Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'samenleving'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

1 resultaat gevonden

  1. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 13 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 0. Bijna een maand is verstreken sinds mijn laatste trip. Ik heb de laatste tijd weinig slaap gehad en aangezien ik toch 4 uur moest wachten na mijn laatste maaltijd besloot ik om eerst maar eens wat bij te slapen, trippen terwijl je doodmoe bent schiet ook niet op. 1. Het smaakte weer heerlijk ranzig zoals altijd. Ik doe er vrij lang over en in plaats van dat ik te bewust ga wachten tot het aanslaat leid ik mezelf af door te schrijven. Mijn gedachte-gang is anders dan normaal en het wit van het scherm deint op en neer. Dat was snel zeg, hoeveel tijd is er verstreken? 10 tot 15 minuten, volgens mij ging het nog nooit zo snel. Ik kijk naar de wallpaper op mijn pc om te zien of deze al beweegt en nu ik mij concentreer constateer ik dat dit inderdaad het geval is. Ik begin mij eigenlijk best wel misselijk te voelen en sta op, ik voel dat ik bijna moet overgeven en loop richting de toilet. Maar dan voor ik de deur uit ben sta ik even stil. Tot nu toe dacht ik 'waarom doe ik mijzelf dit toch steeds aan?' en tegelijkertijd voelde ik een verlangen naar zwakte, naar mij miserabel voelen en dan in een foetus-houding in bed gaan liggen, ziek te zijn, waarop ik in reactie weer liever voor mezelf moet zijn en mezelf dwing om voor mijzelf te zorgen. Maar dat komt allemaal zo dadelijk, nu eerst overgeven en alle narigheid kwijt raken. De smaak van kots is al bijna te proeven... Maar het moment komt niet. Terwijl ik dit allemaal overpeins (we praten hier over luttele seconden) voel ik me alweer beter, ik keer om en ga liggen op bed. De muziek klinkt aardig maar het nummer dat opstaat irriteert me. Ik gooi het uit mijn lijst van favorieten en skip naar het volgende nummer. Dat is beter. Ik ga weer op bed liggen en sluit mijn ogen. De visuals zijn vrij subtiel maar met wat verbeelding zijn ze er wel. Dit gaat zo best een tijd door en af en toe heb ik filosofische gedachtes. Deze wissel ik zo nu en dan af met closed eyes visuals die inmiddels veel sterker zijn. 'Hoe kan iemand ooit tripreports schrijven denk ik? Dit is toch niet te beschrijven. Niets, maar dan ook niets kan iemand voorbereiden op een trip. Ik probeer steeds vaker mensen te overtuigen om eens te gaan trippen maar het is echt iets heftigs. Ik moest denken aan wat OnTheChase schreef over moed, ja dat heb je toch wel nodig om met psychedelics om te gaan. Maar niet veel later voel ik enkel nog gelukzaligheid en verwondering. De visuals interesseren me niet zoveel meer, alles wat ik zie vind ik mooi. Veel liever ga ik nu nadenken over wat ik wil met mijn leven, wat ik wil volgend jaar. Dit doe ik dan ook en vermaak me uitstekend, maar er is telkens een soort van tweestrijd in mijn denken. 2. Het universum dat ben ik. Het universum dat ben jij. Door jezelf te veranderen verander je de wereld. De spelregels bepaal jij. Mijn realiteitsbesef is volledig in te richten naar hoe ik dit wil. Ik besef me dat alles wat ik zou willen doen mogelijk is. Ik heb de keuze om alles te doen wat ik wil. Ik moet er alleen voor kiezen. Alles klopt, voor mijzelf. Ik ben voorzien. De grote vraag is, hoe wil ik mijn wereld vormgeven? In hoeverre is iedereen zijn/haar eigen wereld en in hoeverre willen mensen geholpen worden? Moet ik mensen helpen hun lot op te eisen en hun bewustzijn weer laten ontwaken? Of moet iedereen zijn/haar eigen levenspad volgen en moet ik iedereen gewoon met rust laten? Ik weet zelf wat ik wil en wat niet, waarom zou dit voor iemand anders anders zijn? Ik kom er niet uit, maar blijf er graag over nadenken. Het voelt alsof ik er uit ga komen, dat ik aan het einde van mijn trip het precies allemaal weet. Ik moet er alleen meer over nadenken. Tussendoor ga ik een paar keer naar het toilet en telkens als ik door de gang loop bedenk ik mij hoeveel meer ik net al weer meegemaakt en bedacht heb. Elke keer wordt de trip meer bizar, op een gegeven moment loop ik door de gang op weg naar het toilet en voelt het alsof het gebouw scheef staat, het buiten stormt, er tornado's razen die delen van het huis wegblazen. Heerlijk deze verdraaiing van de werkelijkheid, de werkelijkheid is wat je er zelf van maakt. Ik heb het idee dat alles gaat zoals het moet gaan. Het universum leidt mij, er is een reden voor de gebeurtenissen die in mijn leven plaatsvinden. Het universum bestaat er niet voor mij, ik bén het universum. En dus kan ik het universum veranderen door zelf te veranderen. Ik bepaal de spelregels. Ik heb de controle. Ik creëer mijn eigen lot. Het is zo duidelijk, ik vraag me alleen af in hoeverre ik andere mensen hier van op de hoogte moet stellen dat dit voor hen net zo is. Zijn zij eigenlijk wel 'echt'? Of zijn het elementen van mijn verbeelding? Ik weet het niet zeker, maar ik vertrouw erop dat ik weet wat ik moet doen en dat wat ik zal doen goed is, want dat is wat het universum wil. De muziek bereikt een hoogtepunt en ik heb net een gigantische doorbraak in mijn denken gekregen. Ik móet weten hoe dit nummer heet. Ik kijk op de computer en nu ik hier toch ben ben ik ook wel benieuwd hoeveel tijd er verstreken is sinds inname. 3. Er is 1 uur voorbij gegaan. LOL wat? Ik kan het nauwelijks geloven. In dit uur heb ik langer geleefd dan in alle voorgaande jaren van mijn leven. Dat truffels de tijd lijken te doen vertragen wist ik natuurlijk al wel, maar het is volgens mij nog nooit zo extreem geweest. Deze dag is een nieuw keerpunt in mijn leven. Dit is de dag waarop alles anders zal worden. Dit is de dag dat ik eindelijk mijn levensdoelen doorgrond heb. Dit is de belangrijkste dag die ik ervaren heb ook al heb ik dit jaar alleen al veel 'life-changing experiences' gehad. Dit is de dag dat ik inzie dat alles, maar dan ook echt alles mogelijk is. Ik zit in mijn laatste jaar van de bachelor en wil volgend jaar graag aan mijn master beginnen maar ik heb er aan zitten denken om dit een jaar uit te stellen en eerst een jaar te reizen of andere vakken te volgen zodat ik een master in een andere richting kan doen. Nu is het duidelijk dat ik dit moet doen, als ik dit wil. Er is geen enkele goede reden om het niet te doen. Voorheen voelde ik me bezwaard omdat ik dan een jaar langer over mijn studie zou doen. Nu zie ik in dat het niets uitmaakt. Ik creëer mijn eigen werkelijkheid en daarin maakt het niet uit en is het belangrijker om te doen wat ik echt wil. Want tsja, wie maakt het uit? Behalve dat het mogelijk gevolgen heeft voor mijn eigen toekomst, maar die is niet zo instabiel dat deze 'kleine' beslissing een dermate grote impact zal hebben. Ik red me wel. Zolang ik besta is alles goed, want het bestaan is prachtig. En wanneer ik niet meer besta, is nog steeds alles goed, want dan was het mijn tijd en is het tijd voor de volgende metamorfose. Ik moet stoppen keuzes te maken waarin ik waarde hecht aan wat ik denk dat de samenleving van mij verlangt. De samenleving is er niet voor mij. Zij kent mij niet. Ik ben er niet voor de samenleving, want ze geeft niet om mij. Ze maakt het leven soms makkelijker, aangenamer, veiliger. Maar ze kan ook beklemmend werken en uiteindelijk is het wonder van het bestaan het allermooiste en allerbelangrijkste. Ik ken wel mezelf, ik geef wel om mij. Dus waarom luister ik dan niet naar mezelf? Ik geniet ontzettend van de trip en alle doorbraken die ik in mijn denken maak. Voordat ik ging trippen zat ik sterk te twijfelen of ik het wel zou doen. Kort erop na een slechte reactie op de inname bedacht ik mij dat ik misschien maar moest stoppen. En niet veel later ging het alleen maar bergopwaarts en nu begrijp ik niet hoe ik hier ooit aan getwijfeld kon hebben. Er is niets op deze wereld wat opweegt tegen wat ik tijdens trips meemaak. Niets is zo leerzaam als wat ik net allemaal geleerd heb. Uren verstrijken en ik zie en hoor nog steeds subtiele vervormingen, na zo'n 6 uur is het trippen wel uitgewerkt en ervaar ik nog steeds de prettige afterglow. De dag erna, zoals vaker, is weer even bijkomen. Trippen blijft een geweldige ervaring, maar het vergt wel veel energie. Er ontbreekt heel veel van de trip in dit trip-report maar het is te veel om allemaal te beschrijven. De reden dat ik dit report geschreven heb is omdat ik merk dat veel (mooie) ideeën die ik heb ergens een basis hebben in dingen die ik gehoord of gelezen heb en het komt niet onregelmatig voor dat deze in andere trip reports aanwezig zijn. Dus draag ik daar hopelijk graag zelf ook aan bij. Of mensen het er mee eens zijn of niet, wie weet kan het een betekenis hebben of een andere mooie gedachte triggeren. Deze trip in foto's: