Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'aliens'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

4 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, 20e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van een maand terug. Ik wilde wat tijd tussen het posten laten zitten, om te kijken of ik de inzichten uit deze trip ook echt toe kon passen en vol kon houden. Dat (is ge)lukt. Situatieschets De afgelopen twee maanden zat ik een stuk minder lekker in mijn vel en voelde ik me erg cynisch over van alles en nog wat. De gelukzaligheid die ik vorig jaar vrijwel non-stop voelde was verdwenen en ik was weer volledig prikkelbaar. Dit heeft met name te maken met het feit dat ik erg druk bezig was met een hele hoop dingen, voornamelijk met de studie. Ik heb van alles geprobeerd om van die negativiteit af te komen, met alle ervaring uit eerdere trips had ik niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. Er waren wel dingen die een beetje hielpen en natuurlijk waren er af en toe lichtpuntjes, maar het was vaak van korte duur. Uiteindelijk zo'n 2 maanden na mijn vorige trip toch maar besloten om te trippen, ik had het eigenlijk te druk vond ik, maar anders zouden de truffels over datum gaan. Repent Het was erg mooi weer met een stralende zon en ik heb vanuit mijn kamer een erg mooi uitzicht op een aantal bomen en een mooi stromende rivier, dus ik besloot in een stoel te gaan zitten, de smerige truffels te kauwen en gewoon naar buiten te staren. Zo'n tien minuten na de laatste truffel lijkt de tijd zich al te vertragen. Er zitten een aantal mensen bij de rivier en ik zie iemand naar boven lopen, het lijkt alsof hij een bootje de heuvel op tilt. Ze staan best ver weg dus ik zie het niet super duidelijk, maar ik zie dat het mijn vader is, zo'n 20 jaar jonger, die het bootje achter zich aan sleept precies zoals hij dat doet. Het is alsof ik een flashback heb van een vakantie met de familie, alleen zie ik het nu recht voor me in de verte. Direct realiseer ik me weer dat tijd slechts een illusie is, dat alles altijd gebeurt, dat alles er altijd al is, elk moment. Sinds het eten van de truffels zijn er slechts 15 minuten verstreken maar ik zie nu al weer in dat leven zo ontzettend veel meer is dan de glimp die ik er in alledag van opvang. Het leven is niet lineair, leven is volledig en alomvattend. Normaal gesproken ervaar ik het als lineair, maar dat is maar een hele kleine fractie van de werkelijkheid. Ik heb mijn les al geleerd, al die negativiteit en het innerlijk gezeur de afgelopen twee maanden zijn nu al ongeldig verklaard. Ik zal mijn best doen in het vervolg het volledige bestaan te erkennen, oh paddo-goden, message received. Maar natuurlijk is de trip pas net begonnen. Ik begin me licht te voelen in mijn hoofd, de typische truffelmisselijkheid en duizeligheid aan het begin van de trip maakt zich weer van mij meester. 'Ik wil leven' denk ik, 'oh, waarom heb ik dit de laatste tijd zo ontkent?' Maar verzet is zinloos en ik laat me meenemen op reis… Alien transmission Ik kijk nog steeds uit het raam en de takken van de bomen beginnen zich te verstrengelen, wat ik door het raam zie is opeens viervoudig symmetrisch, de bladeren krijgen een psychedelische vibe en het is of ik ondergedompeld wordt in een psychedelisch oerwoud. De kleuren worden psychedelisch en volgens mij zag ik zelfs een olifant. Het visuele aspect is dus ook weer gearriveerd en ik ga op bed liggen, ogen gesloten en benieuwd naar wat de closed eyes visuals nu weer voor mij in petto hebben. De psychedelische aliens zijn weer aanwezig en ik zie ze met mijn ogen dicht. Zoals altijd heb ik muziek aanstaan en op een gegeven moment herken ik het nummer totaal niet meer. Er vindt transmissie plaats, maar waarvan precies weet ik niet. Ik houd langzaam op te bestaan, het enige wat nu nog bestaat in mijn universum zijn deze aliens die aan het trillen zijn met hun trillingsenergie. Ongestoord, onaangetast door de buitenwereld. Een nieuw nummer doet zijn intrede (te beluisteren via onderstaande YouTube-link) en ik kan me niet voorstellen dat ik dit nummer ooit gehoord heb. Dit is niet muziek gemaakt door mensen, het is de soundtrack voor deze alien encounter en wordt compleet beïnvloed door deze wezens. Lelijkheid Het is niet in woorden te bevatten en als ik weer eenmaal ontwaak op planeet aarde voel ik me een beetje vreemd. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en vraag me af waarom ik niet glimlach, waarom ik alles zo serieus neem de laatste tijd. Dat is helemaal niet wie ik echt ben en dus glimlach ik, het kost geen moeite en het is gratis en gezond! Waar ik niet helemaal over heen kom is mijn lelijkheid maar ik bedenk me dat dit maar tijdelijk is en door de truffels komt, dat ik er nuchter beter uitzie. En wat maakt het eigenlijk ook uit? Al deze mooie ervaringen, alle leuke dingen die je in een aards leven kunt doen vereisen niet dat je er geweldig uitziet. Het enige wat telt is je innerlijke wereld, je vermogen om te ervaren. Balans Ik ga op bed zitten, nadenken over waar het mis is gegaan deze afgelopen twee maanden en hoe ik kan zorgen dat ik deze negatieve sleur doorbreek. Er staan binnenkort weer een aantal grote deadlines op de planning dus als ik kan zorgen er niet onnodig door te lijden zou dat heel fijn zijn. De eerste en heftigste vlaag van de trip was voorbij maar ik had nog meer dan genoeg tijd om in ieder geval deze vraag beantwoord te krijgen. Zoals vaker kwam ik niet meteen op het antwoord. Ik dacht na, overwoog de opties en tijdens onderbrekingen waar ik even naar de wc ging had ik het idee dat ik steeds een stapje dichter bij het antwoord kwam. Na waarschijnlijk een uur was het mij dan volstrekt duidelijk, in welke illusie ik leefde, wat de oorzaak van al mijn ontevredenheid was en ook wat ik er aan kan doen. En uiteindelijk was het heel simpel. Ik was uit balans geraakt en die moest ik weer vinden. Uit balans met studie, alles op het laatste moment aan laten komen, daardoor ten alle tijden te druk zijn voor belangrijke dingen om te onderhouden zoals sporten, rustig eten, sociale activiteiten, afspreken met vrienden. Wat natuurlijk alleen maar voor meer onbalans zorgt. Het enige wat ik hoef te doen is de balans weer te vinden, sporten zo vaak als ik wil, bewuster eten, sociale activiteiten blijven doen, efficiënter studeren. Er is genoeg tijd om het allemaal te doen, maar niet als je jezelf wijst maakt dat het niet zo is en je een verliezende strijd aan het vechten bent. Bewuster leven, en al deze problemen zullen vanzelf verdwijnen. Dat lukte mij diezelfde avond al. Inmiddels een maand later en ik ben vrijwel non-stop weer op mijn oude gelukkige niveau en heb de balans weer gevonden. ^^
  2. Wie: Ik, tripnummer 19 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van bijna twee maanden terug. Destijds geschreven, maar nooit gepubliceerd omdat ik dacht dat het niet heel erg boeiend zou zijn voor anderen. Waarschijnlijk is het dat ook niet, dus u bent gewaarschuwd. Maar goed, kleine moeite om er een iets beter verhaaltje van te maken en hier alsnog te posten, dus bij deze: Inleiding 0. De laatste tijd zit er steeds meer tijd tussen mijn trips. Het is heel makkelijk om er niet aan toe te komen en vaak als ik momenten heb waarop ik vrij ben heb ik niet per se zin om te gaan trippen omdat het toch wel zwaar en vermoeiend is (en veel tijd kost). Vaak is het simpeler om gewoon alledaagse dingen te doen. In zekere opzichten lijkt het voor mij een beetje op sporten, iets dat ook makkelijk is om niet te doen ook al weet ik dat het goed en gezond voor me is. Misschien dat ik na bijna 20 trips ook minder vaak behoefte heb om weer verlicht te worden. Hoe dan ook, na drie weken na de vorige keer wilde ik dan eindelijk toch weer de waarheid induiken. De hele week had ik het al op de planning staan, maar tijdens het opstaan deze dag voelde ik dat ik toch eigenlijk helemaal geen zin er in had, misschien morgen? Ik merkte die dag dat ik toch ook best wel moe was en tegen de middag/avond aan besloot ik om even te slapen. Er gaat maar weinig boven slapen terwijl de zon in al haar glorie op je schijnt en vandaag was een bijzonder mooie dag, de zomer komt er aan. Dit slapen was heerlijk en ik kreeg allemaal mooie nieuwe gedachten. Gedachten over mijn leven, waar ik nu was, wat ik allemaal al bereikt en overwonnen had. Hoe gelukkig ik me eigenlijk voelde, hoe mooi ik het leven vind. Hoe bijzonder de ontwikkeling is die ik heb doorgemaakt sinds mijn kindertijd. Ik kon zelfs heel subtiel met een beetje verbeelding 'dingen' zien met mijn ogen gesloten. Een soort van hele subtiele closed eyes visuals. Ik heb wel vaker sinds ik met truffels begon dat het soms is alsof ik heel subtiel in een trip zit (al is een echte trip natuurlijk compleet anders). De roep van de truffels part II: caught in the act 1. Toen ik weer wakker werd en alvast een pan water aan de kook bracht voor mijn avondmaal realiseerde ik dat het al erg laat was en dat ik al het werk voor maandag vandaag niet meer af zou krijgen. Morgen dus. Hmm, misschien dan maandag maar trippen. Of volgend weekend? Ik was in ieder geval opgelucht dat ik vandaag niet hoefde te trippen en andere dingen in kon plannen. Toen ik weer terug naar mijn kamer liep werd ik opeens overweldigd door de geur van truffels. Ik bewaar ze altijd in de koelkast wat vrij ver van mijn kamer verwijderd is en ze ruiken helemaal niet sterk. De geur was heel sterk en zou nooit van de truffels zelf kunnen zijn. Ik was al de hele dag op mijn kamer en er was niets veranderd, het kwam zomaar uit het niets, ik wist dat dit dus compleet mentaal moest zijn, er was geen logische verklaring voor. Maar ik wist ook zeker dat ik het me niet alleen maar inbeeldde of mezelf voor de gek hield, ik ruik het echt absoluut. Ik loop even de kamer uit en wanneer ik weer terugkom is het er nog steeds. Het is echt heel apart en ik vind het eigenlijk best wel eng, ik twijfel er niet meer aan dat er een hogere intelligentie is sinds ik met truffels begonnen ben, maar om er op deze bizarre manier mee geconfronteerd te worden terwijl ik compleet nuchter en rationeel ben is toch wel behoorlijk confronterend. Een snelle Google search liet mij zien dat andere mensen dit soort ervaringen ook hadden, en niet alleen met paddo's maar ook bijv. met DMT. Ik vatte het op als teken dat ik vandaag zou moeten trippen. Flauwvallen 2. Ik eet de truffels terwijl ik in een stoel zit voor mijn tv met visualizer en mijn eigen favoriete muziek in een playlist. Wat is het toch prachtig deze visualizer en ik blijf heel kalm hier naar kijken. Na ongeveer een half uur begint mijn hoofd een beetje zwaar te voelen en begin ik me lichamelijk naar te voelen. Misselijkheid slaat in en het voelt alsof ik langzaam doodga of flauw zal vallen. Anderhalve week terug ben ik daadwerkelijk flauwgevallen dus die gevoelens waren nog vrij recent. Ik kwam er toen ook achter dat het hetzelfde was wat ik mee had gemaakt in de enige trip waar ik bad ben gegaan, alhoewel het trippend veel intenser en pijnlijker is. Toch is er een licht aan het einde van de tunnel want toen ik op de grond lag (ik was in college toen ik flauwviel) kon ik naar buiten kijken door het raam en zag ik de prachtig serene blauwe lucht met de wolken die langzaam voorbij dreven. Hoe slecht ik me toen lichamelijk ook voelde, de schoonheid van het bestaan en de Eeuwigheid toonde zich in al haar prachtige, simpele en subtiele glorie. Dit was nu net zo, alleen was het nu de muziek die voor mij de schoonheid aangaf. Omdat het begin voor mij (bijna) altijd zwaar is, wist ik dat het maar tijdelijk was, het ergste wat er nu zou kunnen gebeuren is dat ik opnieuw flauw zal vallen en weer bad zou gaan, maar dat zou niet zo heel lang duren. Gewoon volhouden en het ondergaan. Ik voelde het duizelen en dacht aan wat mij verteld werd de vorige keer dat ik flauwviel, dat je moest gaan liggen en dat het misschien slim was om te eten en je bloedsuikerspiegel te verhogen, ik had ten slotte al bijna 4 uur niet meer gegeten. Maar dit wilde ik niet, dat voelde als opgeven en ik was bang dat ik dan minder zou trippen, ik moest dit ondergaan. Ik verbaasde mij over het feit dat iets simpels als paddenstoelen al deze reacties teweeg konden brengen en dacht even te begrijpen hoe en waarom truffels werken, ze brengen je in een positie waarin je compleet kwetsbaar bent zodat je opeens volledig open staat voor al het moois dat het leven te bieden heeft. Maar is dat nou wat ik echt wil of iets dat het nastreven waard is? Mezelf zo'n pijn doen omdat het dan extra goed voelt als de pijn is weggetrokken? Op dit moment dacht ik alleen maar na over wanneer het over zou gaan en dacht ik dat ik eigenlijk misschien wel net zo lief zou willen sterven. Want wat maakt het eigenlijk ook uit? Uit ervaring wist ik dat het binnenkort over zou gaan dus besteedde ik niet teveel aandacht aan deze negatieve gedachtes. Leven is er altijd 3. Ik zette een eigen mix op die ik een paar dagen terug in elkaar gezet heb, ik zat nog wel even te overwegen of ik het wel zou doen want de mix eindigt behoorlijk verdrietig. 'Waarom doe ik zoiets?' dacht ik, 'als ik zelf kan bepalen hoe zo'n mix eindigt…'. Maar toch zette ik de mix op en hier genoot ik erg van en lichamelijk knapte ik ook al weer op. De muziek was bij vlagen erg overweldigend maar het maakte alles ook draaglijker. Toen ik merkte dat ik echt al behoorlijk aan het trippen was en closed eyes visuals had besloot ik maar om op mijn bed te liggen, mijn ogen te sluiten en het psychedelische paradijs of gekkenhuis weer in te duiken. De visuals waren weer compleet bizar, een mix van aardse dingen en geometrische en psychedelische objecten. 'Waar komt dit toch allemaal vandaan?' dacht ik en het voelde alsof mijn gezichtsveld opeens 4 keer zo groot was als normaal (ook al waren mijn ogen dicht). De 'spirituele wezens / aliens' uit eerdere trips waren weer aanwezig en hun ding aan het doen en ik liet het allemaal maar gebeuren. De muziek vulde de hele kamer en hoeveel maffer de visuals ook waren, verwonderde ik mij toch ook over het feit dat de muziek altijd zo anders klinkt. Maar wat ik met mijn gesloten ogen zag was allemaal nog veel vreemder en ik begon na te denken over dat de enige vereiste hiervoor leven is. Het maakt niet uit wie je bent, waar je van houdt, deze ervaring is voor iedereen toegankelijk. Het maakt deze wezens niets uit of je van the Lord of the Rings houdt of graag boeken leest, het enige wat hier is is leven en meegaan op wat er gebeurt. En ik wist toen zeker dat het nooit ophoudt, als je doodgaat is er niet opeens alleen maar leegte, er is enkel een verandering van ervaring, zoals in dromen waar je heel anders ervaart dan wanneer je wakker bent. Maar leven is oneindig, het gaat altijd door, zij het in andere vormen. Het 'zijn' is er altijd, en daarvoor doet het er inderdaad niet toe wat je in deze aardse wereld allemaal leuk vindt of doet, het bewustzijn dat dit allemaal mogelijk maakt is het enige wat nodig is en ook het enige wat er altijd blijft. Ik weet niet of me dit nu juist wel of niet geruststelde, want eeuwigheid is lang en misschien dat een break van leven misschien ook niet verkeerd zou zijn, voor een tijdje? Maar het doet er niet toe, ik heb er toch geen controle over, de dingen gaan zoals ze gaan en er is alleen maar leven. Alles wat ik doe met dit aardse leven, alle 'problemen' en zaken waar ik me in meer of mindere mate zorgen over maak zijn zo onbelangrijk. Waar ik nu getuige van ben is er altijd, mijn hele leven al, maar ook daarvoor en ook daarna, het zal nooit ophouden en ergens is dít alles wat er toe doet. Pact met oude aliens 4. Toch begrijp ik het niet allemaal en ik vraag me af waarom het zo werkt. Als dit is waar het allemaal om draait, waarom is het 'normale' leven er dan? Waarom zijn er dan psychedelica nodig om hier toegang tot te verkrijgen? De muziek past zo perfect in deze beleving dat ik denk dat deze wezens mensen nodig hebben om het allemaal mogelijk te maken. Dat wij de arbeiders zijn die deze vorm van leven mogelijk maken, het proletariaat dat zelf niet in de allerbeste omstandigheden leeft, maar wel dit prachtige leven mogelijk maakt voor deze aliens of spirituele wezens. We worden gebruikt zonder dat we het doorhebben. Maar wat doen we dan precies dat belangrijk is? Het moet meer dan alleen muziek zijn, anders zijn al die mensen die geen muziek produceren compleet overbodig. Ik weet het niet precies ook al weet ik veel meer dan ik nuchter weet, maar het lijkt me waarschijnlijk dat er iets heel cools en mysterieus gaande is, dat onze levens zoveel meer betekenis hebben dan we normaal gesproken denken. Misschien een soort van eeuwenoude afspraak met aliens? Zijn het symbionten of parasieten? Ik zou zeggen symbionten, wij mensen hebben er namelijk ook profijt van: wij kunnen leven. Misschien zijn we miljoenen jaren geleden gekoloniseerd door wezens die ontzettend veel intelligenter zijn dan wij en laten ze ons al het werk doen waar zij van profiteren, maar tegelijkertijd ons ook mee helpen. Bewust, want zij hebben ons nodig voor eigen doeleinden. Of misschien leven we wel gewoon in een ontzettend coole simulatie en zijn alle bijzondere dingen die ik nu zie en voel simpelweg 'bestanden' die eigenlijk nog niet af waren voor de simulatie, maar die nog in ontwikkeling waren. Bestanden die eigenlijk niet toegankelijk zijn maar waar met de hulp van psychedelica toegang tot verkregen kan worden. Hoe vet zou dan de volgende versie van de simulatie zijn waar deze bestanden doorontwikkeld en vrij toegankelijk zijn? Op een gegeven moment barst ik hardop in lachen uit, ik weet niet meer precies wat de oorzaak was maar het had er mee te maken dat ik nadacht over iemand of mezelf die zou zeggen dat psilocybine gewoon toevallig al deze effecten teweeg brengt. Hilarisch, de onwetendheid… Dít is het echte leven, als er iets een illusie of afleiding is is het het alledaagse bestaan. Reflecties 5. Het einde van de mix speelt zich af en de muziek is zo ontroerend. Als de mix af is is er opeens stilte en ik vind het jammer dat het afgelopen is. Diep ontroerd sta ik op, wat nu? Ik kan elk moment in huilen uitbarsten en kan niet doodleuk verder gaan met willekeurige muziek in mijn afspeellijst, dus ik besluit maar om zelf een nummer op te zetten en kijk bijbehorende muziekvideo's. Prachtig. Ik ga weer terug naar bed en vind het wel tijd voor wat te eten. Zoals zo vaak heb ik een hoop lekkere zoetigheden maar ik voel niet echt de behoefte aan al die ongezonde troep. Ik heb veel meer zin in ananas en pak dat erbij en stort mij hier in volle gulzigheid op. Heerlijk! Als ik de helft op heb zit ik eigenlijk wel vol en ik leg het bakje weer terug. Waarschijnlijk de beste ananas die ik ooit gehad heb, perfect zoet en het gaf me totaal geen branderig gevoel op mijn tong zoals ik normaal gesproken vaak heb. Het is weer tijd om in bed te liggen, maar in plaats van in een soort mummy-positie heel stil te liggen en van de closed eyes visuals te genieten heb ik nu een iets actievere houding. Ik gooi een tweede deken over mezelf en geniet van alles wat ik voel, de zachtheid van de lakens, de warmte. Mijn ogen zijn wel gesloten en ik merk soms dat ik met mijn handen bewegingen maak waar ik helemaal niet bewust van ben, zoals zachtjes over mijn hoofd krabben of mijn lichaam aaien. Op dit moment ben ik vooral filosofisch over mijn eigen leven aan het nadenken. 6. Ik denk na over herinneringen die ik heb, wie ik vroeger was… Ik ben eigenlijk nooit iemand geweest met veel mensen om me heen, altijd meer alleen, op mezelf. Ik vraag me af waarom dat zo was en waarom dat nu eigenlijk nog steeds zo is ook al is er al zo veel veranderd. Ergens vind ik het jammer en had ik graag meer sociaal contact gehad, zeker vroeger toen ik het nog veel minder had ook al deed ik mijn best. Ik krijg medelijden met deze jonge jongen die ik vroeger geweest ben. Zo z'n best doen om erbij te horen. Maar die tijd is afgelopen en ik ben nu wie ik nu ben. En ik voel me nu eigenlijk wel tevreden. Misschien onterecht, want ik bedenk me dat ik eigenlijk niets bijdraag aan de wereld of de mensheid. Ik verbruik grondstoffen en energie, maar wat geef ik er voor terug? Maak ik originele content voor iemand anders dan mijzelf? Nee, althans niet in het bijzonder. Al die plannen over muziek produceren, een film maken, al die ideeën blijven altijd maar ideeën. In de tussentijd ben ik druk met handelingen overnemen en doen wat de samenleving burgers opdraagt: studeren, werken, net als miljoenen anderen de gebaande paden bewandelen. Ik houd mezelf altijd voor dat dit op een gegeven moment op zal houden, bijvoorbeeld na mijn studie. Maar waarom dan pas? Ik ben een consument, geen producent. Ik voel me erg egoïstisch, op deze manier heb ik eigenlijk nog nooit naar mezelf gekeken. Ik zou zoveel meer kunnen doen… Alle rijkdom en voorspoed die we als westerlingen hebben, in feite zou ik mijn kamer met anderen kunnen delen. Glimlachen naar mensen in de bus is misschien wel niet genoeg, als een zombie in stilte voor me uit lopen staren is eigenlijk verspilling van tijd, tijd waarin ik ook anderen zou kunnen helpen, bijvoorbeeld door anderen beter te laten voelen. Ik bedenk me dat ik naar een ontwikkelingsland moet emigreren en daar werken aan een beter leven voor de bewoners. Wat voeg ik nu toe? En wat voeg ik straks toe als ik zo doorga? Ik denk na over zoveel onrecht maar ook over liefde die mensen aan elkaar geven. Overspoeld van emoties merk ik dat de tranen beginnen te rollen, ja dat voelt altijd heerlijk opluchtend. Ik weet ook niet echt goed wat ik met al deze gedachten aan moet. Ik kan nog beter proberen mijn best te doen open te zijn en licht uit te stralen naar iedereen die ik tegenkom, maar heel realistisch is het niet om al het bovenstaande uit te voeren… En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn, want het is nooit genoeg? Nee, mijn levenspad zal er anders uitzien. En simpelweg door te leven voer ik al het plan uit, het plan van de symbiotische aliens.
  3. Korte schets van de situatie: 6,5 uur niets meer gegeten en 's avonds 15 gram Atlantis opgegeten, alleen in mijn kamer. Harvested door aliens Na een paar potjes Magic: Duels te spelen op de PC en te merken dat het aan de verliezende hand zijn me toch niet super vrolijk stemt, besluit ik maar weer eens lekker op bed te liggen, mijn ogen te sluiten en mijn eigen innerlijke wereld weer eens in te duiken. Op de achtergrond speelt prachtige muziek en ik zie al vaag closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik ben weer compleet tot rust. Ik voel en zie (met mijn ogen dicht) spirituele wezens uit een andere dimensie over mijn gezicht krioelen, als een soort van psychedelische insecten maar dan zonder daadwerkelijk fysiek contact. Het voelt alsof ik 'geharvest' wordt, het is duidelijk dat deze wezens iets met mij van plan zijn, dat ze aanpassingen in mij maken of iets uit mij halen (of juist in mij stoppen). Ik voel me wel goed eigenlijk en heb hier geen bezwaar tegen, deze wezens zijn zoveel intelligenter dan ik, zij zullen wel weten wat ze aan het doen zijn. Ik moet denken aan aliens die ons als wormen zouden zien. Hoe wij als mens omgaan met dieren die wij minder intelligent dan ons achten. Niet iedereen natuurlijk, maar toch wel de grote meerderheid. Deze wezens die nu met mij bezig zijn maken verder geen contact met mij, althans ze communiceren niet met mij, wel onderling maar ik begrijp ze niet. Ze lijken compleet op te gaan in hun taak en wekken de indruk dat dit de normaalste zaak van de wereld is en dat ze dit regelmatig doen. 'Hoe fucked up ben ik dat ik dit toelaat? Dat ik dit normaal vind?' denk ik. 'Dat mijn zondagavond bestaat uit gefacefucked worden door aliens uit een andere dimensie? Wat is er toch allemaal met mij gebeurt sinds ik in aanraking ben gekomen met truffels.' Het zijn geen verwijten die ik mezelf maak, ik vind het eigenlijk juist wel heel amusant. Na een tijdje is het toch tijd om op te staan en even naar de WC te lopen. Zoals altijd is dit interessant, dit kleine witte hokje. Maar anders dan normaal blijf ik hier nu veel langer. Ik druk mijn handen tegen de muur om te kijken hoe dat voelt, doe van alles, bestudeer van alles, het is allemaal zo interessant. Ik zie overal patronen. Leven is zo apart. Ik moet hier vaker bij stilstaan als ik nuchter ben, dat wil ik al heel lang maar het lukt nooit helemaal... Ik loop weer terug mijn kamer in, ga op de grond zitten, gehurkt. Dan ga ik liggen, neem rare posities in. Op een gegeven moment lig ik met mijn rug op de grond en bevind mijn hoofd zich onder een stoel. Volgens mij heb ik nog nooit onder een stoel gelegen in mijn kamer. Zoveel ruimte die nooit gebruikt wordt... Als kind zoek je die ruimtes juist op, nu is er totaal geen reden meer voor, wat een zonde. Pleidooi tegen porno Op een gegeven moment moet ik aan porno denken. Al een aantal weken of zelfs een paar maanden probeer ik redenen te verzinnen waarom ik hier compleet mee moet stoppen. Ik kijk het niet vaak, maar toch wel een (of een paar) keer in de zoveel tijd. Maar wat ik ook verzin, het is nooit krachtig genoeg om er daadwerkelijk mee te stoppen. Dus had ik het feit dat ik het al niet zo vaak kijk maar geaccepteerd - wie doe ik er nu echt kwaad mee? Ik had wel theorieën over dat zolang mensen dit kijken, de wereld een plaats zal blijven waar seksueel geweld, objectificatie en een algehele focus op lust normaal en veelvoorkomend zijn. Dit idee was geïnspireerd door een bepaalde religieuze stroming waar ik ooit van hoorde - waar een bepaald aantal mensen ter wereld (ik geloof iets van 13 of 36?) de staat van de wereld bepalen. Leven zij goed, dan zal de wereld goed zijn. Leven zij slecht, dan zal de wereld slecht zijn. Etc. Ja een of andere vage religieuze theorie waar ik ooit een keer van gehoord heb en eigenlijk niet echt in geloof, dat zal mij wel overtuigen om van porno af te blijven... Maar goed, ik moest dus aan porno denken. Zoals zo vaak onder invloed van truffels, kon dit heerlijk zonder mentale labels, zonder oordelen. Nouja, in eerste instantie. Want ik bedacht me hoe misselijkmakend en fout het eigenlijk is. Mensen die elkaar niet kennen en dan 'de daad' performen. Niet omdat ze het willen, niet omdat ze er zin in hebben, maar om simpelweg geld te verdienen (in de meeste gevallen). En ik, iemand die geen van die personen ken of ooit zal tegenkomen, kijk hier dan naar, om zelf gestimuleerd te worden. Ik ken deze mensen niet en zij mij niet, en ik kijk, puur om mijn eigen lusten te bevredigen naar hen in hun meest kwetsbare toestand. Kijk toe hoe geld tot perverse handelingen aanzet - handelingen waar zeer waarschijnlijk later in berouw op teruggekeken zal worden. Dit zijn goddelijke wezens gereduceerd tot onvrije beesten. Zoiets wil ik toch niet steunen, mij schuldig aan maken? De waarheid werd mij volledig duidelijk en ik schaamde me dat ik er al zo lang gebruik van heb gemaakt. Dit is niet hoe het zou horen. En met dat, realiseerde ik mij dat moment, hadden truffels mij van deze gecorrumpeerde toestand bevrijd. Waar al mijn eigen ideeën en initiatieven om er mee te stoppen mij nooit volledig hebben overgehaald, gebeurde het nu in één keer, zonder dat ik er bewust over na wilde denken. Het verscheen opeens in mijn gedachten. Truffels tonen je zo veel dingen, maar als je de waarheid getoond wordt, dan herken je die direct. Sterker dan alles wat ik in mijn normale leven voor waar aanhoudt. Natuurlijk is er weinig mis met seks zelf - sterker nog dit kan juist ontzettend mooi zijn. En zelfs als het puur lust is kan het een plaats hebben. Maar dan moet het wel van beide kanten komen en niet om een reden als het verwerven van kapitaal worden gedaan. Als er geen geld aan verdient zou worden en iedereen zou puur in vrijheid leven, hoeveel porno zou er dan nog worden gepubliceerd? Een aantal maanden terug heb ik ook een documentaire gekeken over dit onderwerp 'Hot Girls Wanted', zeker een aanrader om de andere kant van de porno-industrie te zien. De teleurstellende realiteit De rest van de trip denk ik vooral na over opkomende verplichtingen. Het is fijn dat de trip me goed laat voelen en dat tijd veel langzamer gaat dan normaal, maar spirituele ervaringen heb ik er verder niet echt aan over gehouden. Vlak voor het slapen gaan bedacht ik me of we in de opvoeding niet al belemmerd worden in onze vrijheid. Zijn wezens van nature juist niet veel beter dan de hokjes waar ze worden ingeduwd door cultuur en opvoeding? Als kind had ik veel meer zorgen, lijkt het, daarom geniet ik nu juist extra van de vrijheid die het volwassen zijn met zich meebrengt. En dat terwijl je als kind nog minder gecorrumpeerd bent...is dat niet ontzettend zonde? Ik herinner me dat ik vaak dingen moest doen waar ik helemaal geen zin in had, dan moeten we weer daarheen, dan gingen we weer daarheen... Nu hoef ik nergens meer heen, in principe, want ik ben volwassen en ik ben 'druk met andere dingen'. Vlak voor het slapen gaan poets ik mijn tanden en dan realiseer ik mij de andere kant van het verhaal: zonder opvoeding zou tandenpoetsen er waarschijnlijk ook niet bij zijn... Zou je als kind veel ongezonder eten. Oké misschien dan toch niet volle vrijheid, maar zoals altijd een balans. Als er iets overduidelijk is, is het wel dat mensen bijzondere wezens zijn, dat wezens in het algemeen bijzonder zijn - dat al het leven bijzonder is. Dat bewustzijn iets oneindig fascinerends is. En toch lijkt de realiteit dit te ontkennen, open een krant, log uit op hotmail en wordt automatisch doorverwezen naar msn.nl, log in op Facebook en zie wat er allemaal gepost en geliked wordt... Er wordt zoveel tijd en energie gestoken in zulke triviale aardse zaken... Gesprekken blijven vaak hangen in alledaagse dingen of als er dan toch enigszins de diepte in wordt gegaan blijft het vaak bij clichés. Ik probeer zoveel mogelijk echt de diepte in te duiken, naar de daadwerkelijk interessante aspecten van het bestaan en dit lukt dankzij anderen soms best aardig. Maar het feit blijft dat het bij de meerderheid die ik dagelijks tegenkom nooit de diepste diepte in zal gaan. Niet dat daar per se iets mis mee is, maar ergens is het ontzettend zonde. De innerlijke goden worden onderdrukt, in plaats van onsterfelijke wezens zijn we 'personen' met een bepaald 'karakter'. Wie ben ik? Mijn lichaam, mijn hersenen. In ieder geval niet die onsterfelijke ziel, die entiteit van bewustzijn. Gelukkig ben ik dankzij truffels van dit reductionistische idee bevrijd. Sinds mijn trips zie ik de natuur in nuchtere toestand onomstotelijk anders - mooier, beter gedefinieerd, meer zoals tijdens trips. De overgrote meerderheid van de mensheid lijkt dit te ontgaan. Toegegeven, mij ontging dit eerder veelal ook, ook al vond ik de natuur altijd al mooi. Maar nu is het krankzinnig en moet ik vaak mijn lachen inhouden of even checken of ik niet aan het dromen ben als ik zie dat zulke prachtige, onsterfelijke natuur midden in een stad te vinden is en door duizenden mensen elke dag onopgemerkt gepasseerd wordt. Leef ik in een fantasiewereld? Is het leven van zoveel mensen nou echt zo saai? Probeer ik hier koste wat het koste gewoon van te ontsnappen, is dit een poging van mijn ego om een beetje betekenis aan mijn leven te geven, om mij beter te voelen dan anderen? Ik denk het niet, ik denk dat de tripwerkelijkheid de echte werkelijkheid laat zien. En toch, ondanks dat ik hier steeds meer van overtuigd ben, blijf ik gevangen in dit alledaagse bestaan, met alledaagse taken en bezigheden. Vaak zelfs met alledaagse gedachten en gesprekken. Wanneer doorbreek ik dit nou echt, behalve af en toe in bijzondere ervaringen, echt goede gesprekken of tijdens het trippen? In feite keten ik mijn ware zelf door maar mee te doen met de rest, als een onverschillige en onbelangrijke slaaf, het zoveelste rad in een molen. Het leven kan zo mooi zijn, het leven is zelfs heel mooi. Maar door maar mee te blijven doen aan de illusie die de samenleving gecreëerd heeft zal ik nooit volledig vrij zijn, nooit volledig vrij leven, leven compleet zoals ik dit zou willen. De stap is voor mij misschien nu nog te groot, ik ben nog te gehecht aan de (valse) zekerheid die deze illusie schept. Wanneer zal ik starten met écht leven? Wanneer de tijd rijp is, hoop ik. En terwijl ik dit type zie ik vanuit mijn raam de lichtjes van lantaarns reflecteren in het kanaal, golvend gaan ze op en neer, pure harmonie. De tripwerkelijkheid is er, altijd en overal.
  4. Hallo mede psychonauten Ik wil wat met jullie delen, terwijl ik volgens mij nog half in het universum zit, of nog half in een psychose. De reden waarom ik het NU met jullie moet delen, is omdat ik weet dat de informatie die ik nu in mijn hoofd heb, er straks niet meer is. De kans is groot dat alles van wat ik hierna ga proberen uit te leggen, het waarschijnlijk voor het grootste gedeelte niet begrepen zal worden omdat je het niet kan volgen. Zelf lukt het mij ook amper om het bij te houden en klinkt het al te absurd. Ik heb het verhaal al zo vaak herhaald in mijn hoofd dat ik het idee heb dat dit is wat 'anderen' een psychose zouden noemen.....maar het zou wel betekenen dat er sprake is van een 'massa psychose' of 'massa-hysterie'. Laat ik beginnen! Het was gisteravond/nacht.....we besloten spacecake te nemen en dat te combineren met ballonnetjes (lachgas). De cake was niet te eten, zo smerig was die (en zo sterk). Iemand anders had hem gemaakt en dat zonder er wietboter van te maken, maar gewoon door hele toppen verkruimeld in het beslag, met takken en al Maar: no pain, no gain! Dus wegwerken dat ding....iedereen had sowieso 1 dikke plak op en sommige zelfs wat meer. Daarbij hebben we ook nog wat alcohol gehad (shotjes) en al met al begonnen we langzaam steeds meer onder invloed te komen. Lachkicken en een hoop dom gelul, wat nog meer lachkicken tot gevolg had....maar toen zou de reis nog maar net beginnen Alles wat je zal lezen zal je misschien afdoen als uit mijn duim gezogen en anders misschien wel zien als een volle psychose door zuurstofgebrek: hoe dan ook, het maakt niet uit wat iemand er van denkt, wij 'weten' wat we gezien hebben en ervaren....en vooral: dat het waar was. (wat is waarheid eigenlijk?) Nadat we flink wappie waren van de spacecake, besloten we ballonnetjes lachgas te nemen...we waren met z'n 4'en aan het spacen: Ik, mijn broer, mijn neefje en een kameraad van hem. Er zat één nuchter persoon bij: de vriendin van mijn broer. Mijn broer en ik zaten naast elkaar terwijl we hard gingen op de ballonnen en de spacecake....en opeens was het er: elkaars gedachten. Mijn broer en ik keken elkaar aan en schoten elke keer in de lach en ondanks dat het voor zijn vriendin overkwam alsof we slechts willekeurige woorden uitspraken, hadden ik en mijn broer hele gesprekken.....in elkaars hoofd. Vreemd genoeg spraken we onze twijfel uit: "hoor ik nu echt jouw gedachten?" Is dit echt waar?" . Het lachen stopte heel even, omdat we realiseerde wat we zojuist beweerde.....zijn we nu telepathie aan het doen? "Ik kan gewoon je gedachten lezen!" En we schoten weer in de lach en deden snel weer een ballonnetje...want we verloren het contact. Hoe lang dit allemaal duurde, dat weet ik niet. Besef van tijd hadden we niet, we waren gewoon vooral bezig met het bizarre feit dat we elkaars gedachten konden zien en ondanks de vele lachkicks die er waren, waren er misschien wel net zoveel serieuze momenten waarop we uit gingen pluizen of we konden aantonen dat we elkaars gedachten konden lezen...we vroegen elke keer aan zijn vriendin wat we tegen elkaar zeiden en ze zei alleen maar: "het slaat nergens op"" , jullie zeggen allemaal onzin tegen elkaar". Waarop wij weer begonnen te lachen en zeiden: "maar we hebben hele gesprekken met elkaar!" Alsof het niet vreemder kon dan dit......werd het nog vreemder....en vreemd dekt de lading niet meer. Waar ik en mijn broertje eerst in 'innige' band diepe gesprekken aan het voeren waren, waarbij we vooral aan het uitvogelen waren of we nou wel of niet telepathie aan het doen waren, waren de andere twee vrienden, mijn neef en zijn kameraad op hun niveau diep in gesprek..totdat wij contact met elkaar maakte. Daar zaten we: 4 lijpe mensen van de spacecake en toen besloten tegelijk ballonnetje te nemen, om samen 'op reis' te gaan. En toen gebeurde het: Dit keer was het niet alleen mijn broertje en ik die 'telepatisch' contact hadden, maar zaten we met z'n 4én naar elkaar te kijken in stomme verbazing en tegelijkertijd met een grote grijns op onze kop...ondanks dat er afstand tussen ons allen in zat: zij er eentje: "ik kan je gewoon voelen!" Ik zal alle details besparen, maar het ging zo ver met dingen die er gezegd werden: "ik voel mijn atomen door mijn lijf stromen"....."voel je de stroom?"..."mijn lijf staat onder stroom". En het ging nog dieper: "we zijn met z'n 4én op dit moment uit ons lichaam en communiceren op een heel ander niveau". "We hebben een bijna-dood-ervaring met z'n 4'en!" Dit leek eindeloos te duren en wanneer het weer afzakte, konden we er ook zo weer naar terug....Het leek alsof we konden kiezen om op de golven mee te gaan waarop ons bewustzijn (ziel, of hoe je het ook wilt noemen) uit ons lichaam konden halen en contact maken met elkaar, zonder elkaar aan te raken en we verspreid zaten in de kamer. Er waren ook bange momenten, waarbij ik persoonlijk heel blij ben dat de paniek niet toesloeg, al voelde ik zowel bij mezelf als bij een ander dat het niet veel scheelde. Ik besefte pas nadat het voorbij was, dat het volgende wat er zou gebeuren, datgene is waar ik over had gelezen en waar ik anderen over hoorde praten wanneer ze DMT hadden gehad: contact met andere wezen.....buitenaardsen? (wat dat dan ook moge zijn). Een kameraad begon angstig te vertellen over ontvoeringen en begon het fenomeen te verklaren....we begonnen een gesprek er over en toen gebeurde het: hij en ik vertelde allebei dat we contact hadden met 'aliens'. Zelfs op het moment dat we zeiden dat we contact hadden, was het contact er nog. Ik kan vanaf hier alleen voor mezelf spreken, omdat de indruk zo heftig was, dat ik me niet meer bezig kon houden met die kameraad die zei dat hij ontvoerd werd (hoe bizar klinkt dit!?) Ik was eerst bang....de alien zag er ongeveer uit zoals je ze ziet in verhalen....grote ogen...dat is wat mij vooral bij staat: grote ogen. Omdat het zo onbekend was, was het eng, maar ik zei tegen mezelf dat het ok was en dat het wel goed zou komen....op dat moment gebeurde er iets raars...waarbij ik eerst tegenover de 'alien' stond, begon ik nu naar hem toe te bewegen, alsof ik naast hem stond of zelfs nog erger: vanuit zijn ogen begon te kijken. Hier komt een deel waarbij ik geen woorden kan vinden voor wat ik toen zag/voelde. Het was alsof ik ergens anders op een ander tijdstip en andere plek in het universum was....niet op een planeet, maar we 'reisde' door het universum en ik 'keek' in het verleden.....en met verleden bedoelde ik radiosignalen.....ik was op de plek waar onze eerste radiosignalen nu zijn op dit moment in het universum. Op dat exacte moment begreep ik: ik kijk naar het verleden zoals wij nu ook naar het verleden kijken van andere planeten met de lichtstralen die wij opvangen met onze (primitieve) apparatuur.....wij vangen signalen op van planeten en sterren uit het verleden. (volg je het nog?) Dit leek zolang te duren....dat ik zelfs de tijd had om in dat moment er over na te denken wat ik op dat moment aan het meemaken was...het was alsof ik 'dacht' vanuit de 'alien', waarbij het antwoord mij liet schrikken. Het was een antwoord wat ik nooit had kunnen denken: Ik ben zelf die alien.....het is een toekomstige versie van de mens zelf die naar zijn eigen verleden kijkt. Dit is hoe 'aliens' reizen.....niet alleen door ruimte, maar door TIJD! Aliens bestaan en ze zijn er gewoon....alles is er al, verleden, heden en toekomst, het is maar net waar je je bevindt. Ik zag hoe wij (de mens), in de huidige tijd, nog aan het begin staan van een enorme reis! Wij zetten net onze eerste stappen in de wetenschap en ontdekken hoe alles energie is, inclusief wij...dat tijd slechts ook een dimensie is, net als ruimte dat is....wanneer wij (over heel wat generaties) dit allemaal beseffen en wetenschappelijk hebben ontdekt, dan snappen we de grap: wij zijn God. En hier moet ik ophouden....ik denk dat wij, of in ieder geval ik.....een psychose heb ervaren ......of was het toch allemaal waar wat we hebben meegemaakt? We hebben het vanochtend nog nabesproken en we zeggen alle vier: we waren serieus met z'n 4én op dezelfde plek, met dezelfde ervaring....we hebben verhalen uitgewisseld en vulden elkaar weer zonder problemen aan, wat weer zorgde voor hilarische momenten, want: hoe kunnen we dit van elkaar weten!? Eén ding weten we wel na vannacht: er zijn nog zoveel mysteries in het leven waar we geen enkel benul van hebben. Wat ook bijzonder was: wij hebben alle 4 al veel drugs geprobeerd....van truffels, xtc tot DMT aan toe, maar nog nooit......zijn we zo ver gegaan of hebben we contact gemaakt met andere wezens....en dat op space cake en ballonnetjes...wauw