Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'muziek'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

6 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, tripnummer 16 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Voorafgaand: een fysieke beproeving 0. Ik had nog een portie Tampanensis over die over enkele dagen over datum zou raken. Ik had mij er al eigenlijk bij neergelegd dat ik het weg zou gooien want trippen leek voorlopig niet echt zinvol te zijn. Echter de nacht voor het trippen had ik een droom waar ik een pak cornflakes gekocht had. Dit pak cornflakes had een houdbaarheidsdatum van vóór mijn geboortedag. Toch wilde ik het nog opeten, zo ziek zou ik er niet van kunnen worden toch? Weggooien is ook zonde. Nogal maf, maar ik kon de parallellen zien met de huidige situatie. Misschien morgen op de een-na-laatste dag dan toch nog even trippen? De avond was er een ergometerwedstrijd bij de roeivereniging. 1000 meter roeien, zo hard als je kunt. Ik had totaal niet getraind, was eigenlijk heel moe en totaal niet voorbereid, maar ik had me opgegeven dus ach ik doe mee, als enige persoon van mijn team. Na 500 meter ben ik kapot, maar ik ga door. Ik voel mijn lichaam zwakker worden, alles om mij heen begint haast te vervagen, maar het einde is in zicht. Na afloop voel ik me verschrikkelijk. Er wordt mij aangeraden een glas water te drinken, ik loop met moeite naar de keuken en schenk een glas in. Daarna ga ik even zitten en probeer tot rust te komen. Het lukt niet, mijn lichaam is nog steeds van streek. Dan begint de persoon naast mij tegen mij te praten. Ik wil dolgraag converseren maar ik kan het niet. Ik kan enkel een paar woorden uitbrengen. Dan voel ik dat ik misschien moet overgeven, ik loop naar de toilet en hang boven de wc-pot. En daar stroomt het. Dit is afschuwelijk. Ik had al geruime tijd niet meer gegeten om juist dit te voorkomen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer overgegeven heb, maar dit wil ik nooit meer meemaken. Al die plannen om te trippen op mescaline of ayahuasca, psychedelica berucht om kotsbuien, lijken opeens slecht doordacht. Misschien is dit het lot die mij kenbaar maakt dat ik dit niet moet doen? Het lot of niet, ik wil dit niet meer, dit voelen. Ik wil niet meer leven. Ik bedenk me dat dat een domme gedachte is die eigenlijk nooit in mij opkomt, maar nu voel ik het. Ik probeer de schoonheid van het bestaan te zien en ja die is te zien, zelfs hier op dit toilethok met een smerige geur. Maar het weegt niet op tegen het ongemak dat ik ervaar. Nooit meer. Lichtpuntjes 1. Na een tijd, wanneer ik denk eindelijk uitgekotst te zijn, wil ik dan toch maar het gebouw verlaten, de koele nachtlucht in. Misschien dat frisse lucht mij goed zal doen. Of zo meteen op bed liggen. Voordat ik de deur uit stap zie ik mijn coach en een ander meisje. Ze zeggen dat ik het goed gedaan heb, gezien het gebrek aan training. Ik laat merken dat ik kapot ben en dit andere meisje strekt haar arm uit en legt haar hand op mijn schouder. 'Het komt wel goed.' zegt ze en ze glimlacht. Het voelt alsof ik door een blonde engel aangeraakt wordt en ik zie een innerlijk licht vanuit haar stralen. Haar aanraking laat alle pijn tijdelijk wegvloeien. Ik bedenk mij hoe pervers en verschrikkelijk het is dat zoveel mannen deze prachtige engelachtige schepselen soms slechts als lustobject zien. Waar zijn we als mensheid mee bezig? Deze surrealistische ervaring maakte dit hele voorgaande gedoe weer goed, ook al voel ik me nog steeds verschrikkelijk. Zij gaan ervandoor en niet veel later loop ik terug naar mijn kamer. Ik passeer wat lichten van lantaarns, die een oranjeachtige gloed afgeven. Zo zal het er dus uitzien als je sterft denk ik. Het doet me een beetje denken aan de verandering in perceptie van licht tijdens het trippen, maar dit is toch anders. Ik bedenk me dat als ik nu ga trippen, ik de slechtste trip ooit zal hebben. Ergens is dit interessant, puur om te experimenteren. Maar dat lijkt me helemaal geen goed plan. Ik plof op bed neer en voel de pijn over mijn hele lichaam. Nee, dit voelt niet lekker, het voelt nog steeds belabberd. Maar na een tijdje voel ik dat ik toch weer een beetje energie heb en besluit ik maar om te gaan douchen. Dit voelt goed zeg. Het warme water stromend over mijn naakte lichaam. Ik douche vrij lang en na afloop voel ik mij herboren. Uiteindelijk heb ik mij ongeveer een half uur compleet miserabel gevoeld, maar nu voel ik me extatisch. Niet dat ik het snel opnieuw zou doen, maar toch ben ik trotst op mijzelf, dat ik heb doorgezet. Ik bedenk me dat er al enige uren verstreken zijn sinds ik voor het laatst gegeten heb omdat ik wist dat deze wedstrijd er aan zat te komen. Hmm, misschien dat trippen nu toch wel interessant is? Perfect getimed en ik besluit het te doen. Na inname zet ik alvast wat muziek en een visualizer op en kook ik mijn avondmaal. Ik had eigenlijk wel zin om een spirituele documentaire te kijken, nuchter vond ik dit al heel mooi, maar ik was benieuwd of ik het trippend nog beter zou begrijpen. Lijkt mij een strak plan. Tijdens het koken loop ik op en neer van de keuken naar mijn kamer en een van mijn favoriete nummers speelt zich af. Ik ga er even voor zitten, dit is toch wel zo mooi. Maar het eten moet niet aanbranden dus ik ga weer terug. 2. De visualizer is prachtig en de muziek zeer aangenaam, ik besluit dat ik mijn avondmaal wel alvast kan opeten. De muziek is te goed, eigenlijk heb ik niet zo'n zin om een documentaire te kijken en ga ik liever even liggen. En daar gaan we weer... Ik sluit mijn ogen en wauw dit zijn mooie closed eyes visuals. Het is niet zoals bij Atlantis, van die psychedelische geometrische figuren waar je zelf niet zoveel over te zeggen hebt, dit is veel meer een droom/inbeeld-achtige toestand, waarin ik tot op zekere hoogte zelf bepaal wat ik zie. Ik zie de meest fantastische, fantasierijke en creatieve dingen. Sommige psychedelisch, sommige een mengeling van natuur, sprookjes, droombeelden, verzinsels, de ruimte. Het is werkelijk prachtig en ik kan gewoon van al deze beelden genieten met prachtige muziek op de achtergrond, zonder al te veel na te denken of mentaal te labelen. Ik bevind me weer in die zone waar ik muziek écht kan begrijpen. 3. Eigenlijk gaat dit heel lang door, die documentaire bewaar ik wel voor een andere keer. Ik voel me zo tevreden, iedereen moet truffels ervaren. Zodat iedereen in kan zien hoe mooi het leven is, hoe mooi zij zelf zijn. Weer vraag ik me af of ik niet gewoon geluk heb dat het bij mij zo vaak zo geweldig leuk en bijzonder is en of het onverantwoordelijk is dit aan anderen te verspreiden. Komt het vanzelf niet op hun pad als ze er baat bij hebben? Moet ik interfereren? Ik weet het niet, maar ik wil het in ieder geval delen met de mensen die het dichtst bij mij staan. Mijn vrienden, vriendinnen, familie. Iedereen moet in ieder geval de kans hebben dit te doen, weten dat het bestaat. Wedergeboorte 4. Wat ik eerder al voelde tijdens het douchen, voel ik nu opnieuw, maar op een andere manier. Vanwege de prachtige droomachtige visuals, lijk ik weer herboren, in mijn mind. Ik ben weer de ongerepte avonturier die ieder kind ooit geweest zal zijn. Nieuwsgierig naar alles wat deze wereld te bieden heeft. Ik voel een liefde naar iedereen die ik ken en ik besluit op Whatsapp te gaan en met mensen af te spreken. Er valt zoveel te bespreken! Niet via de app, maar in persoon. Dan ga ik al mijn contacten langs en zie ieders foto en persoonlijke bericht. Zoveel verscheidenheid. Zoveel verschillende interesses. Aan de ene kant wil ik dat iedereen deze prachtige ervaring meemaakt die ik nu meemaak, keer op keer. Maar tegelijkertijd begrijp ik dat niet iedereen hetzelfde is. Dat niet iedereen dezelfde waarde er aan zal hechten. Dat er zelfs mensen zullen zijn die hier helemaal geen interesse in hebben. Is iedereen diep van binnen wel hetzelfde? Als je maar diep genoeg doordringt tot de kern, zijn dan niet alle levende wezens één? Misschien ooit, maar als ik deze foto's langsloop bedenk ik mij dat veel mensen hun eigen paden gekozen hebben. En dat is prima, dat is juist ontzettend mooi! Ik voel enkel liefde voor iedereen in deze lijst. 5. Op een gegeven moment kom ik een mooi zwartharig meisje tegen waar ik onlangs kort mee heb samengewerkt in een groepsopdracht tijdens de studie. Ze heeft altijd een lieve en enigszins verlegen indruk op me gemaakt, maar nu zie ik deze profielfoto. Ze staat voor een aantal hertjes, haar gezicht naar de camera, in een mooie zwarte jas. Tederheid overvalt me. Wat is er mooier dan dit? Zo'n prachtig lief wezen voor zachtaardige schepselen die hertjes zijn. Ik bedenk me dat mijn toekomstige droomvrouw net zo zal zijn. In harmonie met de natuur. Onvoorwaardelijke liefde voor het goedmoedige. Ik vraag me af of het meisje waar ik nu mee aan het daten ben hier eigenlijk wel aan voldoet. Is zij ook zo? Ik ken haar eigenlijk nog niet goed genoeg, maar ben nu wel benieuwd. Het is voor mij compleet duidelijk wie mijn levenspartner zal worden. Althans, niet letterlijk wie dit zal zijn, maar wel hoe ik haar zal herkennen, wat ze zal doen. Al van jongs af aan is mij dit duidelijk. En nu komen al die gevoelens weer terug... Het is overduidelijk. Perfectie bestaat. De ideale liefde bestaat. Hoe anders kan ik dit sterke gevoel al van jongs af aan hebben? Dit was er al vóór mijn geboorte, vóór mijn fysieke manifestatie. Ik zal haar vinden en dan zal er complete harmonie bestaan, verlichting. Met ons licht bevrijden we de wereld, onze wereld. Het is mij allemaal duidelijk. Mijn levensdoel. Deze ziel vinden, samenvoegen, en deze imperfecte wereld perfect maken. Het is zo overduidelijk geweest, al die tijd, maar de laatste tijd werd het overschaduwd door andere dingen, was ik druk bezig met persoonlijke groei, spiritueel ontwaken, dichter tot mezelf komen. Deze zielsverwant vinden is een eindstreven, gebeurt pas wanneer de tijd rijp is. En dat is het nog niet, er valt nog te veel te ontdekken voor het moment daar is. En dit zal ik zelf moeten doen, alleen. Of met anderen, maar niet met haar, nog niet. Het sterfelijke gaat vooraf aan het eeuwige, het aardse vooraf aan het goddelijke. De eeuwigheid is er altijd, het aardse gaat voorbij. 6. Ik voel me vol met energie zitten en dans uitbundig op de muziek. In mijn eentje, op mijn kamer. Het leven is krankzinnig mooi en dankzij een eerdere trip weet ik dat het na de materiële dood alleen maar nog mooier wordt. Zelfs als voorgaande paragraaf over mijn zielsverwant een illusie blijkt te zijn en deze persoon niet in deze wereld bestaat, wat mij uiterst onwaarschijnlijk lijkt, dan is het een waarheid die de materiële wereld te boven gaat en is het iets wat ik in het eeuwige leven hierna tegen zal komen. Een metafoor voor de samensmelting van het hogere. Wat het ook precies is, het geeft niet, ook alleen heb ik de tijd van mijn leven. Ik houd zoveel van mezelf, van het leven, het is nauwelijks voor te stellen als er nog een tweede persoon bij zou komen van wie ik net zoveel zou houden als ik van mezelf en het leven houd. Na afloop voel ik me herboren en dat nog wel twee keer op dezelfde dag! De eerste keer een combinatie van fysiek en mentaal, daarna op zielsniveau. Wat kunnen truffels, en het leven, toch mooi zijn!
  2. Wie: Ik, 15e trip Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Buiten (natuur / meertje), Kamer (studentenhuis) 0. Ik had voorgesteld aan een goede vriend van mij om ook truffels te nemen en stelde vrijdag voor aangezien we dan allebei tijd hadden. Er was bij hem wel wat twijfel om het te doen en daardoor ook voor mij om met hem te trippen, maar alle twijfel verdween toen ik op de fiets stapte (ik had eerst nog een afspraak) en ik voelde dat het de perfecte dag was om te trippen. Het weer was goed en er hing iets in de lucht, dit zou de dag zijn. Na veel gedoe en bezwaren van mijn vriend had ik uiteindelijk maar besloten om het af te zeggen, trippen doe je als je het helemaal wilt, of in ieder geval niet met zoveel bezwaren in je hoofd zit. Maar goed, het weer was nog steeds mooi en ik had wel zin om een uitstapje naar de natuur te maken. De vorige trip was vrij kort geleden maar ik had nog 2 pakjes Tampanensis liggen die binnenkort over datum zullen zijn dus zou het zonde vinden om die weg te gooien. Dus waarom niet gewoon zelf truffels nemen, lekker een wandeling in de natuur te maken en kijken waar ik dan zin in heb? 1. Zo gezegd, zo gedaan. Althans, niet helemaal, want de truffels waren ontzettend ranzig. Dit waren waarschijnlijk de meest smerige truffels die ik ooit heb gegeten. Wat gek eigenlijk dat zoiets moois, heiligs en gezonds zo smerig kan zijn. Maar goed, natuurlijk zal het het allemaal waard zijn en ik ga naar buiten, lekker wandelen. Ik zie dat er een heel klein beetje sneeuw ligt op bepaalde plaatsen en buig mij hierover. Wat mooi, jammer dat ik gemist heb dat het gesneeuwd heeft. Of zou iemand dit hier gewoon neergelegd hebben? Nee, dat zou absurd zijn... Maar goed ik loop door, alles is nog vrij normaal. Ik ga weer naar een mooi plekje waar ik al trippend deze zomer geweest ben, eens zien hoe het er in de winter uitziet. Ik steek een straat over, ga een bos in, ja dit is toch wel heel mooi. Eenmaal aangekomen bij het meertje ben ik een beetje teleurgesteld: door de kale bomen zie je de bebouwde kom niet heel ver hiervandaan. Behalve het gebrek aan privacy, is dit ook een verstoring van de natuur. Maar goed, ik ga bij een boom zitten en kijk uit over het meertje. Erg mooi allemaal, het water, de takken, de planten. Mijn schoenen zijn helemaal smerig, haha, het is net alsof ik weer kind ben en een hele dag buiten heb gespeeld. Het meertje en de mooie bomen met vertakkingen. Wat wel weer een voordeel van de winter is. 2. Ik zit een beetje voor me uit te staren en voel me erg kalm. Niet extreem goddelijk sereen zoals ik een keer in een eerdere trip heb meegemaakt, maar gewoon compleet ontspannen. Ja dit voelt goed, zeker na zo'n drukke week. Dit moet ik vaker doen, hier hoef ik niet eens voor te trippen. Tot nu toe is de trip heel subtiel en ik denk na op die karakteristieke manier dat truffels je aan het denken zetten. Ik wil graag van de stilte genieten, maar er is constant verkeer, geluiden van de beschaving. Ugh, wat een zonde dat ze maar zo'n minuscuul natuurgebiedje aan de rand van de bebouwde kom hebben behouden. Waarom moet de mens zoveel ruimte innemen? Is al dat verkeer echt nodig? Stel je voor hoe het zou zijn: stilte. Stilte overal. Echte, complete stilte, op het ritsen van bladeren in de wind of het verre gefluit van een vogeltje na dan. Zelfs in mijn kamer is het nooit helemaal stil. Hoe mooi en intens zou het zijn als we nog puur als dier zouden leven, er geen beschaving zou zijn. Oneindige stukken natuur, en daar sta je dan, in volledige stilte en harmonie. De kans om andere wezens tegen te komen, hoe spannend zou dat zijn?! Een hert die je voor de eerste keer ziet, of een andere mens die je tegenkomt. De gedachte aan gewelddadige overvallen of berovingen komen niet bij me op, ik ben ten slotte onder invloed van de truffels en stel mij alleen verwondering voor, nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar de ander, naar mezelf, naar het mysterie van het leven. En 's nachts, de sterrenhemel, zoals deze vanaf de aarde te zien hoort te zijn, bezaaid met lichtpuntjes. Sprookjes 3. Ik zie luchtbelletjes in het water, ook hier is leven. De naakte takken lijken heen-en-weer te gaan, waarschijnlijk het eerste visuele effect van de truffels dat ik echt merk. Ik denk na over hoe het geweest was als die vriend van mij hier met mij zou zijn en voor de eerste keer truffels zou nemen. Zou het nog steeds zo vredevol en rustig zijn? Echt praten doe je hier niet. Maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is en dit is hoe het moet gaan. Na een tijdje besluit ik om op te staan en weer terug te gaan. De groene kleur van het gras is subtiel veranderd zie ik, intenser en mooier geworden. De bomen in het landschap zorgen ervoor dat het lijkt alsof ik in een sprookjesbos ben. Zijn sprookjes het gevolg van inname van paddenstoelen? Hoe anders heeft de mens dit bedacht? Wat een toeval zou het zijn als de mens zoiets bedenkt en dat er iets op de wereld is die het werkelijkheid maakt. Ergens voelt het alsof een onschuldig gedeelte van mijn jeugd nu vernietigd is en alsof de mensheid zichzelf bewust dom houdt door dit aspect te verzwijgen. Maar dan bedenk ik me dat truffels de onschuld zelve zijn en ben ik blij dat ik eindelijk de waarheid ken. 4. Ik loop weer terug en bedenk me dat ik een mp3-speler in mijn jaszak heb. Oeh, daar heb ik wel zin in! Ik stop de dopjes in mijn oren en zoek een leuk nummer uit. Heerlijk! Het voelt altijd zo raar, je wordt je altijd erg bewust van de geluidstrillingen die je oor binnenkomen en de dopjes die zo tegen je aandrukken. Ik bedenk me dat een van de mooie dingen van truffels is dat je niet echt de behoefte voelt aan méér, dat je niet actief bezig bent met denken over hoe je het moment beter kunt maken, wat er nog ontbreekt, er is geen hebzucht. Muziek is niet nodig om het leven mooier te maken, het is gewoon een mooie extra waar ik nu toevallig aan dacht. De muziek is zeer aangenaam en ik loop langzaam terug naar huis. Eerst doorkruis ik weer een stukje bos, dit is zó cool! Het is alsof ik door een jungle loop en alles in POV zie. Ik sta hier even bij stil want dit is te fantastisch. Ik maak een foto maar zie op mijn mobiel al dat de foto helemaal niet bijzonder is. Jammer voor je mobiel, dat je zulke schoonheid niet kunt zien en vastleggen. Uiteindelijk loop ik dan toch echt terug en kom nog een vrouw op een fiets tegen. Ik zie haar vanaf de verte aankomen en plots word ik een beetje nerveus, wat als dit mijn toekomstige droomvrouw is? Als ze dichterbij komt zie ik dat ze veel te oud voor me is en bedenk me dat dit wel een hele dwaze gedachte was. Ik kom nog wat wandelaars tegen die me enigszins raar aan lijken te kijken en het voelt alsof ik in een film ben, met deze muziek op de achtergrond. Ik denk na over hoe het zou zijn die persoon te zijn die ik tegen kom, dat wandelende meisje of die man op die fiets. Hoe zou hun leven er uit zien? Een stuk verder op loop ik langs een kanaal en ik zie wolken en vogels vliegen links van mij. Wat een fantastisch gezicht is dit, deze situatie is zo vreemd maar prachtig! Dan bedenk ik me dat het waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is en loop door, toch nog genietend van de omgeving. Het groene gras, de naakte takken en het pad door het stukje bos. 5. Eenmaal thuis plof ik neer in de stoel en zet muziek op de speaker op. Ik voel alle vermoeidheid uit mij stromen door te zitten en tegen de leuning te liggen. Wat een heerlijk, bijzonder en aangenaam gevoel is dit! Tot nu toe heb ik nauwelijks nog iets echt geks meegemaakt, althans, voor trip-standaarden, en ik bedenk me dat ik eigenlijk nauwelijks aan het trippen ben maar dat ik het leven gewoon intenser en bewuster beleef. Wat natuurlijk ook hartstikke mooi is. Eigenlijk is alles wat ik vandaag tot nu toe gedaan heb ook gewoon nuchter mogelijk. En eigenlijk, leef ik al op die manier. Ik trip best vaak en het verschil tussen trippen en mijn nuchtere bestaan wordt steeds kleiner, één continu geheel. Één vloeiende beweging van het leven. Goed, waar heb ik zin in? Ik ben net niet nuchter genoeg om zinvol te gamen of aan mijn studie te werken. Ja er is toch nog steeds wel een verschil. Hmm laat ik maar even liggen en ik sluit mijn ogen. Ik krijg milde closed eyes visuals. Mild in de zin dat ik het niet helemaal 3D voor me zie, eerder vaag en 2D, maar ze zijn er wel. Het verschil tussen Atlantis en Tampanensis is in dit opzicht wel echt aanwezig. Ik bevind me in een soort van halfdroom en half wakkere staat en ben half aan het dromen en half aan het nadenken. Ik vraag me dingen af als waarom een glimlach de mond omhoog krult en waarom niet andersom? Boven is beter, beneden is minder. Heeft dit inherent iets met het universum te maken? Is het toeval dat de hemel vaak als boven wordt afgebeeld en de hel als onder? Vliegend omhoog of vallend naar beneden. Ja ik zie wel een connectie. Maar bedenk me dan tegelijkertijd dat ik waarschijnlijk over onzin aan het nadenken ben. 6. Behalve wat ongewone en mogelijk onzinnige gedachten denk ik ook na over dingen uit mijn eigen leven. Waarom ik eigenlijk geen vriendin heb en zo zijn er nog wat dingen. En ik merkte dat ik mij misschien een heel klein beetje melancholisch voelde. Niet echt bepaald verdrietig of onaangenaam, maar een hele lichte waas van het niet helemaal begrijpen. Ik weet dat ik makkelijk aan iets anders kan denken, maar het stoort me niet dus ik ga door. Ach, het geeft niets en ik maak me druk om niets, als ik me überhaupt al druk maak. Hoe leuk het ook zou zijn om dit alles, het leven, te delen met iemand van wie je echt houdt (in romantische zin) en verbonden bent, het leven alleen is ook al geweldig en bijzonder. Ik houd van mezelf, is dat niet genoeg? Hmm laat ik maar koken. Slechts 2 of 3 uur zijn voorbij gegaan sinds het begin van de trip, maar koken zou me toch wel moeten lukken? Ik ben toch niet echt sterk aan het trippen. Dit blijkt iets lastiger dan gedacht, niet motorisch maar in de manier en volgorde waarop de handelingen verricht moeten worden. Uiteindelijk lukt het en heb ik een vol bord met avondeten voor mezelf bereidt. Ik zit weer op mijn stoel en geniet met volle teugen. Dit moet ik vaker doen denk ik, dit is heerlijk tijdens het trippen! Ik open mijn mobiel en zie wat berichten. Ik voel zoveel liefde voor iedereen. 7. De trip zwakt af en wat ik er aan over houdt is een prettige, tevreden en relaxte gemoedstoestand en een klein beetje zere ogen. Hoewel truffels volgens mij compleet onschadelijk zijn, vraag ik me af of het misschien toch slecht voor je ogen is? Maar dan bedenk ik me dat mijn zicht niet minder is geworden sinds ik met truffels begonnen ben en ik heb redelijk vaak getript sindsdien. Blind zul je er sowieso niet van worden. If anything, zie ik alles nu juist veel mooier. Dus ik wuif deze mogelijke zorgen weg. Het was een heerlijke trip en eigenlijk voelde het dus meer aan als een intensivering van bewust leven, dan als een trip. Eigenlijk precies wat ik voor vandaag wilde, op deze mooie dag.
  3. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 12 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Er waren 19 dagen verstreken na mijn laatste trip, de langste tussenpoos sinds ik begonnen ben met truffels. Oorspronkelijk was het plan om met een vriend te trippen die dit nog nooit gedaan had, maar uiteindelijk besloot hij dat hij er toch nog niet klaar voor was en het een te heftige stap vond. Geen probleem, dan een dag later zelf maar weer trippen. Ik had al wel de Philosopher's Stone in huis gehaald en was wel weer benieuwd hoe het zijn om hier op te trippen na zo vaak sterkere varianten genomen te hebben, tijd om terug te gaan naar waar het voor mij allemaal begon! 0. 5 uur niet meer gegeten en smullen maar! Ik had natuurvideo's opstaan in combinatie met muziek van Tycho. Heerlijk rustgevend. Op een gegeven moment was het thema van de video's ijs/onderwater leven en ik zag een paar agressief uitziende zeeleeuwen. Tijd voor een andere video en andere muziek. Ik voelde heel subtiele veranderingen, maar nog geen lichamelijke verandering. Ongeveer een uur was verstreken en ik had het idee dat ik in een heel lichte trip zat. Ik ging naar de wc, passeerde de gemeenschappelijke ruimte, zag daar ganggenoten en in het wc-hok merkte ik dat ik toch echt al wel aan het trippen was. Mooi zo, het werkt, al zag ik visueel nog niet echt heel anders. 1. Ik liep weer terug en ging in de stoel voor de tv zitten. Ik had een visualizer opstaan, maar nog steeds zag dit er vrij normaal uit. Ik sluit mijn ogen en zie een chaos van wilde elementen. Ik zie niet heel duidelijk voor me wat ik precies zie, maar ik merk dat het ontzettend lawaaierige beelden zijn, een soort van lichte witte lijnen die als een gek heen en weer bewegen in gekke bewegingen. Niet bepaald rustgevend maar ik vind het wel grappig, dat ik heerlijk ontspannen in mijn stoel zit en naar mooie muziek luister terwijl ik met gesloten ogen zo'n clusterfuck aan bizarre dingen zie. Vergelijk het met een kettingzaag die vlak voor je actief is, waarbij tegelijkertijd een timmerman aan het hameren is, een gillend kind op en neer rent en het flink onweert. Het is koud, ik heb me al warm gekleed maar ik duik met mijn lichaam ineen om het nog warmer te krijgen. Mijn hand omvat de onderkant van mijn dij en ik realiseer mij dat dit een lichaamsstuk is die zowel mannen als vrouwen hebben. Dit is bijzonder omdat ik dit normaal gesproken vooral met vrouwen associeer. Van die prachtige dijen... En toch bezit ook ik ze. Ik begin het te aaien en voel een kosmische verbondenheid, waarin mensen, man en vrouw, één zijn. 2. Ik heb zin om comfortabel te liggen, daar gaan we weer... Ik duik mijn bed in, lekker warmpjes onder de lakens. De muziek staat nog steeds op en ik sluit mijn ogen weer. Wat ik nu zie had ik niet verwacht omdat ik volgens mij niet eerder echte closed eyes visuals op Tampanensis gehad heb. Het is niet zo sterk visueel als bij Atlantis, maar ik zie wel dingen. Dit gaat even zo door en mijn lichaam lijkt op een gegeven moment verstijfd, in equilibrium, onafhankelijk van mijn geest. Ik ben nu weer in een ander niveau van bewustzijn, ik voel de vrede, zie de mooie vreemde vormen, voel dat mijn geest aan het wandelen is in een ander rijk. Ik voel fysiek waar dit in mijn lichaam zou moeten zijn als ik er op let; boven mijn kaken, maar onder mijn ogen en een stuk dieper mijn hoofd in, waarschijnlijk in het centrum van mijn hoofd. Een apart gevoel dat ik herken uit andere trips. In eerste instantie heb ik een hoop filosofische gedachtes. Tijdens dit hele proces vraag ik mij af waar deze vandaan komen. Bedenk ik deze dingen? Of worden deze gedachtes mij aangereikt door mijn hersenen, waarna ik vervolgens besluit wat ik er mee doe? Ik neig sterk naar dat laatste en voel mij beperkt in mijn vrijheid, blijkbaar ben ik dus afhankelijk van deze materiële substantie. Maar dan bedenk ik mij dat ik het overgrote deel van die gedachtes die ik heb (niet alleen nu, maar altijd) erg prettig en mooi vind, dus wat is dan eigenlijk het probleem? Ik heb zoveel geluk gehad dat ik ben wie ik ben, of beter gezegd: dat ik gehuisvest ben in dit lichaam die zo goed bij mij past. Qua uiterlijk, maar vooral ook qua innerlijk, want dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Ik ben precies wie ik wil zijn. Hoe fantastisch is dat?! En dankzij truffels kan ik precies doen wat ik wil doen, reizen naar alle dimensies die ik zou willen bezoeken, naar alle plekken op aarde of in het universum. Ook al is het alleen maar mentaal. Is alles uiteindelijk niet mentaal? Zonder bewustzijn op de plek zijn waar je wilt zijn heeft ook weinig zin... 3. Gedachtes schieten razendsnel voorbij maar er is één die voorbij flitst en die ik nader wil onderzoeken. Ik dacht na over of het allemaal wel goed gaat komen, ik ben momenteel vrij druk met mijn studie en zou de volgende dag eigenlijk een deel van een verslag af moeten hebben waar ik nog niet klaar mee was. Maar in een flits was er de uitspraak van mijn mind dat het sowieso allemaal goed gaat komen, want ik ben het toch? Wat ik ook doe, wat ik ook kies, ik creëer mijn eigen realiteit en die is altijd de juiste, omdat het mijn eigen realiteit is. Deze gedachte vuurde voorbij en ik ving alleen de glimp op maar, beneveld als ik was, realiseerde ik mij dat hier iets belangrijks in zat. Dus ik begon te graven in mijn geheugen. Wat zei mijn mind nou net? Alles wat ik doe is goed, omdat ik het doe en mijn eigen verhaal, mijn eigen lot creëer. Ik weet toch wat het beste is voor mijzelf, dus daar kies ik dan toch ook voor? Het kan alleen maar goed komen. Ik voelde de waarheid in die gedachte en begon te lachen, dit is fantastisch. Na nog een hoop aangenaam filosofisch gepeins begin ik weer volledig te focussen op deze hogere staat van bewustzijn. Ik zie een hoop, maar er is één beeld dat mij extra goed is bij gebleven. Ik zie een figuur, een mens, in het midden van mijn zicht en daaromheen een aantal groene, soort van verdikte, lijnen (dit is heel slecht verwoord, het valt mij wederom op dat onze taal veel te beperkt is als het aankomt op het beschrijven van psychedelische trips). Deze lijnen lijken haast vleugels en ze gaan op een neer, het is ontzettend vredig en ik zie het heel sterk voor me: vergelijkbaar als tijdens trips op Atlantis. Ik open mijn ogen en zie het plafond en de lamp die uitstaat (er straalt enkel licht vanaf de tv), dit is zo prachtig! Het lijkt één effen witte/grijsachtige kleur in plaats van dat ik alle oneffenheden zie. Het voelt zo bijzonder, dat ik hier lig te trippen in een of andere kamer die zo bij een exotisch hotel zou kunnen horen. En het plafond is zo mooi. Wat een wondere wereld leven we toch in waar dit gewoon mogelijk is. 4. Op een gegeven moment hoor ik een nummer dat ik niet ken. Ik heb een playlist opstaan met mijn all-time favoriete muziek en hier staat een nummer in dat ik niet ken? Dit vind ik ontzettend hilarisch en ik begin te lachen. Ik realiseer me ook dat dit eigenlijk nog leuker is tijdens het trippen: om muziek te luisteren die je nog niet kent. Maar ja hoe kun je van tevoren weten of je het dan leuk zult vinden? De muziek is in ieder geval prachtig, de hele tijd al. Zo af en toe moet ik naar de toilet en omdat ik dan de gang doorloop en ik weet dat ik anderen tegen zou kunnen komen bedenk ik mij hoe bizar die situatie zou zijn. Die anderen die gewoon hun dagelijks leven leiden en ik die net uit de meest vreemde dimensies van bewustzijn ontwaakt is. Ik keer weer terug en ik voel dat ik redelijk wat energie bezit. De muziek die nu opstaat vraagt er gewoon om op gedanst te worden en dit doe ik dan ook met volle overgave. In mijn eentje, op mijn kamer. Anderen zouden mij voor gek verklaren, maar ik heb de tijd van mijn leven. Ik reik met mijn handen naar het plafond, maak de gekste bewegingen... Dit voelt zó goed. Ik kijk in de spiegel en natuurlijk til ik mijn shirt op. Ik zie, net als tijdens mijn tweede trip op Philosopher's Stone een prachtig, perfect lichaam. Mijn hoofd ziet er niet uit, zoals zo vaak op truffels, maar ik weet dat dat de truffels zijn. Wat is het toch mooi om mens te zijn. Ik ben trots op mijzelf dat ik mijn lichaam zo goed onderhoud door goed te eten en veel te bewegen. 5. Aan het begin van de trip heb ik ananas gegeten en later ook mango. Zoals gewoonlijk heb ik ook een hoop suikerrijk ongezond voedsel, snoep, chocolade. Maar deze trip had ik daar helemaal geen behoefte aan. Het fruit smaakte zó goed... Waarom heb ik die andere zooi eigenlijk gehaald? Ik heb het niet meer nodig, misschien moet ik alleen nog maar natuurlijk voedsel eten. Ik weet dat het mij zou lukken, maar dan vraag ik mij af of dat wel gezond is. In ieder geval besluit ik om voortaan niet al die ongezonde meuk in huis te halen en weer gezonder te eten, juist tijdens trips. Na zo'n 2 uur sinds de start van de trip was ik naar de gemeenschappelijke ruimte gelopen en wilde ik de oven aanzetten voor mijn avondeten, maar toen besloot ik dat dit misschien toch niet zo'n goed idee was omdat ik waarschijnlijk op het hoogtepunt van mijn trip zat. De trip leek niet sterk, maar het was er toch zeer zeker. Ongeveer vier uur na de start van de trip besloot ik mijn mobiel weer met internet te laten verbinden want ik dacht dat dit wel weer kon. Maar ik merkte dat ik toch nog behoorlijk onder invloed was. Dit was op zich niet zo'n probleem, maar het geeft wel aan dat ik de trip een beetje onderschat heb. Uiteindelijk vond ik het wel mooi geweest en besloot ik te gaan slapen, de trip was eigenlijk nog steeds bezig, de muziek bleef ontzettend prachtig en dus besloot ik dit aan te laten staan. De liefdevolle gevoelens en mooie lieve mindset die ik had bleven ook heel sterk aanwezig. Ongeveer 8 uur na inname besloot ik de muziek uit te zetten en echt te slapen. Het was voor mij een erg mooie trip en ik was verbaasd dat het uiteindelijk zoveel op mijn trips op Atlantis leek. Atlantis is visueel sterker, maar verder leek er niet een heel groot verschil te zijn. Bovendien heb ik besloten dat truffels zo'n belangrijk en mooi onderdeel van mijn leven zijn gaan vormen dat ik nog meer mensen in mijn naaste omgeving hiervan op de hoogte wil stellen, vooral ook mijn ouders.
  4. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 11 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Natuurpark en kamer (studentenhuis) Mijn tentamens zaten er op en precies een week na de mooie vorige ervaring besloot ik weer te trippen. Ik doe het nogal vaak, ik weet het, maarja ik zie eigenlijk geen reden om dit niet te doen. De laatste tijd speelde zich steeds binnen af, nu wilde ik weer een keer naar buiten. Ik had de hele dag vrij dus besloot om naar een natuurpark in de buurt te gaan (dezelfde waar ik mijn eerste bad trip meegemaakt heb) en daar de hele trip uit te zitten, hoe mooi zou dat zijn? Ongeveer 3,5 uur niets meer gegeten en toen vond ik een mooi rustig plekje waar ik de truffels at. 0. De plek waar ik was had een mooi uitzicht, het is herfst en de kleuren zijn allemaal erg mooi, maar toch had ik het idee dat de bomen allemaal een beetje dood en grauw waren. De heide was ook niet in bloei. Op de foto's is dit totaal niet te zien, maar zoals ik hier nog nuchter om mij heen keek zag ik nog niet echt die prachtige intense kleuren die op de foto's veel beter aanwezig lijken. Ik lag relaxed tegen een stevige tak aan en wachtte geduldig tot de truffels toe zouden slaan. Normaal gesproken heb ik muziek aanstaan tijdens deze fase van de trip maar nu niet, nu kwam ik gewoon compleet tot rust en genoot van de geluiden van de natuur om mij heen. Ik keek naar het prachtig rustig stromende water dat alleen in beweging leek als de wind zachtaardig waaide. Zijn dit de truffels of ben ik gewoon zo kalm dat ik deze rust waarneem? Vervormen de bomen al? Ja. Nee toch niet. Na een tijdje zag ik een enkele vogel vliegen, de tijd leek heel langzaam te gaan en ik begon mij in te leven in hoe deze vogel zich op dit moment zou voelen, zo vliegend door de lucht, de wind tegen zijn lichaam, alleen, waarschijnlijk met een bepaalde bestemming in gedachten. Volgens mij is de trip begonnen... Mijn uitzicht 1. Ik hoor een kinderstem van ver weg, mijn zintuigen zijn verscherpt, het geluid straalt rust en vrede uit. Ik kijk omhoog naar de takken boven mij en ze lijken zich heel vredig te verstrengelen. Het is zo mooi maar ik wordt afgeleid door het feit dat ik moet plassen en ik bewater een boom die dichtbij staat. Ik ga weer terug naar waar ik lag en ik zou het prachtige schouwspel dat ik net zag graag weer hervatten. Ik merk dat ik het koud heb, zelfs met jas en handschoenen aan. Hiervoor was alles prima, net als de vorige trip buiten heb ik nu erg last van vlagen van koude die mij treffen. Ik besluit mijn koptelefoon op te doen en muziek te luisteren. Ik ben in de weer met mijn mp3-speler en zoek een leuk nummer. Als ik opkijk is alles veranderd. Het enigszins dode landschap van hiervoor is er niet meer, ingewisseld voor Wonderland: de herfst editie. Vol verbazing sluit ik mijn ogen en doe ze weer open om te kijken of ik het wel echt goed zie en inderdaad, de prachtige intense kleuren blijven, er is geen terugkeer meer. De muziek slaat toe en ik voel mij geweldig: onoverwinnelijk. Dit is zo episch, dit prachtige onwerkelijke landschap die ik hier voor mij zie in combinatie met deze muziek die ik hoor. Het uitzicht dat ik had terwijl deze muziek speelde 2. Het hele nummer sta ik als een idioot met een gigantische grijns op mijn gezicht voor mij uit te staren, compleet in verbazing voor wat mij overkomt. Ik kan eigenlijk niet geloven dat dit het echte leven is. Als het nummer ten einde loopt heb ik weer tijd om na te denken en ik vraag me af waarom truffel-producenten geen reclames maken, bijv. op televisie. Hoe makkelijk wil je het hebben, je filmt prachtige natuur, geeft er de mooiste kleuren aan in een computerprogramma, voegt mooie CGI toe om een prachtig wonderlandschap te creëren en laat dit in de commercial zien en informeert mensen dat zij zulk moois met hun eigen ogen zullen zien na het eten van een paar brokjes truffels. Ik weet dat er een hele hoop andere effecten aan verbonden zitten en dat zeker niet ieder mens er goed op zal reageren en besef mij heel goed dat het in onze soms nogal bekrompen samenleving nooit zou werken en meer schade dan goed zou doen. Het zou niet lang duren voor er misbruik gemaakt zou worden van deze natuurlijke schoonheid en een verbod zal niet ver weg zijn. Misschien is het maar beter dat het in de schaduwen blijft verkeren en alleen bij een selecte groep mensen bekend is. Toch vind ik het jammer dat het zo moet zijn en vind het zo zonde dat zoveel mensen in de vooronderstelling zullen leven en sterven dat zoiets moois alleen maar fantasie is en nooit werkelijkheid kan worden. Ik raakte er van overtuigd dat ik al mijn vrienden zou moeten wijzen op het bestaan hiervan en de mogelijkheden (uiteraard ook de mogelijke risico's). Het zou zo'n zonde zijn als iemand dit nooit zou meemaken... 3. Naast de prachtige kleurtjes merk ik ook weer heel erg een verandering in mijn manier van waarnemen en mijn manier van denken. Ik kom weer veel dichterbij het bestaan zelf en verwonder mij weer over zoveel dingen. Het enige dat roet in het eten gooit zijn de vlagen van koude die ik blijf hebben. Dit had ik de vorige keer buiten ook al (maar niet de eerste keer in de zomer), het leidt mij dermate af dat ik toch maar besluit naar huis te lopen. Maar voordat ik dat doe zie ik een heel mooi stuk natuur in de verte waar ik heen loop. Ik kijk uit over een prachtige plas, dezelfde plek waar ik tijdens mijn bad trip over uitkeek. Het is zo mooi, op de koude na is de herfst een mooie tijd om buiten in de natuur te trippen! Ik sta hier een hele tijd voor me uit te staren en na te denken, voorbijgangers kijken mij een beetje vreemd aan maar het maakt mij niet uit. Uiteindelijk ga ik dan toch naar huis, echt ideaal vind ik het niet want het is weer een eindje lopen en verkeer blijft gevaarlijk. Toch ben ik tevreden: ik voel mij een stuk beter op mijn gemak dan de vorige keer toen ik dezelfde route af moest leggen. De lichtjes zijn allemaal erg mooi zoals iedereen die ooit op (Atlantis-)truffels getript heeft waarschijnlijk al wel ervaren heeft. 4. Eenmaal thuis aangekomen zijn er waarschijnlijk zo'n 3 uur verstreken sinds de start van de trip. Ik voel dat de trip aan het afzwakken is en echte closed eyes visuals heb ik niet meer. Maar ik ben nog wel aan het trippen, zet mijn favoriete muziekplaylist op en laat me meevoeren... Ik lig weer languit op bed en luister simpelweg naar de prachtige muziek. Ik hoor 'Fibreglasses' van Chicane maar herken het nummer niet (ben niet zo best met muzieknamen). De geluiden zijn zo mooi, zo aangenaam voor mijn oren, voor mijn ziel. Ik denk na over de mastermind die dit in elkaar heeft geknutseld. Hoe graag zou ik zelf zo'n tovenaar met geluiden willen zijn. Ik vraag mij af wie dit gemaakt kan hebben en richting het einde van het nummer besluit ik mijn ogen te openen en te kijken wie het is. Dan ben ik diep onder de indruk, het is een nummer die ik pas onlangs heb ontdekt en hoewel ik er toen al van genoot heb ik het nog nooit zo ervaren als ik zojuist heb ervaren. Er is dit jaar zoveel moois in mijn leven gebeurt, maar truffels zijn nog wel de mooiste ontdekking van allemaal. Wauw. 5. De gedachtes blijven stromen en ik bedenk wat ik straks na het trippen wil doen. Eten koken en misschien mijn familie weer eens opzoeken, ik heb ten slotte een aantal dagen vrij. Ik denk hier over na en wat het allemaal betekent en zie dan voor mij hoe ik geboren word, een baby, een kleine Voyager, in de armen van mijn moeder die net leven geschonken heeft aan mij. Ik zie mijn ouders vol trots en verwondering kijken naar wat zij net de wereld in hebben gebracht. Ik voel de liefde en de schoonheid die met dit moment gepaard gaat en ja, nu lukt het me wel: tranen beginnen te rollen over mijn gezicht. Wanneer was de laatste keer dat ik echt gehuild heb? Erg lang geleden, en nu gebeurt het weer, niet van verdriet maar puur vanwege de schoonheid van het leven. Wat is het allemaal toch mooi. 6. De trip is grotendeels voorbij en ik kook in alle rust eten, ik voel me zo ontspannen. Het eten ziet er prachtig uit en ik bewonder mijn eigen kookkunsten en hoe ver ik gekomen ben. Met koken, maar ook met leven. Ik weet nog goed het moment dat ik voor het eerst deze studentengang binnenliep, als bang, verlegen jongetje zonder een duidelijk doel voor ogen. Daar is nu nog maar heel weinig van over. Tijdens het afwassen komt een ander ganggenootje binnen, we praten wat en ik merk dat de truffels nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Zij lijkt het niet echt door te hebben maar ikzelf wel en vind het wel grappig. De hele situatie voelt zo bizar. Maar het gaat goed en na afloop pak ik de trein richting het ouderlijk huis. Concluderend was het weer een mooie trip, elke keer is weer zo anders. Toch wil ik iets langer wachten tot mijn volgende trip. Aan het einde van de trip deden mijn ogen weer pijn, ik denk niet dat het veel kwaad kan maar denk dat het beter is ze even iets rust te gunnen in plaats van dit wekelijkse/tweewekelijkse tempo van de laatste tijd aan te blijven houden. Ik zou graag nog een laatste gedachte delen van twee dagen na de trip. Ik reed, alleen, over de snelweg en bedacht mij hoe bijzonder dat was. Dat ik vroeger als kind vrij vaak hetzelfde stuk over de snelweg gereden had maar dan natuurlijk altijd als passagier en dat ik nooit echt gedacht had dat ik ooit zelf auto zou rijden. En nu zat ik hier, over ditzelfde stuk snelweg. Ik ben ouder geworden, zelf een 'grote mens' geworden. En wie weet waar ik over 10 jaar ben, welke dingen ik dan allemaal doe... Wat is het leven toch bijzonder, en wat een geschenk dat wij dit zo lang mee mogen maken. Men zegt vaak dat het leven kort is maar als je er bij stilstaat gebeurt er zoveel en is het vrij lang. En zelfs als het abrupt beëindigd zou worden, dan is er nog altijd de uitgestrekte oneindigheid van het universum, de onsterfelijke dimensie die nooit verloren zal gaan...
  5. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 10 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Na de nogal vreemde maar niet super prettige ervaring met Hollandia vond ik het wel weer tijd om eens echt psychedelisch te trippen met Atlantis. De laatste tijd tripte ik wekelijks en had ik besloten om het even allemaal te laten berusten en drie weken tussentijd te nemen. Uiteindelijk werd het twee weken, verhalen op dit forum brachten mij teveel in de verleiding om weer eens lekker te zweven naar andere dimensies. Ik slaap de laatste tijd pas laat en was die dag vroeg opgestaan en had tot laat gewerkt, wat dat betreft was het misschien niet ideaal. Maar aan de andere kant zou ik de dag erna pas laat eruit hoeven en voelde ik mij goed en ontspannen. 5 tot 6 uur van tevoren niets meer gegeten, tijd om te smullen van de truffels! 0. Tot mijn verbazing vond ik het nog best lekker! Dat heb ik niet vaak, maar het sloeg al snel om, de nasmaak blijft smerig. Glaasje water erbij en alles is prima. Ik was bezig met het spelen van de videogame Skyrim, een lekker relaxed single-player role-playing spel. Ik heb al wel eens eerder gegamed terwijl ik wachtte voor de truffels inkickte en dit kan ik iedereen aanraden! Het is heel bijzonder hoe je opeens anders denkt en een andere speelstijl krijgt. De vorige keer (met Far Cry 3) nam ik lang de tijd om eens goed om mij heen te kijken en te genieten van het prachtige uitzicht over het exotische eiland, nuchter doe ik dat ook wel maar zeker niet op dezelfde manier. Maar goed, nu was ik met Skyrim bezig en ongeveer een half uur na inname merkte ik opeens dat ik veel avontuurlijker begon te denken, zoals mijn innerlijke kind dat zou doen. Ik zag bijvoorbeeld een schatkist en dacht 'Wow vet, een schatkist! Nu ben ik net een piraat.' Normaal gesproken zie je die zoveel dat ik er totaal geen aandacht aan besteed behalve dat ik de spullen eruit haal. Ik kwam de grot uit en zag een prachtig meer. Ik was op ontdekkingstocht en ging planten plukken. Het was nacht en het licht van de sterren en de maan waren erg mooi. Ik zag een prachtige plant (Nirnroot) en voelde mij voldaan dat ik deze zeldzame plant ontdekt had. Even later was ik weer ergens anders en zag ik een draak die een reus aan het aanvallen was. Ik pakte mijn pijl-en-boog en jaagde op de draak. Opeens merk ik dat de reus mij de lucht in wil slaan en ik vlucht voor hem. Dan bedenk ik mij hoe bizar de situatie is: als een vriend mij op zou bellen en mij zou vragen wat ik aan het doen ben zou ik moeten zeggen: 'ik ben aan het jagen op een draak maar er zit een reus en een mammoet achter mij aan.' Door de truffels is het net of ik er echt bij ben, alsof ik dit allemaal echt meemaak. Daarom geniet ik ook zo erg van bepaalde video's op YouTube kijken tijdens het trippen, het voelt alsof je zelf op avontuur bent en prachtige ervaringen opdoet. Niet mijn eigen screenshots, maar geeft een goede sfeer-impressie van wat ik meemaakte op Skyrim. 1. Genoeg gegamed voor vandaag, tijd voor iets anders. Ik had al muziek opstaan, op een willekeurige playlist. Ik had eigenlijk wel honger, ik ging op mijn bed zitten en at een krentenbol. En nog een, erg lekker, bijzonder hoe intens je eten proeft tijdens het trippen. Daarna verrukkelijke mango gegeten, mijn maag was weer gevuld. Ik keek in de spiegel en deed de capuchon van mijn vest over mijn hoofd. Ik herkende mijzelf nog nauwelijks: ik zag er zo anders uit. Langer, volwassener en knapper dan normaal. Als ik de capuchon afdeed zag ik er weer zo eng uit zoals ik er altijd uitzie onder invloed van Atlantis. Ik trek een aantal gekke gezichten en vind het grappig hoe ontzettend anders ik er telkens uitzie, als een compleet ander persoon. Ik druk met mijn handen mijn wallen en wangen naar beneden en ik ben opeens zo ontzettend lelijk haha. 2. Ik voel de behoefte om lekker languit op bed te liggen en simpelweg van de muziek te genieten. Ik sluit mijn ogen en daar gaan we weer, prachtige psychedelische vormen, bijzondere closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik zie een soort fractal met allemaal kleine buddha's: een soort van buddhabrot maar dan niet alleen de vorm maar echt de buddha, inclusief gezicht, erg klein en zich overal herhalend in geometrische psychedelische vormen. Een tijdje terug had ik wat informatie over fractals opgezocht en las daar kort iets over de buddhabrot, ervaar ik dit nu echt of ervaar ik dit omdat ik dit laatst gezien heb en is dit slechts een projectie van mijn hersenen? Ik open instinctief mijn ogen want ik weet het niet. Ik doe ze weer dicht en zie andere patronen. Het voelt alsof ik heel lang ben en het contact met mijn voeten kwijt ben, of beter gezegd: ik voel mijn voeten wel maar niet mijn benen die het verbindingsstuk tussen voeten en lichaam vormen. Opnieuw open ik mijn ogen en beweeg ik mijn benen om te bevestigen dat ze nog levend zijn en tot mijn lichaam behoren. Fijn, ik sluit mijn ogen weer en zie nu een persoon lopen in een lijn, in een soort van kamer richting een deur. Dit beeld is verviervoudigt, het is symmetrisch en ik zie het links, rechts, boven en onder. 'Wie zijn deze mensen?' denk ik bij mezelf en voel mij niet helemaal op mijn gemak, deze personen heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Ik zie een ander mens opeens, opnieuw gemixt met psychedelische patronen. De visuals gaan zo een tijdje door, de mensen verdwijnen en ik vind het heerlijk ontspannend. De muziek op de achtergrond maakt het extra mooi, de stiltes in de muziekstukken zelf, vlak voor een breakdown, zijn zo mooi en intens! Dit is een van de vele redenen waarom ik zo van trippen houd, en dit vind ik het aller-allermooiste! De prachtige psychedelic visuals gemixt met de mooiste muziek die ik mij kan voorstellen. Geen woorden voor, alleen de reinste, prachtigste intense vrede en gevoelens. Ik drijf helemaal weg naar hogere sferen, het scheelt niet veel of ik word weer meegenomen net als tijdens mijn mooiste trip tot nu toe. Dan bedenk ik mij of dit geen kwaad kan? Ik voel mij zo goed, zo vredig, maar wat als ik niet meer terugkeer en voorgoed mijn lichaam verlaat? Ik zou er op zich niet zoveel bezwaar tegen hebben, waar ik heen zou gaan zou de mooiste plek zijn die ik mij kan voorstellen, maar dan laat ik wel een hoop nabestaanden achter. Bovendien heb ik nog genoeg plannen met mijn leven. Ik bedenk mij dat ik van geen incidenten weet in de geschiedenis van de mensheid waarin iemand gestorven is tijdens het trippen simpelweg omdat ze uit hun lichaam zijn getreden. Maar goed, hoe goed is zoiets gedocumenteerd? Dit is te mooi om mee te stoppen, maar in plaats van mij volledig over te geven probeer ik na te denken over het leven, dan blijf ik in ieder geval bij bewustzijn. Dit lijkt enigszins op de buddha die ik oneindig vaak herhaald zag met mijn ogen dicht. 3. De filosofische gedachtes stromen in volle gang en onder de intense vrede die ik voel tijdens de ongelooflijke visuals en muziek kan ik heerlijk helder en objectief nadenken over het bestaan. Ik zie voor mij een soort van visioen van de mensheid, wij als soort, die door de geschiedenis heen zoveel bereikt heeft. Van jagers en verzamelaars naar ontwikkelaars van technologie. Van ons nederig begin naar de prachtige technologische apparaten die wij de ruimte insturen. Allemaal nieuwsgierig en vol verwondering voor het bestaan, ik zie voor mij hoe wij hier allemaal op onze eigen manier mee omgaan. Meerdere elementen uit mijn eerdere trips komen terug, de gedachte dat liefde alles aan elkaar bind en dat er geen problemen zijn. Het is maar net hoe je er mee omgaat. Het is zo ontzettend mooi, deze gedachtes, de visuals, de muziek, dit gevoel... Iedereen zou dit mee moeten maken, maar toch zijn er maar weinig mensen die dit in hun leven zullen ervaren. Simpelweg omdat ze er niet van afweten of afgeschrikt zijn van psychedelische middelen. Als zaken anders waren gelopen was ik misschien net zo geweest en had ik al het moois dat truffels mijn leven gebracht heeft nooit ervaren hebben. Dolgraag zou ik de populariteit ervan willen verspreiden en zoveel mogelijk mensen hiermee in aanraking laten komen, zodat zij op hun beurt weer in aanraking kunnen komen met hun ware zelf, het zelf dat naarmate men ouder wordt onderdrukt wordt door culturele conditionering en cynisme. Het avontuurlijke sterft in veel mensen na het kind-zijn. Tijdens een trip komt dit aspect (vaak) weer helemaal terug. Ik beschouw mijzelf zeker niet als iemand die altijd maar vasthoudt aan het verleden of nostalgisch is, helemaal niet zelfs. Maar toch geloof ik dat er iets verloren gaat in de overgang naar volwassenheid, een nieuwsgierigheid en interesse voor de wereld om ons heen. Het vermogen om te geloven dat alles mogelijk is, dat elke actie nog niet vastligt en elk mogelijk gevolg kan hebben. Het vermogen om plezier te hebben van de kleinste, schijnbaar betekenisloze dingen. Het is allemaal zo mooi, het bestaan, ik ben zo blij dat ik bijna niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik lach een aantal keer hardop tijdens al deze gedachtes, het is zó prachtig om te bestaan. Ik herken mijn lach niet als mijn eigen lach maar het voelt goed. Het voelt alsof het rechtstreeks uit mijn ziel komt. Dit is niet een lach omdat het grappig is of omdat ik pret heb, alhoewel dit allebei tevens het geval is. Ik lach omdat het bestaan zo prachtig is. 4. Het verwondert mij hoe helder ik kan nadenken, zo onbevooroordeeld, zo waarheidsgetrouw. Het is zo ongelooflijk simpel eigenlijk, maar het voelt echt alsof ik vanuit een heel andere laag, vanuit een heel ander perspectief naar dingen kijk. Een laag die niet te bereiken is terwijl ik nuchter ben, die dan compleet in mist gehuld is. Ik weet dat het waar is en ik zie hoe mensen zoveel om elkaar geven, van elkaar houden. Mensen zijn niet van nature kwaadwillend, dan is er absoluut iets verkeerd gegaan op een punt in hun leven. Een gebrek aan liefde of het niet kunnen accepteren hiervan. En toch is de liefde overal om ons heen, ook al zien we dit niet altijd in, wat het leven soms lastig maakt. Ik ben compleet overtuigd van wat ik nu allemaal bedenk, hoe kan ik ooit niet immens van het leven genieten? Alles is zo mooi, zelfs zonder muziek, zelfs zonder deze prachtige visuals. Wij als soort, de mens, zijn zo mooi. We bedoelen het goed, ook al is er zoveel verkeerd in de wereld, er wordt zoveel aandacht besteed aan economisch gewin, aan streling van het ego en zo weinig aan verlichting, vrede, persoonlijke ontwikkeling, ware liefde voor je naasten. Het is zo simpel, en toch is het voor zoveel mensen zo moeilijk... Het wordt ze moeilijk gemaakt door het systeem wat zoveel mankementen in zich heeft. Truffels (en ik neem aan andere psychedelische drugs) en met name de goede mindset die daar uit volgt (zowel tijdens als na de trip) zijn de verlossing, het geneesmiddel om het leven weer in haar schoonheid te herstellen. 5. Elk willekeurig object heeft zo'n ongekende schoonheid, er is zoveel mogelijk... Het is al laat, ik begon pas met trippen rond 21 uur en het is nu al bijna middernacht, maar ik heb nog de hele nacht voor mij. Ik hóef niet te slapen, wat is tijd eigenlijk? Tijd bestaat niet, tijd is er altijd, tijd is een menselijke label, een kunstmatige uitvinding om orde te scheppen. Maar in feite is er alleen maar het nu, het verleden, de toekomst. Waarom geniet ik niet meer van het leven? Ik merk dat ik mij voorheen altijd al snel verslagen opgeef, alsof ik het altijd te druk heb om aan de dingen toe te komen die ik graag zou willen doen. Alsof de dag al voorbij is voordat ik er aan begonnen ben. En ik realiseer mij dat dit complete onzin is. Ik doe toch de dingen die ik leuk vind? Ik lees toch? Sport? Geniet van de natuur? Kijk series, films? Speel games? Ga met vrienden om? Ik doe de dingen die ik leuk vind, maar sta er te weinig bij stil. Ik denk altijd dat ik te weinig daarvan doe, dat ik ieder ding hiervan nóg meer zou moeten/kunnen/willen doen. Niet allemaal elke dag, en niet de hele dag, maar toch wel iets de meeste dagen. En wat doe ik verder? Studeren? Werken? Als ik het echt stom zou vinden dan doe ik het toch niet? Ik doe het omdat ik het wíl. Ik doe het voor mijzelf, niet voor mijn docenten die het waarschijnlijk weinig zouden schelen, niet voor mijn werkgevers die mij zo zouden kunnen inwisselen voor iemand anders. Ik heb zelf de controle over wat ik doe met mijn leven. Ik besluit om de rest van de nacht, tot ik echt te moe word, gewoon te genieten van de dingen die ik leuk vind. En alle dagen daarna. 6. Ik lig nu al zo lang op bed en vind het tijd voor wat variatie. Ik kruip achter de computer en bezoek een forum over een muziekgenre waar ik erg fan van ben (trance). Armin van Buuren heeft een nieuw album en dit wordt besproken op het forum, ik lees iets over zijn eerste single uit 1993/94 met de titel 'Deep Inside the Mother'. Huh? Wat een aparte titel denk ik. Hier heb ik nog nooit van gehoord. Ik Google het en kom op een obscure Russische site uit waar een sample gepost is met als onderschrift dat het een ontzettend zeldzame plaat is. 'Is it real or is it fake?' vraagt de video. Ik weet het antwoord niet, maar wat ik hoor klinkt wel als iemand die voor het eerst een elektronisch muzieknummer produceert. Maar wauw, bepaalde stukken klinken zo goed, die geluiden zijn zo prachtig, zo diep! Ze reiken zo ver en ik krijg een beeld van de kosmos voor me, alsof ik gewichtloos door de ruimte zweef op de muziek. Wat een genie, ik stel mij voor hoe een jonge Armin met een software programma speelt en goedklinkende geluiden selecteert en aan elkaar plakt. Als het nummer af is zie ik voor mij hoe hij het vol trots met de rest van de mensheid deelt. Hoe ontzettend mooi denk ik, zo iemand die iets moois heeft ontdekt of gemaakt en dit met andere mensen deelt, die hier vervolgens weer van kunnen genieten. Muziekmakers hebben echt iets toegevoegd aan de mensheid denk ik, zij doen echt werk wat zoveel toevoegt aan het leven. Hoe mooi en leuk als andere mensen hier van kunnen genieten. En weer is het liefde die het aan elkaar verbindt. Liefde en een nieuwsgierigheid voor het mysterie dat het bestaan is. Van hetzelfde YouTube-kanaal kom ik op andere trance-klassiekers waar ik nog nooit van gehoord heb van de jaren 90 terecht en ik raak zo diep onder de indruk van alle pracht die ik hoor. Ik zie de tracklist van de mix en neem het vol bewondering in mij op: track- en artiestnamen die zoveel met de mysteries van het universum te maken hebben. Deze mensen hebben het begrepen denk ik en vol liefde iets ontzettend moois gecreëerd en vervolgens gedeeld met de mensheid. 7. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gevoeld om video's te kijken. Uiteindelijk doe ik dit nu alsnog en ook dit is weer mooi en bijzonder. De muziek is nog steeds prachtig maar visueel begint alles minder sterk te worden en keer ik langzaam terug naar de gewone wereld. Dit komt goed uit want ik begin ook wel moe te worden. Ik geniet nog even na in een prettige afterglow en besluit dan uiteindelijk om te gaan slapen. Ik heb een fantastische trip gehad, een trip precies zoals ik zou willen, met de ingrediënten wat trippen de mooiste ervaring ter wereld maakt voor mij. Het bevestigd voor mij dat Atlantis mijn favoriete truffel is, deze truffel heb ik nu 6 keer gebruikt en is eigenlijk consistent goed. Ik weet onderhand wat ik er zo'n beetje van kan verwachten, wat ik er wel en wat ik er niet mee moet doen. Graag zou ik mij weer een keer volledig mee laten nemen naar de hogere sferen, dat blijft nog steeds de mooiste ervaring uit mijn leven en hier ving ik er ook weer een glimp van op en maakte ik het kort mee. Ik voel mij echter veiliger als er iemand bij zou zijn en wil het ook weer niet te vaak doen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het ooit minder bijzonder zal vinden, maar om het écht speciaal te laten blijven lijkt het mij beter om dit niet elke trip te proberen maar voor speciale momenten of simpelweg 'once in a blue moon' te bewaren. Bedankt voor het lezen!
  6. bigbstrd

    Psychadelic/Ambient/Electronic

    Ik zag deze er nog niet tussen staan dus ik dacht ik maak er een post van. Dit zijn bands waar ik graag naar luister tijdens een truffel trip. http://www.youtube.com/watch?v=jQ0P9ls_ZcE Meestal Tycho of Tame Impala. Maar Shigeto, Shlohmo, Phantogram en verder nog veel electronic kan ook wel altijd. Iemand nog wat wat hier op lijkt?