Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'bad trip'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

5 resultaten gevonden

  1. Wie: Een vriend en ik, 2e trip voor hem, 22e voor mij Wat: Allebei 15 gram Tampanensis Waar: Buiten in de natuur en thuis (kamer in studenthuis) Mijn enthousiasme voor truffels deel ik graag en zo heb ik er een vriend in weten te praten, een hele tijd terug al. Deze vriend P had een aantal maanden terug zijn eerste truffeltrip gehad en dit was hem goed bevallen. We wilden het graag een keer samen doen en daar leek het nu dan eindelijk de tijd voor. Omdat hij binnenkort gedurende langere tijd naar het buitenland gaat leek het ons het best om daarvoor een keer te trippen. Ik voelde zelf niet echt sterk te behoefte om te trippen, ook al was de vorige keer een maand geleden. Maar aangezien elke trip leerzaam is en ik nog nooit spijt gehad heb van een trip dacht ik ook niet dat het kwaad kon, so let's take some truffles Start We starten in mijn kamer en zoals altijd is het begin vrij vervelend (lichamelijk). Ik begin mijn kamer niet zo heel chill te vinden (beetje saai) en stel voor om naar buiten te gaan. We lopen naar buiten en zodra ik de eerste aantal stappen buiten zet en de open lucht boven me zie realiseer ik me weer hoe sterfelijk ik ben, dat ik een wezen ben met een lichaam, afgezonderd van het geheel. Typisch outdoor truffel gevoel en de wereld is weer omgetoverd tot een sprookjesachtige wonderwereld, alles ziet er weer ultra-HD uit met intens prachtige kleuren die uit een heel groot scala aan tinten bestaan. P ziet nog niet veel anders al is zijn trip al wel subtiel begonnen. Zou dit gewoon met ervaring komen of zijn de effecten gewoon zo verschillend per persoon? Mijn broertje heeft ook nooit dingen zo anders gezien zoals ik het vrijwel elke keer onder invloed zie. Nouja, maakt ook niet uit, zal vast nog wel komen. Ik loop wat snel en neem niet de tijd om van de prachtige natuur te genieten, ik heb dit gebied ten slotte al vaak genoeg gezien. Dan bedenk ik me dat P hier voor het eerst is en ik voel me schuldig dat ik er zo snel doorheen loop. Ik probeer het iets rustiger aan te doen maar ik voel me nog steeds niet tot rust, ik wil graag de bestemming bereiken. Ik begin me slecht te voelen hierover, des te meer omdat P vol verwondering om zich heen kijkt en mij in alle vertrouwen volgt. Er verschijnt een oerwoud voor ons en ik geniet volop terwijl ik hier door heen loop. Dit is leven, dit moet ik vaker doen. Ik ben compleet in mijn element. Daarna komen we aan op de plek waar ik graag naar toe wilde en het is onbeschrijflijk mooi. Het is een goed beschutte vijver, vlakbij maar toch afgezonderd van de buitenwereld. De grond is nat, maar we kunnen gehurkt zitten, ik zeg dat ik hier wel wil blijven en P gaat akkoord. In het water bevinden zich vissen, meerkoeten en eenden, al zijn de meeste een eindje van ons vandaan. Dit is de plek, al is de foto van een jaar eerder. The roast begins… Ik geniet van de mooie omgeving en de filosofische gedachten beginnen zich op te stapelen. Ik denk na over wat echt belangrijk is in het leven, liefde. Liefde in wat je doet, liefde in wat je naar anderen uitstraalt, liefde voor anderen, liefde voor jezelf. Toch is dat niet waar ik mijn prioriteiten leg en ik besef me dat ik veel meer met andere zaken bezig ben, zaken van het ego. Dit weet ik eigenlijk donders goed, dit is niet mijn eerste trip. Maar toch houd ik mijzelf die illusie voor, waarom eigenlijk? Ik zie dat alles voor me extreem mooi is en denk aan alle problemen die mensen kunnen hebben. Ik denk aan het programma 'Locked Up Abroad' waar mensen in een buitenlandse gevangenis belanden vanwege drugssmokkel, vaak omdat ze er in geluisd of erg naïef zijn. En ik denk aan de emotionele herenigingen met familieleden na hun vrijlating. Ik zie het helemaal voor me en besef me dat ik zelf ook al heel lang mijn familie niet meer gezien heb, dat ik nu graag hier gezeten had met mijn moeder, genietend van de mooie natuur hier. Ik begin emotioneel te worden en voel de tranen in mijn ogen. P zit achter me en als ik tegen hem praat en hem aankijk lijkt hij niets door te hebben van de tranen op mijn ogen. Valt het gewoon niet op, wil hij er niet op ingaan of zijn de tranen imaginair? Beter zo, en ik kijk weer naar de vijver. Ik denk aan mensen die niet perfect zijn, althans niet in mijn systeem van waarde-oordelen. Zij verdienen ook liefde, toch geef ik ze dat vaak niet. Ik zie vlakbij een moedereend voorbij zwemmen met haar jonkies en vraag me af hoe mensen ooit zulke dieren kunnen eten, of kunnen verjagen uit hun leefgebied door bomen te kappen en gebouwen te bouwen. Maar ik besef me dat ik hier ook indirect aan bijdraag, ik eet dan misschien geen vlees maar gewassen hebben ook grond nodig, ik woon zelf ook in een gebouw, studeer in, werk in en bezoek gebouwen. Ben ik dan niet even schuldig? Veganistisch leven is voor mij makkelijk maar dat is niet voor iedereen zo en er zijn genoeg gebieden waarop ik meer en beter zou kunnen doen. Zet ik mij actief in als vrijwilliger, ondersteun ik instanties die natuur beschermen, instanties die andere mensen helpen? Nee, ik kies wat voor mij makkelijk is, waar ik zelf profijt van heb en wat toevallig zo uitkomt of op mijn pad beland. En oordeel over mensen die andere keuzes maken. Pff, ik ben geen haar beter dan anderen, ik ben zelfs erger omdat ik anderen veroordeel voor het leven van hun leven. Dit zijn geen fijne gedachten maar ik weet dat het de waarheid is. Nu ga ik het krijgen denk ik, dit is pas het begin. Truffels zijn harde leermeesters, maar ze liegen over het algemeen niet. Dus ik sluit mij niet af voor wat er komt en onderga alle zelfkritiek. Er is een hele waslijst aan onderwerpen, maar waar het telkens op neerkomt is dat ik de idealen die ik zelf zo hoog houd niet naleef, laat staan belichaam. En dat terwijl ik anderen mensen veroordeel voor het niet naleven van deze idealen. Zo vind ik het belangrijk dat er veel natuur is, maar de natuur waar ik nu ben, op 5 minuten loopafstand van mijn kamer geef ik niet de respect die het verdiend. Ik ben vaak minachtend over de Nederlandse natuur, want het is bij lange na niet zo exotisch als bijvoorbeeld een regenwoud. Ik ga er af en toe heen als ik trip, maar niet zo heel vaak als ik nuchter ben, althans niet specifiek voor de natuur. Als ik het echt zo belangrijk vind, waarom doe ik er dan niets mee? Waarom kom ik niet in actie om meer natuur te behouden? (naast passieve manieren). Ik ben een fraudeur, loop naast mijn schoenen en in plaats van dat ik weer in mijn schoenen probeer te lopen, de idealen probeer te belichamen die ik het meest belangrijk vind, bekritiseer ik andere mensen die anders denken. In de tussentijd doe ik een hoop dingen waardoor ik mij beter over mijzelf voel. Zo sport ik regelmatig met als doel mijn lichaam om te vormen tot die van Zeus. En iedereen die niet zo'n lichaam probeert te bereiken verwaarloost zichzelf in mijn ogen. Hoe ontzettend arrogant en oppervlakkig, omdat ik toevallig zo weinig verplichtingen en verantwoordelijkheden heb dat ik regelmatig kan sporten en gezond kan eten betekent nog niet dat dit voor iedereen geldt, of überhaupt dat mensen dat zouden willen. Waarom zouden ze eigenlijk, wat maakt het uiteindelijk nou uit hoe je lichaam gebouwd is, als je maar een leuk persoon bent? Ik kon mijzelf bijna in derde persoon zien en natuurlijk is mijn lichaam niet perfect en denk ik constant aan verbeteringen, verbeteringen die ik door meer te sporten zou kunnen bereiken. Maar ben ik pas na die verbeteringen een waardig mens? Geschikt voor een relatie? Ik zou nu toch ook al een leuke jongen moeten zijn. Ik kan niet eeuwig blijven wachten tot ik het ultieme lichaam heb, sowieso zal dit ideaal altijd wel verschuiven, maar zelfs dan zou het niet het beginpunt moeten zijn van mijn leven, ik zou nu al alles moeten (kunnen) doen wat ik zou willen. Terwijl ik mezelf mentaal flink aan het afkraken ben heb ik weinig oog voor P. Hij lijkt zich te verwonderen over de omgeving, elk takje, elk blad. Hoe oprecht, mij boeit het niet meer, ik ben lekker egoïstisch bezig door alleen maar over mijzelf na te denken. Wat een klootzak ben ik toch. Er zijn een aantal punten waarop ik het echt wel gehad had met al deze negatieve gedachten en ik eigenlijk voor wilde stellen om weg te gaan. Maar als ik P zie zou ik dat niet eerlijk naar hem toe vinden dus ik blijf hier maar zitten. Ik sluit mijn ogen en zie dansende geometrische vormen. Ja ik ben zwaar aan het trippen, maar gezien de locatie en omdat P vlakbij is wil ik dit keer niet mijn ogen sluiten en een andere wereld in stappen. Ook al ben ik wel een beetje klaar met deze wereld waar ik nu ben en een ontzettende hypocriet blijk te zijn. Ik ben bang dat ondanks dat ik niet zoveel laat merken ik P's trip negatief beïnvloed met mijn negatieve gedachtegang. Maar hij lijkt onaangedaan en compleet op te gaan in zijn eigen wereld. Misschien is het wel zijn schuld denk ik, ik ben nog nooit zo slecht gegaan en nu opeens wel. Hoe goed ken ik hem eigenlijk? Het zijn destructieve gedachten, maar ik heb ze wel en ze passen goed in deze stroom van zelfhaat dus ik veroordeel mezelf op dit moment niet eens dat ik ze heb. Nu ik dit schrijf schaam ik me ervoor. Bezorgde eend Op een gegeven moment gaat het regenen maar we worden niet nat, de boom boven ons houd ons droog. 'Hoe bijzonder. Eigenlijk is de natuur hier heel geschikt voor.' merkt P op. 'Inderdaad.' denk ik, en ik ervaar een kleine break van mijn eigen roast. De natuur lijkt zich wel te redden, ook zonder het pathetische excuus dat ik mijzelf noem. We zitten hier inmiddels al een tijdje en van binnen ben ik al behoorlijk gesloopt, wat rest is een instabiel wrak. De moedereend zwemt het water over, gevolgd door haar jongen, op zoek naar een plek om te gaan schuilen. Als goede moeder zorgt ze ervoor dat al haar jongen de overtocht halen en ze allemaal veilig de droge plek bereiken. Ze is behoorlijk dichtbij en kijkt een heel klein beetje wantrouwend naar ons, twee jongens die hier al een hele tijd zitten, naar dit mooie plekje starend. Maar het wantrouwen maakt plaats voor medelijden en legitieme bezorgdheid, ze kijkt me aan en ziet dat ik mentaal ingestort en uiterst emotioneel ben. Ze verschuift de aandacht van haar jongen naar mij en kijkt alsof ze nadenkt of ze 112 moet bellen omdat het duidelijk niet goed gaat met mij. Ik besef me hoe messed up de situatie is, ik maak me zorgen over dieren en natuur maar ik ben zelf compleet de draad van mijn leven kwijt en zou me eigenlijk daar meer zorgen over moeten maken, de dieren en natuur lijken zich wel te redden. Tegelijkertijd verbitteren en versterken mijn gedachten over dat dieren zoveel meer waard zijn dan ze krediet gegeven wordt. Natuurlijk ben ik aan het trippen en natuurlijk is hier sprake van een grote portie projectie, maar de uitdrukking in de ogen van de eend en haar lichaamstaal spreken boekdelen. Al het leven is verbonden en we zouden hier samen voor op moeten komen. Als al haar jongen de vijver verlaten hebben kijkt ze me nog even als een bezorgde moeder na en verlaat dan zelf ook de ruimte. Ik wordt weer behoorlijk emotioneel en zie dat het leven zo ontzettend mooi kan zijn maar dat ik er op de een of andere manier volledig naast grijp, dat ik het compleet verkeerd doe. Maar in plaats van antwoorden te vinden op hoe het allemaal wel zou moeten krijg ik alleen maar de afbraak van alle ideeën die ik voor waar aanhield, geen enkel geloof is volledig smetvrij meer en het voelt alsof het huis dat ik de afgelopen jaren binnen mijzelf gebouwd heb volledig met de grond gelijk is gemaakt, waarbij ook de fundering gesloopt is. Het is nu wel genoeg geweest en ik stel dan toch voor om weer terug te gaan. Ik zit nog steeds in een zelfdestructieve bui en probeer het zoveel mogelijk te maskeren voor P. Dan realiseer ik me dat ik al deze zelftwijfel en met name alle veroordelingen van mezelf toch echt wel zat ben. Fuck it. Ik ben geen heilige, ik ben zeker niet perfect en ik zal het nooit zijn. Maar alsjeblieft, al dit judgmental gedoe doet niemand goed, dus ik laat het varen en zet het van mij af. Misschien dat dat de les was, om niet judgmental te zijn, niet naar jezelf en niet naar anderen. Er is een uithangend takje boven mij en ik tik het aan op een speelse manier. 'Het leven is een spel, weet je nog?' zeg ik in gedachten tegen mezelf. Jij kiest wat je denkt en wat je doet, dus waarom zou je er zo'n drama van maken? Ik voel me al weer beter al voel ik me nog steeds een grote hypocriet. Ik kan zelfvertrouwen veinzen, maar eigenlijk ben ik het niet waardig en lieg ik tegen iedereen als ik dit doe. Ik vind mijzelf zo ontzettend lelijk en denk terug aan vroegere sociale interacties met anderen, eigenlijk heb ik geen idee wat ik doe of hoe dit zou moeten. Ik ben een freak, een outcast, hoe kunnen anderen ooit met mij omgaan? Hoe heb ik P ooit getricked in te denken dat ik een goed of interessant persoon ben? Hoe heb ik ooit durven dromen dat ik ooit een meisje zou vinden die mij leuk vindt? Hoe kunnen mijn ouders en vrienden niet inzien dat ik een gigantische waardeloze loser ben? Comedown Eenmaal thuis aangekomen zijn dit soort gedachten nog steeds aanwezig, maar in de comfort van mijn eigen kamer durf ik mijn ogen wel te sluiten en me voor de verandering weer even te focussen op de mooie en interessante geometrische patronen die ik zie wanneer ik mijn ogen sluit. Dit is fijn, maar het is al te ver in de trip om mij echt te laten gaan. De muziek klinkt goed, en ik probeer toch nog even van de laatste fasen van de trip te genieten, ook al voel ik me nog steeds een beetje mentaal afgebroken en kapotgemaakt. Dit begint wel langzaam te verdwijnen en ik begin weer mijn normale, tevreden zelf te worden. Nu lijkt P het zwaar te hebben, hij gaat op bed liggen en ik zie dat hij het zwaar heeft. Het lijkt alsof hij zwaarder gaat trippen terwijl mijn trip afzwakt, alsof hij zich slechter begint te voelen nu ik me weer beter voel, zouden we elkaars negatieve energie absorberen? Lijkt niet echt een gezonde relatie zo, maar heel egoïstisch gedacht ben ik blij dat ik er nu dan toch weer van af ben. Nee zo zal het wel niet werken, ik realiseer me dat ik een ontzettend slechte tripgenoot geweest ben deze trip en voel me schuldig aangezien dit pas zijn 2e keer was en ik er altijd zo enthousiast over vertel, om vervolgens mijzelf volledig af te sluiten en bad te gaan. Dus ik probeer zo behulpzaam en aardig te zijn als oprecht is, maar besef me goed dat dit iets is waar hij zelf weer uit moet komen en zelf mee moet dealen. Dat is uiteindelijk het hele punt van truffels en ik besluit dan ook om er nu niet op in te gaan, dat had ik ook niet fijn gevonden toen ik zelf slecht ging. Omdat mijn trip al voorbij is heb ik het idee dat P zich bezwaard voelt dat hij er nog niet uit is. Het is allemaal niet ideaal zo en ik bedenk me dat trippen een stuk makkelijker is wanneer ik het alleen doe, dan heb ik maar weinig waar ik rekening mee hoef te houden. Het was voor mij totaal geen plezierige trip en ik realiseerde me nu al dat ik maar zeer weinig met de gedachten en 'inzichten' kan die ik gehad heb. Deze zullen mij gegarandeerd niet verder helpen in mijn leven (behalve minder judgmental zijn). Denkbeelden waarin ik zelf het leven niet waardig ben heb ik vaak genoeg gehad in mijn tienerjaren en hier is nog nooit iets goeds uit gekomen, totdat ze vervangen werden door leukere en betere denkbeelden en ik veel intenser van alle geluk en voorspoed kon genieten. En ja ik waardeerde mijn normale toestand extra toen deze weer verscheen, maar of dat het waard was? Wat ik wel absoluut geleerd heb van deze trip is dat ik minder veroordelend moet zijn naar anderen toe en best mag realiseren dat ik net zo goed imperfect ben. Dat iedereen zijn eigen ding doet en dat niet per se hoeft te matchen met de dingen die ik het meest belangrijk vind. En ook dat ik misschien iets minder luchtig moet doen over trippen met anderen. Het blijft natuurlijk een enorm persoonlijke reis. Nabespreken Toen ook P uit de trip was hebben we het uitvoerig nabesproken, opnieuw buiten, vlakbij een prachtig kanaal op loopafstand. Hier kon ik dan wel weer flink van genieten en we hebben ook echt goed gepraat. Het voelde eindelijk compleet oprecht, zuiver. Ik was weer gereset naar de normale, gelukkige, blije en zelfverzekerde gast die ik voor de trip was, zonder bagage. Ik realiseerde me dat het niet realistisch is voor mij om bepaalde idealen actief na te streven, dat ik van binnen toch ook graag voor mezelf kies in plaats van voor anderen. En dat ik daar vrede mee heb, maar dat het voor iedereen en zeker ook voor mij een stuk beter zou zijn om daar gewoon eerlijk in te zijn. Ik begon eindelijk goed te begrijpen waarom 'nice guys' vaak gefriendzoned worden en van onoprecht zijn beticht worden. En als er een ideaal is waar ik veel waarde aan hecht, dan is het wel oprecht leven, naar je ware zelf. En ik merkte dat dit in conflict kwam met ideeën over liefde naar anderen. Ik zou al mijn geld weg kunnen geven aan anderen, mijn hele bestaan kunnen wijden aan het helpen van anderen, maar niets is fouter dan jezelf wegcijferen. Als iedereen dit zou doen zou niemand oprecht gelukkig zijn. Ik begon mezelf weer te waarderen voor wie ik was, klootzak of niet, in ieder geval ben ik oprecht. P blijkt een stuk vriendelijker karakter te hebben, oprechter in zijn aardigheid. Maar dat is juist ook prima, iedereen zijn ding, ik weet van mezelf dat ik niet zo ben. Nogmaals het was geen fijne ervaring en in veel opzichten heeft deze trip me niet merkbaar verandert, omdat ik na afloop weer de persoon van de laatste tijd ervoor was. Maar het heeft me wel door alle leugens en illusies die ik mezelf bewust of onbewust aanpraatte laten kunnen prikken. Ik heb nu veel duidelijker voor ogen wie ik echt ben, waar ik me echt goed bij voel (echt mezelf zijn) en ben een stuk bewuster geworden van dit hele proces. Al met al geen hele fijne ervaring, maar toch wel heel erg leerzaam. Ik had P meer ruimte moeten geven want hij had zeker beter verdiend, maar het was voor mij te zwaar om naast mijn interne strubbelingen ook nog eens aan anderen te denken, tijdens de trip was ik in dat opzicht compleet uitgeschakeld. Tot slot, na alle zelftwijfel deze trip en ideeën over dat ik nooit goed genoeg zou zijn voor anderen heb ik de dag na de trip een superleuk meisje ontmoet, haar nummer gekregen, de dag daarna met haar afgesproken en de dag van mijn leven gehad. Inmiddels twee maanden en een hoop geweldige nieuwe ervaringen verder en het blijft superleuk samen. Het lijkt ongerelateerd, maar het toont maar weer aan dat ook truffels er naast kunnen zitten.
  2. Hai iedereen, De trip waarover ik schrijf is al enkele maanden geleden geweest, maar was zo intens en ingrijpend, dat ik het mezelf vandaag verplichtte om het met jullie te delen en jullie zo te adviseren. Ik ben een man van 22, ongeveer 85 kilo, gezet voor mijn lengte en heb redelijk wat ervaring met truffels (ongeveer 15x, waarvan minstens 5 trips met 15 gram hollandia, de sterkste soort). Hieronder zal ik mijn trip zo gedetailleerd mogelijk beschrijven, om zowel de ervaren trippers onder jullie als de beginnende psychonauten te adviseren. Truffels: 22,5 gram, waarvan 15 gram Atlantis en ongeveer 7,5 gram Pajaritos (niet zeker meer, maar sowieso een minder sterke soort dan Atlantis) Setting(s): Speeltuin, woonbuurt, woonkamer en slaapkamer Duur: Ongeveer 6 uur Report Enkele maanden geleden had ik met twee vrienden besloten om weer eens truffels te gaan doen. Eén van de vrienden was al redelijk ervaren met ongeveer 5-6 keer een truffeltrip van rond de 15 gram (atlantis en hollandia). De ander was onervaren en dit was de eerste keer dat hij zou trippen. De onervaren vriend gaven we rond de 7,5 tot 10 gram en ik en de andere vriend namen allebei 22,5 gram. We namen de truffels gesneden met yoghurt in bij ons thuis. De truffels begonnen ongeveer na een half uur te werken waarop we ons begaven naar de speeltuin. We vermaakten ons daar prima en zaten er ongeveer een uur, waarop we in de buurt begonnen te lopen. Op dit moment was alles eigenlijk nog prima en we moesten veel lachen en voelden ons goed. Na ongeveer 2 tot 2,5 te hebben getript gingen we weer naar huis en gingen we in de woonkamer op de bank verder trippen. Dit was het moment waarop het eigenlijk fout begon te gaan. Omdat ik een keer had gelezen over een muziekstijl genaamd 'Goa Trance', dat goed zou passen bij trips, zetten we dit op, maar dit was een grote fout voor mezelf. Wanneer je de muziek wel eens hebt geluisterd, weet je dat het aparte muziek is, maar ik zal het op dit moment maar even beschrijven als 'up-beat en donkere psychedelische muziek'. De bad trip startte eigenlijk toen de muziek begon met een zware en vervormde mannenstem. Ik kon niet verstaan wat er werd gezegd, maar het klonk zeer dreigend en onprettig om naar te luisteren. Hierna begon de eigenlijke muziek en voelde ik een soort leeg en paniekerig gevoel, langzaam groter worden in mijn lichaam. Tegelijkertijd stond de tv aan op Comedy Central, waar een aflevering van 'Workaholics' opstond. De aflevering ging echter over het geven van bloed voor het goede doel, waardoor er veel naalden, gereedschap en half naakte mensen in de aflevering waren. Omdat ik steeds verder in paniek raakte omdat ik geen idee had wat er allemaal aan de hand was, begon ik mijn vrienden dan ook angstig te vragen wat er allemaal gebeurde. Ik vroeg de ervaren vriend: ''vind jij ook niet dat deze trip heel anders lijkt''? Hij antwoordde: ''ja ik heb ook het gevoel dat het een beetje raar gaat allemaal''. Hij raakt echter niet zo erg in paniek als ik, want ik bleef maar doorvragen: ''wat is er aan de hand''? ''Jongens ik begrijp niet wat er gebeurd''! ''Jongens, wat gebeurd er allemaal''? Ik raakte volledig in paniek terwijl we eigenlijk gewoon tv zaten te kijken. De muziek hadden we al afgezet maar het gevoel van reddeloosheid in combinatie met totale paniek overmeesterde me steeds meer. Ook de aflevering die we aan het kijken waren maakte me erg bang, omdat voor mijn gevoel er een soort complot tegen de mensheid, door een klein groepje mensen was gemaakt. ''Ze hebben iedereen in hun macht en ze willen iedereen dood hebben'', waren gedachtes die door mijn hoofd tolden. De gezichtsuitdrukkingen op tv begonnen hierbij ook te vervormen en leken erg kwaadaardig allemaal. Ik raakte nu totaal in paniek en werd erg misselijk. Ik stond op om naar de wc te gaan maar viel half op de grond, waardoor mijn huisgenoten en vrienden me moesten opvangen. Ik werd weer in de stoel gezet en schreeuwde dat ik een emmer nodig had. Volgens één van mijn huisgenoten had ik op dat moment ook een klein spasme, omdat ik mijn arm heel raar naar mijn hoofd trok. Dit kan ik zelf echter niet herinneren. Gelukkig kwam die snel, maar het gevoel dat ik mijn vrienden en huisgenoten bang maakten, liet mij ook niet los en ik voelde mij hierdoor nog meer kut. De bad trip versterkte dit natuurlijk heel erg en ik dook met de emmer helemaal ineen in de stoel. Ik voelde me op dat moment als een 'dier dat grote doodsangsten uitstaat' en op dat moment dacht ik serieus aan de mogelijkheid, dat ik misschien wel aan het doodgaan was. Ik probeerde rustig te ademen en dacht eraan om mijn partner te bellen, maar wist dat hij in dit geval ook niet zo veel kon doen. Ik probeerde rustig te ademen en dit hielp enigszins, waardoor ik gewoon kon opstaan om naar de wc te gaan. Ik verzekerde mijn vrienden en huisgenoten ervan dat het al beter ging, alhoewel ze me wel erg wantrouwig bleven aankijken. Op de wc was het in elk geval lekker rustig en er waren weinig prikkels die me uit balans konden brengen. Ik merkte dat ik ineens ook erg nodig een #2 moest doen, maar op de één of andere manier kreeg ik het gevoel dat ik alleen maar bloed aan het poepen was, waardoor ik nog meer in paniek raakte. Ik kon mijzelf gelukkig kalmeren en ging weer naar de woonkamer, waar mijn huisgenoten nog steeds tv zaten te kijken. Ik zei dat ik maar in bed ging liggen, maar ze wilden me niet laten gaan omdat ze bezorgd om me waren. Natuurlijk was dit erg lief, maar ik had behoefte om even alleen en rustig op mijn kamer te zijn. Ik kon ze echter niet overtuigen, waardoor we maar samen een grappige film gingen kijken. Ik was echter zo moe dat ik er eigenlijk niets van volgde. We gingen dus maar praten met elkaar wat erg hielp. Ik had alleen nog steeds geen gevoel van wat er allemaal gebeurde, waardoor ik half tegen een vriend aan begon te liggen en te zuchten dat hij op mijn partner leek. Super awkward natuurlijk, vooral omdat ik daarna in een rare gedachte naar zijn kruis greep, waarbij er gelukkig niets is gebeurd. Gelukkig zijn we goede vrienden, waardoor we beiden begrepen dat ik dit normaal gesproken natuurlijk niet deed en het ook echt door de truffels en de bad trip kwam. Ook had ik net als één van mijn vrienden, totaal geen idee van sociale ongeschreven regels. Eén van mijn vrienden zei achteraf bijvoorbeeld dat het hem eigenlijk helemaal niet raar leek om zijn kleren uit te trekken op dat moment. Ik had hetzelfde en kreeg ineens het idee om de hand aan mijzelf te slaan, terwijl er gewoon twee vrienden en huisgenoten bij zaten. Gelukkig heb ik dit uiteindelijk ook niet gedaan, maar het laat wel zien dat ik totaal geen idee van de situatie of van normale omgangsvormen had. We zijn hierna maar een stukje gaan lopen met wat huisgenoten en het idee hiervan beurde mij zo erg op, dat ik in een intense bui van euforie kwam. Ik had me op dat moment nog nooit zo gelukkig gevoeld, maar waarschijnlijk was dit gewoon de tegenhanger van de bad trip, die nu eindelijk voorbij was. Ik haalde echter nog steeds dingen door elkaar, aangezien we nu besloten om een film te kijken waar we het eerder die avond over hadden gehad, maar ik iedereen steeds probeerde mee te trekken naar een plek vlakbij de speeltuin van het begin van de avond, omdat ik overtuigd was dat daar de tv stond. Omdat het me allemaal nog niet duidelijk was zijn we hierna toch maar naar huis gegaan, aangezien ik redelijk onbezorgd de straat steeds opliep. Uiteindelijk ging ik toch maar in bed liggen, maar mijn vrienden gingen nog steeds mee. Ik was echter al lang blij dat ik in een rustige omgeving lag waarin ik onbezorgd op bed kon liggen. Ik praatte hier nog even na met mijn huisgenoten, waarop ik ze uiteindelijk toch echt vroeg om weg te gaan. Ik was echter nog steeds in een soort 'droomstaat' en begreep nog steeds niet zo goed wat er allemaal gebeurde. Gelukkig gingen ze weg en kon ik rustig alleen zijn. Op een gegeven moment was ik vrijwel geheel gekalmeerd en begon ik een beetje te internetten en ben ik uiteindelijk nog naar de woonkamer gegaan om de trip een beetje na te spreken en mijn excuses aan mijn huisgenoten te geven. Conclusie Ondanks dat er leuke momenten in de trip zaten, vond ik de trip in zijn totaliteit niet leuk. De bad trip was te toonaangevend en te intens om van een leuke trip te spreken. Ik merk zelfs nu, een aantal maanden na de trip zelf, dat ik me ontzettend kut voel als ik het in mijn hoofd herbeleef. Ik weet natuurlijk niet of het aan één ding heeft gelegen, waarschijnlijk niet, maar toch raad ik mensen aan om niet meer dan 15 gram truffels per trip te nemen. Ook raad ik niet aan om verschillende truffelsoorten met elkaar te mengen, just to be sure. Uit ervaring weet ik dat 15 gram echt meer dan voldoende is voor een goede en intense trip. Belangrijk blijft toch ook altijd wel de setting, dus kies de muziek die je wil horen goed uit en luister die van tevoren! In dit geval was de muziek voor mij de trigger! Trippers, wees altijd voorzichtig met wat je neemt. Drugs zijn leuk, maar je wil geen en ik kan het eigenlijk niet genoeg benadrukken: absoluut, geen bad trip krijgen! Aan de éne kant is het ontzettend leerzaam voor volgende keren, maar het is ook heel beangstigend. Enkele vuistregels voor het voorkomen van een bad trip: 1 Trip niet als je je geestelijk of fysiek niet goed voelt, ook al is het maar een verwaarloosbaar klein beetje. 2 Overdoseer nooit als je het niet gewend bent en bouw langzaam op als je sterkere trips wil hebben. Ga nooit over 15 gram truffels, want meer gram betekent absoluut niet een betere trip! 3 Zorg voor een goede en rustige setting, met mensen die je kent en goed vertrouwt! Ik hoor graag wat jullie van mijn report vonden en veel plezier en succes !
  3. Wie: Mijn broertje B en ik, respectievelijk trip nummer 6 en 7 Wat: B: 15 gram Hollandia, ik: 15 gram Atlantis Waar: Natuurreservaat en kamer (studentenhuis) Om de zomer goed af te sluiten stelde ik voor om nog een laatste keer buiten te trippen met B. Er is een heel mooi plekje dat ik deze zomer toevallig ontdekt heb en sinds ik met truffels begonnen ben wilde ik hier eigenlijk al een keer trippen. Ik was er 1x geweest en het was zo mooi en rustig dat het mij de ideale plek leek voor een trip. De hele week was het mooi weer en zaterdag kwam het voor ons beiden goed uit, dus laat die trip maar komen! Omdat B de vorige keer bijna niks van Atlantis voelde nam hij deze keer Hollandia. Ik hield het bij Atlantis want dit is voor mij vertrouwd en al vrij sterk, bovendien kan ik dan als halve tripsitter fungeren dacht ik. 0. Voor mij zijn er 13 dagen verstreken sinds mijn laatste trip, voor B was het precies 3 weken geleden. We hadden allebei niets gegeten die dag omdat we vroeg wilde trippen, gepland was 13:00 maar het werd uiteindelijk 14:45. De plek is een eindje van mijn huis, B kwam met de bus en het laatste stukje zouden we fietsen. Helaas was mijn achterband dermate zacht dat hij niet achterop kon, dus uiteindelijk hebben we het stuk maar gelopen. B vertelde me dat hij nog met zijn vriendin had afgesproken die avond, niet slim vond ik want je weet maar nooit of de truffels dan al uitgewerkt zijn en bovendien een ingrediënt voor een bad trip! Bovendien was het een stuk drukker in dit gebied dan de vorige keer (waar ik al bang voor was). Mijn mindset was de afgelopen dagen heel goed en positief, nu nog steeds maar ik zag nu wel een aantal tekenen die deze trip niet ideaal zouden maken. Maar goed, let's do it, we aten de truffels terwijl we naar een mooi rustig plekje op zoek waren. Het is vooral veel open gebied met heide dus echt beschut waren we niet, maar we vonden wel een mooi bankje met een mooi uitzicht over een gedeelte van het gebied en een grote plas water. 1. De trip begint langzaam in te slaan, ik heb wat rustige muziek opstaan van Tycho. Er komen af en toe wel mensen langs maar het valt gelukkig mee. B zegt ook al te merken dat het werkt en dat het erg raar is. Een hele mooie boom links van mij begint al een beetje te vervormen, de muziek klinkt anders en rechts in de verte zie ik een vrouw in het zwart die daar met haar vriend is en met hun twee honden speelt. De honden zwemmen lekker in het water en de vrouw staat daar aan de rand van de plas. Ze lijkt net Cleopatra denk ik, ze ziet er Nederlands uit maar toch heeft ze iets Oud-Egyptisch, een soort vrouwelijke farao, heel mooi! Ze heeft zo'n zwarte werpstok waar je een tennisbal ver mee kunt gooien voor de hond, dit lijkt net een scepter. En wat leuk dat ze daar met haar vriend of man is, dat ze samen daar zijn, op een mooie dag als deze (het weer is mooi en lekker zonnig). De trip blijft nog enigszins mild en gaat een tijdje zo door, B en ik gaan beide een beetje onze eigen gang. De lucht is mooi blauw en ik zie de verschillende tinten blauw, van donker naar licht, erg mooi en ik wijs het aan aan B. De wolken zijn ook prachtig, ik zie een hele grote paddenstoel in de wolken voor mij, hoe toepasselijk. 2. Ik heb m'n jas open en zie een donkergrijs shirt en baal dat ik niet iets kleurrijkers aan gedaan heb. Mijn spijkerbroek is mooi blauw, maar mijn jas en shirt zijn zo saai grijs. Ik maak een aantekening in mijn mobiel dat ik de volgende keer iets met een mooie kleur aan moet trekken. Ik sluit mijn ogen om te zien of ik al closed eyes visuals heb en ja die heb ik, vrij sterk al terwijl de trip nog helemaal niet zo lang bezig is. Inmiddels hebben B en ik allebei ons eigen MP3 in en ik sluit mijn ogen, zak mijn kin tegen mijn borst en laat me meevaren op de muziek en de mooie psychedelische dingen die ik zie. Op een gegeven moment open ik toch maar weer mijn ogen omdat ik bang ben dat mensen voorbij lopen en gaan vragen of alles wel goed met me gaat. Ik vertel B om zijn ogen eens te sluiten, dan let ik wel op voorbijgangers en hij doet het en ziet blijkbaar ook veel moois want zo blijft hij een tijdje zitten. Jammer eigenlijk denk ik dat ik niet gewoon op mijn kamer ben, dan kan ik gewoon dit doen zonder rekening te hoeven houden met andere mensen, het mooiste zit in de binnenwereld, niet daarbuiten dus waarom zijn we eigenlijk hier gaan trippen? Puntje voor de volgende keer... 3. Op een gegeven moment voel ik mij heel verdrietig maar ik heb geen idee waarom. Het ligt niet aan mijn gedachten, het is puur de lichamelijke emotie die ik herken als verdriet. Ik ben (mentaal) dus niet verdrietig, maar ik voel het wel sterk, niet heel prettig maar gelukkig is het alleen lichamelijk, het zal vast zo wel over gaan denk ik. Ik wil het tegen B zeggen maar voordat ik de mogelijkheid heb zie ik struikgewassen vervormen en lijken ze vijandig en naar. Dit gaat niet zo best denk ik en ik merk dat ik deze plek eigenlijk helemaal niet leuk vind, althans niet de plek waar wij nu zitten. Het water is lelijk, de omgeving er omheen is wel mooi maar het water verpest het. Eigenlijk zou ik liever ergens anders zitten, maar omdat het zo druk is zijn alle mooie plekjes al bezet. Ik zeg het tegen B en hij vind het water ook niet mooi, maar alles er om heen wel. Niet veel later gaat het echt mis: ik krijg een enorm beklemmend gevoel. Ik ben één keer in mijn leven flauwgevallen en weet precies hoe ik mij daarvoor voelde. Dat gevoel heb ik op meerdere momenten in mijn leven gehad, misschien 4x ofzo, maar veelal heb ik het flauwvallen dus afgehouden. Ik heb het ook aan het begin van mijn eerste truffel-trip ervaren, maar toen hield het al snel op. Nu voelde ik dat het heel snel heel sterk werd en dat het alleen maar erger wordt. Ik kan het niet meer hebben en sta op, loop naar achter het bankje het bos in. Ik zeg tegen B dat ik even moet liggen, de symptomen worden nu heel sterk en ik voel een enorm suizen in mijn oren, het gaat helemaal niet goed met mij en ik kan mij niet herinneren dat ik mij ooit zo slecht gevoeld heb. Eigenlijk zou er een ambulance of mijn ouders gebeld moeten worden maar ik realiseer me dat truffels dan slecht in het nieuws komen en dat het toch te laat zou zijn, dus zeg ik niks. Zelfs al zouden ze er zijn, het zou niks uithalen, wat zouden ze kunnen doen behalve proberen mij gerust te stellen? Het is een bad trip en ik weet dat het een risico is als je truffels neemt. Ik denk niet dat ik doodga of iets dergelijks maar ik weet wel dat het helemaal niet goed is en het is pure horror dat ik nu ervaar. Het enige wat ik wil is thuis bij mijn ouders zijn. Ik lig zo een tijdje maar ben nog wel bij bewustzijn, nu ik dit schrijf verwonder ik mij erover dat ik blijkbaar nog zo helder heb kunnen denken want het voelde echt verschrikkelijk en alsof het helemaal fout ging, alsof ik niks meer kon. Ik blijf hier liggen en de nare effecten ebben langzaam weg. Als ik me weer enigszins normaal voel sta ik op en loop ik terug, straks komen er voorbijgangers die mij zien liggen en naar mij toe lopen en daar heb ik helemaal geen zin in. 4. B lijkt er weinig van gemerkt te hebben en zit nog steeds met z'n mp3 in. Ik denk na hoe het kan dat ik opeens een bad trip had en bedenk mij dat het misschien komt omdat ik de hele dag nog niets gegeten had. Tijd om daar verandering in te brengen dus haal ik een chocolade-reep tevoorschijn en geef B ook een stuk. Het gaat weer een stuk beter en ik zie in het gras allemaal bijzondere patronen, heel erg mooi! Op een gegeven moment zegt B naar huis te willen. Ik vind het prima en wil ook wel graag weer naar m'n kamer. We lopen terug en het landschap is ontzettend mooi, het lijkt echt een prachtig apocalyptisch landschap, iets waar ik dolgraag door heen zou willen lopen, maar dan wel alleen en niet met al die vreemden erbij. Het is te absurd voor woorden hoe ongelooflijk prachtig dit landschap is, wat jammer dat ik dit terrein niet voor mij alleen heb en dat ik mij buiten tijdens een trip blijkbaar een stuk minder op mijn gemak voel en thuis/binnen moet zijn om fijn te kunnen trippen. Dat zou niet zo moeten zijn, de wereld is toch van iedereen en wat maakt mijn kamer nou zo speciaal ten opzichte van de rest van de wereld? Tijdens de lange wandeling heb ik een hoop filosofische gedachtes maar dit zijn niet altijd mooie gedachtes, in mijn nuchtere bestaan vind ik het leven erg mooi maar nu begin ik toch wel fouten te zien. B heeft het erover dat hij truffels niet begrijpt en eigenlijk maar stom vindt, waarom doet hij het eigenlijk? Hij wil het nooit meer doen en vindt dat hij teveel drugs neemt. Ik zeg dat hij dat nu zegt maar dat een trip zo wispelturig is dat hij er straks waarschijnlijk weer anders over denkt. Toch hebben we allebei dus een beetje deze negatieve gedachtes. Ik heb eigenlijk heel erg zin om hier gewoon met familie of vrienden te lopen zonder drugs te hebben gebruikt, gewoon een wandeling te maken zoals al die andere mensen hier. Een lichtpuntje is een stel dat ik zie lopen met een erg jong kind, ik zie de liefde die zij voor elkaar voelen en dat op deze mooie dag, hoe mooi is dat toch! 5. B wil de bus pakken naar huis maar ik ben nog flink aan het trippen en er is pas anderhalf uur voorbij gegaan. Het lijkt mij dan ook helemaal geen veilig plan, ik vind het nu al gevaarlijk met al dat verkeer. 'Doe het voor mij' zeg ik en uiteindelijk overtuig ik hem om verder te lopen richting mijn huis. Bij de volgende bushalte wil hij er weer vandoor maar opnieuw vind ik het geen goed plan. Eenmaal thuis aangekomen probeert hij er nog een keer vandoor te gaan maar toch weet ik hem over te halen naar binnen te gaan. Zo, hè hè, eindelijk, daar zijn we dan... De trip is totaal niet wat ik er van verwacht had maar goed wel weer een hoop geleerd voor eventuele toekomstige trips, namelijk dat ik niet ver van huis moet gaan zonder tripsitter en niet wil trippen zonder die dag iets gegeten te hebben. Ik ben best wel roekeloos geweest met truffels vind ik, daar ga ik absoluut verandering in brengen. Ik kijk naar mijn vloer en zie er allemaal patronen in, erg prachtig. B zet 'The Big Lebowski op' en ik kijk mee, erg grappige film, dit vond ik normaal ook al maar met truffels is het toch weer anders. Het voelt vrij 'aards' aan en na een tijdje heb ik eigenlijk meer zin in de psychedelische wereld van mooie vormen. Dus ik sluit mijn ogen weer en lig op bed. Na een tijdje gaat B douchen en ik zet muziek en een visualizer op. Ja dit is erg mooi weer allemaal, ik zie grote paddenstoelen met mijn ogen dicht en bevind mij midden in de natuur, het schemert en het is prachtig, een soort van sprookjeswereld. Het ruikt lekker en ik strijk mijn haren en dan voel ik dat ik iets van een blaadje uit mijn haar haal. Dat blaadje paste mooi binnen mijn CEV dus vond het wel bijzonder. Ik voel me weer helemaal goed en de trip is erg mooi. 6. Het is nu ongeveer 19:30, B heeft zich opgefrist en besluit naar huis te gaan. Ik ben nog steeds aan het trippen maar niet zo sterk meer en hoewel het niet mijn voorkeur heeft laat ik hem nu wel gaan, het gevaar is wel geweken denk ik. De trip-effecten ebben langzaam weg, de visuals worden steeds minder sterk maar toch gaat het nog wel enige uren door. Ik voel me inmiddels weer helemaal goed en op mijn gemak, op een paar momenten heb ik eigenlijk zin om naar mijn ouders toe te gaan maar daar is het eigenlijk te laat voor dus heeft het geen zin meer, volgende week maar weer. Dit was mijn eerste ervaring met een 'bad trip', gelukkig duurde het niet zo lang maar ik kan nu bevestigen dat het een verschrikkelijk gevoel is. Dat het een keer zou gebeuren zat er wel in als je het zo vaak doet, maar dat het deze trip zou gebeuren had ik niet verwacht, in reactie op mijn vorige trip heb ik mijn 'gewone' leven weer helemaal op orde gebracht en voelde ik mij weer helemaal content. Op basis van mijn mindset had ik het echt niet verwacht. Ik denk toch dat het sterk met de omgeving te maken heeft (te veel andere mensen) of met het feit dat ik de hele dag niets gegeten had. Erg leerzaam is het wel geweest, truffels zijn geen speelgoed. Ondanks die nare ervaring heb ik ook weer veel moois in deze trip meegemaakt, het was een vrij sterke trip met vrij sterke visuals, level 3 denk ik, voor mij eigenlijk de ideale sterkte. Jammer dat ik niet eerder binnen was en in alle rust van mijn CEV had kunnen genieten met heerlijke muziek, maar dat weet ik dus voor een volgende keer... Trippen buiten kan denk ik echt prachtig zijn maar in ieder geval in mijn geval wil ik dan wel echt een rustige plek met zo min mogelijk andere mensen en het liefst met een nuchtere tripsitter erbij.
  4. Wie, Wat, Waar? -Ik Vincent en mijn vrienden (L, S, D, haha toevallig) -Mannelijk, 1.83, 65KG -Allemaal eerst een halve zegel (150ug) en na 2 uur allemaal de andere helft. -Locatie: Woonkamer en buiten. -Ervaring: 30 keer truffels, 5 keer 2CB Het was 6 uur. Ik was eindelijk klaar met een verschrikkelijke drukke chaotische werkdag. Ik keek al uit naar dit moment sinds ik wakker werd want LSD was iets wat ik al een lange tijd wilde proberen. Iedereen ging feesten omdat het Koningsnacht was maar wij gingen lekker trippen. Eenmaal alle vrienden opgehaald en daarna bij S thuis aangekomen in een mooi ingerichte woonkamer. Allemaal een halve zegel op de tong gelegd voor een kwartier en stijf van de zenuwen afgewacht. Ik begon me eerst misselijk te voelen en die chemische zure smaak kreeg ik niet uit mijn mond. Dat trok gelukkig snel weg, ik begon als eerst te spacen zoals altijd. Alle objecten in de kamer begonnen te ademen In het tapijt zag ik bijvoorbeeld hele felle glinstertjes en die vormden prachtige figuren zoals een libelle. Ook een ECHTE must tijdens het trippen is dit programma voor de computer/Ipad: http://weavesilk.com/ Ik kon levende figuren en patronen tekenen in allemaal mooie kleuren geweldig!!! Muziek klonk ook prachtig, die saxofoon nam mij helemaaaaaal mee. https://soundcloud.com/amsterdam-open-air/bakermat-amsterdam-open-air Op dit moment voelde het aan als een redelijk zware truffel trip. De Space werd zwaarder en zwaarder en dieper en dieper en ik snapte er steeds minder en minder van. We hadden het naar ons zin maar we waren het er wel over eens dat er meer uit kon gehaald worden. Ik nam de 2e halve zegel. We besloten daarna naar buiten te gaan. We liepen over straat en ik snap nu waarom ze zeggen dat het belangrijk is om LSD met tripsitter te gebruiken en niet aan het verkeer deel te nemen. Ik was compleet in een andere wereld alles zag er prachtig uit maar het effect werd zo heftig dat ik niks meer van mijn omgeving meekreeg het verschil tussen een sloot of gras kon ik niet meer onderscheiden... Vanaf daar begon ik angstig te worden mijn vrienden waren nog redelijk normaal... maar ik kon niks meer onthouden. Ik bleef hen vragen stellen over de gekste dingen, heeft Steve Jobs gelijk? Heb ik de zon uitgevonden? Heeft mama altijd gelijk? Moesten we niet binnen blijven? Heb ik een bad trip? Nee een bad trip bestaat niet! Ik kan mij herinneren dat we buiten zijn geweest maar meer ook niet. IK BLEEF CONSTANT VRAGEN STELLEN en dat gebeurde allemaal niet meer in mijn controle. Daarna dacht ik dat ik zwaar aan geheugen verlies leed en allemaal gedachtes gingen constant door mijn hoofd heen en dan kwam de volgende en dan probeerde ik de vorige te herinneren en dat lukte al niet meer. Ik ben daarna weer naar binnen gebracht Mijn vrienden zijn daarna alleen maar bezig geweest met mij weer normaal proberen te krijgen want het ging echt niet goed meer met me. Ik kon niet eens meer tot 10 tellen of mijn eigen naam noemen. Ik zat op de bank maar ik zat in een compleet andere wereld, ik denk dat dat bedoeld word met 'verlies van ego'? In die wereld waar ik was was alles heel grauw en vies. Ik hoorde mijn vrienden over me praten maar ik kon er niet meer mee communiceren. Ik zat misschien rustig op de bank maar in mijn hoofd was ik COMPLEET in paniek, ik wist dat ik lsd had genomen maar ik dacht dat ik voor altijd een psychisch gestoorde gek was geworden! Ik kreeg een soort van vragen voorgeschoteld waar ik steeds het verkeerde antwoord op gaf en bij elk antwoord dat ik fout gaf werd ik dommer. De dag ervoor had een man mij verteld dat LSD hem een denkbeeldige spiegel van zijn innerlijk voor zich kreeg. Zo ervaarde ik het ook, ik ging heeeeeeeel diep in mezelf en niet alles wat je te zien krijgt is mooi. Mijn BESTE vrienden zagen er voor mij uit als een soort vampier junkys?! Helemaal wit, ingevallen ogen, enge plekken op de huid. En als hun een glas water wilde geven dacht ik dat ze me nog verder die trip in wilde helpen bijvoorbeeld. Ik heb daarna niet meer meegekregen wat er fysiek met mij in die kamer is gebeurd maar het volgende speelde zich puur in mijn hoofd af. Steeds zag ik een soort vizioenen voor mij waar ik op dat moment aan dacht, die afbeeldingen zweefde voor mij in een zilver-achtig licht. Er kwam dan bijvoorbeeld een vraag met een afbeelding erbij. Of een afschuwelijk vooruitzicht van mezelf in 10 jaar die in een inrichting loopt. Waar ik me toen bevond stond de tijd 100% stil een seconde kon als een minuut aanvoelen heel apart en bijna niet voor te stellen denk ik. Het waren niet letterlijk 'vragen in tekst ofzo' die ik gesteld kreeg maar het zag er meer uit als een soort van filmpje in mijn verbeelding en dan gaf ik daar een antwoord op, aan het einde van die sessie kwamen er antwoorden als (VRIENDEN, VERTROUWEN, GELUK, GEZOND) en het ging in een positieve spiraal omhoog dat was trouwens echt werkelijk waar prachtig!!! De LSD raakte langzaam uitgewerkt, Ik kwam terug in de realiteit. Ik voelde mij als iemand die in een ziekenbed lag en net ontwaakte uit een maanden lange coma. Ik zag mijn vrienden om me heen zitten (die er trouwens weer goed uitzagen) als een soort familie die zich zorgen maakte en S die aan het huilen was. Net toen hun een beetje de hoop hadden opgegeven met mij omdat ze al uren bezig waren mij normaal te krijgen kwam ik eindelijk een beetje bij, ik heb daarna ook wel echt ervaren dat zij degene waren die me eruit hadden gehaald en binnen een paar minuten was ik weer helemaal de oude. Toen zijn we proberen te gaan slapen, dat lukte voor geen meter dus ik heb de hele ochtend met een koptelefoon muziek zitten luisteren. Daarna heerlijk opgeknapt van een douche pannekoeken en aardbeien. En de volgende dag lekker in het park gechillt. Toen 16 uur geslapen en zo ben ik hier dit rapport aan het schrijven. LSD is echt ongelofelijke drugs, Ook al ben ik doodsbang geweest heb ik deze trip niet als negatief ervaren. Ik weet zeker dat ik hier mentaal sterker door geworden ben. Het is net als surfen, als je het goed gaat is het leuk en beleef je mooie ervaring op de golf maar als het fout gaat ga je keihard op je bek en word je zo de diepte ingetrokken. Bedankt voor het lezen, het is misschien een beetje warrig maar het is mijn 1e verslag. Vincent.
  5. dafe.v

    een lsd bad trip.

    ze zeiden nog tegen me: "onderschat het niet!!" En ik maar denken: "Pff, ben wel wat gewend.." Ik had t al een keertje geprobeerd. Onze duitse vriendinnen hadden een paar zegeltjes mee genomen uit duitsland. Deze namen we onderweg op de fiets richting een goa feest. Het was warm weer en de sfeer zat er goed in. Helaas van de acid weinig gevoeld. Top avondje gehad verder, ondanks de tegenvaller. Maanden later, na hemel en aarde bewogen te hebben. Had ik het dan eindelijk gevonden. Dubbelgedrukte shiva's, deze schenen master te zijn, dus ik kon niet wachten. Er was die avond een feest in de maassilo in rotterdam. Kierewiet soundsystem kwam en ik moest daar bij zijn! Ik had contact gehad met een van mijn 'ervaren' duitse vriendinnen en gevraagd hoeveel ik moest nemen. Ze vroeg me hoeveel ugl er op 1 zegel zat. De dealer had mij uitgelegd dat er ongeveer 180 ugl op moest zitten. "Nou" zegt ze, "dan kun je er wel 2 nemen!" Dit bekend 360 ugl... Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan als ik het nu zo terug lees, maarja... We waren eerst bij een maatje van mij. Ik was ongeduldig en ik stopte meteen 2 van die dingen in mn smoel. Toen was t wachten geblazen. Na een tijdje voelde mijn lichaam slapper, armen en benen wat zwaar. Ben toen in de bank gezakt en keek opzij naar die vriend van mij. Hij stond achter de computer, met de muziek te kutten ofzo. Hij zette het nummer : man with the red face van laurent garnier op. Vanaf dit moment veranderde alles voor mij. Kleuren leken licht te geven en door deze muziek kreeg ik het gevoel alsof er iets ging gebeuren. Nou dat ging er ook... De invalshoeken van lichtval begon te veranderen, constant draaide dit als t ware door de kamer. Ik voelde dat ik naar de wc moest, ging ik dit redden, in mijn eentje? Wat kon er op de weg naar t toilet en weer terug allemaal wel niet gebeuren?! Maargoed, ik raap mezelf bij elkaar en strompel de trap af naar de wc. Ik sta, voor t toilet en ik weet 100% zeker dat ik stil sta. Ondertussen wijst ALLES er op dat dat niet zo is. Staan wordt m niet dus ik ga maar zitten. Wat is dat? Wie hoor ik nou? Het lijkt wel bij mij in het toilet hokje. Wat zeggen ze, is het nederlands? Ik versta het niet... Ik zit op het toilet, ben ik aan het plassen? Ik kijk tussen mijn benen naar beneden en zie dat ik al klaar ben. Ondertussen zie ik iets in mijn ooghoek gigantisch bewegen. Het is de toilet papier rol. Hij danst eem soort heen en weer. Als ik me op de patronen van de toilet papier rol concentreer zie ik dat er puntjes en streepjes op staan, deze dansen ook afzonderlijk van elkaar over het toilet papier. Ik hoor iemand lachen, of denk ik dat ik iemand hoor lachen? Het leek wel in mijn hoofd, zo'n lachje van zo'n meisje in een horrorfilm, met een echo. Overal zag ik patronen, het leek wel of ik golven zag in de muren. En elk dingetje zag ik haarscherp op de vloer liggen. Ik loop naar boven. Helemaal trots vertel ik tegen die vriend van mij (Tom). Hoe verschrikkelijk ernstig ik in de war was. Op dit moment vond ik het nog wel leuk, maar ik begreep nu wel dat mensen het als zo heftig hadden ervaren en dat ze dachten dat ze er niet meer uit zouden komen. Maar ik redde me wel. Ik moest ff een peuk hebben en daarna konden we gaan. We liepen naar beneden, de trap af zo naar buiten... Wouw... Wat was het kutweer! Het miezerde en het was koud. Er stond een bouwlamp boven ons en deze scheen zo de miezer in. Waardoor er een soort muur van water en licht ontstond. Als ik in deze muur blies, veranderde de piepkleine druppels van richting en kreeg je prachtige patronen. Ik keek omhoog en zag de prachtige wolken. Ze ademde, ze werden groter en kleiner. Als ze groter werden waren ze mooi en vol, en als ze klein waren dan waren ze donker en grauw. We stapte in de auto en reden richting de maassilo. Tom achter het stuur keek nuchter om zich heen. Ik moet daar in tegen op dat moment als een bange hond om me heen gekeken hebben... De wegen slingerde heen en weer en er waren overal kleuren, zoveel kleuren. Tom zet de muziek aan, coldplay met clocks. Gewoon een chill nummertje. Van de clocks die ik kende was helemaal niks meer over! Het nummer was totaal uit zijn verband getrokken, verschillende lagen muziek gierde door de auto. Compleet onder de indruk kijk ik uit mijn raampje. We staan voor een stoplicht, ik zie een andere auto. Ik kijk die auto in en ik zie een man zitten. De man kijkt ook naar mij... Toch? Ik kijk nog eens goed. Dan zie ik dat de man hele grote, zwarte ogen heeft. Ik kijk snel weg en begraaf mijn gezicht in mijn handen... Ik voel... Tranen? Ik kijk naar mijn handen... Droog... Ik voel nog eens... Nat... Ik begin te laggen... Dat lukt niet zo... Ik schreeuw door de auto: mijn emoties zijn helemaal niks meer waard!! Tom kijkt me aan... "Ok gast, volgens mij is het tijd dat we even stoppen...". We stoppen bij een benzine pomp. "Je moest toch nog peuken hebben?" vraagt Tom. "J-j-ja" stommel ik. Ik kijk naar de benzine pomp. Dit gaat nog net door alle kleuren en patronen die zich in mijn gezichtsveld bevinden. Ik stap uit de auto en begin te lopen. De benzine pomp lijkt super ver. Ik hoor allerlei geluiden. Stemmen, dingen die vallen, dingen die kapot gaan. Je vraagt je af: hoe klinken dingen die kapot gaan. Nou, toen wist ik het. Het voelt als een nachtmerrie. Je vlucht voor iets en je ziet de uitweg. De deur waar je doorheen moet. En je rent zoals je nog nooit hebt gerent, maar de deur komt niet dichterbij. Uiteindelijk toch gearriveerd bij de benzinepomp. Ik loop naar binnen en loop naar de toonbank. Er is een man voor mij. Uit het niets draaid hij zich om en ik schrik me helemaal de tering. Hij zou zich omdraaien dat wist ik wel.. Dat verwacht je toch? Ik weet het niet... Je weet gewoon niet wat je moet verwachten. Wanneer je een flinke dosis lsd op hebt, weet je niet eens wat je moet verwachten als je je eigen voordeur open doet. Terwijl je dondersgoed weet wat er achter die deur is. Sigaretten zijn gehaald en we rijden verder richting de maassilo. Ondertussen begin ik echt in paniek te raken. 2 dagen geleden hoorde ik nog verhalen van iemand die in een gesloten inrichting terecht was gekomen omdat hij in zijn trip was blijven hangen. En dit spookte door mijn hoofd. Er waren momenten dat ik helemaal niets meer zag. Het ging zo ver, dat ik me op een gegeven moment voelde alsof ik een werdt met mijn omgeving. Alsof er helemaal geen verschil was tussen de zuurstof om mij heen en mijn lichaam. Eenmaal aangekomen bij de maassilo gingen we naar binnen. Ik was op dit moment wel panisch te noemen. En dan naar de maassilo, factory 010 om precies te zijn. Het was nog vroeg dus er stond geen rij. We liepen richting de beveiliging. Een grote groep gigantische bonken stonden ons op te wachten. Ik gok wel een mannetje of 10/11 aan beveiliging stond er voor de deur. Omdat we zo vroeg waren en de enige waren, waren wij ook de enige om naar te kijken. Dat kon ik op dat moment echt even niet hebben. 10 man beveiliging geconsentreert op mij en 1 foullieerde mij. Ze keken kwaadaardig uit hun pikzwarte ogen en hun hoofden waren op verschrikkelijke manieren vergroeid. Alsof dit de enige overlevende waren van de ramp bij Chernobyl. Goed, na dat achter de rug te hebben en een kaartje te hebben bemachtigt, staan we in de lift naar boven. Tom en ik. We komen boven, de deuren gaan open en de lift vult zich met de snoei snoei snoeiharde tekno van de speakertorens van de 2 soundsystems. We lopen door de solide gangen van het gewapende beton en roestige staal van de oude fabriek. Dit moet wel echt een van de betere locaties zijn van nederland. Helaas is er nou echt helemaal niets gevoelsmatigs te herkennen. We halen een kluisje. Ik drop meteen al mijn waardevolle spullen. Kan ik die in iedergeval niet meer kwijt raken. Daarna geeft tom me een rondleiding. Maar na een half uurtje rond gestrompeld te hebben, trek ik het echt niet meer... Ik vraag of tom me naar de auto wil brengen. Dan wacht ik daar wel en kan hij gewoon feesten. Ik wil niet zijn feest verpesten. Na een discussie heb ik hem kunnen overtuigen dat dit op een rare manier toch enigsinds ethisch verantwoord is. Hij stemt tot mijn grote vreugde in en brengt me naar de auto. Eenmaal in de auto, laat tom al zijn troep achter in de auto (xtc) en gaat weer naar binnen. Hij verteld me hoe de radio werkt en geeft me het aux kabeltje, kan ik mijn eigen muziek aanzetten! Daar zit ik dan. Alleen in de auto. Alleen met mijn gedachten. Ik ben nogsteeds zwaar in paniek en kan geen rust vinden. Ik krijg ineens een briljant idee: Ik bel mijn duitse vriendin op, zij heeft ervaring! De telefoon gaat over... En dan, een hele tijd niets. Ineens een Duitse vrouwenstem. Een stem die ik niet herken. Ik probeer terug te praten maar ze praat dwars door me heen! Ik luister goed... En dan hoor ik het, het is de voicemail. Die is natuurlijk in het duits. Fuck... En nu? *bzzzzt* Een whatsappje. (dit is letterlijk het gesprek wat toen plaats vond) C: Whats wrong?? D : Can i call you please? I dont feel good! C: Why, im next to my boyfriend... Please! D: I feel terrible. The acid, its a nightmare!! C: Where are you? D: In a car, tom is inside. Please... C: Is he on acid to? D: Tell me this will be over? C: Get out of the car and take a walk. D: This wont last forever right?! C: It will be over, you will be ok honey! Think of something positive! D: Nothing makes sence anymore! C: I know thats it. D:Please confirm: i wil feel better tomorrow? C: Yes ofcourse Deevie! This has nothing to do with the substance itself. Its your head that leads the trip, you can change everything with your thoughts! Ik wilde alleen maar weten wanneer het over was. Ik voelde me verschrikkelijk maar uiteindelijk wist ze me gerust te stellen. En ben ik terug gegaan naar het feest. Ik heb daar een fantastische avond gehad. Ik was nog wel aan het trippen maar op een ander manier. De trip veranderd telkens en jing en jang liggen allebei op de loer. Het is verschrikkelijk moeilijk om je badtrip op papier in woorden uit te leggen. Kom je me een keer tegen op een feestje. Vraag het me dan want in woorden kan ik het je in geuren en kleuren uitleggen. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft. En dat jullie het een leuk verhaaltje vonden. Ik heb deze avond prachtige mensen leren kennen en ik bekijk veel dingen anders. Het was een van de heftigste ervaringen die ik ooit heb gehad. Ik waardeer nu kleinere dingen veel sneller en ik voel me veel meer een met alles om me heen. Het was verschrikkelijk kut en daarna fantastisch. Maar ik heb er in ieder geval iets heel ergs moois van geleerd. Dit was mijn aller eerste keer goed LSD hierna heb ik nog een aantal fantastische trips gehad. Maar nooit zoals deze. Maak niet de zelfde achterlijke fout als ik en neem gewoon niet te veel... Het is echt anders dan ALLES wat je ooit hebt geprobeerd. En ik heb al behoorlijk wat op mijn lijstje staan... Ik vraag mij dan ook af: was dit nou een psychose. Ik denk namelijk zelf van wel. En ga ik hier later in mijn leven nog last van krijgen? Laat me jullie ideeen en verhalen weten? Succes.. Liefde.