Menseneter

15 gram Atlantis

Recommended Posts

Setting: Ik (vrouw, 28) - appartement in Amsterdam.

 

Gebruik tegenwoordig nog maar zeer sporadisch, in het verleden wel geëxperimenteerd met verschillende soorten drugs, met een sterke voorkeur naar uppers als XTC en MDMA en af en toe wat psychedelica (LSD, truffels). Op mijn 25e maakte ik per ongeluk kennis met DMT en werd daar vrij sterk door gegrepen. Onlangs (half februari) had ik een trip op High Hawaiians, die me niet bijzonder goed beviel: het werd een hele intrinsieke trip die uitmondde in overdenkingen over voornamelijk negatieve zaken die speelden en spelen in mijn leven. Het trok me in die mate naar beneden dat de trip verzandde in een diep donker tranendal, waarvan ik nog dagen van slag was.

 

Ongeveer anderhalve maand later besloot ik, tijdens een bezoek aan Amsterdam, toch opnieuw een poging te wagen, dit keer met 15 gram Atlantis. Vanwege het feit dat het niet mijn eigen appartement was en zodoende geen geheel vertrouwde omgeving vormde (hoewel ik er jarenlang veelvuldig ben geweest) besloot ik overdag, broad daylight, te trippen.

 

's Ochtends opgestaan om een uur of half 9, bij de Appie wat te eten gehaald (yoghurt om de truffels mee weg te kunnen werken, wat fruit en wortels) en om een uur of kwart over 10 was ik ready to go. Truffels waren prima te eten (snap überhaupt niet what all the fuss about de smaak is, maar dat zal wel per persoon verschillen). Helaas werd ik na een minuut of 10 al vrij misselijk, dat was me in het verleden nog niet overkomen. Dit nam in die mate de overhand dat ik vermoedelijk na een minuut of 20 à 30 in bed ben gaan liggen. Geloof dat ik toen nog op heb kunnen schrijven "10:35 uur: misselijk". In bed ging het al vrij snel behoorlijk loos. Heb veel moeite om achteraf nog te kunnen beschrijven hoe ik de komende twee uur heb ervaren. In ieder geval kan ik ervan zeggen dat dit voor mij, een vrij nuchter en niet bijzonder emotioneel of spiritueel mens, de meest intense ervaring is die ik tot dusver heb mogelijk beleven. Waar ik in de eerste instantie erg bezig was met "hè getver, ik ben misselijk, laat het ophouden" ging dit eigenlijk van het ene op het andere moment over op een diep spirituele ervaring. Alles viel op z`n plek. Ik werd me ervan bewust dat alles samenhangt en vooral dat alles energie is, ook ik. Het was alsof er ineens, waar ik normaliter maar een fractie zie, het hele gordijn omhoog ging en ik plotseling volledig inzicht kreeg in.. Tja. Alles, eigenlijk. Waar ik, en mensen in het algemeen, erg gefixeerd zijn op omgeving, uiterlijk, de buitenkant, anderen, werd me getoond dat dat allemaal van geen enkel belang is, want slechts zo tijdelijk. Mijn lichaam was er helemaal niet meer, slechts nog energie. Ik had dit ook heel duidelijk voor ogen, mijn eigen energie; een soort goddelijk vonkje dat in een oneindige duisternis rondzweefde. Toen ik aan mijn ouders dacht zag ik hun energie ook voor me, twee vonkjes naast elkaar. Het was ontzettend geruststellend dat mijn leven, hun levens maar zo tijdelijk en vluchtig zijn, want ook al sterven onze lichamen en geest; dat doet er geenszins toe, want de energie blijft bewaard, deze leeft voort in een hele andere dimensie, waarin ruimte en tijd geen rol spelen.

 

De bewustwording dat er zoveel meer is dan de dagelijkse realiteit was zo`n eyeopener. Ik zag God, die ik ben, die iedereen is, die zich in alles bevindt en in alles leeft. Op de momenten dat ik mijn ogen opende en rondkeek, golfde en pulseerde alles om me heen, vooral de organische materialen, zoals het hout van de kast naast het bed; de nerven ademden duidelijk. Ik ben waarschijnlijk een uur of twee lang in bed gebleven, afwisselend met mijn hoofd onder de dekens, dan weer erboven, in allerlei verschillende houdingen, dan uitgestrekt, dan weer in foetushouding. Ik heb gehuild, weet ik nog, van puur geluk en van puur ontzag. Op een gegeven moment werd mijn playlist die aan het spelen was (waarvan ik me overigens helemaal niet meer bewust was) onderbroken door een ontzettend vervelend bluesnummer dat me compleet uit m`n vibe haalde. Ik dus uit bed, naar mijn laptop op het bureau. Na het nummer afgezet te hebben en even gezeten te hebben, werd ik me bewust van de vloer (laminaat), die helemaal golfde en bewoog. Ik weet nog dat ik tijdens de trip meermaals tegen mezelf heb lopen mompelen "hoe is het mogelijk?", omdat ik steeds weer zo verbaasd was dat deze life-changing ervaring teweeg werd gebracht door een paar truffels. Toen mijn schermbeveiliging aansprong na een minuut of 5 zag ik plotseling mijn eigen reflectie in het laptopscherm. Ik zag de energie letterlijk om me heen golven en van me afspringen, mijn gezicht veranderde constant, van heel lelijk, naar heel mooi, van mannelijk, naar vrouwelijk, van blij, naar verdrietig. Alle facetten kwamen voorbij en alles was ik. Waar ik in het dagelijks leven wel eens last wil hebben van een laag zelfbeeld, wat zich voornamelijk betrekt op karakter/innerlijk, was ik ineens helemaal met mezelf in het reine en vergaf ik mezelf al mijn onvolkomenheden en mijn, grotendeels door mezelf opgeworpen, tekortkomingen. Ik bedacht me ook dat ik dankbaar moest zijn voor deze huls (mijn lichaam) en er goed voor moest zorgen, tenslotte was het een tijdelijke opslagruimte voor mijn energie en die gedachte gaf me een enorm sterk en krachtig gevoel: ik kon mijn energie en levenskracht om me heen voelen, ik was in staat mijn eigen aura te zien en te voelen.

 

Je moet je voorstellen, normaliter ben ik iemand die erg jeukerig word van alleen het gebruik van woorden als "energie", "aura" en "spiritueel". Ik laat mensen graag in hun waarde en heb er alle respect voor, maar ik zou dergelijke woorden zelf niet zo snel in de mond nemen. Echter snapte ik nu ineens waar dergelijke begrippen vandaan kwamen, ik heb nog hardop over mezelf lopen lachen, eraan denkend dat ik vanaf dat moment misschien ook wel rond zou gaan lopen zwieren in grote, witte gewaden en het alleen nog maar zou willen hebben over spiritualiteit en hogere dimensies, etcetera.

 

Vervolgens belandde ik in het wat moeizame deel van mijn trip (het was niet alleen maar feest en openbaring en goddelijke interventie).

 

Om de één of andere onduidelijke reden heb ik het in mijn hoofd gehaald te gaan douchen. Ik had namelijk erg sterk in mijn hoofd dat ik de geestelijke reiniging die ik doormaakte ook moest doorzetten naar het reinigen van mijn "huls". Plotseling vond ik mijn haar vet, vielen me de rouwrandjes onder mijn nagels op en werd ik me bewust van m`n eigen geur. Ik zette dus koers naar de douche. Achteraf bezien vind ik het erg dapper van mezelf dat ik die stap genomen heb. Ik geloof dat ik me er op dat moment niet van bewust was hoezeer ik aan het trippen was en hoe ver ik feitelijk heen was, alledaagse handelingen kon ik namelijk nauwelijks nog uitvoeren. Het uittrekken van mijn kleren was al een hele opgave. Vervolgens had ik het erg koud (want: geen kleren). Deze specifieke douche is nuchter al een vrij vervelende douche (dun miezerstraaltje, water laat zich moeilijk afstemmen) en dat was nu helemaal merkbaar. Het douchegordijn om me heen verwarde me in hoge mate, alles was koud en steen en klinisch en plastic. Ik vergat telkens wat ik aan het doen was en moest mezelf een soort van hardop pratend door de handelingen instrueren. Mijn lichaam leek helemaal niet bij me te horen, ik voelde mijn eigen handen nauwelijks, waardoor ik telkens schrok van het feit dat ik mijn eigen haren aan het wassen was. Ik kreeg telkens het water van de douchestraal in mijn gezicht, wat heel hard en intens binnenkwam. Als ik naar beneden keek waren mijn benen en voeten heel raar en klein, alsof ik een dwerg was. Uiteindelijk is het me gelukt om mijn haren en mezelf te wassen. Al met al heel veel desoriëntatie en verwarring. Eenmaal er onderuit was het, natuurlijk, steenkoud. Ik had, zoals gezegd, erg veel moeite om me te concentreren op iets, dus ik heb geloof ik een keer of tien heen en weer gelopen in het appartement, met telkens als doel "ondergoed pakken" en dan weer "oh nee, ik moet me afdrogen". Toen ik naar mezelf in de douchespiegel keek schrok ik erg, ik zag er verschrikkelijk uit: mijn haren leken heel dun, ik zag iedere porie, iedere ader, mijn gezicht was afschuwelijk en vervormd. Overigens schrok ik er niet bijzonder van, het vervulde me met een soort gevoel van desinteresse, tenslotte was het allemaal ontzettend vergankelijk en slechts mijn "huls".

 

Uiteindelijk, nadat het me gelukt was kleren aan te trekken (deze moesten heel wijd zijn, want ik wilde niets dicht op mijn huid) werd de trip wat milder. Het is me gelukt mijn haren te borstelen en vanaf dat moment voelde ik me in alle opzichten enorm gereinigd: fris gedoucht, met schone kleren, gekamde haren, mijn doel was bereikt! Ik was ook vrij trots dat ik het, vraag me niet hoe, tot een goed einde had weten te brengen, gezien de strubbelingen tijdens het douchen zelf. Vanaf dat moment ben ik vooral veel op het balkon geweest, het was donderdag de 31e van maart en dat was een prachtige dag in Amsterdam: zonnig en haast warm. Ik heb vlak na het douchen nog geprobeerd een shaggie te rollen: onmogelijke opgave. Ik rook normaliter niet, maar had wat shag in huis om de avond ervoor te kunnen blowen met een vriend. Ik kan echter in het dagelijks leven wel een shaggie in elkaar draaien, echter was ik nauwelijks in staat mijn eigen handen te kunnen controleren. Dit plan dus al vrij snel opgegeven.

 

De trip werd vervolgens wat milder, ik was ook waarschijnlijk al een uur of vier bezig en de comedown duurde daarna nog een uur of drie, heel relaxed en chill. Ik was helemaal in het reine met mezelf, met de wereld, ik heb me geloof ik nog nooit zo tevreden gevoeld. Op blote voeten op het balkon, ik zag nog steeds overal leven en vormen. Een boom op straat was prachtig en leek ook nog lang te barsten van het leven. Op een gegeven moment, zo rond half 5, was de trip echt uitgewerkt.

 

Sidenotes:

 

Ik schrijf dit verslag ook deels voor mezelf, om de herinnering niet nog verder te laten vervagen.

 

- Hetgeen wat me verraste was dat "mijn" kleur, de kleur van m`n energie en mijn aura, paars was. Ik hou namelijk helemaal niet van paars :) ..

 

- Ik had bij tijd en wijle wat last van "loops", waarbij ik me bedacht "ik ga dit doen", opstond om het te gaan doen en dan vervolgens tijdens het lopen naar dat bepaalde doel toe alweer vergat wat ik wilde doen, en zodoende weer terugliep. Als ik weer zat, bedacht ik me dan weer "oja, dat wilde ik doen" en vervolgens herhaalde het hele proces zich opnieuw en dat wel tot een keer of zes toe.

 

- Zoals gezegd waren dagelijkse handelingen niet of nauwelijks meer mogelijk. Eten was ook iets vreemds, het smaakte me niet heel bijzonder goed, zoals voorheen wel eens het geval is geweest. Ik had ook de gedachte in mijn hoofd dat ik eigenlijk veel te veel eet en dat best zou kunnen minderen, want ik kan met veel minder toe, zo redeneerde ik (in nuchtere toestand realiseerde ik me dat mijn eetpatroon wel in orde is en ik beter niet nog minder kan geen eten, ik ben al slank/dun).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Zeer mooi rapport! Ik herken veel van wat je hier beschrijft, het blijft prachtig hoe iets kleins en onschuldigs als truffels zulke prachtige, mooie en belangrijke ervaringen op kunnen roepen. :) De wereld zou er heel anders uitzien als meer mensen dit soort ervaringen zouden meemaken. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat een mooi en inspirerend report !

Ik heb het met veel plezier gelezen, daarnaast ook nog eens met veel herkenning. Bij sommige delen had ik heel sterk het (positieve) gevoel: "gelukkig, zij heeft hetzelfde gevoeld/gezien/ervaren!"

Wat het voor mij extra interessant maakt is het feit dat je zo benadrukt dat het normaal gesproken al begint te jeuken bij je wanneer je woorden hoorde als 'energie' en 'aura'. Dit was waarschijnlijk voor mij een bevestiging die ik (stiekem) misschien nog zoek naar al mijn ervaringen met trippen. Namelijk dat ik altijd al wel spiritueel was en altijd al dacht in 'energieen'. Wanneer ik tripte en dus dat allemaal zag en ervoer, zei mijn nuchtere stem na het trippen: "dit heb je allemaal verzonnen omdat je altijd al zo denkt. Al die waanbeelden werden alleen maar versterkt'.

Het feit dat jij met een 'weerstand' op dat gebied toch truffels bent gaan doen en dan tot dat soort ervaringen en inzichten komt, is voor mij een soort geruststelling dat wat ik ervaren heb, wel echt is. 

 

Hoe meer trips ik gehad heb, hoe meer ik diep van binnen een basis aan het leggen ben in het 'weten' dat de wereld zoals wij die nuchter meemaken, het gevolg is van onze beperkte zintuigen die ons lichaam heeft. Wanneer we psychedelische middelen tot ons nemen, veranderen letterlijk de verbindingen in onze hersenen (en ook de mate van activiteit wordt verhoogd), waardoor we de aarde en het leven meer zien zoals die 'echt' is: energie.

Bedankt voor het schrijven van je report!  :)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Truffels zijn echt 'geestverruimend'. Heb zelf geregeld paddo's en truffels geconsumeerd en bovenstaande ervaring heb ik ook (in grote lijnen) ervaren. De 'Mainstream' maatschappij is,helaas, vrij kortzichtig. Mooi rapport trouwens.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden