf graag wel de reports van anderen, maarja ik ben dan ook een vreemde eend denk ik (niet letterlijk, zover was ik niet heen ) Het is vooral voor persoonlijke verwerking en ik vind het ook leuk om te schrijven en op die manier de trip soort van opnieuw te beleven en nieuwe inzichten uit te verwerven, maar op dit moment denk ik ergens dat ik misschien deel van het probleem ben en dat het onnatuurlijk is, dat ik net zo goed meedoe aan die rationele werkelijkheid, waar alles altijd maar geanalyseerd en beoordeeld moet worden, waarom niet gewoon meegaan met de flow van het moment? 3. Ik had allemaal lekker eten gehaald voor de trip en heb het allemaal op een tafeltje neergezet. Vooral twee chocolade-muffins van Milka die mij erg lekker leken keek ik vóór de trip erg naar uit. Maar nu had ik daar helemaal geen zin in. Net als dat ik van tevoren mezelf had voorgenomen om actief herinneringen voor de geest te halen of te mediteren, dit wilde ik niet en deed ik dan ook niet. De rode dropveters daarentegen gingen er wel in. Ik pakte ze er uit en vond de vorm grappig, al die slierten. Ik keek in de spiegel en zag net als de vorige keer een soort horror-monster. Ik pakte alle dropveters eruit en vormde ze in een bulk, vormde het in mijn handen en begon er gulzig van te eten terwijl ik de spiegel inkeek. Nu voelde ik mij net een psycho die hersenen aan het verorberen was, zo zag het er ook uit. Ik vond het zelf wel grappig want ik wist natuurlijk dat het door de truffels kwam. 4. Wanneer de lamp aan was en ik in een ruimte was met objecten met kleur zag ik weer diezelfde prachtige vervormingen die ik de vorige keer ook met Atlantis ervaren had. Ik heb nu pas twee keer deze truffel genomen maar ik ben er van overtuigd dat deze truffel echt specifieke kenmerken heeft, die echt anders zijn dan Tampanensis. Het is volgens mij veel meer dan een kwestie van de hoeveelheid psylocybine of andere werkzame stoffen, elke truffelsoort geeft echt andere ervaringen. Maar om deze claim waar te maken zou ik meer soorten uit moeten proberen, voor nu is het meer een gevoel. Na een aantal uur eet ik de muffin op en maak er een hele gebeurtenis van, alsof de hele trip naar dit moment heeft toegeleefd. Erg lekker, maar de stukjes ananas die ik eerder aan het begin van de trip ergens gehad had waren misschien toch nog wel het lekkerst, misschien dat gezond natuurlijk eten op truffels gewoon beter is? Ik vermaakte mij wel, maar er waren nu al flink wat uren voorbijgegaan en mijn hoogtepunt was niet heel sterk geweest, het was allemaal vrij geleidelijk en hetzelfde, zonder echt pieken of dalen. Door het uitblijven van de body high voelde ik me soms gewoon 'normaal', daarmee bedoel ik niet nuchter, maar niet bepaald 'goed' (maar ook niet slecht). Ik het idee dat dit mijn minst bijzondere trip tot nu toe was. Na ongeveer 6 uur begon ik een klein beetje moe te worden en dacht ik om de muziek maar aan te laten en de tv ook en gewoon in mijn bed te gaan liggen. Ik sloot mijn ogen en ging ontspannen. 5. Ik zag dingen voor mij met mijn ogen dicht. Mooi, de truffels zijn nog niet uitgewerkt dacht ik. Ik kon dingen bedenken en zag ze dan voor me, vergelijkbaar met als je actief aan iets denkt of als je droomt, met als verschil dat het nu nauwelijks moeite kost! Even zag ik allemaal enge, misvormde creaturen en monsters voor me, maar dit vond ik alleen maar grappig en vond het alleen maar mooi dat ik zoveel voor me zag. Daarna was ik op een soort van exotisch eiland, het schemerde, en de bomen waren zo mooi met rode bladeren. Het is net alsof ik op vakantie ben, alleen hoef ik er de deur niet voor uit en is het lang niet zo duur! Dit maakte de trip voor mij weer goed, voorheen heb ik nooit heel erg veel aandacht aan mijn ogen dicht geschonken tijdens het trippen, wel af en toe maar de omgeving vond ik vaak mooier. Nu realiseerde ik mij dat ik toch best een mooie fantasie heb! Ook al wordt ik dan geholpen door de truffels. Op een gegeven moment keek ik vanuit mijn bed naar de tv en voelde ik mij weer helemaal geabsorbeerd in de video en muziek. Ik ging mijn bed uit om weer in de stoel te zitten en actief de video te bekijken. Kwam mijn hoogtepunt nu dan eindelijk? Na 6,5 uur? Dat had ik nog nooit meegemaakt, maar het leek er wel op en zo ging mijn trip door. Op een gegeven moment ging ik weer in mijn bed liggen en visualiseerde ik weer een hoop dingen met mijn ogen dicht, heerlijk relaxed en mooi was dit. Na ongeveer 8 uur na inname besloot ik maar om te slapen en heb ik heerlijk aangenaam gedroomd. (al herinner ik mij daar niet zo veel meer van, behalve dat ik voldaan wakker werd, ook al was het veel te vroeg in verband met de wekker) Ik had totaal geen problemen de volgende dag en kon de colleges gewoon goed volgen, zelfs die om 8.30. Deze trip was behoorlijk anders dan mijn vorige trips, het effect kickte pas later in, mijn hoogtepunt kwam wel héél laat (na 6,5 uur), de body high bleef volgens mij helemaal uit, alhoewel deze misschien tijdens het hoogtepunt wel een klein beetje aanwezig was. En in totaal duurde de trip 8 uur, zolang heb ik tot nog toe nog niet getript. Net als de vorige keer alleen had ik op een aantal momenten echt wel behoefte om te praten met iemand. Niet dat dit mijn hele trip ging overheersen, maar helemaal ideaal is het niet. De volgende trip gaat in ieder geval weer met een mede-tripper zijn. Ik heb nu best wel veel getript binnen korte tijd, 4 keer in 2 maanden en het begint misschien een klein beetje routine te worden. De werkelijkheid van de tripwereld begint al vrij 'normaal' te worden voor mij omdat ik er zoveel vertoef. Maar het blijft mooi en ik blijf mooie nieuwe inzichten opdoen, al zullen ze waarschijnlijk nooit meer zo wereldschokkend zijn als de eerste keer, toen het mijn leven echt compleet (positief) veranderde! Maar nog steeds blijf ik leren en genieten. Waarom deze trip zo anders was zou ik niet weten, ik heb een aantal mogelijkheden: misschien omdat de Atlantis al ruim twee weken in de koelkast bewaard is, het pakje niet helemaal meer vacuüm was en er vocht bij gekomen is? Of gewoon omdat deze batch anders was? Of omdat ik zoveel getript heb binnen korte tijd en ik er gewend aan begin te raken? Misschien niet zozeer lichamelijk maar vooral mentaal. Of een combinatie van factoren, als iemand hier iets meer licht over zou kunnen schijnen zou dat gewaardeerd worden. Aan de andere kant is elke trip compleet uniek geweest dus misschien is het gewoon omdat ik er nu zoveel mee bezig ben, ook als ik niet trip, dat ik een bepaald verwachtingspatroon heb die onrealistisch is omdat elke trip weer anders is. De drie trips hiervoor leken ook maar weinig op elkaar eigenlijk, grote kans dat het dat laatste is dus.