Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'schizofrenie'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

2 resultaten gevonden

  1. Spira80

    Schizofreen door truffels?

    Hallo mede psychonauten, Graag wil ik met een deel van mijn trip met jullie delen. De trip had veel meer in zich dan alleen dit onderwerp, maar zoals jullie medetrippers misschien wel weten sleept een trip van een paar uur je naar alle uithoeken van je geest en emoties, wat nauwelijks samen te vatten is op enkele A4'tjes. Het was een trip die ik vorig weekend heb gemaakt. Het was een volledige portie van 15 gram (vacuüm/vers verpakking, naam kan ik niet opkomen). De trip begon zoals elke andere: verwarring, ongemakkelijk gevoel in het begin en toen ging ik op reis... De tv stond aan en er speelde een willekeurige muzieklijst af met verschillende muziekclips. Het waren gewone nummers, zonder harde muziek er tussen. Ik begon 'mindfucks' te krijgen (altijd een leuk moment). Op een gegeven moment belandde ik in een flow van positieve, liefdevolle gedachten, die zover gaan tot je het gevoel hebt bijna 'verlicht' te zijn...denken dat je alles begrijpt en ziet hoe 'goed' en mooi alles is, het hele leven, inclusief de minder leuke ervaringen die we in ons leven hebben. Het ging zover dat ik dacht dat ik 'God' begreep, ik noem het 'God', niet omdat ik religieus ben, maar omdat dat begrip toch nog iets grijpbaarder is dan 'liefde'. Hoe omschrijf je perfectie? Niet te doen.... Ik zag dat ik God was, net als dat ieder mens dat is, zonder dat we het doorhebben (in nuchtere, rationele toestand). We zijn goden zonder het te weten...en toen brak het moment aan van 'schizofrenie'. Op het moment dat ik mij realiseerde dat ik God was, net als het hele universum en alles wat zich daarin bevindt ook God is, keek ik naar een muziekclip waar op datzelfde moment iemand knipoogde. Ik zag het als 'teken'. De knipoog kwam binnen als boodschap: "begrijp je het eindelijk?" . Het was een boodschap vol liefde en vrolijkheid. Er was niks engs aan. En toen ging het helemaal los....ik zag overal berichten in. Ik realiseerde mij dat als wij inderdaad God zijn, dat wij dus tegen onszelf praten wanneer wij tegen elkaar praten en zelfs wanneer wij een gesprek voeren in ons eigen hoofd met onze eigen gedachten. Ik begon boodschappen te horen in de lyrics van de nummers die op tv afspeelde...alles klopte. Ik zag hoe alle lyrics dezelfde boodschap hadden, ze hadden allemaal dezelfde lading en doel: om ons te helpen te ontdekken wie (of eigenlijk wat) we zijn: liefde (God) De hoeveelheid boodschappen en gedachten waren in zo een grote hoeveelheid en kwamen in zo een snelheid dat ik het amper bij kon houden en het leek alsof ik alles tegelijk 'dacht', terwijl het tegelijk allemaal hetzelfde was. Ik zag een metafoor hoe het universum en de mens eigenlijk gedachten zijn van 'God'. Om de metafoor concreter te maken, 'zag' ik deze vergelijking: Zie de aarde als een hoofd (van god), waar wij als mensen de gedachten, emoties zijn die God ervaart, precies zoals onze eigen hersenen werken. Een verzameling cellen die allerlei gedachten en emoties creëren en daardoor 'ervaart'. Eigenlijk is God een schizofreen in het groot: een verzameling van gedachten en emoties die onderling tegen zichzelf spreken. Wanneer de ene mens tegen een ander mens praat, praat God dus tegen zichzelf in een poging uit te zoeken wie hij nou eigenlijk is. Hij snapt niks van zijn gedachten en zijn gedachten zijn vaak tegenstrijdig en vechten het uit (letterlijk in menselijke vorm). Dit veroorzaakt oorlogen, net als schizofrenie 'oorlog' voert in iemands hoofd. Elk mens is slechts één gedachte, één visie op zichzelf (Een gedachte van God over zichzelf). Het ging zelfs zover dat het de 'dood' ook verklaarde. Net als in de menselijke hersenen waar hersenverbindingen, gedachten opkomen, veranderen en verdwijnen, zo is dat ook zo met leven en dood. Het doodgaan van een mens is niks anders dan het verdwijnen van een gedachte van God over zichzelf. Nu ik dit zo terug lees, snap ik heel goed dat mensen deze hele metafoor en al die 'berichten' niet snappen . Ik realiseerde tijdens mijn trip dat mijn rationele gedachten in oorlog waren met deze 'truffel-logicia' en verklaarde mijn rationele kant zichzelf als 'gestoord'. Dit is schizofrenie dacht ik....je spoort niet. En toen bedacht ik mij dat misschien schizofrenen misschien helemaal niet zo 'gek' zijn als de maatschappij ons wil doen geloven. Wie zegt niet dat 'gekken' juist 'normaal' zijn en de 'waarheid' zien en de nuchtere, 'normale' mensen juist de 'gekken' zijn? Pffff......ik merk dat ik nu zelf weer effe bij moet komen van mijn eigen gedachten, mijn rationele hersenen trekken dit niet Ik vraag mij af: Is er iemand die ook maar iets van mijn hele verhaal snapt?
  2. dafe.v

    een lsd bad trip.

    ze zeiden nog tegen me: "onderschat het niet!!" En ik maar denken: "Pff, ben wel wat gewend.." Ik had t al een keertje geprobeerd. Onze duitse vriendinnen hadden een paar zegeltjes mee genomen uit duitsland. Deze namen we onderweg op de fiets richting een goa feest. Het was warm weer en de sfeer zat er goed in. Helaas van de acid weinig gevoeld. Top avondje gehad verder, ondanks de tegenvaller. Maanden later, na hemel en aarde bewogen te hebben. Had ik het dan eindelijk gevonden. Dubbelgedrukte shiva's, deze schenen master te zijn, dus ik kon niet wachten. Er was die avond een feest in de maassilo in rotterdam. Kierewiet soundsystem kwam en ik moest daar bij zijn! Ik had contact gehad met een van mijn 'ervaren' duitse vriendinnen en gevraagd hoeveel ik moest nemen. Ze vroeg me hoeveel ugl er op 1 zegel zat. De dealer had mij uitgelegd dat er ongeveer 180 ugl op moest zitten. "Nou" zegt ze, "dan kun je er wel 2 nemen!" Dit bekend 360 ugl... Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan als ik het nu zo terug lees, maarja... We waren eerst bij een maatje van mij. Ik was ongeduldig en ik stopte meteen 2 van die dingen in mn smoel. Toen was t wachten geblazen. Na een tijdje voelde mijn lichaam slapper, armen en benen wat zwaar. Ben toen in de bank gezakt en keek opzij naar die vriend van mij. Hij stond achter de computer, met de muziek te kutten ofzo. Hij zette het nummer : man with the red face van laurent garnier op. Vanaf dit moment veranderde alles voor mij. Kleuren leken licht te geven en door deze muziek kreeg ik het gevoel alsof er iets ging gebeuren. Nou dat ging er ook... De invalshoeken van lichtval begon te veranderen, constant draaide dit als t ware door de kamer. Ik voelde dat ik naar de wc moest, ging ik dit redden, in mijn eentje? Wat kon er op de weg naar t toilet en weer terug allemaal wel niet gebeuren?! Maargoed, ik raap mezelf bij elkaar en strompel de trap af naar de wc. Ik sta, voor t toilet en ik weet 100% zeker dat ik stil sta. Ondertussen wijst ALLES er op dat dat niet zo is. Staan wordt m niet dus ik ga maar zitten. Wat is dat? Wie hoor ik nou? Het lijkt wel bij mij in het toilet hokje. Wat zeggen ze, is het nederlands? Ik versta het niet... Ik zit op het toilet, ben ik aan het plassen? Ik kijk tussen mijn benen naar beneden en zie dat ik al klaar ben. Ondertussen zie ik iets in mijn ooghoek gigantisch bewegen. Het is de toilet papier rol. Hij danst eem soort heen en weer. Als ik me op de patronen van de toilet papier rol concentreer zie ik dat er puntjes en streepjes op staan, deze dansen ook afzonderlijk van elkaar over het toilet papier. Ik hoor iemand lachen, of denk ik dat ik iemand hoor lachen? Het leek wel in mijn hoofd, zo'n lachje van zo'n meisje in een horrorfilm, met een echo. Overal zag ik patronen, het leek wel of ik golven zag in de muren. En elk dingetje zag ik haarscherp op de vloer liggen. Ik loop naar boven. Helemaal trots vertel ik tegen die vriend van mij (Tom). Hoe verschrikkelijk ernstig ik in de war was. Op dit moment vond ik het nog wel leuk, maar ik begreep nu wel dat mensen het als zo heftig hadden ervaren en dat ze dachten dat ze er niet meer uit zouden komen. Maar ik redde me wel. Ik moest ff een peuk hebben en daarna konden we gaan. We liepen naar beneden, de trap af zo naar buiten... Wouw... Wat was het kutweer! Het miezerde en het was koud. Er stond een bouwlamp boven ons en deze scheen zo de miezer in. Waardoor er een soort muur van water en licht ontstond. Als ik in deze muur blies, veranderde de piepkleine druppels van richting en kreeg je prachtige patronen. Ik keek omhoog en zag de prachtige wolken. Ze ademde, ze werden groter en kleiner. Als ze groter werden waren ze mooi en vol, en als ze klein waren dan waren ze donker en grauw. We stapte in de auto en reden richting de maassilo. Tom achter het stuur keek nuchter om zich heen. Ik moet daar in tegen op dat moment als een bange hond om me heen gekeken hebben... De wegen slingerde heen en weer en er waren overal kleuren, zoveel kleuren. Tom zet de muziek aan, coldplay met clocks. Gewoon een chill nummertje. Van de clocks die ik kende was helemaal niks meer over! Het nummer was totaal uit zijn verband getrokken, verschillende lagen muziek gierde door de auto. Compleet onder de indruk kijk ik uit mijn raampje. We staan voor een stoplicht, ik zie een andere auto. Ik kijk die auto in en ik zie een man zitten. De man kijkt ook naar mij... Toch? Ik kijk nog eens goed. Dan zie ik dat de man hele grote, zwarte ogen heeft. Ik kijk snel weg en begraaf mijn gezicht in mijn handen... Ik voel... Tranen? Ik kijk naar mijn handen... Droog... Ik voel nog eens... Nat... Ik begin te laggen... Dat lukt niet zo... Ik schreeuw door de auto: mijn emoties zijn helemaal niks meer waard!! Tom kijkt me aan... "Ok gast, volgens mij is het tijd dat we even stoppen...". We stoppen bij een benzine pomp. "Je moest toch nog peuken hebben?" vraagt Tom. "J-j-ja" stommel ik. Ik kijk naar de benzine pomp. Dit gaat nog net door alle kleuren en patronen die zich in mijn gezichtsveld bevinden. Ik stap uit de auto en begin te lopen. De benzine pomp lijkt super ver. Ik hoor allerlei geluiden. Stemmen, dingen die vallen, dingen die kapot gaan. Je vraagt je af: hoe klinken dingen die kapot gaan. Nou, toen wist ik het. Het voelt als een nachtmerrie. Je vlucht voor iets en je ziet de uitweg. De deur waar je doorheen moet. En je rent zoals je nog nooit hebt gerent, maar de deur komt niet dichterbij. Uiteindelijk toch gearriveerd bij de benzinepomp. Ik loop naar binnen en loop naar de toonbank. Er is een man voor mij. Uit het niets draaid hij zich om en ik schrik me helemaal de tering. Hij zou zich omdraaien dat wist ik wel.. Dat verwacht je toch? Ik weet het niet... Je weet gewoon niet wat je moet verwachten. Wanneer je een flinke dosis lsd op hebt, weet je niet eens wat je moet verwachten als je je eigen voordeur open doet. Terwijl je dondersgoed weet wat er achter die deur is. Sigaretten zijn gehaald en we rijden verder richting de maassilo. Ondertussen begin ik echt in paniek te raken. 2 dagen geleden hoorde ik nog verhalen van iemand die in een gesloten inrichting terecht was gekomen omdat hij in zijn trip was blijven hangen. En dit spookte door mijn hoofd. Er waren momenten dat ik helemaal niets meer zag. Het ging zo ver, dat ik me op een gegeven moment voelde alsof ik een werdt met mijn omgeving. Alsof er helemaal geen verschil was tussen de zuurstof om mij heen en mijn lichaam. Eenmaal aangekomen bij de maassilo gingen we naar binnen. Ik was op dit moment wel panisch te noemen. En dan naar de maassilo, factory 010 om precies te zijn. Het was nog vroeg dus er stond geen rij. We liepen richting de beveiliging. Een grote groep gigantische bonken stonden ons op te wachten. Ik gok wel een mannetje of 10/11 aan beveiliging stond er voor de deur. Omdat we zo vroeg waren en de enige waren, waren wij ook de enige om naar te kijken. Dat kon ik op dat moment echt even niet hebben. 10 man beveiliging geconsentreert op mij en 1 foullieerde mij. Ze keken kwaadaardig uit hun pikzwarte ogen en hun hoofden waren op verschrikkelijke manieren vergroeid. Alsof dit de enige overlevende waren van de ramp bij Chernobyl. Goed, na dat achter de rug te hebben en een kaartje te hebben bemachtigt, staan we in de lift naar boven. Tom en ik. We komen boven, de deuren gaan open en de lift vult zich met de snoei snoei snoeiharde tekno van de speakertorens van de 2 soundsystems. We lopen door de solide gangen van het gewapende beton en roestige staal van de oude fabriek. Dit moet wel echt een van de betere locaties zijn van nederland. Helaas is er nou echt helemaal niets gevoelsmatigs te herkennen. We halen een kluisje. Ik drop meteen al mijn waardevolle spullen. Kan ik die in iedergeval niet meer kwijt raken. Daarna geeft tom me een rondleiding. Maar na een half uurtje rond gestrompeld te hebben, trek ik het echt niet meer... Ik vraag of tom me naar de auto wil brengen. Dan wacht ik daar wel en kan hij gewoon feesten. Ik wil niet zijn feest verpesten. Na een discussie heb ik hem kunnen overtuigen dat dit op een rare manier toch enigsinds ethisch verantwoord is. Hij stemt tot mijn grote vreugde in en brengt me naar de auto. Eenmaal in de auto, laat tom al zijn troep achter in de auto (xtc) en gaat weer naar binnen. Hij verteld me hoe de radio werkt en geeft me het aux kabeltje, kan ik mijn eigen muziek aanzetten! Daar zit ik dan. Alleen in de auto. Alleen met mijn gedachten. Ik ben nogsteeds zwaar in paniek en kan geen rust vinden. Ik krijg ineens een briljant idee: Ik bel mijn duitse vriendin op, zij heeft ervaring! De telefoon gaat over... En dan, een hele tijd niets. Ineens een Duitse vrouwenstem. Een stem die ik niet herken. Ik probeer terug te praten maar ze praat dwars door me heen! Ik luister goed... En dan hoor ik het, het is de voicemail. Die is natuurlijk in het duits. Fuck... En nu? *bzzzzt* Een whatsappje. (dit is letterlijk het gesprek wat toen plaats vond) C: Whats wrong?? D : Can i call you please? I dont feel good! C: Why, im next to my boyfriend... Please! D: I feel terrible. The acid, its a nightmare!! C: Where are you? D: In a car, tom is inside. Please... C: Is he on acid to? D: Tell me this will be over? C: Get out of the car and take a walk. D: This wont last forever right?! C: It will be over, you will be ok honey! Think of something positive! D: Nothing makes sence anymore! C: I know thats it. D:Please confirm: i wil feel better tomorrow? C: Yes ofcourse Deevie! This has nothing to do with the substance itself. Its your head that leads the trip, you can change everything with your thoughts! Ik wilde alleen maar weten wanneer het over was. Ik voelde me verschrikkelijk maar uiteindelijk wist ze me gerust te stellen. En ben ik terug gegaan naar het feest. Ik heb daar een fantastische avond gehad. Ik was nog wel aan het trippen maar op een ander manier. De trip veranderd telkens en jing en jang liggen allebei op de loer. Het is verschrikkelijk moeilijk om je badtrip op papier in woorden uit te leggen. Kom je me een keer tegen op een feestje. Vraag het me dan want in woorden kan ik het je in geuren en kleuren uitleggen. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft. En dat jullie het een leuk verhaaltje vonden. Ik heb deze avond prachtige mensen leren kennen en ik bekijk veel dingen anders. Het was een van de heftigste ervaringen die ik ooit heb gehad. Ik waardeer nu kleinere dingen veel sneller en ik voel me veel meer een met alles om me heen. Het was verschrikkelijk kut en daarna fantastisch. Maar ik heb er in ieder geval iets heel ergs moois van geleerd. Dit was mijn aller eerste keer goed LSD hierna heb ik nog een aantal fantastische trips gehad. Maar nooit zoals deze. Maak niet de zelfde achterlijke fout als ik en neem gewoon niet te veel... Het is echt anders dan ALLES wat je ooit hebt geprobeerd. En ik heb al behoorlijk wat op mijn lijstje staan... Ik vraag mij dan ook af: was dit nou een psychose. Ik denk namelijk zelf van wel. En ga ik hier later in mijn leven nog last van krijgen? Laat me jullie ideeen en verhalen weten? Succes.. Liefde.