Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'relaties'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

3 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, 25e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ik wilde weer de hogere sferen bezoeken, even weg van de zwaartekracht die het dagelijks leven en alle rompslomp die daar bij komt kijken non-stop op je uitoefent. Tijd om de vleugels weer uit te slaan en een paar uur te vliegen. Goed hongerig at ik de 15 gram Atlantis op, muziekje en visualizer aan en tijd om te chillen op de bank. De visualizer stelt me al tot rust, zo mooi zelfs nu ik nog niet trip… Dat mensen zoiets gemaakt hebben, prachtig (zelfs al is het gegenereerd door automatische algoritmes). Misselijkheid overvalt me, ik moet bijna kotsen maar ik houd het binnen, wetende dat het een goed teken is en dat de trip snel zal beginnen. Ik ga op bed liggen en sluit mijn ogen. Het was een flinke portie en ik was echt goed hongerig dus ik had al vrij sterke visuals verwacht maar zag ze nog niet echt. Ik hoopte op contact met aliens of andere wezens, maar in tegenstelling tot wat me regelmatig overkomt voelde het nu niet alsof mijn gezicht in een bepaalde vorm gedrukt wordt, bovendien voelde de kamer een beetje leeg (normaal gesproken op Atlantis voelt het vaak alsof er meerdere entiteiten aanwezig zijn). Nu voelde het alsof ik alleen was en de spirituele wezens ergens anders andere dingen te doen hadden. Nouja, de muziek klinkt wel goed en misschien komt het nog. Opkomst en liefde Visuals verschijnen subtiel en ik begin me goed te voelen. Euforisch is een sterk woord, maar in lichtere mate leek het daar op, wat mij extra blij maakte omdat ik dit gevoel al héél lang niet meer gevoeld had zelfs in mijn laatste 3 trips niet. Ik had het gevoel dat ik sinds ik een relatie terecht gekomen ben vrij 'numb' was, dat ik sindsdien fysiek nooit echt hele sterke gevoelens gevoeld heb (behalve bij aanraking, intimiteit en daarna, maar dat is weer een ander soort gevoel). Wat ik toen apart vond en mij deed afvragen of ik überhaupt wel verliefd was, omdat ik die opwinding en vlinders die daar meestal mee gepaard gaan niet echt voelde. Toch was ik dit wel want ik merkte het verder aan vrijwel alles. Misschien ben ik het gewoon ontgroeid dacht ik, en omdat het allemaal toch nog steeds heel fijn voelde maakte ik me verder geen zorgen. Nadat het uitging heb ik wel weer sterke (negatieve) fysieke gevoelens ervaren, maar zelfs dat was relatief kort (mentaal duurde het veel langer en ben ik er nog steeds niet van verlost). Hoe dan ook, het voelde weer goed om terug te zijn waar ik was toen ik met truffels begonnen ben, dit (licht) euforische gevoel ofwel de 'body high' die je vaak ervaart bij het opkomen van de trip. De muziek leidt de weg en ik stoor me als een nieuw nummer begint. Veel te druk, ik gooi het nummer uit de afspeellijst en spoel door naar een volgende. Dat is beter. Een ietwat droevig gestemd nummer verschijnt, maar het is tegelijkertijd erg mooi en laat mij lekker nadenken over veel dingen. De oneindigheid van het universum, waarom ik me eigenlijk zo druk maak over deze mislukte relatie als het universum zo mooi is. Ik zie mijn vader voor me en moest denken aan een mailtje die hij stuurde waarin hij voorstelde om in januari ergens heen te gaan. Ik zei dat het goed was als ik niet druk was met mijn studie en werd een beetje verdrietig dat ik altijd zo reageer bij hem, terwijl hij zoveel liefde geeft en heeft gegeven en gewoon graag iets leuks wil doen met zijn zoon. Ik vraag me af hoe willekeurig het is dat ik dit nu zo meemaak en probeer aan een ander persoon te denken. Ik zie mijn nu ex-vriendin voor me, zo mooi is ze en ik voel me verdrietig dat het niet verder kan, net als dat ik net mijn vader voor me zag die veel liefde voor mij voelt zie ik nu ook de liefde die ik voor mijn ex-vriendin heb. Dan vraag ik me af of er eigenlijk niet maar één soort liefde is en of het niet hetzelfde is, het lijkt best wel op elkaar namelijk. Dus ik bedenk me dat hoewel ik niet meer haar vriend kan zijn, we nog wel als vrienden verder kunnen en ik voel me opeens veel beter. Ik voel heel veel liefde voor haar om wie ze is, zo'n prachtig mooi iemand en het maakt opeens niet zoveel meer uit welke relatie ik tot haar heb, of ze nou een vriendin is of ik haar meer als zus zie, de liefde die ik nu ervaar verandert niet. Al mis ik wel dat ik haar nooit meer kan knuffelen en zoenen zoals we dat vroeger deden. Al deze liefde is heel mooi maar het heeft ook iets verdrietigs en ik probeer weer aan iets anders te denken. Ik zie allemaal mensen voor me, met allerlei verschillende achtergronden, dakloos, derde wereldland, vrijwilligers. Allemaal zijn ze op zoek naar liefde, niet romantische liefde maar de alles overkoepelende liefde die ik net ook ervoer. En ze geven het ook zelf en zijn daarin compleet zichzelf. Ook als de wereld wreed is of hun lot zwaar. Het zijn typische truffelgevoelens en gedachtes en ik hecht er veel waarde aan, maar meer dan normaal is mijn rationele geest nog aanwezig en ik bekijk het toch iets kritischer. Zo vraag ik me opnieuw af hoe willekeurig dit is, er is toch zeker ook slechtheid en egoïsme in de wereld? Echt goede liefdevolle mensen zijn eerder een uitzondering dan de regel, waarom zie ik dan alleen de liefde? Het is selectief, de truffels geven geen goed beeld van de werkelijkheid. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze me voorliegen. Ik baal een beetje dat ik mezelf niet compleet overgeef zoals ik dit in het begin van mijn truffeltrips deed, begin ik de illusie te doorbreken? Het maakt me in ieder geval niet gelukkiger, maar ik kan mezelf ook niet voorliegen. Desalniettemin was ik toch redelijk geëmotioneerd en als ik mijn ogen open deed merkte ik dat er traantjes mijn wangen over gerold zijn. Antwoorden Ik wil heel graag antwoorden, wat is het doel van het leven? Ik had er laatst nog een goed gesprek over met mijn ex-vriendin, dat ik door truffels geloof (of weet?) dat er zoveel meer is, dat het niet allemaal voor niets is geweest, dat er een doel geweest moet zijn ook als je het zelf niet doorhebt. Zij wilde zoiets ook graag geloven en ondanks dat ze net als ik heel sterk emotioneel is, dit alles extreem intens ervaart en zich er graag aan overgeeft, was ze te rationeel zei ze. Door het hele gedoe met haar en doordat mijn laatste paar trips nogal verwarrend waren was ik niet zo ontzettend overtuigd meer van mijn opvattingen. Dat er meer is dan we denken staat voor mij nog steeds vast, maar een doel, is die er wel? Omdat ik normaal gesproken altijd het idee had dat ik overal wel achter kon komen als ik aan het trippen was hoopte ik nu dan toch een definitief antwoord te krijgen, ik was er echt aan toe. Maar er kwam niks. Ik was alleen met mijn gedachten en had niemand om om raad te vragen. Geen aliens deze keer. Geen innerlijke alwetendheid. Ik had zo'n honger dat ik besloot om toch maar iets te eten. Terwijl ik mango at begon ik weer te denken aan de relatie die nu voorgoed over was. Ik werd steeds verdrietiger en de tranen begonnen steeds harder te stromen. In tegenstelling tot net met mijn ogen dicht waren de onderwerpen waar ik over nadacht meteen een stuk aardser en alledaagser. Ja ik ga haar en de mooie tijd die we gehad hebben heel erg missen. Ik had het eigenlijk allemaal al wel tot op zekere hoogte geaccepteerd, het was ook al meer dan een maand geleden inmiddels. Maar nu kwam het weer keihard terug, blijkbaar heb ik het toch nog niet helemaal goed verwerkt. Lekker dan, misschien had ik beter toch niet kunnen trippen… Dan speelt een leuk inspirerend nummer en ik zet de verdrietige gedachten van me af, zie het als een kans om hier sterker uit te komen. Het leven is vol mogelijkheden, je moet er alleen open voor staan. Hier was ik zo goed mee op weg voor ik aan deze relatie begon, als ik dat gewoon weer oppak is er niets aan de hand en gaat alles weer fantastisch worden. Ik kruip weer terug in bed, sluit opnieuw mijn ogen en denk na over een hele hoop dingen die ik nauwelijks meer kan herinneren. Ik ben een beetje verward vaak, schiet van de ene naar de andere emotie en gedachte en af en toe mompel ik wat en ik heb zelf niet eens door wat ik nou allemaal bazel. De gedachten gaan te snel voor mij om er nog echt iets zinnigs uit te krijgen. Het voelt chaotisch, maar niet gevaarlijk of alsof ik de controle helemaal verloren heb. Ik bedenk me dat ik helemaal geen zin meer heb om te leven, dat ik net zo goed dood kan gaan. Wat maakt het ook uit. Ik peins er nog een beetje over maar op een gegeven moment tik ik mezelf mentaal op de vingers en zeg, hé, het kan ook anders. Je kunt ook even blij zijn, alles niet zo serieus nemen. Meteen voel ik me beter, alsof er een last van me afvalt en ik bedenk me dat er nog zoveel paden voor mij zijn om te bewandelen en dat het zonde zou zijn om op te geven als er geen goede reden voor is. Het is allemaal meer gewoon een innerlijke gedachtegang en ik overweeg nooit serieus om een einde aan mijn leven te maken dus ik voel me niet in gevaar. Zoenend in de spiegel Als ik hier weer uit ontwaak en in de spiegel kijk zie ik een lelijk hoofd voor me en ik denk welk bestaansrecht heb ik eigenlijk nog? Als ik m'n shirt optil zie ik een prachtig atletisch lichaam en ik denk 'wow dat heb ik gedaan.' Ik heb het maximale gegeven, me op dit gebied maximaal verbeterd voor zover ik daar invloed over heb (en naar mijn eigen ideaalbeeld). Als mijn gezicht nou ook mooi was, maarja die is niet zo te vormen zoals je dat lichaam dat wel is… Jammer dat sterke contrast. Ik ga dichterbij staan en kijk mezelf goed aan. Misschien ben ik toch niet zo lelijk. Ik kijk mezelf diep in de ogen en ik zie verdriet, iemand die heel hard een knuffel, iemand die liefde nodig heeft. Ik begin mezelf te zoenen, tegen de spiegel, alsof ik in jaren niet gezoend heb en er al jaren naar verlang. Ik laat niet los en het voelt fantastisch. Het is niet de eerste keer dat ik mezelf zoen in de spiegel tijdens een trip, maar wel de eerste keer dat het zo goed en echt voelt. Waarschijnlijk omdat ik nu weet wat het is, terwijl ik hier voorheen geen ervaring mee had. Hoe dan ook, het voelt bijna net zo fijn als hoe het met mijn vriendin voelde en het voelt alsof ik meerdere minuten bezig ben. Er verschijnt een heel spoor op de spiegel, maar dit geeft niet en ik zoen lekker verder. Hierna voel ik me een stuk beter, het verdriet is weer even weg en ik heb tijdelijk de liefde ontvangen die ik nodig had. Jammer eigenlijk, zelfliefde is heel mooi maar het is niet heel makkelijk fysiek tot expressie te brengen, behalve als je aan het trippen bent dan. Waarom zijn we in tweeën gedeeld? Het leven zou zoveel makkelijker zijn als we al compleet waren, of compleet genoeg om ons niet incompleet te voelen als we geen relatie hebben. Want lopen relaties niet uiteindelijk toch altijd uit op conflict, de gevoelens vervagen, beide personen hebben door dat ze toch anders zijn, dat de ander jou toch niet helemaal begrijpt. Dat dat een leven lang wel zo is lijkt zo zeldzaam. De toekomst Ik ga het laatste uur van de trip in en voel me vol goede moed over de toekomst, ik ben me gaan realiseren dat ik best een leuke jongen en zal vast opnieuw verliefd worden en iemand vinden die dit gevoel deelt. Het zou raar zijn als het niet zou gebeuren. Ik durf het internet op mijn mobiel weer aan te zetten en chat nog een beetje voor zover ik mijzelf daartoe in staat acht. Zo slecht heb ik het niet, ik heb leuke vrienden en familie. Ik ben niet heel moe en geniet nog steeds veel van de muziek dus slaap half met de muziek nog aan. Op een gegeven moment is het dan toch echt tijd om te slapen, het is me niet helemaal duidelijk wat deze trip mij gegeven heeft, maar ik voel een fijn soort optimisme. De volgende dag denk ik er nog een beetje over na maar heb ik eigenlijk het idee dat ik niet heel veel geleerd heb. Het was geen hele visuele trip en ook niet echt heel filosofisch of bijzonder leuk of fijn. Het was een prima trip, maar bij lange na niet zo bijzonder als de trips die ik in het begin meegemaakt heb. Aan de andere kant was het in sommige opzichten wel een verbetering ten opzichte van de laatste paar trips, ik had het idee iets meer controle te hebben en ben minder verstoord door verwarring of negatieve gedachten. Ik heb zeker geen spijt van deze trip en denk dat het al een stap in de juiste richting was. Een aantal dingen over mezelf en wat ik zelf nou graag wil zijn me duidelijker geworden. De diepere vragen blijven onbeantwoord, maar dat komt vanzelf wel weer een keer vermoed ik. De dagen na de trip zit ik nog steeds een beetje met twijfel, de trip was een leuke afleiding geweest en in sommige opzichten stond ik weer speelser in het leven, maar tegelijkertijd heeft het ook de nare gevoelens van de break-up weer naar boven gehaald en ik heb nog steeds geen goed antwoord op de vraag waarom het leven alle moeite nog waard is. Cynisme is een uitermate lelijke gemoedstoestand en als je niet oppast verzuurt het alles wat het leven mooi maakt. Cynisme is de broedplaats voor haat en afkeer, wat alleen maar verder corrumpeert en alle levenslust verteerd. Ook voor de relatie had ik soms last van periode waarin ik me nogal cynisch voelde, met name over de mensheid en wat we elkaar, de planeet en andere wezens aandoen. Door de relatie viel dit weg, het leven leek alsof het te goed was om waar te zijn. Nadat de relatie uitging kwam het weer terug en daardoor voelde ik me regelmatig vrij slecht en maakte het me niets meer uit als ik zou sterven. Ik moest weer zien dat er zoveel meer is, deze trip had het me niet gegeven, misschien dat ik dan toch iets anders als Ayahuasca moet proberen? Ik zocht een beetje op ervaringen met Ayahuasca en de inzichten die men deelde bracht voor mij weer de inzichten uit eerdere truffeltrips terug. Bijvoorbeeld dat het leven een spel is en niet te serieus genomen moet worden. Dat het een leven een dans is en dat het enige zinnige dat je kunt doen je overgeven is aan de dans, zonder nadenken, zonder oordelen, pure overgave. Ik voelde me alweer iets beter maar het was nog geen sterk genoeg antwoord, ik zou het zelf weer moeten meemaken denk ik. Weer wat dagen later merk ik dat het toch niet zo geweldig gaat. Negatieve gedachten accepteren en ze er gewoon laten zijn is één ding, maar hoe ik me nu voel bij vlagen is gewoon niet gezond meer. Truffels zijn geweldig, maar ik heb toch het idee dat ik hier een ander soort hulp voor nodig heb. Misschien dat het dan toch tijd is voor Ayahuasca.
  2. Wie: Ik, 24e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Disclaimer: Waarschijnlijk niet de meest interessante trip om te lezen, maar gezien de setting (trippen kort na relatiebreuk) misschien toch enige leeswaarde voor hen die geïnteresseerd zijn. 0. Liefdesverdriet Mijn vriendin voelt zich niet meer verliefd, niet meer aangetrokken tot mij. Dit zei ze nadat we gezellig samen een film hadden gekeken, plannen hadden gemaakt om naar Parijs te gaan en intiem begonnen te worden. Het was erg emotioneel, voor haar, voor mij. Allebei veel gehuild, elkaar troost geboden. We wilden het zo graag, maar zij is mij steeds meer als een vriend gaan zien terwijl ik juist steeds meer verliefd op haar ben geworden. Kut. Maar veel meer dan verliefd zijn voel ik een veel mooiere en sterkere liefde voor haar, een liefde waarbij ik de meeste waarde hecht aan een toekomst waar zij het meest gelukkig is, ook als ik daar verder geen onderdeel van uitmaak en een andere man mijn rol overneemt. Toch doet het veel pijn en heb ik mij nog nooit zo verdrietig gevoeld als de dag na ons uit elkaar gaan. Het leven had haar glans verloren en op de fiets hoopte ik dat een auto mij aan zou rijden en er een punt achter zou zetten. Ik at nauwelijks en als ik at was het slecht ongezond voedsel, het maakte mij allemaal niets meer uit, een snellere dood klonk alleen maar gunstig. Door de dag heen een aantal flinke emotionele momenten ervaren waar ik in huilen uitbarstte, eindelijk begreep ik dan hoe het is om een romantische relatie afgebroken te hebben. Hoe de wereld nog kan functioneren ondanks dat dit toch vrij regelmatig voorkomt was voor mij even niet goed te begrijpen. Zijn anderen zo gevoelloos? Zo verknocht aan het dagelijks leven? Of zetten ze zich er gewoon over heen? Hoewel ik graag zou willen dat ik van al deze negatieve gevoelens afkwam, zou ik het ook niet oké vinden als ik ze opeens niet meer zou voelen, als ik door zou kunnen gaan alsof er niets gebeurd was. Hoe kut het allemaal ook was, in ieder geval geeft het aan dat ik ergens om gaf, dat onze liefde belangrijk geweest is. De volgende dag werd ik wakker en ik voelde niets bijzonders. Alle nare gevoelens waren weg. Hoe kan dat? Wil ik ze terug? Nee, toch niet. Ook als ik maar een paar uur van ze verlost ben ben ik al blij. Ik ging naar buiten, boodschappen doen en ik voelde me extatisch. Wauw. Wat is het leven toch mooi eigenlijk. Het was nog niet volledig verwerkt allemaal, een paar keer voelde ik me weer erg verdrietig, maar over het algemeen voelde ik me weer gewoon goed, of in ieder geval oké. De dag daarop voelde ik mij genoeg gedistantieerd van het hele gebeuren om er op te reflecteren tijdens een trip. Of om gewoon even lekker te trippen, wat ik inmiddels al weer een hele tijd niet meer gedaan had. 1. Armoede en lijden 15 gram Atlantis op een lege maag. Bah wat smerig. Ik kijk de documentaire 'Human' verder en ik begin me beter te voelen over de hele situatie nu ik al deze verhalen hoor van mensen die in armoede leven. Niet heel netjes misschien maar ik voel me blij dat ik een westerling ben en niet met al deze problemen hoef te leven. Liefdesverdriet, hoe pijnlijk ook, is nog altijd een oneindig veel kleiner probleem dan wat deze mensen door moeten maken. Ik trek mijn dekentje nog even extra over mij heen terwijl ik nadenk over het feit dat deze mensen zich kapot werken terwijl (of zelfs zodat) ik van al deze luxe kan genieten. En zelfs nu helpen ze me mijn lijden te verlichten doordat hun misère zoveel erger is. Als reïncarnatie bestaat vrees ik voor de levens die ik zal moeten leiden om dit alles weer in balans te brengen, maar goed dat zijn problemen voor later. In tegenstelling tot wat ik soms in andere trips ervaar voelde ik nu helemaal niet de behoefte om deze mensen te helpen of de wereld een betere plaats te maken, ik voel me er niet eens echt schuldig om, ik heb het toch niet (persoonlijk) veroorzaakt? 2. Zinloosheid van het leven? De trip begint in te kicken want de tijd lijkt te vertragen en de gezichten van de mensen in de docu vervormen. Geen zin meer in deze ellende, ik ga lekker muziek luisteren en in bed kruipen. Fijn, voelt goed. De closed eyes visuals zijn niet heel duidelijk maar wel aanwezig. In combinatie met de muziek is het een zeer plezierige ervaring en ik zeg dan ook 'dankjewel' zonder dat ik er controle over heb. Vol liefde en overtuiging, compleet oprecht. Zoals mijn vriendin ook wel eens tegen mij zegt of ik tegen haar. Maarja dat zit er nu niet meer in… Fijn dan toch dat het niet compleet bij haar ophoudt en dat er zelfs nu nog een situatie is waar het gebeurt. Ik droom lekker weg bij deze CEV's en muziek. Op een gegeven moment zie ik een docent professor voor me, ik vind hem een erg goede docent en een heel aardige man. Ik zie voor me hoe hij zijn best doet om een nieuwe jonge generatie iets bij te brengen over dierfysiologie. Hoe erg ik het ook waardeer, vraag ik me af: wat is het nut? Hoeveel hiervan onthouden mensen uiteindelijk na een jaar, een aantal jaren, een decennium? Maakt het hun leven beter, maakt het de wereld beter? Of is het uiteindelijk maar tijdsverspilling en is het een groot zinloos leven? Een leven van afleiding, geblinddoekt door de samenleving over wat er in andere delen van de wereld gebeurt? Wat maakt het uit dat deze docent een goed hart heeft? Levert het hem iets op? Net als de rest zal hij straks sterven, zullen mensen rouwen, verdrietig zijn. Er valt niets tegen te doen. Is dit nou leven? De beloning voor een leven lang goed zijn? Behalve dit cynisme ervoer ik ook weer sociale angsten of ongemakken. Schaamte. Miscommunicatie. Waarom? Truffels zijn heel mooi maar waarom moet dit (de laatste tijd) zo vaak terugkomen als ik keer op keer concludeer dat het onzin is? Ik vind het wel mooi geweest en tijd voor iets anders. 3. Relaties Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ik begon na te denken over de relatie met mijn vriendin. Eigenlijk was die heel goed en heel mooi. Geen idee waarom ik daar eerder zo vaak twijfels over had. En nu is het afgelopen. Hmm… Maar waarom eigenlijk? Man valt op vrouw, vrouw valt op man (in ons geval tenminste). Zij is heel mooi, zij is ook aangetrokken geweest tot mij dus ik moet ook iets hebben wat haar aanspreekt. Heeft ze zelf ook gezegd, zowel over persoonlijkheid als uiterlijk. Wat is dan precies het probleem? We willen allebei liefde, iemand die van ons houdt, iemand om van te houden. Waarom niet elkaar? Ik ben naar de keuken gelopen om misschien toch wat eten te maken maar ben daar te hard voor aan het trippen nog. Ik leun tegen de koelkast en stel me voor dat mijn vriendin haar armen om me heen slaat en me troost. Waarom kunnen we niet verder? Het is toch duidelijk? Zij voelt geen aantrekking meer, maar dit heeft ze wel gevoeld. Dan zou het toch ook terug kunnen komen? Op dit moment vraag ik me af of dit hele gebeuren niet één groot misverstand geweest is. Dit is te fixen, dit kan ik fixen. We hebben er veel te snel een einde aan gebreid, het direct opgegeven. Waarom? Er verschijnt een uitdaging en we nemen de benen. Zonde. Zo hoeft het niet te zijn. Als ik het haar uitleg gaat het allemaal weer goed komen. Het voelde echt als een doorbraak sinds de relatiebreuk. Ik begin het steeds minder te begrijpen en op een gegeven moment kan ik nauwelijks geloven dat het echt gebeurd is. Ik voel vrijwel geen connectie meer met wie ik was, die jongen met die vriendin. Natuurlijk heb ik een vriendin, waarom zou ik die opeens niet meer hebben? Het voelt alsof ik een psychose heb, alsof ik gek geworden ben nadat mijn vriendin me verlaten heeft en ik nu in mijn eigen illusiewereldje leef. Ik lees een brief terug die ik voor haar geschreven had en kan mij niet herinneren dat dit mijn woorden zijn, ook al is de brief slechts 1 dag oud. De dingen die ik geschreven heb lijken totaal niet met de werkelijkheid te stroken, althans niet met de realiteit die ik deze trip gecreëerd heb. Nee het kan toch niet waar zijn… Ik wil niet in die andere werkelijkheid leven. Ik besluit iemand op te bellen om te vragen wat er nou precies gebeurd is… Wordt niet opgenomen. Ik draai steeds verder door in mijn wanen en moet echt weer even geworteld raken met de realiteit. Dus ik bel een goede vriend op, die wel opneemt. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen. 'Het is… uit… of niet?' vraag ik. 'Ja' hoor ik terug. 'Maar… dat is vrij abrupt gegaan, of niet?'. 'Ja… moet ik langskomen?'. Ik vraag of hij dit wil doen en over 20 minuten verschijnt hij. Ik krijg het akelige gevoel dat de werkelijkheid van mijn trip de werkelijkheid niet is. Dat ik mezelf voorlieg, dat er een realiteit is waar ik gebroken ben en waar ik geen invloed op heb. Na binnenkomst begint deze vriend C een heel verhaal over zijn studie, gaat er helemaal in op zonder dat ik veel hoef te zeggen. Ik probeer het te volgen maar eigenlijk vraag ik me alleen maar af waarom mijn vriendin niet meer verliefd is en me verlaten heeft. Als ik iets probeer te zeggen kom ik niet uit mijn woorden, alle gedachten die zo logisch lijken in mijn hoofd komen compleet onduidelijk naar buiten. Fuck… de truffels hebben gelogen. Ik heb mezelf voorgelogen. De werkelijkheid waar ik niet in wil leven is de werkelijkheid waar ik me nu in bevind. Toch zit er ergens waarheid in mijn gedachtegang van eerst, of niet? 4. Terug naar de werkelijkheid Ik voel me een beetje bezwaard dat ik C hier heb laten komen terwijl ik zo afwezig ben en slecht uit mijn woorden kom. Ik begin over hoe dit nu eenmaal gebeurt soms op truffels en C is verrast als ik vertel dat ik aan het trippen ben. Hij had het niet eens door!!! Plotseling beginnen voor hem de puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en vindt hij het alleen maar grappig. Als ik weer een beetje nuchter ben en C gedag heb gezegd denk ik nog een beetje na over alles. Genoeg stof tot nadenken, maar dat komt morgen wel weer als ik compleet helder ben. Als ik weer wakker wordt voel ik teleurstelling dat de realiteit van de trip weg is, dat het een zelf gecreëerde waan geweest is. Maar misschien kan ik die realiteit tot werkelijkheid maken als ik mijn vriendin vertel over de dingen die ik nu ingezien heb. Ik besluit haar een nieuwe brief hierover te schrijven en ze reageert positief, zegt dat het een super mooie brief is met goede argumenten en goede punten. Geen garanties, maar ze staat positief tegenover het idee het nog een kans te geven. Inmiddels weer twee keer met haar afgesproken, als vrienden in eerste instantie. De eerste keer leek het alsof al haar licht en vrolijkheid volledig uitgedoofd was, we wandelden in hetzelfde bos als tijdens ons eerste afspraakje. Waar ze me normaal gesproken altijd verliefd aankeek was er nu alleen een uitdrukking van levensmoeheid te zien die bovendien veel wegkeek. Dit voelde heel slecht natuurlijk maar tijdens de wandeling leek het steeds iets beter met haar te gaan en aan het eind leek veel van de duisternis verdwenen en stelde ze uit haarzelf voor om snel weer af te spreken. Haar levendigheid leek weer terug te zijn deze tweede keer gelukkig en zelfs leek ze me af en toe als vanouds aan te staren. Maar juist omdat we afgesproken hadden om in eerste instantie vrienden te zijn heb ik er niet zoveel mee gedaan. Na een korte wandeling in de stad begon ik te merken dat we misschien toch niet zo'n goede match zijn, dat we allebei meer behoefte hebben aan iemand die anders is, beter bij ons past… Voorheen was er het gevoel van verliefdheid dat dit blind maakte. Het enige wat je uiteindelijk echt nodig hebt is liefde, dus ik denk niet eens dat het voor problemen gezorgd zou hebben op de langere termijn zolang de liefde er maar was. Maar voor het eerst denk ik dat het niet slim is om door te gaan, voor haar niet en voor mij niet. Dat we dan allebei iets kiezen wat goed is, maar wat beter kan, voor ons allebei. Ik denk dat ik er dan eindelijk vrede mee heb dat onze romantische relatie beëindigd is. Dat we als vrienden verder gaan. 5. Closing thoughts Trippen kort na een relatiebreuk lijkt natuurlijk een heel erg slecht idee. Waarschijnlijk is het dat ook. Maar ik heb het toch gedaan omdat ik me al heel veel minder emotioneel voelde rond de hele situatie. Het fijne aan truffels is dat het je laat zien dat er zoveel meer is in het leven. En dat je in ieder geval altijd jezelf hebt. Tenzij je bad gaat natuurlijk, wat waarschijnlijk wel een verhoogde kans is na zo'n emotioneel slopend iets als een relatiebreuk. De trip zelf was nogal verwarrend en misschien zelfs gevaarlijk als ik niet een vriend langs had laten komen. Ik zou het dan ook niet per se aan- of afraden, als je ervaren bent kun je zelf wel aanvoelen of het verstandig is of niet, zeker zijn kun je toch nooit helemaal. Door het allemaal wat tijd te geven denk ik dat ik mij toch redelijk over dit alles heen kan zetten, zonder wrok of nare gevoelens. Zeer dankbaar voor de mooie tijden en herinneringen. Hopelijk kunnen mijn trips vanaf nu dan ook weer een leukere wending krijgen.
  3. Wie: Ik, tripnummer 18. Vriend C en vriendin H die nuchter bleven. Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Burger's Zoo, Arnhem Deze trip is van drie weken terug. Ik zat steeds te twijfelen of ik het wel of niet zou posten want zo'n bijzonder verhaal is het waarschijnlijk niet voor anderen, maar goed had het toch al geschreven dus dan kan ik het net zo goed delen. De trip was behoorlijk anders dan mijn andere trips, waarschijnlijk door de compleet andere setting dan waar ik normaal gesproken in trip. Misschien dat het toch enige entertainment-waarde heeft, en misschien ook niet. Burger's Light. Van vroeger uit mijn favoriete Nederlandse dierentuin, nu speciaal kleurrijk verlicht. En open 's avonds van 18 tot 20 uur, voor de halve prijs. Mooie setting voor een trip, dacht ik zo. Ik zou gaan trippen terwijl een vriend van mij C en zijn vriendin H nuchter bleven. Het was tijd, tijd om de bus te pakken, de treinrit te maken. Goed voorbereid, muziek klaargezet in een speciale tripmap op mijn mp3-speler, mango en chocoladerepen meegenomen, flesjes water gevuld, truffels goed bewaard meegenomen... En dan bedenk ik dat ik een schaar ben vergeten. Dat is niet slim, met mijn handen krijg ik dat vacuüm verpakte zakje nooit netjes open. Gauw een schaar gescoord bij de HEMA. Oké nu ben ik perfect voorbereid en ik neem de bus naar Burger's Zoo. Mijn vrienden zijn er al, als ik aankom is het ongeveer 18 uur dus laat ik alvast in de bus de truffels opeten. Maar dan werkt de schaar niet mee. De onderkant zit vast aan elkaar met een strak wit koord, waardoor ik alsnog een schaar nodig, eer ik deze schaar kan gebruiken... Als ik de truffels al op had had ik mij waarschijnlijk doodgelachen. Maar zover was het nog niet. Dan maar de kracht in mijn armen gebruiken, ja dan lukt het toch en ik knip het zakje netjes open en begin te kauwen. De dierentuin Eenmaal aangekomen heb ik net de laatste truffel op. Nou, ik ben benieuwd... Ik voel me nauwelijks anders, we gaan de ingang binnen, lopen wat rond. Ja het is allemaal dicht eigenlijk, alleen de overdekte Desert, Bush en Ocean zijn open. Nouja prima, we gaan de Desert binnen en het eerste wat mij opvalt is de verschrikkelijke geur... Mijn god. Hier had ik niet aan gedacht. Nouja, het zal wel, ik trip nog niet en straks in de Bush en Ocean heb je die geur niet. De van kleur veranderende verlichting is erg cool en eigenlijk vind ik het jammer dat ik niet al aan het trippen ben. We lopen verder en zien pekari's. Zo leuk, zo schattig. Ik stel me voor hoe het zou zijn om een dag zo'n dier te zijn. Dat lijkt me zo leuk. Maar ook weer niet veel meer dan een dag. Ik vraag me af of dit al bij de trip hoort? Ik voel me vrij kalm. Maar echt trippen doe ik nog niet. We gaan een grot door, zien een slang, wat ziet die er cool uit zeg. Misschien dat het heel subtiel al begonnen is? Ik zie krekels, heel veel en vind het niet heel fijn. Ik begin misselijk te worden en wil eigenlijk gauw doorlopen, snel de Bush in. Ik worstel met mijn misselijkheid, maar dan zijn we bijna bij de Bush, datgene waar ik vooral voor kwam. De deuren gaan open en ik wandel een gigantisch psychedelisch oerwoud binnen. Het is verduisterd, er is kleurrijke (maar niet overheersende) verlichting en de prachtige donkere bomen reiken tot het plafond, heel ver. Het is prachtig deze ruimte en het voelt cool hier door heen te lopen. Volgens mij begint het te werken. Ik stel voor om ergens te gaan zitten, wat te drinken en eten. De plekken zijn zo mooi dat ik mij verwonder over het feit dat we hier 'mogen' zitten. Het ziet er zo mooi uit. Ik deel chocoladerepen uit aan C en H, maar heb zelf nog geen honger. Ik ruik de chocolade heel sterk, maar zij ruiken niets. Ik ga even naar de wc, maar dan vlak voor een klein muurtje stop ik en draai ik om. Ik bedacht me namelijk dat ik over het muurtje wilde klimmen, maar dat zou raar zijn nietwaar? Normaler zou zijn om gewoon via het pad te lopen, ook al is dat om. Ik leg het aan C uit en terwijl ik het uitleg hoor ik mijn stem en herken ik de stem en wat ik zeg als iets uit een eerdere trip. Ik krijg een flashback, niet alleen van mezelf, maar ook van m'n broertje die precies zo heeft gedaan ooit. Het is een specifieke gedachte-gang, specifiek voor truffeltrips waar de vraag wat normaal is opeens heel belangrijk wordt. Is het normaal om over een muurtje te klimmen om ergens heen te gaan? Nee dat zou gek zijn toch? Wow, het is net alsof mijn broertje en ik dezelfde persoon zijn en precies hetzelfde werken maar in andere lichamen zitten. C zegt dat het niks uit maakt en ik bedenk me dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, maar dat op de een of andere manier truffels je hier heel raar over na laten denken. Maar goed, op naar de toilet. Uiteraard is dit weer een hele rare ervaring. Teruglopend passeer ik het restaurant en ik zie een meisje rennen. Maar het is net alsof ze stilstaat, of alsof de wereld om haar heen stilstaat en zij voorbij rent. Zonder vooruit te komen. En dan denk ik terug aan toen ik zelf kind was, en aan restaurants waar ik als kind ben geweest. Het leven voelde opeens heel 'nep'. Alsof het een groot spel is. Totaal niet belangrijk of serieus. Gewoon iets voor de leukigheid. Alle mensen die ik tegenkom, en dat zijn er best veel want het is druk, lijken allemaal zo op te gaan in hun spel. Zouden ze zelf doorhebben dat ze een spel aan het spelen zijn? Waarschijnlijk niet, ik heb dat normaal gesproken ook nooit door. Ik vind de weg weer terug en zeg tegen mijn vrienden dat het leven een groot spel is. C vraagt of ik al dingen anders zie. Dingen anders zie? Alles voelt zo anders, de hele beleving is zo anders. De visuele veranderingen zijn wel de minst ingrijpende verandering, ook al ziet alles er compleet anders uit. C ziet er bijna demonisch uit, maar ik weet dat het een hele goede vriend is dus ik vind het alleen maar grappig. Het heeft iets psychedelisch, symmetrisch, geometrisch, maar ook iets duivelachtigs. H ziet er uit alsof ze 'cel-shaded' is, een soort van video-game karakter. Grappig hoe verschillend ze er uitzien met deze visuals. Na een tijdje stelt H voor om te gaan en C vind dit een goed plan. Heel even lijkt het een complot, alsof ze het zo gepland hadden. Maar ik vind alles best, let's go! We zijn op zoek naar de Ocean maar we komen er maar niet. We zijn verdwaald in de Bush, het lijkt zo groot, een nooit ophoudend doolhof. Het doet me een beetje denken aan 'Mirkwood' in The Hobbit: The Desolation of Smaug, waar ook maar geen einde aan het bos lijkt te komen. Ik vind dit juist wel grappig en probeer volop te genieten. Toch voelt het vooral heel raar, de hele ervaring voelt eigenlijk te bizar om écht te genieten. Het is niet per se een middel om je simpelweg goed te laten voelen. Dat is totaal niet hoe deze stof werkt, maar dat is oké want dit is ook erg bijzonder. Op een gegeven moment lopen we een ruimte binnen waar een aantal giraffen in hun binnenverblijf te zien zijn. Hier had ik totaal niet op gerekend, ik wist überhaupt niet dat dit hier was. Dit voelde zo apart, dat al deze 'normale' mensen om mij heen hier stonden om te kijken naar zulke andere wezens. Hebben die mensen niks beters te doen ofzo? Of zijn ze gewoon compleet in verwondering? Dan bedenk ik me dat de verwondering waar ik altijd zoveel waarde aan hecht hier nu plaatsvind, bij deze mensen, die naar deze andere wezens kijken, wezens die gewoon bestaan. Ik zelf vind het vrij vanzelfsprekend allemaal en vind het jammer dat ik niet zelf die verwondering ervaar. Ben ik nu hypocriet? De vlekken op hun vacht gaan heen-en-weer, het vibreert allemaal en de giraffen kijken me aan, het voelt allemaal als een grote maffe psychedelische droom. Even later komen we bij het binnenverblijf van de zebra's terecht. Dit is al verduisterd, ja deze dieren willen rust natuurlijk. Dan voel ik me slecht dat ik in een dierentuin ben waar deze dieren van hun vrijheid beroofd zijn. Maar goed wat kan ik daar nu aan doen denk ik? en ik probeer het te negeren, in de tussentijd zijn de strepen op de zebra's flink aan het golven. Eindelijk komen we dan bij de Ocean aan. Maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest, ik heb genoeg van de dierentuin en van al deze achtergrondruis van andere mensen en schreeuwende kinderen. Ik heb wel zin om ergens anders heen te gaan en loop dan ook vrij snel door de Ocean. De decoratie ziet er erg cool uit en vissen boven je hoofd zien zwemmen is natuurlijk erg mooi, maar toch vind ik het tijd voor een andere setting. We lopen het gebouw uit en gaan richting de uitgang van het park. Het is donker en het miezert, de wind waait hard en we lopen onder een aantal gigantisch lange bomen door. 'Hoe prachtig' denk ik, dat wij als mensen op deze aarde leven, tussen bomen. Mensen en bomen zijn zo anders, van compleet ander materiaal gemaakt. Maar toch leven wij tussen deze wezens, hoe bijzonder! Ik voelde me echt enorm bevoorrecht op dat moment, dat ik een mens was en dat ik dit allemaal mee mag maken. Trip naar Arnhem We zijn het park uit en precies goed getimed vertrekt er zo dadelijk de bus. We gaan achterin zitten en ik geniet vol verbazing van de sensatie die ik nu meemaak. Het voelt zo raar, de bus die met snelheid voortbeweegt. En dat terwijl het buiten regent en hard waait, en wij zitten hier lekker droog. Ik voel me net een kind die voor het eerst een busreisje maakt. Ik weet nog dat ik dat vroeger zo bijzonder vond, die verwondering had ik nu opnieuw maar nog veel intenser. C en H leken met elkaar bezig zoals een nieuw stel dat is, ik was alleen maar blij voor ze. De busrit leek vrij lang te duren en ik dacht aan herinneringen van de middelbare school en zelfs daarvoor. Dat is zo lang geleden... Ben ik nog steeds diezelfde persoon? Nee natuurlijk niet, ik ben compleet anders, het enige wat wij gemeen hebben is dat ik herinneringen van die tijd heb, verder zijn we compleet anders. Ik begin me af te vragen wie ik eigenlijk ben, wat mijn persoonlijkheid is. Waarom C en H eigenlijk met me omgaan, waarom al mijn vrienden met mij omgaan. Wie ben ik eigenlijk? Eenmaal in Arnhem aangekomen stelde C voor om iets te eten bij Happy Italy. Hij vroeg of ik ook mee wilde en ik zei ja, ook al had ik nog steeds geen honger. We gingen zitten en ik zag dat het vrij druk was, het was een vrij grote ruimte met veel tafels en bijna alles was bezet met mensen. Er was nog wel een plaats voor ons echter dus we gingen zitten. Ik zei dat ik geen honger had en niets hoefde. C en H bestelden wel wat en ik begon me af te vragen wat ik hier eigenlijk deed. Zit ik hier nou gewoon bij als random gast? Vind het personeel dat wel oké? Vinden C en H het wel oké? Moet ik ze niet gewoon met rust laten en weer naar huis gaan? Maar zij lijken het vrij normaal te vinden en op een gegeven moment wijzen ze er op dat ze hier een 'chocolate pizza' hebben, een pizzabodem met een grote smak Nutella pasta er op. Ik vind het wel grappig en besluit dan toch maar dat te nemen. Het eten laat even op zich wachten en ik heb genoeg kans om de situatie te observeren. Al deze mensen, allemaal met hun eigen beweegredenen. Ik zie een jongen en meisje zitten iets verderop, het is vrij duidelijk dat ze op een date zijn en het zou zo maar eens hun eerste date kunnen zijn. Het meisje maakt een nerveuze indruk, de jongen is meer zelfverzekerd maar het is te zien dat ze elkaar mentaal aan het aftasten zijn. 'Wie is deze persoon die hier nu voor me zit, wat gaat er in hem/haar om?' denken ze waarschijnlijk. Aan de bewegingen die ze maken zie ik dat ze het allebei spannend vinden, maar ik zie ook dat ze van een compleet eigen wereld komen. Een verhaal van zo'n 20 jaar in the making, zonder de ander. Ja dat maakt mensen heel anders. Omdat ze man en vrouw zijn voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, maar ik zie dat ze elkaar nooit helemaal zullen begrijpen. Ik zie ze voor me over zo'n 20 jaar, getrouwd en nog steeds samen. Maar wel met een portie wrok en onbegrip, het meisje die niet aan al haar trekken komt en de jongen die hier niet aan kan voldoen omdat hij haar niet volledig begrijpt. Het enige wat ze echt gemeen hebben is de aantrekkingskracht, fysiek, misschien een beetje mentaal. Maar ook dat is heel sterk afgenomen. 'Is dit nou leven?' denk ik. 'Is dit ons lot als mens, als levend wezen? Settelen voor iets dat niet perfect is, omdat perfectie een illusie is? Bestaat de perfecte liefde wel?' Op dit moment had ik het idee van niet, maar 'gewone' liefde is ook mooi, toch? Zolang het liefde is en niet overschaduwd door wrok en afkeer. Haar hart zal waarschijnlijk gebroken worden en hij zal teleurstelling voelen dat hij tekort heeft geschoten. Maar dat zal wel leven zijn… De enige ware perfecte liefde is de liefde voor je ware, diepste zelf. Datgene dat je door en door kent, van al je verwachtingen, dromen, diepste gevoelens weet. Hij/zij zal je nooit in de steek laten en er altijd voor je zijn, altijd zijn/haar best voor je doen. Ondanks dat het meisje wat nerveus lijkt, zie ik dat ze in contact staat met haarzelf, met haar wensen, verlangens en behoeftes. Ook als hij tekortschiet, wat onvermijdelijk het geval zal zijn, heeft ze altijd haarzelf nog. Voor altijd. Zij komt er wel, zij zal ware harmonie kennen. Maar goed dan bedenk ik me dat ik hun helemaal niet ken. Hang ik nu niet de amateur psycholoog uit die geen idee heeft van hoe het werkelijk in elkaar steekt en alleen maar ongeremd eigen projectie loslaat op de situatie? Het doet er niet toe, de enige die met deze gedachten geconfronteerd wordt ben ik zelf, ik voer een dialoog met mezelf, dus wat maakt het dan uit wat de waarheid is, als ik deze toch nooit zal kennen? Door de drukte lijkt dit haast een dierentuin, maar dan van mensen. Zoveel verschillende mensen, in verschillende combinaties, met verschillende doelen. Het lijkt even of deze plek alles bevat wat de mensheid van dit moment te bieden heeft. Op zich best mooi, maar er zijn ook zoveel gebreken, dingen die beter zouden kunnen. Wij, rijke westerlingen, hier in ontzettende luxe en vrede, terwijl een groot deel van de de rest van de wereld in rampspoed leeft en een groot deel van ons prijskaartje betaald. Het voelt niet eerlijk, maar ik zie ook niet in hoe ik er nu iets aan zou kunnen doen. Ik ben nu eenmaal geboren in dit leven, ik heb geluk gehad. Zo heel lang zal het ook niet duren of ook dit is voorbij. Terwijl ik hier zo zit bedenk ik me ook dat een of andere malloot hier nu een terroristische aanslag zou kunnen plegen. Waarom zou iemand dit doen? Alle kwaadwilligheid is compleet onbegrijpelijk voor mij, meer nog dan wanneer ik nuchter ben. Waarom zou iemand mensen die die niet kent zomaar doden of met opzet laten lijden? Hoe kun je zoiets in je hoofd halen? Ik begrijp er niets van. Het eten komt er aan en het is heerlijk. Ik zit al snel vol en denk het nooit op te krijgen. Ik ben compleet de draad kwijt over wat normaal is en snap niet dat iets ter grootte van een pizza niet in een menselijk lichaam zou passen, dat zou toch makkelijk moeten kunnen? Ook vraag ik me af of het niet ongezond is als ik de pizza helemaal op eet. Maar als dat zo is, waarom wordt het dan geserveerd? Als ik er dood aan zou gaan zouden ze het toch niet verkopen? Na heel lang lukt het me toch om het op te eten en het was echt ontzettend lekker. Dan gaan we weer naar buiten en het waait en regent nog steeds ontzettend. Heerlijk vind ik het, het voelt alsof ik lééf. We stappen in de trein op weg naar huis, ik ben nog steeds de draad kwijt maar lekker onderuitgezakt in de trein zitten voelt fantastisch. 'Ik zou hier voor eeuwig in de trein willen blijven zitten' zeg ik en C stemt hier mee in. Eenmaal thuis aangekomen komt alles van mijn gewone leven opeens weer terug en is het alsof ik nooit ben weg geweest. Final thoughts De setting van de dierentuin viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik genoot meer van het gezelschap van C en H en van de bizarre ervaring die leven is, dan van de dierentuin zelf. Dit komt denk ik vooral doordat je eigenlijk weinig privacy hebt in een dierentuin en de drukte van mensen vond ik ook niet bepaald bevorderlijk. Ik denk dan ook niet dat ik het snel opnieuw zou doen. Vooral de Bush sprak me aan omdat het een soort mini-jungle is, dieren zijn natuurlijk ook ontzettend interessant maar in gevangenschap voelt het gewoon niet goed. Trippend in een restaurant zitten was ook wel grappig om een keer mee te maken, maar trippen is leuker als je alle vrijheid hebt en kunt doen waar je zin in hebt. Al met al vond ik het leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar ik denk dat ik voortaan alleen nog maar rustigere settings uitkies voor mijn trips. De ervaring zelf was wel erg gaaf, het was niet diep spiritueel in de zin van in aanraking komen met wezens uit hogere dimensies, maar wel spiritueel op een meer 'aardse' manier, in de zin dat ik het normale leven heel anders heb leren kennen en waarderen. Regen, wind, treinreizen, leuke dingen doen met vrienden, in een restaurant lekker eten, een busrit maken, de roltrap nemen... het was alsof ik het allemaal voor de eerste keer deed zonder enige vorm van vooroordelen of geschiedenis. Het voelde alsof ik tijdelijk opnieuw geboren was en weer een compleet onbeschreven blad was. Ik wist ook niet meer wie ik nu eigenlijk was, wat normaal is. Gek genoeg kwam alles weer compleet terug vrijwel direct na afloop van de trip toen ik weer thuis op mijn kamer was. In veel opzichten viel de heftigheid van de trip wel mee, aan de andere kant was ik behoorlijk de draad kwijt en deed het me ergens wel denken aan mijn geheugenverlies tijdens mijn trip op Hollandia. Trippen in de dierentuin zou ik in ieder geval zeker niet alleen doen en eigenlijk alleen maar met een nuchtere tripsitter.