Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'dood'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Agenda's

  • Parties

Categorieën

  • Handleidingen

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

3 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, 14e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Prelude: de roep van de truffels 0. Nadat ik, voor mijn gevoel, in mijn laatste trip het geheim had ontdekt van hoe ik moet leven in deze materiële wereld, had ik eigenlijk niet zo'n goed idee wat ik deze trip te weten wilde komen. Ik zou heel graag weer een keer buiten willen trippen maar daar is het nu echt te koud voor. Toch vond ik het tijd om het weer te doen, het was ten slotte kerstvakantie en vaak heeft een trip je genoeg te zeggen, ook als je zelf niet beseft dat je dit nodig hebt. De voorbereidingen waren getroffen, nog even slapen totdat mijn maag weer leeg is. Ik rook in de gang de geur van de truffels, alsof ze mij wilden vertellen dat het absoluut weer tijd was om te trippen. Ik weet niet of iemand dit herkent? Dit heb ik wel vaker namelijk, dat ik truffels 'ruik' ook al zijn ze er helemaal niet, nu was het toevallig binnen maar ik heb dit soms ook buiten. Vaak als ik een tijdje niet getript heb. Voordat ik met truffels begon is deze geur mij dit nooit opgevallen. Het ruikt precies zoals je van truffels zou verwachten, een geur van bos en paddenstoelen maar dan karakteristiek van truffels, niet per se lekker maar ook niet per se vies (het vieze is de nasmaak vind ik). Ik heb het nu meerdere keren geroken en weet zeker dat het niet 'in mijn hoofd zit'. Later tijdens het trippen rook ik het nog steeds, maar een dag later was het weer weg. De trip 1. Het is tijd, nadat ik de truffels opgegeten heb schrijf ik in mijn 'dream journal' over een droom van 2 nachten geleden. Sinds kort (ongeveer een weekje) probeer ik lucide te dromen en sindsdien houd ik een dream journal bij. Maar goed, ik schrijf dus wat op de computer en net als de vorige keer merk ik al na 5-10 minuten wat gekke dingen. Het beeld gaat op en neer of verbeeld ik me dat maar? Ondanks deze snelle start duurt het toch nog eventjes voor er weer iets gebeurt. Ik weet niet goed wat ik wil doen, de muziek staat al weer op, laat ik maar eens video's kijken. Ik kijk een aantal prachtige natuurvideo's en ook deze video die zowel grappig als eng is tijdens het trippen. Dan ga ik maar weer op bed liggen met mijn ogen dicht. Wat ben ik toch saai, dat ik altijd weer dit doe tijdens het trippen. Maar goed, het blijft leuk. De closed eyes visuals zijn een beetje chaotisch en ik heb het idee dat er iets kwaadaardigs aan de hand is. Alsof er kwade geesten in mijn buurt zijn die met mijn bewustzijn lopen te spelen. Ik ben niet per se bang voor ze maar echt prettig vind ik het niet en ik vraag me opnieuw weer af waarom ik eigenlijk telkens weer trip. Was vandaag wel een goed idee? Plots stoor ik me enorm aan het nummer dat opstaat. 'Wat een kutmuziek denk ik' (was weer een automatische playlist van mijn all-time favoriete muziek), alsof iemand met elektronische geluiden heel hard in je oor loopt te tetteren. Maar ik heb ook geen zin om op te staan dus ik wacht wel tot het nummer weer voorbij is. Nee vandaag gaat niet de mooiste trip worden denk ik, ben er toch niet helemaal in de stemming voor. 2. Mijn gevoelens over de trip veranderen langzaam maar zeker, ik krijg weer een hoop inzichten die ik de vorige keer ook had en vraag me af waarom ik eigenlijk niet gewoon elke dag met plezier leef? Waarom maak ik mezelf soms het leven zuur? Bijvoorbeeld door zoveel met mijn studie bezig te zijn, waarom doe ik niet gewoon vaker leuke dingen zoals lezen of gamen? Het is heel makkelijk en ik verbaas mij over het feit dat ik dit niet eerder heb bedacht. Gewoon plezier hebben in alles wat je doet, of in ieder geval bijna alles, tsja, waarom niet? Studie en werken kunnen best leuk zijn maar als het teveel een sleur wordt is het niet leuk en zuigt het je creativiteit en ziel leeg. En waarvoor doe je dat dan? Dan ben je toch heel verkeerd bezig met je leven, ik ben een wezen op de planeet aarde en ik leef dit bijzondere leven, niet om elke dag mezelf af te beulen, maar om de wereld te verkennen. De dood 3. In eerdere trips heb ik gevoelsmatig/spiritueel al ingezien dat de dood niet iets is om te vrezen, het is een natuurlijk gebeuren en het immateriële eindigt niet. De laatste tijd was het toch iets waar ik mij in mijn gedachten mee bezig hield, ik heb er ook deze fantastische video over gezien. Maar toch was ik niet 100% overtuigd of beter gezegd, was mijn innerlijk niet helemaal gesust. Ik moest ook mijn verstand overtuigen. Op nieuwjaarsdag stond ik op de trein te wachten, het was volledig uitgestorven op het station en ik liep heen en weer, hardop tegen mezelf pratend over de dood. Ik probeerde het systematisch te rationaliseren, alle mogelijkheden te analyseren. Mijn conclusie was dat in elke situatie (reïncarnatie, 'niks', hemel/hel, verlossing, etc.) de dood helemaal niet erg is, althans, voor jezelf. En misschien belangrijker, niet iets waar je controle over hebt. Het gebeurt toch, of dit nu vroeg of laat is. Het klinkt misschien gek dat het zo lang geduurd heeft voordat ik dit 100% voor mezelf op een rijtje had, maar nu ben ik volledig overtuigd, met elk zintuig, dat de dood niet iets om te vrezen is. Wat een bevrijding. Dit kwam verder niet echt in de trip voor, maar hoort wel binnen de mindset die deze en vorige trip op hebben geroepen. Het leven is net een droom, zolang je het leeft (droomt) is alles echt, maar op een gegeven moment word je wakker en dan doet de droom er niet zoveel meer toe en bevind je je weer in een nieuwe realiteit. Tot die tijd probeer je natuurlijk zo lang mogelijk van de droom te genieten! 4. Het is lastig te beschrijven wat ik allemaal meemaakte, ik bedacht me nog, hier kan ik nooit een tripreport over schrijven. Niet alleen omdat ik maar moeilijk kan beschrijven wat ik allemaal zag, ook de gedachten gingen te snel en de details zijn snel vergeten. Maar het geeft niet, het gaat om de ervaring nu en ik onthield wat ik nodig had. En ik voelde dat wat ik nodig had. Ik zag het universum, het o zo prachtige universum, ongelooflijk mooie nevels en gaswolken, lichtpuntjes, sterren, de prachtigste kleuren en ik zag dat ik daar zelf uit bestond, ik was opgelost, onzichtbaar geworden en bevond mij tussen al deze pracht en praal. Ik zag bomen in deze prachtige ruimte. Ruimte, bomen, mensen, alles in dit universum is met elkaar verbonden. Het feit dat ik dit nu voor me kan zien, dat ik hier aan kan denken, geeft al aan dat dit bij mijn bestaan hoort, bij ieders bestaan hoort. We bestaan allemaal uit sterrenstof, de atomen in ons lichaam hebben zo'n lange en rijke geschiedenis. Hoe mooi is de wereld waar wij in leven?! 5. Ik kijk nog een aantal video's met prachtige natuur en verwonder me over al het leven op aarde. Ik voel dat de trip heel langzaam wegzakt. Ongeveer 5-7 uur na inname zet ik mijn mobiel weer aan, chat nog wat met mensen en ervaar een prettige afterglow. De trip had erg op de voorgaande geleken, van het moeizame en met twijfel bezaaide begin tot de euforische conclusies. Mijn voornemen naar aanleiding van deze trip was om alleen nog maar leuke dingen te doen. Om elke dag plezier te hebben in wat ik doe, in elke handeling. En als het geen plezier is, dan op z'n minst aanvaarding. Een mooie start van en een mooi voornemen voor 2016 dacht ik zo. Vervolgens liet ik de muziek maar opstaan en besloot te gaan slapen, de muziek bleef gewoon té goed. Rond half 5 dan toch maar uitgezet en echt gaan slapen. De lucide droom 6. Ik herinner mij eigenlijk geen dromen meer, behalve de allerlaatste. Dit was (volgens mij) de eerste keer dat ik lucide droomde. Ik loop door een nachtelijk Amsterdam, ergens rond 1800/1900 waarschijnlijk, er hangt een gezellige sfeer die bij dit tijdperk hoort. Er branden wat lichtjes van leuke ouderwetse houten gebouwen, huizen, kroegjes. En de sterrenhemel is prachtig en bezaaid met sterren, grotendeels onaangetast door lichtvervuiling. Wat mooi denk ik, wat jammer dat dit in de toekomst minder zal zijn. Maar goed, ik loop door de straten heen en ben vol bewondering over al het moois dat ik zo levendig zie. Toen had ik opeens door dat ik droomde, ik hoorde Franse stemmen en wist dat dat niet kon kloppen. 'Geweldig!', een lucide droom! Ik weet dat de tijd kort is en denk na over wat ik wil doen. Terwijl ik hier over nadenk realiseer ik me dat ik nog niet wakker ben geworden. Dat is mooi, want dat hoor/lees ik vaak van first time lucid dreamers, dat ze wakker worden direct nadat ze doorhebben dat ze dromen. Ik wil graag vliegen en probeer dit te doen. En jawel, ik begin langzaam omhoog te zweven, de koele nachtlucht in. Dit is leuk, wat wil ik nog meer doen? Seks hebben met wie ik maar wil. Dit is iets lastiger omdat dit een andere setting vereist en een nieuw persoon. Maar het lukt en ik ben opeens op een donkere kamer en leef mijn fantasie uit. Zelfs hierna werd ik niet wakker en ik was weer terug in de straten van Amsterdam. Oké, oké wat nu? Ik had een tijdje terug met mijn neef over lucide dromen gesproken en hij had het over verschillende 'stages' en dat je uiteindelijk zelfs je eigen 'empire' kunt bouwen. Ik bedenk me dat ik daar nu zowel geen zin in heb en waarschijnlijk ook de tijd niet voor heb. Dus ik loop nog wat rond nadenkend over wat ik wil doen. Ik hoor een leuk deuntje spelen op de achtergrond en opeens hoor ik een soort van 'Inception-hoorn' maar dan irritanter en pijnlijker voor het oor. Foute boel denk ik, dit luidt waarschijnlijk in dat de droom ten einde loopt. Wat mensen vaak aangeraden wordt om in een droom te blijven is om naar de grond te kijken en rondjes te rennen, dit deed ik dan ook en dit leek te werken, ik bleef in de droom. De 'Inception hoorn' hoor ik nu met toenemende regelmaat en suist door mijn oren. Het suizen is haast alsof mijn lichaam verkloot wordt en ik vraag me af of ik wel gezond bezig ben met dit lucide dromen. Ik voel ook mijn slapende lichaam, verstijfd en ongemakkelijk liggen, maar blijf in de droom. Ik denk aan het universum en dat ik graag door de ruimte wil zweven tussen de sterren en grijp nog snel mijn kans. Ook dit lukt voor een mooi tijdje. Ik zweef in alle rust door de ruimte, tussen de sterren, voorbij de maan en planeten. Helaas duurt het niet zo lang als ik zou willen en ik word wakker. Ik word wakker in een vakantiehuisje in Franstalig België, waar mijn moeder en zusje ook zijn. Ik had inderdaad gedroomd, ik lag alleen te slapen beneden in de woonkamer en de tv stond nog aan, uiteraard op een Franse zender. Daarom herkende ik dat ik aan het dromen was, vanwege die Franse stemmen. Fantastisch. Ik ben zo blij dat de tv de hele nacht heeft aangestaan zodat ik doorkreeg dat ik droomde. En blij dat ik zo fijn lucide gedroomd heb. We gaan met z'n drieën naar buiten en er liggen nog stukken sneeuw. Even later schrijf ik de droom op in mijn 'dream journal'. Een tijdje later word ik 'echt' wakker, ik had dus een lucide droom in een droom. En hoewel dit heel lang leek te duren, was er in de echte wereld minder dan 28 minuten verstreken (ik had op de klok gekeken vlak voor ik deze laatste droomfase inging en direct na het wakker worden). Ondanks dat dit lucide dromen erg vet was, vond ik wat ik tijdens de trip meegemaakt had minstens net zo bijzonder. Het stoerste / meest bijzondere van het lucide dromen vond ik niet eens zo zeer de ervaringen die ik opdeed, maar het feit dat ik doorhad dat ik aan het dromen was en het daardoor extra goed meemaakte. Het lijkt me zeer waarschijnlijk dat ik deze lucide droom aan de truffels te danken heb, voorgaande trips hebben ook, dit weet ik absoluut zeker, mijn dromen in de periode erna beïnvloed. Hopelijk lukt lucide dromen voortaan vaker, ook zonder truffels. Want hoewel trippen nog steeds leuker is, is ook lucide dromen niet verkeerd. Foto's die enigszins (maar zeker niet precies) overeenkomen met wat ik deze trip en droom allemaal gezien heb
  2. Spira80

    Familietrip (5 personen)

    Soort: Atlantis Hoeveelheid: Allemaal +/- 13 gram (op één uitzondering na, die had 8 á 9 gram) Aantal personen: 5 (3 familieleden en 2 vriend(in) Tijd: Maandag 28 juli, van 15:30 tot 23:00 Plaats: Op woonboerderij/weiland Dit was mijn 3de keer dat ik een volledige portie truffels heb gehad en deze was weer net zo bijzonder als de andere 2 en toch weer compleet anders. Hiermee benoem ik ook meteen een belangrijk aspect van de trip voor alle deelnemers….de tegenstrijdigheid. Alles was zo tegenstrijdig…ik hoorde meerdere keren door de hele trip heen de mensen zeggen: “maar waarom is dit?†“Ik wil zoveel doen, maar toch ook weer nietâ€, “Ik wil alles eten, maar heb geen hongerâ€, “Ik wil wel opstaan, maar ik doe het toch maar niet†en “alles kan, maar ik doe niks, waarom doe ik eigenlijk niks?â€. Alles wat ik hier schrijf is uit mijn perspectief gezien, dus kan niet al te veel voor anderen spreken, maar kan wel vertellen wat ik zag en hoorde. Het was voor de meeste de eerste keer. Ik was de enige die al meerdere keren volledige portie truffels had gehad, alleen mijn broertje heeft al een keer 1/3 portie gehad en dat vond hij al een bijzondere ervaring (hij smolt toen samen met de meubels). Voor de overige mensen was het een eerste ervaring en hij was intens, dat was duidelijk Het was overigens ook helemaal goed verlopen, waar de omgeving zeker heeft geholpen: op een mooie rustige plek, afgelegen op een woonboerderij, met een weiland als achtertuin. De trip had alles wat je je kan bedenken. We begonnen in het weiland, met een picknick en wachtte rustig af tot het begon te werken en toen het begon werden de meeste erg onrustig omdat ze niet snapte wat er gebeurde en de ‘mindfucks' volgde al snel. De trip wisselde zich af met lachbuien omdat we gewoon elkaar niet konden volgen en alles wat we zeiden geen logica bevatte, maar op sommige momenten waren we juist wel weer heel erg op één lijn en leek alles logisch, hoe vergezocht het ook leek. Dat waren ook de momenten waarop de filosofische momenten begonnen…..en die waren mooi! Bij sommige zag je gewoon dat ze tot ‘inzichten' kwamen en de gezichten spraken boekdelen. Je zag de grote ogen wanneer ze weer wat bedacht hadden en een jongen lag op een kleed en ging er helemaal in op en zei dingen als: “er is alleen NUâ€â€¦.â€Dit is alles wat er isâ€â€¦.. Hij ging op zijn rug liggen en deed zijn armen wijd en zei: “wat als we nou gewoon stoppen met werken en hier nou gewoon altijd blijven liggen? Wat is er nou mooier dan dat?†“Waarom zijn we in ons leven zo druk bezig met geld verdienen als dit alles is wat je nodig hebt?†Dat waren de ‘diepere' gedachte, die afgewisseld werden met de constatering (door hemzelf) dat hij een zakje was dat daar op het kleed lag…….wat er voor zorgde dat iedereen weer in een lachkick verzeild raakte……als je hem zag liggen, geloofde je hem trouwens ook nog: Als een verlamde lag hij op zijn buik, waarbij zijn gezicht één leek te zijn met de handdoek waar die op lag….als een boterhamzakje die zich vormde naar de contouren van de handdoek. Dezelfde jongen had volgens mij één van de heftigste ervaringen van allemaal heb ik het idee, want hij zei op een gegeven moment, toen hij op zijn rug lag met zijn armen voor zijn ogen: “als ik mijn ogen dicht heb, zie ik mijzelf gewoon…….ik zie mijzelf liggen hier, ik zie mijn neus….wat ziet mijn neus er raar uitâ€. Nadat de trip voorbij was, bespraken we nog wat momenten van de trip en kwam dit ook ter sprake….hij zei dat hij het ook al eens nuchter meegemaakt had, een ‘outer body experience'. Hij zei dat het ‘creapy' was en niet echt prettig…..dat je jezelf zo ziet van buitenaf. Diezelfde jongen was ook vaak het punt van aandacht tijdens de trip, niet alleen omdat zijn gezicht zo voor zich sprak (zonder daadwerkelijk wat te zeggen), maar meer om wát hij deed….Hij stond soms lange tijd stil om zich heen te kijken alsof hij voor het eerst de wereld om zich heen zag. Hij ging op een gegeven moment op het gras zitten, deed zijn armen om zijn (onder)benen en begon te wiegen in het weiland. Hij wiegde voor een aanzienlijke tijd heen en weer en zei: “ik wil wel stoppen, maar het gaat gewoonâ€. Ik denk dat als er een nuchter persoon bij was geweest en hem zag, dat diegene zou denken dat hij autistische trekjes had omdat hij daar zwijgzaam keer op keer dezelfde beweging maakte…….het maakte hem in ieder geval erg rustig en het zag er niet uit alsof het een negatieve ervaring was voor hem. Het leek er meer op dat hij gewoon heel veel indrukken te verwerken had. Dat het allemaal zo positief was, werd achteraf wel bevestigd door iedereen, omdat ik iedereen wel een keer hoorde zeggen terwijl we weer afdaalde naar de ‘realiteit', dat ze alleen maar meer wouden en ze begonnen grappen te maken over hoeveel truffels ze de volgende keer wel niet wouden nemen. Voor mezelf kan ik alleen maar kort zeggen dat het voor mij weer een geweldige ervaring was en ik mij verbaasde waarom ik toch elke keer weer zo ‘bang' ben om te truffelen….ik was weer op ‘de plek' waar ik zo graag wou zijn…..pure rust….pure liefde en zoveel mooie kleuren. Ik ‘begreep' het grote plaatje weer en zag hoe perfect alles was. Dat er geen problemen zijn, zolang je ze zelf niet bedenkt (alles wat je beleeft is namelijk een idee in je hoofd). Ik had het gevoel dat ik weer alle antwoorden had en het voelde geweldig. Misschien toch nog even een ‘negatief' aspect van het truffelen (voor mij dan). Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben, maar er komen naast alle leuke en positieve gedachten, ook gedachten langs die voor iemand in een nuchtere staat misschien verontrustend zouden overkomen…..terwijl dat op dat moment voor mij helemaal niet zo voelde, het voelde alleen maar allemaal als ‘liefde'. Het zijn gedachten over de dood en hoe geweldig dat zou voelen….op het hoogtepunt van complete rust en vrede komen gedachten voorbij als: “Als ik sterf, zou ik altijd hier zijnâ€. En: “dit is dus hoe het voelt om dood te gaanâ€. Dat is misschien ook wel een gepast iets om dit report mee af te sluiten…..namelijk dat het misschien niet verstandig is om in je eentje te trippen wanneer je dit soort gedachten hebt, want ook al doe je het niet uit angst of depressiviteit, maar wanneer je in zo een staat bent en uit ‘liefde' dood denkt te willen, dat je dan misschien de daad bij het woord voegt en uit het leven stapt, zonder te beseffen wat je eigenlijk doet en er niemand is die je er van weerhoudt.
  3. Spira80

    De dood

    Hey mede trippers Ik vroeg me iets af en wou tegelijkertijd iets met jullie delen. Heb nu 3 echte trips gehad, waarbij ik tijdens 2 trips naar mijn mening echt ervaren heb hoe het is om te sterven en wat daarna dan komt. Ondanks dat ik rationeel begrijp dat de truffels de reden zijn voor die ervaring, kan ik niet anders dan geloven dat wat ik gezien en gevoeld heb, echt is. Het aparte is, dat ik het op veel plaatsen zie en lees (in boeken, docu's etc.) Zo ook in dit fragment van Bashar. Ik geef toe, de man vind ik op zijn zachts gezegd nogal 'vreemd', aangezien hij beweert dat hij communiceert via andere 'wezens' van een andere planeet etc. (daarom praat hij ook zo vreemd en snel), maar wanneer je daar doorheen kijkt en alleen luistert naar de boodschap die hij brengt, is het precies wat ik 'zag' en voelde tijdens die 2 trips. Dat dood een grap is en helemaal geen einde is, maar juist een begin van iets veel groters. Dat dit leven wat we hier leven juist als 'dood' gezien kan worden vanuit het perspectief van de 'andere kant'(Dood). Hoe denken jullie hierover? En wat is jullie mening over wat hij zegt en hebben jullie zelf ook dit soort dingen ervaren als je tript? http://www.youtube.com/watch?v=Rty5l41_NbU&google_comment_id=z12edzaiosf1zz5oj04cix5aenezdpxa1j4