Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'ontwikkelen'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

1 resultaat gevonden

  1. Solo trip 15 gram P. Tampanesis In gesloten kamer Dit is een tripreport van een hele tijd terug alweer. Mijn tweede trip, en ook de trip die mij enorm heeft geholpen alles weer op een rijtje te zetten. Die trip die, hoe melodramatisch het ook klinkt, mijn bestaan op deze aardkloot heeft gered en mij weer langzaamaan heeft geleerd te genieten van het leven. Als voorbereiding op een trip van 25+ gram Atlantis Truffels, wil ik dit in ieder geval gedeeld hebben. Alles hieronder is intens persoonlijk. Geen enkele trip is hetzelfde, geen enkel persoon reageert hetzelfde. Verwacht absoluut niet hetzelfde mee te (kunnen) maken. Alleen jij, jezelf en je relatie met de truffel/paddo maakt iets uit tijdens een trip. Laat jezelf gaan en schep voor jezelf geen enkele verwachting. Bouw je porties op over trips en zorg ervoor dat je geen plannen hebt de dag erop. Neem de tijd en ga er met een positieve, open hart en hoofd in. Psilocyne/Psilocybine in een meditatieve/solo-setting is voor mij een leermeester die geen genade toont en je zwaktes, onzekerheden in je gezicht duwt. En hoewel dat heftig klinkt (en dat is het ook), gebeurt dit alles met iets wat ik bijna zou willen beschrijven als tederheid. Je wordt, met een zachte hand, gedwongen om ernaar te kijken, de negativiteit in je leven in ieder vezel van je zijn te voelen. En toch... toch voelt alles OK. Niet goed, niet slecht. Gewoon tevreden en OK. Tijdens, en na zo'n trip is er een diep en intens begrip voor de relativiteit en absurditeit van het leven. De situatie, zolang ik niet opgeef, is altijd te redden. Natuurlijk, het verwerken van emotionele trauma zal maanden, zo niet jaren duren. Het op een rijtje krijgen van financien en academische voortgang zal zwaar werk worden en me intens ongemakkelijk en miserabel laten voelen. Het zal allemaal niet in een keer gaan, zelfs met hulp. Maar onder de streep, zullen er altijd dingen zijn die het waard zijn om naartoe te leven en ervan te genieten. Stel jezelf open en laat je gedachten de vrije loop. Verzamel de moed vanuit diep in je en laat het allemaal gaan. De setting had absoluut desastreus kunnen zijn. Ik was flink depressief. enigszins suïcidaal en had het allemaal even gehad. Dankzij een aantal meevallers in mijn toenmalige leventje en een advies/suggestie van iemand op IRC heb ik truffels weer een keer besteld. Dit keer niet als recreatief iets in lichte portie met mensen, maar als meditatief middel. Achteraf gezien was het van vitaal belang dat ik er enigszins in een tevreden moment er in stapte. Het lot lachte me gelukkig toe, en heb in die week die ik min of meer vrij genomen veel kunnen afkoelen en mezelf in een goede betere mindset kunnen werken. _______________________ Op de bewuste dag absoluut, helemaal niets gepland. Laat in de ochtend lekker uit bed gestapt en een net-wat-luxer brunch voor mijzelf gemaakt. Een lichte salade van babyspinazie, snoeptomaatjes, mozzarella en noten. Daarnaast wat afgebakken broodjes, Frans roerei en een pot thee. Lekker. Wat later in de middag wat fruit en een handje ribbelchips als lichte snack. Uiteraard voor de trip het avondeten overgeslagen, het was rond 9 uur denk ik toen ik de truffeltjes innam. Heeft ongeveer een halfuur geduurt voor het in begon te werken. Voor mij is het (bijna) altijd een neon- en glas- groene tint over de witte oppervlakken rond mijn omgeving die als eerste opkomen. Schimmen en figuren die langs de ooghoeken scheren kort daarna. Intussen een vertrouwde aanwezigheid, een bode van de reis die gemaakt zal gaan worden. Deze trip was vrij bijzonder, nog steeds niet sindsdien iets dergelijks intens meegekregen. De tamelijk harde bodyload/high wat mij woelend onder de dekens had. Iedere aanraking van het zijdezachte linnen een golf van pure extase brengend. Muziek die tot in het oneindige klonk. Magisch. Grappig genoeg was dit gelijk ook een van mijn minst visuele trips ooit. bijna niets closed eyed, en heel kort een moment waar de muur een massa fractals werd. Zó intens naar binnen gekeerd was deze trip, dat de aandacht en besef voor het visuele weg was. Terwijl mijn fysieke ik, in puur genot en extase als een gek lig te woelen en voelen onder de dekens, is mijn innerlijke, mijn ego, mijn psyche in steeds meer verwarde en overwelmde staat en loopt zichzelf aan flarden te scheuren op weg naar de piek van deze reis. Lachen, huilen, intense verdriet en blijdschap. Woede naar mijzelf, de wereld, en allesomvattende liefde. Emoties in alle soorten en kleuren. Zaken die ik al jaren verdrongen heb of vergeten ben, en zaken die ik bewust heb genegeerd. Momenten die mijn ego en persoonlijkheid hebben gevormd in de goede en kwade zin. Alles, alles kwam over mij heen. Het besef dat ik al jaren mensen, familie, over mij heen heb laten lopen, dat ik nooit een echte smaak en persoonlijkheid heb gevormd. Dat ik de kantjes ervanaf liep. Het veel meer kunnen dat ik nu laat zien, maar ook te hoge eisen stellen aan mijzelf en falen. Intens. Intensere emoties dan ik ooit heb gevoeld. Intenser een besef van bestaan gehad dan ik ooit heb gedaan. Intens een besef gehad dat de wereld mooi is. Dat alles goed zal komen. Dat ik nog jong ben, de tijd moet nemen. Dat laatste, och man, dat laatste. Een onbeschrijfelijk gevoel die mogelijk andere psychonauten met mij delen. Na het moment dat je alles beleefd. Alles hebt gevoelt. Diep, diep daarin en daarna. Het natuurlijk (voelend) besef van tevredenheid door psilocine. Heerlijk gewoon. Eenmaal de piek voorbij, was het langzaam tot bezinning komen. Mentaal compleet uitgeput, maar nog altijd in die heerlijke truffel comedown. Fysiek niet meer zwaar en lethargisch, en dus een wandeling gemaakt voor de frisse lucht. Alles buiten had een een prachtige kwaliteit aan zich. De kleuren die nét intenser lijken, de contrast tussen alles die flink omhooggeschroefd lijkt. De wind die zachtjes nog je huid streelt. Hyperbewust zijn van de vogels die al chirpen. Een nieuwe ochtend is alweer aangebroken. Tot slot, alle elektronica in mijn studentenkamer uitgedaan, wat salade gegeten, en de deur goed op slot gedaan. In bed gedoken en bijna 18 uur als een blok geslapen. _______________________ Het duurde maanden voor überhaupt weer zin had in een nieuwe trip. Het duurde nog veel langer dan dat voor ik het gevoel had deze trip emotioneel en mentaal verwerkt was. Extreem potente batch P. Tampanesis? Of besloot de truffel dat het de trip was die ik nodig had, en niet de trip die ik wou? Een vraag waarop ik de antwoord eerlijk gezegd niet voor hoef te weten. Ik ben nog steeds enigzins depressief, ik heb nog steeds momenten waar ik intens sociale angsten heb. Ben nog steeds niet 100% bij met mijn financien en academische zaken. MAAR, ik zit tenminste iets lekkerder in mijn vel en kan weer intens genieten van het leven. Uiteindelijk, al dat ik weten moet, is dat psylocine het beste met me voor heeft, het een hulpmiddel is. Alleen ik, mijzelf, kan uit het dal klimmen. De truffel en paddo helpen je alleen op te staan en je de juiste kant op te sturen.