Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'visioen'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

2 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, 21e trip Wat: 15 gram Atlantis, 20 dagen over datum Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip speelde zich vorige maand af. Na mijn laatste trip had ik de balans weer gevonden in mijn leven, en in die balans was voorlopig nog geen plaats voor truffels. Ik had ze voorlopig niet meer nodig en wist dat ik mij eerst moet richten op mijn alledaagse leven. Ik ging weer regelmatig sporten, met minder afleiding en tegenzin studeren, gezonder en bewuster eten. Ik had nog één pakje Atlantis in de koelkast en deze was houdbaar tot 2 mei. Zonde dat deze nu al 20 dagen over datum was, maar ik was al blij dat ik met de vorige trip het andere pakje nog wel op tijd had kunnen redden. Toch was ik wel benieuwd om te testen hoe snel het haar potentie verliest, ze zagen er nog wel gewoon goed uit. Misschien kan ik ze gewoon opmaken, waarschijnlijk voel ik er toch weinig van en met een beetje geluk krijg ik gewoon een subtiele prettige achtergrond buzz voor een paar uur, ook niet verkeerd voor tijdens het schrijven van mijn scriptie. De trip slaat in Na het eten van de truffels sloeg de trip zoals vaak na zo'n 15-30 minuten heel subtiel in. Dit ging een tijdje zo door en hoewel het steviger was dan alleen een subtiel achtergrondeffect, was het nog geen full-blown trip. Net als de vorige keer zat ik in mijn stoel naar buiten te kijken en ik merkte toch al vrij snel dat de bomen er anders uit begonnen te zien. Ik besefte me dat ik liggen fijner vond dus ik verplaatste naar mijn bed en keek nog steeds uit het raam. Mooi. Toen ik mijn ogen sloot kon ik al weer closed eyes visuals zien, eerst wat vaag en 2D maar de beelden werden steeds duidelijker. Visioenen van revolutie Op het moment van de trip was ik ongeveer anderhalve maand veganist. Het is iets waar ik veel mentaal mee bezig was, en ik kon niet begrijpen dat maar zo weinig mensen veganist zijn. De enige reden dat mensen het niet zijn moet gewoonte zijn of onwetendheid, want als iemand weet hoe het zit is er geen andere optie dan veganist worden, dat leek mij duidelijk. Geen groot verwijt, want ik ben het ook pas net en wist heel lang ook niet beter. Maar hoe zorg je er voor dat mensen er achter komen? Door er achter te komen hoe we in werkelijkheid met onze aarde en medebewoners omgaan was mijn vertrouwen in de mensheid de laatste tijd behoorlijk laag. De truffels zouden me wel duidelijk maken hoe dit allemaal op te lossen, toch? Tijdens de voorbijflitsende beelden van al deze closed eyes visuals bleef het echter stil. 'Oké dus het is niet belangrijk?' vraag ik me af. 'Moet ik het allemaal maar negeren en het me niet aantrekken, wat moet ik doen? Moet het leven niet beschermd worden?'. Het thema in de muziek die ik op had staan verandert behoorlijk en in plaats van de standaard chille deep house en euforische trance komt een nummer van een hele andere vorm, 'Thousand Eyes' van 'Of Monsters and Men' komt op. Ik twijfel even of ik niet naar het volgende nummer door moet spoelen, hier ik heb ik niet zoveel zin in. Maar dan bedenk me dat afspeellijst willekeurig is en dat er misschien een reden is dat dit nummer verschijnt. De muziek bouwt heel merkbaar op en het antwoord op mijn vorige vragen verschijnt in de vorm van beelden. Ik zie kinderen in Afrika, gevolgd door schedels, allemaal bij elkaar, als een soort massagraf. Ik zie arme bevolkingsgroepen in Azië en mensen in derde wereldlanden, dan misvormde creaturen die ergens op mensen lijken. Ik zie pijn en lijden, maar het is allemaal menselijk. Ik zie een soort van Hargravens uit Skyrim, maar dan niet in computer graphics maar als echte mensachtige wezens. Deze wezens hebben baby's gestolen om ze vervolgens op te voeden, te verwaarlozen en mishandelen. Het is vrij freaky maar de boodschap lijkt duidelijk: ook onder de mens is er veel ongelijkheid en moet er veel verbeterd worden. Niet alleen de planeet en andere dieren hebben te lijden, ook mensen zelf onderling wordt veel onrecht aangedaan. En deze beelden lieten zowel heden, verleden als toekomst zien. Het voelde aan als een soort visioen van de mensheid, dat we ten onder zullen gaan als we er niets aan doen. De muziek is beangstigend en de instrumenten zijn erg zwaar en dreigend, wat de boodschap perfect ondersteunt. Dus andere dieren doen er (voorlopig) niet toe? Ergens ben ik een beetje teleurgesteld dat hier geen aandacht aan wordt geschonken, zijn mensen dan echt zo speciaal dat ze alle aandacht verdienen, terwijl (door de mens berokkent) dierenleed zo makkelijk uit de wereld geholpen zou kunnen worden? (en tegelijkertijd de natuur/planeet gered kan worden en een hoop menselijke ziektes gigantisch teruggedrongen kunnen worden?) Even is het stil (geen beelden of muziek meer). 'Ja dus' denk ik, enigszins teleurgesteld. Maar dan klinkt de muziek weer, ik herken het nummer niet in eerste instantie maar het klinkt als een film soundtrack, langzaam opbouwend naar iets episch en tevens een antwoord. Het is 'Courtyard Apocalypse' uit de Harry Potter soundtrack. Dan verschijnt voor mijn gesloten ogen een beeld als een schilderij. Het beeld lijkt een beetje op het welbekende schilderij van de Franse revolutie, met een vrouw die half ontbloot de Franse vlag omhoog houdt. Maar het is toch een ander, uniek, beeld. Er is een groep mensen in de achtergrond als in een soort protestmars en ik zie geen wapens zoals op eerder genoemd schilderij. Vooraan loopt een jonge blonde vrouw, gekleed in een blauwe jurkachtig gewaad, die een vlag of eigenlijk een banier gekruist voor zich draagt. Zij loopt vooraan en valt op in haar blauwe gewaad. Ze is jong en zelfverzekerd, het gezicht van een nieuwe generatie, een nieuwe generatie die korte metten maakt met de vastgeroeste denkbeelden van de conservatieve heersende elite. Zij belichaamt het alles, jong en idealistisch, maar gigantisch mooi en met een passie en levenskracht die vuriger brandt dan de kern van de aarde. De muziek maakt het ontzettend episch, inspirerend en opzwepend. Dit voelt opnieuw aan als een visioen, een alternatief voor wat ik hiervoor zag, de mens hoeft niet ten onder te gaan, deze nieuwe generatie kan ons redden. Ik zie nog steeds dit beeld, stilstaand als een profetisch schilderij en in gedachten zie ik ook eerdere protesten, elke keer dat mensen zich verzamelden om op te komen voor gelijkheid en te strijden tegen ongelijkheid, ik zie de vredesmars van Martin Luther King en voel de liefde en verbondenheid die de mensen er toe bracht om tegen onrecht in opstand te komen. Het is emotioneel maar tegelijkertijd ontzettend mooi om te ervaren. Liefde heeft de mensheid nog niet verlaten, er is zeker nog hoop. Ik zie de mensen de straat op komen om te protesteren tegen de walvisjacht in de vroege beginselen van Greenpeace (waarschijnlijk met dank aan het zien van de documentaire 'How To Change The World' een tijd terug, zeker een aanrader, staat op Netflix!) en besef me hoe mooi en bijzonder het is dat zoveel mensen, alledaagse mensen, de straat op gaan om een diersoort te beschermen die eigenlijk niets met de mens te maken heeft en die veel mensen waarschijnlijk niet eens in levende lijven ontmoet hebben of ooit zullen zien. Al deze protestmarsen lijken uit de vorige eeuw te stammen en ik vraag me af in hoeverre de samenleving van nu een stuk cynischer is. De kwesties van nu zoals vluchtelingen lijken een stuk polariserender. Maar dit beeld van de nieuwe generatie geeft me hoop, de oude generatie mag misschien geworteld zijn in paranoia en wantrouwen, maar er brandt licht en hoop in de nieuwste generatie. De oudere generatie zeikt hier graag over, over dat alles naar de filistijnen gaat en dat het vroeger allemaal beter was, dat de jeugd geen moraliteit meer kent en dat mensen alleen nog maar op hun smartphones leven. Maar is dit in feite niet gewoon jaloezie? Afkeer voor het verlies van hun eigen jeugdigheid, afgereageerd op de nieuwe jongeren? De oude heks die een levenslustige jong meisje isoleert, opsluit in een toren, haar vleugels afneemt en haar leugens vertelt waardoor ze onzeker en wantrouwend wordt en nooit haar plaats als godin in zal nemen? Gekooid door de fouten en het tekortschieten van deze oude heks en gedoemd om in dezelfde voetsporen te treden, tenzij ze los weet te breken uit haar gevangenis? Maar zo hoeft het niet te zijn. Ieder mens wordt geboren met een onvoorstelbare levenskracht in zich die qua kracht en effect waarschijnlijk nog het best beschreven kan worden als 'god'. De wereld hoeft niet zo verrot en corrupt te zijn als mensen zichzelf en anderen graag wijsmaken, zoals de media ons graag wil doen geloven. Cynisme en pessimisme zijn de grootste vijanden van verandering, van vooruitgang. En ik besef me dat ondanks mijn goede intenties, ik hier ook ten prooi aan ben gevallen. Het is makkelijk om het vertrouwen in de wereld en in de mensheid te verliezen als je ziet wat de mens de planeet en al haar inwoners (inclusief zichzelf) aandoen. Maar het brengt je nergens. Je kunt het lijden van de wereld op je nemen en het constant op je schouders meedragen, maar het lijden stapelt zich alleen maar op en uiteindelijk wordt deze wereld te zwaar om te tillen en wordt je verpulverd onder het gewicht. Er is maar één manier om daadwerkelijk verandering in de wereld te brengen, door liefde en licht te verspreiden overal waar je gaat. En dat kan alleen door liefde en licht te belichamen. En dat is uitermate lastig wanneer je minachting voelt voor de mens, vanwege daden die door het systeem, en niet zozeer individuen, wordt uitgevoerd. Hoe kun je liefde en licht verspreiden als je er zelf niet meer in gelooft? Deze nieuwere generatie hoeft niet deze generatie te zijn, het kan ook de volgende zijn, of de generatie daarna. De vrouw die ik zag is jonger dan ik, ik gok tussen de 14 en de 21. En dit zijn de mensen die het verschil gaan maken, die nog niet vastgeroest zijn in gewoonten en echt een verschuiving in paradigma en levensstijl en masse teweeg kunnen brengen. Mits ze los weten te breken uit het cynisme en de indoctrinatie die de samenleving bewust of onbewust in de harten van kinderen stopt, mits ze zichzelf weten te overstijgen, hun vleugels terugvinden die de samenleving zo graag en genadeloos afneemt, mits ze hun ware goddelijke potentie waar weten te maken. 'Zou ik het nog meemaken?' vraag ik me af en onmiddellijk realiseer ik me dat het er niet toe doet. Ik zal mijn rol vervullen, misschien meewerken aan het grondwerk. Maar uiteindelijk ben ik maar een heel klein onderdeel van dit alles, van het universum, een druppel in een waterval. Even vraag ik me af of dit het doel van het universum is: voor eeuwig deze strijd tussen het goede en progressieve en het beklemmende en conservatieve uitleven, dit opnieuw en opnieuw te ervaren, als een reminder dat we mismaakt en incompleet zijn zolang we niet open en liefdevol zijn? Of dit niet de zoveelste keer is dat het universum geboren is, dat de mens geboren is, dat deze strijd gaande is en dat het nu misschien eindelijk een keer anders zal zijn? Dat we eindelijk niet onze eigen vernietiging teweegbrengen en onze goddelijke krachten benutten op een manier die recht doet aan de magistraalheid van het universum. Een gigantische gebeurtenis in de geschiedenis die keer op keer herhaald moet worden zodat iedereen het onthoud. Totdat we het eindelijk 'snappen'. Zoals altijd onder invloed van truffels razen mijn gedachten alle kanten op en zie ik de mooiste dingen, de creatie, geschiedenis, evolutie en uithoeken van het universum. De pluraliteit van alle mogelijke wereldbeelden. 'Wat is waarheid?'. Ik weet het niet, maar het doet er niet toe. Ik weet wie ik wil zijn dit leven en dat is genoeg. Mijn levenspad stippelt zich vanzelf uit en het zal gaan zoals het universum verlangt. Het zal gaan zoals het gaat. Het enige wat ik hoef te doen is van deze ervaring genieten zolang ik het mee mag maken en deze ervaring uitleven, werkelijkheid maken, scheppen. En vastklampen aan leed, hoe erg deze ook is, zal weinig goeds in de wereld brengen. Voor mij niet, en voor de wereld niet. De wereld is niet perfect, maar het is de wereld zoals deze hoort te zijn, op dit moment. Verandering is mogelijk en verandering zal komen. Een weg uit het lijden zal verschijnen voor hen die lijden. Maar deze is niet af te dwingen, niet alleen, niet door mij. Ik ben niet die jonge vrouw die de revolutie leidt. Maar ik kan wel meehelpen met het leggen van de fundering, met het voortbouwen op alle daden van liefde die de mens (en dier) in het verleden het universum in heeft gebracht. Ik hoef alleen maar mijn levenspad te volgen en de rest gebeurt vanzelf… Wat het universum voor ons in petto heeft is al bekend, maar tegelijkertijd nog een mysterie. Het lijkt vastgelegd, zoals het vastgelegd is dat de Melkweg met Andromeda zal botsen over een aantal miljard jaar. Het universum volgt paden waar wij als individu geen invloed op hebben. En dat is hoe het hoort. Ik zie de prachtige ruimte van het universum, de ongekende schoonheid van sterrenstelsels, zo ver van elkaar verwijderd, maar toch allemaal verbonden in dit mysterieuze universum. Iets vertelt mij dat het niet de laatste keer zal zijn dat ik dit zo aanschouw, dat na mijn levenspad op Aarde voltooid te hebben ik het ook up close zal ervaren. Mee zal doen in de schepping. Niet als de persoon die ik nu ben, maar als iets veel ouders en krachtigers. De hardste lachkicks Genoeg gefilosofeerd over het universum, tijd om mijn ogen te openen en verder te gaan met mijn leven hier, als mens. Ik sta op en kijk in de spiegel en begin te lachen, alles wat ik net heb meegemaakt en nu ben ik weer hier, gebonden in dit lichaam van een jongen die zichzelf in de spiegel aankijkt. Niemand zou kunnen raden wat er zich zojuist allemaal binnen dit hoofdje heeft afgespeeld. Tijd om iets te eten, tijd voor mango. Ik ga weer op het bed zitten want dit is een fijne plek. De mango is orgastisch. Zo lekker. Zonder dat ik het in eerste instantie door heb begin ik te kreunen tijdens het eten, het is bijna een seksuele ervaring met eten die ik nog nooit zo sterk gehad heb, hoewel dit mij ook wel eens eerder is overkomen in trips. Op een gegeven moment bedenk ik me dat mijn buren me best wel eens zouden kunnen horen. Maar het maakt mij niet uit, ik geniet lekker van deze heerlijke mango. Ik ga weer liggen en krijg lachkicks zoals ik deze nog nooit ervaren heb. Ik weet niet meer precies wat er zo grappig was, ik denk vooral het feit dat het allemaal één grote kosmische grap is. Ik lach mogelijk wel een kwartier achter elkaar, in vlagen erg hard en soms moet ik echt even stoppen om weer op adem te komen. Om dan vervolgens weer ongehinderd verder te gaan met lachen. Dit is tot nu toe een behoorlijk ongebruikelijke trip voor mij en ik heb eigenlijk niets gemerkt van een verlies van potentie, ondanks dat de truffels al 20 dagen over datum zijn. Het leven lijkt één grote grap, hoe kan ik dit ooit serieus nemen? Ik lach zo hard dat ik in het matras of in mijn kussen lach om de buren niet ongerust te maken. Verwarring Verder herinner ik me niet heel veel meer van de trip, behalve dat ik op een gegeven moment een beetje verward was over alles. 'Ben ik dit nou? Dit ding dat in dit lichaam zit? Is dit leven?' Ik weet niet zo goed hoe het precies allemaal zit, wat normaal is, hoe alles werkt. Als de trip weer een beetje weggezakt is en ik mezelf in staat acht om te koken kook ik wat broccoli. Terwijl ik dit opeet denk ik na over wat ik de afgelopen paar uur allemaal heb meegemaakt en het lijkt te absurd voor woorden. Ik eet op de bank in de gemeenschappelijke ruimte en hoor een ganggenootje in de gang naar de wc lopen. Ik begrijp het allemaal niet meer zo goed en ben een beetje in tweestrijd of ik dit nou wel of niet fijn vind. Het doel lijkt een beetje te ontbreken, waar gaat mijn leven heen? Ik zit hier als een sufferd wat broccoli te eten, is dat nou de bedoeling? 'Is dit nou leven?' denk ik, 'er moet toch meer zijn?'. Ik heb vaak genoeg getript om te weten dat deze verwarring vanzelf allemaal weer over gaat en alles straks weer normaal wordt, dus ik laat de trip langzaam uitwerken en probeer er niet teveel aandacht aan te besteden. Uiteindelijk ga ik maar naar bed, blij met de coole en indrukwekkende ervaring in het begin en de leuke lachkicks en fantastische beleving van mango. Gek genoeg is het vooral die seksuele beleving van eten die mij van deze trip is bijgebleven in die komende dagen, en dit heb ik sindsdien ook regelmatig nuchter ervaren. Ook de lachkicks hebben mij geholpen het leven iets minder serieus te nemen en het meer als een grote grap te zien. Hoewel de ervaring van visioenen erg veel indruk hebben gemaakt, heeft het toch niet zoveel impact gehad op mijn alledaagse leven. Eigenlijk haal ik de les er nu pas echt uit nu ik het allemaal heb proberen op te schrijven. Maar het beeld en de ervaring zal ik niet snel vergeten. Het blijven wondere dingen, die truffels.
  2. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 10 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Na de nogal vreemde maar niet super prettige ervaring met Hollandia vond ik het wel weer tijd om eens echt psychedelisch te trippen met Atlantis. De laatste tijd tripte ik wekelijks en had ik besloten om het even allemaal te laten berusten en drie weken tussentijd te nemen. Uiteindelijk werd het twee weken, verhalen op dit forum brachten mij teveel in de verleiding om weer eens lekker te zweven naar andere dimensies. Ik slaap de laatste tijd pas laat en was die dag vroeg opgestaan en had tot laat gewerkt, wat dat betreft was het misschien niet ideaal. Maar aan de andere kant zou ik de dag erna pas laat eruit hoeven en voelde ik mij goed en ontspannen. 5 tot 6 uur van tevoren niets meer gegeten, tijd om te smullen van de truffels! 0. Tot mijn verbazing vond ik het nog best lekker! Dat heb ik niet vaak, maar het sloeg al snel om, de nasmaak blijft smerig. Glaasje water erbij en alles is prima. Ik was bezig met het spelen van de videogame Skyrim, een lekker relaxed single-player role-playing spel. Ik heb al wel eens eerder gegamed terwijl ik wachtte voor de truffels inkickte en dit kan ik iedereen aanraden! Het is heel bijzonder hoe je opeens anders denkt en een andere speelstijl krijgt. De vorige keer (met Far Cry 3) nam ik lang de tijd om eens goed om mij heen te kijken en te genieten van het prachtige uitzicht over het exotische eiland, nuchter doe ik dat ook wel maar zeker niet op dezelfde manier. Maar goed, nu was ik met Skyrim bezig en ongeveer een half uur na inname merkte ik opeens dat ik veel avontuurlijker begon te denken, zoals mijn innerlijke kind dat zou doen. Ik zag bijvoorbeeld een schatkist en dacht 'Wow vet, een schatkist! Nu ben ik net een piraat.' Normaal gesproken zie je die zoveel dat ik er totaal geen aandacht aan besteed behalve dat ik de spullen eruit haal. Ik kwam de grot uit en zag een prachtig meer. Ik was op ontdekkingstocht en ging planten plukken. Het was nacht en het licht van de sterren en de maan waren erg mooi. Ik zag een prachtige plant (Nirnroot) en voelde mij voldaan dat ik deze zeldzame plant ontdekt had. Even later was ik weer ergens anders en zag ik een draak die een reus aan het aanvallen was. Ik pakte mijn pijl-en-boog en jaagde op de draak. Opeens merk ik dat de reus mij de lucht in wil slaan en ik vlucht voor hem. Dan bedenk ik mij hoe bizar de situatie is: als een vriend mij op zou bellen en mij zou vragen wat ik aan het doen ben zou ik moeten zeggen: 'ik ben aan het jagen op een draak maar er zit een reus en een mammoet achter mij aan.' Door de truffels is het net of ik er echt bij ben, alsof ik dit allemaal echt meemaak. Daarom geniet ik ook zo erg van bepaalde video's op YouTube kijken tijdens het trippen, het voelt alsof je zelf op avontuur bent en prachtige ervaringen opdoet. Niet mijn eigen screenshots, maar geeft een goede sfeer-impressie van wat ik meemaakte op Skyrim. 1. Genoeg gegamed voor vandaag, tijd voor iets anders. Ik had al muziek opstaan, op een willekeurige playlist. Ik had eigenlijk wel honger, ik ging op mijn bed zitten en at een krentenbol. En nog een, erg lekker, bijzonder hoe intens je eten proeft tijdens het trippen. Daarna verrukkelijke mango gegeten, mijn maag was weer gevuld. Ik keek in de spiegel en deed de capuchon van mijn vest over mijn hoofd. Ik herkende mijzelf nog nauwelijks: ik zag er zo anders uit. Langer, volwassener en knapper dan normaal. Als ik de capuchon afdeed zag ik er weer zo eng uit zoals ik er altijd uitzie onder invloed van Atlantis. Ik trek een aantal gekke gezichten en vind het grappig hoe ontzettend anders ik er telkens uitzie, als een compleet ander persoon. Ik druk met mijn handen mijn wallen en wangen naar beneden en ik ben opeens zo ontzettend lelijk haha. 2. Ik voel de behoefte om lekker languit op bed te liggen en simpelweg van de muziek te genieten. Ik sluit mijn ogen en daar gaan we weer, prachtige psychedelische vormen, bijzondere closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik zie een soort fractal met allemaal kleine buddha's: een soort van buddhabrot maar dan niet alleen de vorm maar echt de buddha, inclusief gezicht, erg klein en zich overal herhalend in geometrische psychedelische vormen. Een tijdje terug had ik wat informatie over fractals opgezocht en las daar kort iets over de buddhabrot, ervaar ik dit nu echt of ervaar ik dit omdat ik dit laatst gezien heb en is dit slechts een projectie van mijn hersenen? Ik open instinctief mijn ogen want ik weet het niet. Ik doe ze weer dicht en zie andere patronen. Het voelt alsof ik heel lang ben en het contact met mijn voeten kwijt ben, of beter gezegd: ik voel mijn voeten wel maar niet mijn benen die het verbindingsstuk tussen voeten en lichaam vormen. Opnieuw open ik mijn ogen en beweeg ik mijn benen om te bevestigen dat ze nog levend zijn en tot mijn lichaam behoren. Fijn, ik sluit mijn ogen weer en zie nu een persoon lopen in een lijn, in een soort van kamer richting een deur. Dit beeld is verviervoudigt, het is symmetrisch en ik zie het links, rechts, boven en onder. 'Wie zijn deze mensen?' denk ik bij mezelf en voel mij niet helemaal op mijn gemak, deze personen heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Ik zie een ander mens opeens, opnieuw gemixt met psychedelische patronen. De visuals gaan zo een tijdje door, de mensen verdwijnen en ik vind het heerlijk ontspannend. De muziek op de achtergrond maakt het extra mooi, de stiltes in de muziekstukken zelf, vlak voor een breakdown, zijn zo mooi en intens! Dit is een van de vele redenen waarom ik zo van trippen houd, en dit vind ik het aller-allermooiste! De prachtige psychedelic visuals gemixt met de mooiste muziek die ik mij kan voorstellen. Geen woorden voor, alleen de reinste, prachtigste intense vrede en gevoelens. Ik drijf helemaal weg naar hogere sferen, het scheelt niet veel of ik word weer meegenomen net als tijdens mijn mooiste trip tot nu toe. Dan bedenk ik mij of dit geen kwaad kan? Ik voel mij zo goed, zo vredig, maar wat als ik niet meer terugkeer en voorgoed mijn lichaam verlaat? Ik zou er op zich niet zoveel bezwaar tegen hebben, waar ik heen zou gaan zou de mooiste plek zijn die ik mij kan voorstellen, maar dan laat ik wel een hoop nabestaanden achter. Bovendien heb ik nog genoeg plannen met mijn leven. Ik bedenk mij dat ik van geen incidenten weet in de geschiedenis van de mensheid waarin iemand gestorven is tijdens het trippen simpelweg omdat ze uit hun lichaam zijn getreden. Maar goed, hoe goed is zoiets gedocumenteerd? Dit is te mooi om mee te stoppen, maar in plaats van mij volledig over te geven probeer ik na te denken over het leven, dan blijf ik in ieder geval bij bewustzijn. Dit lijkt enigszins op de buddha die ik oneindig vaak herhaald zag met mijn ogen dicht. 3. De filosofische gedachtes stromen in volle gang en onder de intense vrede die ik voel tijdens de ongelooflijke visuals en muziek kan ik heerlijk helder en objectief nadenken over het bestaan. Ik zie voor mij een soort van visioen van de mensheid, wij als soort, die door de geschiedenis heen zoveel bereikt heeft. Van jagers en verzamelaars naar ontwikkelaars van technologie. Van ons nederig begin naar de prachtige technologische apparaten die wij de ruimte insturen. Allemaal nieuwsgierig en vol verwondering voor het bestaan, ik zie voor mij hoe wij hier allemaal op onze eigen manier mee omgaan. Meerdere elementen uit mijn eerdere trips komen terug, de gedachte dat liefde alles aan elkaar bind en dat er geen problemen zijn. Het is maar net hoe je er mee omgaat. Het is zo ontzettend mooi, deze gedachtes, de visuals, de muziek, dit gevoel... Iedereen zou dit mee moeten maken, maar toch zijn er maar weinig mensen die dit in hun leven zullen ervaren. Simpelweg omdat ze er niet van afweten of afgeschrikt zijn van psychedelische middelen. Als zaken anders waren gelopen was ik misschien net zo geweest en had ik al het moois dat truffels mijn leven gebracht heeft nooit ervaren hebben. Dolgraag zou ik de populariteit ervan willen verspreiden en zoveel mogelijk mensen hiermee in aanraking laten komen, zodat zij op hun beurt weer in aanraking kunnen komen met hun ware zelf, het zelf dat naarmate men ouder wordt onderdrukt wordt door culturele conditionering en cynisme. Het avontuurlijke sterft in veel mensen na het kind-zijn. Tijdens een trip komt dit aspect (vaak) weer helemaal terug. Ik beschouw mijzelf zeker niet als iemand die altijd maar vasthoudt aan het verleden of nostalgisch is, helemaal niet zelfs. Maar toch geloof ik dat er iets verloren gaat in de overgang naar volwassenheid, een nieuwsgierigheid en interesse voor de wereld om ons heen. Het vermogen om te geloven dat alles mogelijk is, dat elke actie nog niet vastligt en elk mogelijk gevolg kan hebben. Het vermogen om plezier te hebben van de kleinste, schijnbaar betekenisloze dingen. Het is allemaal zo mooi, het bestaan, ik ben zo blij dat ik bijna niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik lach een aantal keer hardop tijdens al deze gedachtes, het is zó prachtig om te bestaan. Ik herken mijn lach niet als mijn eigen lach maar het voelt goed. Het voelt alsof het rechtstreeks uit mijn ziel komt. Dit is niet een lach omdat het grappig is of omdat ik pret heb, alhoewel dit allebei tevens het geval is. Ik lach omdat het bestaan zo prachtig is. 4. Het verwondert mij hoe helder ik kan nadenken, zo onbevooroordeeld, zo waarheidsgetrouw. Het is zo ongelooflijk simpel eigenlijk, maar het voelt echt alsof ik vanuit een heel andere laag, vanuit een heel ander perspectief naar dingen kijk. Een laag die niet te bereiken is terwijl ik nuchter ben, die dan compleet in mist gehuld is. Ik weet dat het waar is en ik zie hoe mensen zoveel om elkaar geven, van elkaar houden. Mensen zijn niet van nature kwaadwillend, dan is er absoluut iets verkeerd gegaan op een punt in hun leven. Een gebrek aan liefde of het niet kunnen accepteren hiervan. En toch is de liefde overal om ons heen, ook al zien we dit niet altijd in, wat het leven soms lastig maakt. Ik ben compleet overtuigd van wat ik nu allemaal bedenk, hoe kan ik ooit niet immens van het leven genieten? Alles is zo mooi, zelfs zonder muziek, zelfs zonder deze prachtige visuals. Wij als soort, de mens, zijn zo mooi. We bedoelen het goed, ook al is er zoveel verkeerd in de wereld, er wordt zoveel aandacht besteed aan economisch gewin, aan streling van het ego en zo weinig aan verlichting, vrede, persoonlijke ontwikkeling, ware liefde voor je naasten. Het is zo simpel, en toch is het voor zoveel mensen zo moeilijk... Het wordt ze moeilijk gemaakt door het systeem wat zoveel mankementen in zich heeft. Truffels (en ik neem aan andere psychedelische drugs) en met name de goede mindset die daar uit volgt (zowel tijdens als na de trip) zijn de verlossing, het geneesmiddel om het leven weer in haar schoonheid te herstellen. 5. Elk willekeurig object heeft zo'n ongekende schoonheid, er is zoveel mogelijk... Het is al laat, ik begon pas met trippen rond 21 uur en het is nu al bijna middernacht, maar ik heb nog de hele nacht voor mij. Ik hóef niet te slapen, wat is tijd eigenlijk? Tijd bestaat niet, tijd is er altijd, tijd is een menselijke label, een kunstmatige uitvinding om orde te scheppen. Maar in feite is er alleen maar het nu, het verleden, de toekomst. Waarom geniet ik niet meer van het leven? Ik merk dat ik mij voorheen altijd al snel verslagen opgeef, alsof ik het altijd te druk heb om aan de dingen toe te komen die ik graag zou willen doen. Alsof de dag al voorbij is voordat ik er aan begonnen ben. En ik realiseer mij dat dit complete onzin is. Ik doe toch de dingen die ik leuk vind? Ik lees toch? Sport? Geniet van de natuur? Kijk series, films? Speel games? Ga met vrienden om? Ik doe de dingen die ik leuk vind, maar sta er te weinig bij stil. Ik denk altijd dat ik te weinig daarvan doe, dat ik ieder ding hiervan nóg meer zou moeten/kunnen/willen doen. Niet allemaal elke dag, en niet de hele dag, maar toch wel iets de meeste dagen. En wat doe ik verder? Studeren? Werken? Als ik het echt stom zou vinden dan doe ik het toch niet? Ik doe het omdat ik het wíl. Ik doe het voor mijzelf, niet voor mijn docenten die het waarschijnlijk weinig zouden schelen, niet voor mijn werkgevers die mij zo zouden kunnen inwisselen voor iemand anders. Ik heb zelf de controle over wat ik doe met mijn leven. Ik besluit om de rest van de nacht, tot ik echt te moe word, gewoon te genieten van de dingen die ik leuk vind. En alle dagen daarna. 6. Ik lig nu al zo lang op bed en vind het tijd voor wat variatie. Ik kruip achter de computer en bezoek een forum over een muziekgenre waar ik erg fan van ben (trance). Armin van Buuren heeft een nieuw album en dit wordt besproken op het forum, ik lees iets over zijn eerste single uit 1993/94 met de titel 'Deep Inside the Mother'. Huh? Wat een aparte titel denk ik. Hier heb ik nog nooit van gehoord. Ik Google het en kom op een obscure Russische site uit waar een sample gepost is met als onderschrift dat het een ontzettend zeldzame plaat is. 'Is it real or is it fake?' vraagt de video. Ik weet het antwoord niet, maar wat ik hoor klinkt wel als iemand die voor het eerst een elektronisch muzieknummer produceert. Maar wauw, bepaalde stukken klinken zo goed, die geluiden zijn zo prachtig, zo diep! Ze reiken zo ver en ik krijg een beeld van de kosmos voor me, alsof ik gewichtloos door de ruimte zweef op de muziek. Wat een genie, ik stel mij voor hoe een jonge Armin met een software programma speelt en goedklinkende geluiden selecteert en aan elkaar plakt. Als het nummer af is zie ik voor mij hoe hij het vol trots met de rest van de mensheid deelt. Hoe ontzettend mooi denk ik, zo iemand die iets moois heeft ontdekt of gemaakt en dit met andere mensen deelt, die hier vervolgens weer van kunnen genieten. Muziekmakers hebben echt iets toegevoegd aan de mensheid denk ik, zij doen echt werk wat zoveel toevoegt aan het leven. Hoe mooi en leuk als andere mensen hier van kunnen genieten. En weer is het liefde die het aan elkaar verbindt. Liefde en een nieuwsgierigheid voor het mysterie dat het bestaan is. Van hetzelfde YouTube-kanaal kom ik op andere trance-klassiekers waar ik nog nooit van gehoord heb van de jaren 90 terecht en ik raak zo diep onder de indruk van alle pracht die ik hoor. Ik zie de tracklist van de mix en neem het vol bewondering in mij op: track- en artiestnamen die zoveel met de mysteries van het universum te maken hebben. Deze mensen hebben het begrepen denk ik en vol liefde iets ontzettend moois gecreëerd en vervolgens gedeeld met de mensheid. 7. Tot nu toe heb ik nog niet de behoefte gevoeld om video's te kijken. Uiteindelijk doe ik dit nu alsnog en ook dit is weer mooi en bijzonder. De muziek is nog steeds prachtig maar visueel begint alles minder sterk te worden en keer ik langzaam terug naar de gewone wereld. Dit komt goed uit want ik begin ook wel moe te worden. Ik geniet nog even na in een prettige afterglow en besluit dan uiteindelijk om te gaan slapen. Ik heb een fantastische trip gehad, een trip precies zoals ik zou willen, met de ingrediënten wat trippen de mooiste ervaring ter wereld maakt voor mij. Het bevestigd voor mij dat Atlantis mijn favoriete truffel is, deze truffel heb ik nu 6 keer gebruikt en is eigenlijk consistent goed. Ik weet onderhand wat ik er zo'n beetje van kan verwachten, wat ik er wel en wat ik er niet mee moet doen. Graag zou ik mij weer een keer volledig mee laten nemen naar de hogere sferen, dat blijft nog steeds de mooiste ervaring uit mijn leven en hier ving ik er ook weer een glimp van op en maakte ik het kort mee. Ik voel mij echter veiliger als er iemand bij zou zijn en wil het ook weer niet te vaak doen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het ooit minder bijzonder zal vinden, maar om het écht speciaal te laten blijven lijkt het mij beter om dit niet elke trip te proberen maar voor speciale momenten of simpelweg 'once in a blue moon' te bewaren. Bedankt voor het lezen!