Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'truffels'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

176 resultaten gevonden

  1. Spira80

    Schizofreen door truffels?

    Hallo mede psychonauten, Graag wil ik met een deel van mijn trip met jullie delen. De trip had veel meer in zich dan alleen dit onderwerp, maar zoals jullie medetrippers misschien wel weten sleept een trip van een paar uur je naar alle uithoeken van je geest en emoties, wat nauwelijks samen te vatten is op enkele A4'tjes. Het was een trip die ik vorig weekend heb gemaakt. Het was een volledige portie van 15 gram (vacuüm/vers verpakking, naam kan ik niet opkomen). De trip begon zoals elke andere: verwarring, ongemakkelijk gevoel in het begin en toen ging ik op reis... De tv stond aan en er speelde een willekeurige muzieklijst af met verschillende muziekclips. Het waren gewone nummers, zonder harde muziek er tussen. Ik begon 'mindfucks' te krijgen (altijd een leuk moment). Op een gegeven moment belandde ik in een flow van positieve, liefdevolle gedachten, die zover gaan tot je het gevoel hebt bijna 'verlicht' te zijn...denken dat je alles begrijpt en ziet hoe 'goed' en mooi alles is, het hele leven, inclusief de minder leuke ervaringen die we in ons leven hebben. Het ging zover dat ik dacht dat ik 'God' begreep, ik noem het 'God', niet omdat ik religieus ben, maar omdat dat begrip toch nog iets grijpbaarder is dan 'liefde'. Hoe omschrijf je perfectie? Niet te doen.... Ik zag dat ik God was, net als dat ieder mens dat is, zonder dat we het doorhebben (in nuchtere, rationele toestand). We zijn goden zonder het te weten...en toen brak het moment aan van 'schizofrenie'. Op het moment dat ik mij realiseerde dat ik God was, net als het hele universum en alles wat zich daarin bevindt ook God is, keek ik naar een muziekclip waar op datzelfde moment iemand knipoogde. Ik zag het als 'teken'. De knipoog kwam binnen als boodschap: "begrijp je het eindelijk?" . Het was een boodschap vol liefde en vrolijkheid. Er was niks engs aan. En toen ging het helemaal los....ik zag overal berichten in. Ik realiseerde mij dat als wij inderdaad God zijn, dat wij dus tegen onszelf praten wanneer wij tegen elkaar praten en zelfs wanneer wij een gesprek voeren in ons eigen hoofd met onze eigen gedachten. Ik begon boodschappen te horen in de lyrics van de nummers die op tv afspeelde...alles klopte. Ik zag hoe alle lyrics dezelfde boodschap hadden, ze hadden allemaal dezelfde lading en doel: om ons te helpen te ontdekken wie (of eigenlijk wat) we zijn: liefde (God) De hoeveelheid boodschappen en gedachten waren in zo een grote hoeveelheid en kwamen in zo een snelheid dat ik het amper bij kon houden en het leek alsof ik alles tegelijk 'dacht', terwijl het tegelijk allemaal hetzelfde was. Ik zag een metafoor hoe het universum en de mens eigenlijk gedachten zijn van 'God'. Om de metafoor concreter te maken, 'zag' ik deze vergelijking: Zie de aarde als een hoofd (van god), waar wij als mensen de gedachten, emoties zijn die God ervaart, precies zoals onze eigen hersenen werken. Een verzameling cellen die allerlei gedachten en emoties creëren en daardoor 'ervaart'. Eigenlijk is God een schizofreen in het groot: een verzameling van gedachten en emoties die onderling tegen zichzelf spreken. Wanneer de ene mens tegen een ander mens praat, praat God dus tegen zichzelf in een poging uit te zoeken wie hij nou eigenlijk is. Hij snapt niks van zijn gedachten en zijn gedachten zijn vaak tegenstrijdig en vechten het uit (letterlijk in menselijke vorm). Dit veroorzaakt oorlogen, net als schizofrenie 'oorlog' voert in iemands hoofd. Elk mens is slechts één gedachte, één visie op zichzelf (Een gedachte van God over zichzelf). Het ging zelfs zover dat het de 'dood' ook verklaarde. Net als in de menselijke hersenen waar hersenverbindingen, gedachten opkomen, veranderen en verdwijnen, zo is dat ook zo met leven en dood. Het doodgaan van een mens is niks anders dan het verdwijnen van een gedachte van God over zichzelf. Nu ik dit zo terug lees, snap ik heel goed dat mensen deze hele metafoor en al die 'berichten' niet snappen . Ik realiseerde tijdens mijn trip dat mijn rationele gedachten in oorlog waren met deze 'truffel-logicia' en verklaarde mijn rationele kant zichzelf als 'gestoord'. Dit is schizofrenie dacht ik....je spoort niet. En toen bedacht ik mij dat misschien schizofrenen misschien helemaal niet zo 'gek' zijn als de maatschappij ons wil doen geloven. Wie zegt niet dat 'gekken' juist 'normaal' zijn en de 'waarheid' zien en de nuchtere, 'normale' mensen juist de 'gekken' zijn? Pffff......ik merk dat ik nu zelf weer effe bij moet komen van mijn eigen gedachten, mijn rationele hersenen trekken dit niet Ik vraag mij af: Is er iemand die ook maar iets van mijn hele verhaal snapt?
  2. rijkiedijkie

    Mandarijnen gooien

    Ik verveelde me een beetje.. dus ik dacht: Magic Truffels eten! Grapje, dat heb ik natuurlijk allang gedaan. Ik dacht, trip-report schrijven over deze gebeurtenis die op 8 december geloof ik plaatsvond en ongeveer 6 gram misschien minder het aantal was (erg duidelijk allemaal). Ben te bang om te hard te gaan, in me eentje in mijn kerker, dus eet niet alles van Pajaritos. Misschien was het wel 10 gram, want het hele pakje was 20 gram. Ik zat achter mijn laptop en had weer eens de webcam aangezet, om later terug te kunnen kijken hoe zacht ik werd in mijn hart. Ik begon met eten zo rond een uur of 15:00. Best laat, maar vroeg genoeg om het tijdverschil mee te maken tussen licht en donker, zodat ik nog iets meemaak van wolken. Niet dat het een must is, want uiteindelijk loopt elke trip zoals hij lopen moet. De eerste trip-verschijnselen waren ego-afbraak, wat als een verlies van een familie-lid voelde die ik nooit meer terug zou zien. Het was ook ego-herkenning, wat voelde als een pak slaag die je kreeg van je leraar in de tijd toen dat nog mocht. Ik werd me bewust van gedachtes en dacht, ik leef best veel in ego-wereld, omdat ik steeds teveel nadacht over me titinus, die piep in mijn oor en wat ik daar wel niet allemaal aan moest veranderen. De gedachtes die ik inwisselde om deze negativiteit te verliezen, was: Je zit binnen, maar ook buiten, dus waarvoor ren je weg, binnen is buiten en buiten is binnen. Ik werd dus eigenlijk een slak die in ze huis zat, die altijd kans had om vertrapt te worden. Dus kan ik net zo goed daarbuiten leven. Ik ging muziek afspelen vanaf mijn laptop. Geloof me of niet, het is geen pretje om muziek op te zoeken tijdens het trippen. Ik herinnerde me andere spacers die Shpongle luisteren als ze in verweggiestan zitten en die zocht ik op Youtube. Het album Museum Of Consciousness zette ik aan. Nou vond ik dus helemaal niks en werd helemaal bang. Dus zette ik maar oude vertrouwde muziek aan. Buiten waren er vogels in een boom. In mijn fantasie gooide ik een steen en vlogen ze in een groep weg, zo over de daken ver weg hier vandaan. Een wolk veranderde in wezens met gezichten. De wolken waren op dat moment zweverig en ver weg, maar toch zo dichtbij. Ik hoorde een stem die zei, kijk om je heen, op aarde, kijk niet steeds naar de hemel. Er is veel te beleven hier waar je nu bent. Mooie mensen en mooie kunst bijvoorbeeld. Zoek en vind. Tijdens de muziek opzoeken dacht ik aan mijn moeder die ook ergens in huis was. Ze wist dat ik aan het trippen was, want ik wou de truffels in de koelkast bewaren. Mijn moeder zei nog, kan je zeker lekker omelet van bakken. Nou ehh doei. In ieder geval, had echt het gevoel dat ze dan altijd hysterisch wordt, omdat ze dan helemaal gaat vragen, en voel je wat? Terwijl het is gewoon een gevoel van zijn. Om het nou helemaal uit te leggen is op dat moment niet echt belangrijk. In de avond werd mijn moeder ineens ziek en was ik tijdens het trippen bang, dat ik de truffels had gewogen wegens gebrek aan informatie op de verpakking. Dacht ik dat ze via de weegschaal de stoffen binnen had gekregen omdat ze misschien in de keuken had gewerkt... Haar benen voelde helemaal slap zei ze. Maar ze was gewoon ziek gelukkig in plaats van onder invloed. Sinnerman was wel echt mooi en ik voelde echt het nummer, wat ze ermee bedoelde enzo. Ik at tijdens dit nummer echt 3 minuten op een stukje mandarijn, en was na een tijd vergeten wat ik nou aan het eten was zie https://youtu.be/gjqL20jN1kU Cocorosie was ook lekker tijdens het op bed liggen. Maar toen hoorde ik een hele zee. Ik dacht waar komt dit geluid vandaan? Is dit een knutselman in het dorp die met een zaag bezig is, of iets in de verte? Ik rende naar mijn laptop vanaf mijn bed en keek, waren het schreeuwende meiden, fans van de Beatles. Ik schrok enorm van dit fenomeen, want het klonk echt duivels in mijn ogen. Ik zette snel andere muziek op, dit keer een soort van relax geluiden, iets met trillingen ofzo. Ik lag als een soort Jezus op mijn bed, met mijn handen gespreid en mijn benen wijd en dacht, kom maar op trip ik geef mij over. Ik had weer het gevoel dat binnen ook buiten was en lag voor mij gevoel buiten en binnen tegelijk. Toen ging ik wat appen en excuseerde een klasgenoot mij, voor het gedrag en was bang dat ik de sfeer verpest in de klas. Hij zei dat het niet zo was en dat hij het leuk vond dat ik deel uit maak van de klas. Ook appte ik mensen en dacht eigenlijk waarom mobieltjes bestaan. Het antwoord was: dat antwoord bestaat niet, maar mijn mening was als volgt. Als je bij iemand in de bus zit, dan zit je dus met andere mensen mobiel te praten en diegene achterin de bus zal je nooit spreken, terwijl diegene dichter bij je staat fysiek, maar je praat met mensen die dichter bij je staan mentaal. Ook de vraag viel: waarom zijn er kinderen die niks hebben en is geld nou alles? De antwoorden waren: alles moeten we delen, maar eerst moeten we de pijn voelen die deze kinderen en mensen voelen die niks hebben, want dan kunnen we pas erkennen. We moeten niet jagen naar geld, maar naar samenhorigheid. Want dat is het pad van de liefde en brengt je voldoening. Toch deed ik inderdaad er niks aan en zit in mijn eentje truffels te eten in mijn kamer. Toen ik de ego-afbraak was afgerond, was het tijd om op pad te gaan. Ik had nog een tijd voor de spiegel gestaan en vond mezelf maar dik, hoewel ik steeds dacht dat ik dun was als ik nuchter ben. Maja daar valt nu niet snel iets aan te veranderen dus helaas. Ik trok maar een mooie rode jurk aan en kamde mijn haar want het zat als een ongekamde kruin. Ook zette ik een lach op mijn gezicht want ik was blij om er te zijn. Dit is altijd lachen, want dan ga je dus de wijde wereld voor het eerst betreden voor je gevoel. Mijn pa zei steeds, pak wat groenten soep, ik dacht echt zo neehhhh geen honger ben helemaal high. Dus zat ik maar weer wat te appen in de huiskamer. Veel verschuiving in mijn bestaan was er niet in vergelijking met boven in mijn kamer en beneden in de huiskamer. Wel keek ik naar buiten en zag ik de mogelijkheden. Waarom vinden mensen mij stom als ik buiten loop? Als ik mensen wil spreken moet ik er wel op uitgaan! Mijn pa stond op een gegevement 5 cm van de televisie en dit zag er heel erg ja dom uit. Hij keek een film wat zich afspeelde in een rechtzaak. Ik zag hoeveel het hem wel niet beïnvloed. Alle beelden die je ziet op tv of waar dan ook moet je steeds maar weer verwerken. Dacht ik dan... Uiteindelijk ging ik naar buiten. Mijn pa zei nog: doe een jas aan het regent. Ik dacht: doe een jas uit en voel de regen. Ik had wel gewoon een jaas aan. Ik besloot maar om mensen tegen te gaan komen in het dorp, maar niemand was buiten. Iedereen zat binnen tv te kijken. Ik had echt de neiging om bij mensen binnen te lopen en om gewoon een gesprek te voeren. Ik vertrouwde mij erop dat mensen het gezellig met mij zouden vinden. Toch deed ik het maar niet. Ze zouden me misschien maar een creep vinden. Toen moest ik plassen en ging maar naar het bos. Waar de wilde dieren zijn. Ik piste midden op het pad wat overdag niet kan, maar nu lekker wel. Ik begon toen ongeveer te rennen, en dan weer te zingen en dan weer te rennen. Niemand hoorde me toch hier. Ik ging op een één of ander natuurmonument staan en begon een soort van optreden te geven voor niemand. Maja voelde echt elke vezel in mij lichaam dus had het gevoel te kunnen vliegen. Ik wou een rondje lopen richting het Noordzeekanaal en terug richting het dorp, maar dat leek mij toch te ver en wou geen onrust zaaien bij het restaurant aan het einde van het bos waar licht vanaf scheen dus keerde terug het dorp in. Ik stond nog een tijd stil op een groot grasveld waar in de zomer een festival plaatsvind. Ik keek naar boven en wou de sterren bezichtigen. Maar.. ik zag niks. Ik zag alleen maar licht. Dat kwam door de hockeytrainingen waar grote lampen staan zodat je kan zien waar je moet mikken op de bal. Of het was Telstar bezig met een voetbalwedstrijd in het stadion. Ik zag geen enkele ster. Ik liep richting het andere kleinere grasveld en wou daar eigenlijk gaan liggen was mijn idee. Toen kwam ik ineens een hond tegen en schreeuwde en zei meteen tegen het baasje sorry, sorry, sorry. Ik dacht misschien gaat de hond mij wel aanvallen. Maja het was een getrainde hond. Toen ik op het andere kleine grasveld aankwam moest ik mijzelf bijsturen om niet op het grasveld te gaan liggen en om terug naar het dorp te gaan. Dit keer nog niet naar huis, maar naar het huis van mijn neefjes. Het plan was om een rondje te lopen met mijn lievelingsneef en over het leven te praten. Maar toen deed mijn andere neef open en keek mij aan. "O Hoi kom erin." Mijn lievelingsneef lag ook met koorts op de bank met zijn kat Rakker en keek naar Netflix. Normaal is hij altijd heel erg praterig en gezellig maar nu zei hij niks. Dat vond ik eigenlijk maar raar. Dat je een excuus moet hebben om niet deel te hoeven te nemen aan het leven. Als je ziek bent, dan hoef je niet eens te praten. Ik begon allemaal gesprekken met mezelf te voeren, terwijl ik naast mijn lievelingsneef stond, hij praatte niet terug dus ja moest ik wel. Ik zei: "Wat zijn eigenlijk de wetenschappelijke oplossingen van de wetenschappers voor mensen die koorts hebben? Ze laten het ons nooit weten. Misschien is niks doen en op de bank liggen wel helemaal niet goed. En meestal eet de halve sterveling dan ook nog eens alleen maar chocolade en patat." Mijn lievenlingsneef zei: "Ja gewoon niks doen eigenlijk is het beste" Toen ging ik aan de bar zitten met een kopje thee, want met mijn lievelingsneef was niks te beleven. Het kopje thee stond ongeveer 10 centimeter naast mijn linkerhand, maar mijn andere neef pakte de thee vast. "O warme thee". Ik zei niks want ik accepteer altijd 100 % situaties in trips en liet hem maar mijn thee afpakken. Totdat hij zei: "Is de thee van jou, sorry" Ik had niet echt wat laten blijken dat de thee van mij was. Deed hij dit nou om mij te pesten? Toen vroeg ik aan mijn tante wat voor Sinterklaas cadeaus ze allemaal hadden gekregen. Ze had onder andere een torenbouw spel gekregen waar je stenen uit moest schuiven en boven op de toren moest leggen. Dit is een spel voor mij! Ik haalde het spel zsm uit de verpakking en begon de toren te bouwen. Het spel hebben mijn tante en ik gespeeld totdat hij 5 keer om was gevallen.Toen begon ik echt torens te bouwen dat je denkt, okejj.. die is echt spacend bezig. Dus gooide ik ze maar snel om, om niet teveel argwaan te wekken. Ik vergat steeds mijn zinnen, maar ik had wel enorme lol om Sinterklaas verhalen te delen. Mijn neefje zat gewoon op Facebook en ik dacht een toren bouwen is veel leuker dan internet. Steeds zette hij een liedje op en ging ik helemaal los op dat lied. Liedje: Ging mijn saaie neefje ook ineens dansen. Ondertussen zat ik op te noemen wat ik wel niet allemaal wou worden tegen mijn saaie neefje en tante. Toen zei mijn lievelingsneef ineens: "Mam doekje, Rakker heeft geniest" Ik ging er helemaal op in: "wat niest hij dan?" Toen zei me tante: "Laten we daar niet teveel over nadenken" Na een tijdje vertrok ik weer het huis. Ik gooide nog een mandarijn naar mijn lievelingsneef om zijn reactievermogen scherp te houden. Hij ving hem gelukkig en gooide hem terug. Ik legde hem in de bak want ik dacht ik heb thuis ook mandarijnen. Later leek het me zelfs leuk om mandarijnen naar vreemden te gooien uit liefdadigheid. Maar als ze hem niet zouden vangen heb je ruzie want dan belandt de mandarijn misschien op plekken die je nooit had voorzien. Toch een soort vorm van sociale interactie. Leuk niet? Toch pas maar 1 keer uitgevoerd een week later op een feestje toen ik een mandarijn in mijn tas had. Op mijn weg naar huis liep ik over de boulevard van Spanje voor mijn gevoel. Thuis ging ik met mijn vader en een vriend een kerst film kijken over een alcoholist en herkende best veel van mezelf in die vent. Best erg. Maja toen ben ik maar gaan slapen en de volgende dag ben ik nog naar school gegaan en verenigde ik mij met de klasgenoot van het Whatsap-gesprek. Wat een verhaal weer. Bedankt voor het lezen. Tot de volgende keer.
  3. 17-12-2016 7.5 g Mexicana Man 1.70, 72 kg Introductie Jaren geleden een keer met mijn ex truffels gegeten. Allebei toen een half pakje, weet niet meer welke soort. We zaten op bed en keken family guy. Na een half uur ofzo zei ze, misschien moeten we even lopen om wat te voelen. We gingen een verdieping lager waar haar ouders op kantoor zaten. Ze plofte neer in een bankje en we kletsten wat. Toen begon ze met de tochtstrip (een pluchen slang) te zwaaien en zei ; sloongg, sloongg. Ik heb nog nooit zo hard gelachen, ik ging het kamertje uit want ik kon me niet normaal gedragen. Voor het eerst in mijn leven op mijn buik op de grond gaan liggen en heb met mijn vuisten op de grond geslagen van het lachen. Bizar! Verder heb ik niets gevoeld die avond. Een tijdje geleden besloten dat ik wil truffelen. Ik ben vooral benieuwd naar alle nieuwe inzichten/invalshoeken en in mindere mate in de visuals, hoewel ik daar ook nieuwsgierig naar ben. Omdat ik wel een beetje neerslachtig kan zijn wil ik dit erg voorzichtig opbouwen om een bad trip hopelijk te voorkomen. De eerste keer sinds jaren dus begonnen met de lichtste truffel en maar 7.5 gram. Dagindeling Ontbeten en 's ochtends mijn vader geholpen met wat klusjes in de tuin. Eenmaal thuis rond 14.00 een spliffje gerookt. Vervolgens begonnen het huis op te ruimen en schoon te maken. Ik had wat kaarsen gekocht, muziek playlist en natuurdocu klaargezet. Ook wat houtblokken klaargelegd om misschien buiten in de tuin naar een vuurtje te gaan staren. Het zou geen heldere nacht worden helaas. 18.15 Op ontbijt na niets meer gegeten. 7.5 g Mexicana gegeten. Vervolgens South Park gekeken, vermakelijke aflevering over Wikileaks. Om 18.48 startte ik een docu van Planet Earth. De ondertiteling ziet er wel een beetje anders uit maar ik weet niet of dat aan mijn tv ligt. De letters zijn omgeven door puntjes. 19:05 Ik neem een slokje thee en ben direct misselijk. 19.35 Voel nog niets De pinguïns in de docu zijn hilarisch. Op een bepaald moment gaat het over fluorescerende plankton eters, het beeld is zo weird en het past goed bij het eten vd truffels. Ment to be, alleen voel ik verder niet veel. Ik vermaak me met het kijken naar zeekoeien, wat een gedrocht is dat mannetje en hij heeft een harem van 50 vrouwtjes! Doet ie goed. Ik vind het super grappig hoe de zeeleeuwen lui op hun zij liggen en suf voor zich uit staren. Eentje strijkt met zijn vinnen over zijn borst, lekker loom. De keizerpinguins waggelen over het strand, ook geinig om te zien. 20.15 Nog steeds voel ik niet veel. 20.25 Docu is afgelopen en ik besluit eerst te wachten met muziek op en tv uit. Het lijkt alsof de kast wat verschuift maar wanneer ik met mijn ogen knipper is dat moment voorbij. 20.45 Ik ga nog een spliffje roken want voel amper iets. Tijdens het roken ben ik relaxed en na 2.5 uur voel ik bijna niets van de truffels maar dat is oke, ik vind het niet erg. Ik probeer me in te spannen om dingen te voelen, te zien of te ruiken maar ik ervaar het nauwelijks en laat het los. Gewoon een relaxte avond maar geen trip. Best prima. Ik merk dat ik onder invloed ben, anders dan uitsluitend met alcohol of wiet. Ook mijn gedachtengang is iets anders, maar ik weet niet precies wat er anders is. 22.05 Ik ga weer lekker muziek luisteren binnen. Ik wil het tapijt tegen mijn gezicht voelen ga lekker op de grond liggen. Door de heftige ritmische muziek begin ik met mijn ogen wel wat vormen en beeld te zien, wel aardig. Schijnbaar valt de muziek uit en ik word wakker rond 00.00. Er zijn ongeveer 6 uur verstreken sinds het eten van de truffels dus ik zoek lekker mijn bed op. Het bed voelt super zacht, zeker omdat ik eerst een tijd op de harde grond heb gelegen. Ik heb super lekker geslapen. Volgende keer neem ik 10 g Mexicana.
  4. Wie: Ik, 26e trip Wat: ong. 45 gram Pandora (growkit) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ik was de week voor de trip behoorlijk depressief, geen zin meer om te leven, het leven duurt veel te lang vond ik. Ik was nog flink verdrietig dat mijn vriendin een punt achter onze relatie gezet heeft twee maanden terug en ging dan ook vaak huilend naar bed met veel emotionele momenten door de dag heen. De momenten dat ik me iets beter voelde waren van korte duur en hier was ik mij volledig van bewust als ik ze ervoer. Zo kon ik niet leven, zo kan ik niet nog 60+ jaar volhouden. Ik zat te denken om aan een Ayahuasca ceremonie mee te doen, ik had toch niets meer te verliezen vond ik. Maar omdat ik het nogal prijzig vond en ik me bedacht dat ik nog een growkit van Pandora had, dacht ik dat het misschien een goed idee zou zijn om eerst eens een stevige portie Pandora te nemen. Ik weet dat truffels de potentie hebben om mij hier uit te helpen, de laatste paar keren was ik gewoon niet ver genoeg gegaan. Na het oogsten woog ik zo'n 45-50 gram aan Pandora truffels. Aan de andere kant waren ze wel een stuk vochtiger dan de voorverpakte truffels omdat ik ze net schoongespoeld had dus waarschijnlijk wogen ze daarom al iets meer. Omdat ik echt geen zin had in weer een normale trip en echt diep wilde gaan besloot ik een selectie te houden van de best uitziende truffels en at deze op. Uiteindelijk was dit zo'n 35 tot 45 gram op een lege maag (5 uur niets gegeten, daarvoor alleen twee boterhammen). Nogal een step-up van de 15 gram die ik gebruikelijk neem, op een zwakkere soort nota bene, maar vandaag moest het gebeuren vond ik. Douchen in duisternis Alles had ik al klaargezet, omdat ik niet zo'n zin had in wachten tot de effecten inslaan ga ik eerst douchen. Omdat ik het liefst maximale visuals wil doe ik dit in het donker, in de hoop dat ik door zo min mogelijk stimulus van buiten te krijgen ik nog dieper zal gaan. Ik voel me kalm, maar verder niet heel anders dan normaal. Een paar keer proef ik die smerige smaak van truffels in mijn mond en ik bedenk me dat als ik straks moet overgeven ik er waarschijnlijk weinig tegen kan doen, wilskracht brengt je tot een zeker punt maar uiteindelijk is het toch een lichamelijke reflex. Anyway, dat zie ik vanzelf wel. Ik kleed me aan, doe mijn lievelingsonderbroek aan en twijfel of ik ook mijn lievelingssokken aan zal doen. Dan moet ik ze wel weer straks apart wassen, maar deze trip moet speciaal worden dus laat ik het maar doen. Nog geen twee minuten later ren ik naar de wasbak en kots ik de truffels uit, en nog een lading, en nog een. Truffelkots op mijn lievelingssokken. Heerlijk. Ongeveer een half uur is verstreken sinds inname, de truffels waren smeriger dan normaal en ik had al een paar keer dat ik echt een vieze nasmaak voelde in mijn mond, maar nu heb ik voor het eerst dan echt truffels uitgekotst. De hoeveelheid die ik genomen had was ook veel te groot eigenlijk, en ze waren bovendien 2 maanden over datum. Ach, het was het proberen waard… Misschien heb ik de psilocybine al wel opgenomen en ben ik alleen de ranzige omhulsels kwijt. Trippen als toevlucht Ik ga liggen in bed, muziek staat al op, klinkt nog niet anders, voel me nog niet anders, alleen een beetje relaxed. Met mijn ogen gesloten zie ik niet sterk iets, maar ik kan wel makkelijker dingen visualiseren als ik er aan denk. Wat is het mooiste dat ik zou kunnen zien denk ik en ik denk aan m'n ex. Ik zie haar in posities en dingen doen die ik niet wil zien. Dit wil ik niet, ik open mijn ogen alvorens ik ze weer sluit. De visuals van net zijn er nog steeds. Fuck jullie truffels, waarom nou weer. Hoe heilig deze paddenstoelen ook kunnen zijn, ze zijn evengoed vulgair. Ik probeer aan andere dingen te denken en op een gegeven moment krijg ik andere dingen te zien. Weer een tijdje later zie ik echt mooie dingen, ik zie een gigantische berg, bloemen, lucht, ik voel de vrede. Dit soort ervaringen zijn zo mooi maar heb ik alleen op psychedelica. Moet ik dan maar de rest van mijn leven elke week psychedelica nemen, zodat het leven toch nog acceptabel is? Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Hoe mooi dit ook is, en ik ben oprecht blij dat deze wereld blijkbaar ook bestaat, ben ik er echt voor nodig? Deze wereld zou toch evengoed bestaan als ik er niet meer ben? Natuurlijk zal ik het dan niet meer ervaren, maar goed, als ik telkens 6 dagen moet lijden voor ik weer zulke ervaringen heb en dan niet eens zekerheid heb of ik ze krijg, is het dan nog wel de moeite waard? Dan gebruik ik truffels als toevlucht, als pijnverzachter. Op zich niet iets mis mee, maar optimaal is het niet. Liefde en Freek Vonk Ik krijg weer mijn ex te zien, nu zie ik haar lopen door een boomhuis, zoals de boomhuizen in Lothlorien uit the Lord of the Rings. Ik voel hoe ze is en besef me hoe goede moeder ze zal zijn. Ik wil haar dit na de trip vertellen maar dan besef ik me dat ik haar niet meer spreek en dat zo'n opmerking uit het niets raar is. Ondanks dat dat me verdrietig maakt ben ik wel blij voor haar, dat ze zo'n mooi mens is. Ik hoop dat ze een mooie toekomst voor haar heeft. Fijn om deze liefde te ervaren, de laatste tijd had ik toch een stuk minder positievere gedachten in de hoop zo sneller over haar heen te komen. Oké dankjewel truffels, nu kan ik dat achter me laten. Misnoegen en verwijten zijn uiteindelijk niet de weg, liefde wel. Opnieuw denk ik na waarom ik dan nog zou moeten leven. Zij gaat haar leven verder zonder mij, zij heeft mij niet nodig. Het leven heeft mij niet nodig, er is zoveel moois dat onafhankelijk van mij bestaat. Voor mij is het te laat, ik heb geen reden meer om te leven. Ik ben blij dat er zoveel moois bestaat, maar het is niet meer genoeg voor mij om verder te willen leven zoals dit vroeger wel was. Na een tijdje ben ik weer erg verdrietig, aan het huilen. Ik trip nauwelijks meer, maar ik ben weer terug in de verdrietige stemming. Nouja, ik kan altijd nog Ayahuasca proberen, of San Pedro, of DMT… Ik heb geen zin meer in alleen te zijn, vraag in de familie-groepsapp of we straks een bordspelletje kunnen spelen als ik naar ze toe zou gaan. Vader weg, moeder wil vroeg slapen en zusje is naar een feestje. Jammer, ik voel me zo alleen zeg ik. Mijn moeder belt me op en probeert te troosten. Ik kan het niet meer en hang op. Ik kijk op internet op NPO of er iets interessants op is, college van Freek Vonk over evolutie. Ja, dit helpt en ik zeg dat ik Freek Vonk aan het kijken ben en dat dit helpt. Ik begin weer waardering te krijgen voor het leven, voor de mens. Omdat ik eigenlijk weer compleet nuchter ben besluit ik om eten te koken. Ik besluit om lief voor mezelf te zijn, als ik mezelf net zo behandel als hoe ik met mijn vriendin omging komt het allemaal wel goed. Liefde is de sleutel. Energie en de wil om te leven Voor ik een hap witte bonen in tomatensaus en rijst opeet kijk ik er eens goed naar, zie ik nog scherper omdat ik truffels ingenomen heb? Dat weet ik niet zeker, maar ik zie het behoorlijk scherp. Wat nou als ik een vrouwelijk geslachtsorgaan voor me zag, daar met mijn mond inging? Dan bedenk ik me dat het enige verschil met de portie eten voor me de molecuulsamenstelling is. En uiteindelijk is dat weer gewoon een ander niveau van energie. Ik ben gek, ik zie deze kamer rondom me maar het is allemaal alleen maar energie. Mijn lichaam ook. Ik ook. Alles dat bestaat is enkel een verschillende vorm van energie. Wat een apart universum leven we toch in. Ik moet denken aan een video van Terence McKenna die ik die ochtend gekeken had. Over dat eigenlijk niemand echt een idee heeft wat bestaan nou is. En aan de uitspraak “You need to have a plan. Or you will end up in somebody else's plan.†De wil om verder te leven was weer terug. Dat ik me van tijd tot tijd nog verdrietig voel of niet meer zo erg van het leven geniet zal nog wel even blijven, maar het is al heel fijn dat de wil om verder te leven weer terug is. De trip was erg zwak geweest, waarschijnlijk omdat ik alles uitgekotst heb en misschien omdat de truffels over datum waren. Maar het was toch potent genoeg om me emotioneel te maken en uiteindelijk, met de hulp van o.a. Freek Vonk, om uit deze depressie te komen die eigenlijk helemaal niet bij me past. Misschien is het nog te vroeg om dit te concluderen na iets meer dan een halve week, maar ik merk een significant verschil ten opzichte van hiervoor. Bovendien lijkt het woord depressie misschien erg sterk hier, maar ik had hiervoor elke dag regelmatig momenten dat ik echt dood wilde en hier ook om wenste voor het slapen gaan. Dat heb ik sindsdien gelukkig niet meer, al is het niet zo dat ik opeens weer zo gelukkig, blij en zorgeloos ben als voorheen. Maar goed gezien de situatie is dat ook wel begrijpelijk en daar kan ik voorlopig prima mee leven.
  5. Wie: Ik, 25e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ik wilde weer de hogere sferen bezoeken, even weg van de zwaartekracht die het dagelijks leven en alle rompslomp die daar bij komt kijken non-stop op je uitoefent. Tijd om de vleugels weer uit te slaan en een paar uur te vliegen. Goed hongerig at ik de 15 gram Atlantis op, muziekje en visualizer aan en tijd om te chillen op de bank. De visualizer stelt me al tot rust, zo mooi zelfs nu ik nog niet trip… Dat mensen zoiets gemaakt hebben, prachtig (zelfs al is het gegenereerd door automatische algoritmes). Misselijkheid overvalt me, ik moet bijna kotsen maar ik houd het binnen, wetende dat het een goed teken is en dat de trip snel zal beginnen. Ik ga op bed liggen en sluit mijn ogen. Het was een flinke portie en ik was echt goed hongerig dus ik had al vrij sterke visuals verwacht maar zag ze nog niet echt. Ik hoopte op contact met aliens of andere wezens, maar in tegenstelling tot wat me regelmatig overkomt voelde het nu niet alsof mijn gezicht in een bepaalde vorm gedrukt wordt, bovendien voelde de kamer een beetje leeg (normaal gesproken op Atlantis voelt het vaak alsof er meerdere entiteiten aanwezig zijn). Nu voelde het alsof ik alleen was en de spirituele wezens ergens anders andere dingen te doen hadden. Nouja, de muziek klinkt wel goed en misschien komt het nog. Opkomst en liefde Visuals verschijnen subtiel en ik begin me goed te voelen. Euforisch is een sterk woord, maar in lichtere mate leek het daar op, wat mij extra blij maakte omdat ik dit gevoel al héél lang niet meer gevoeld had zelfs in mijn laatste 3 trips niet. Ik had het gevoel dat ik sinds ik een relatie terecht gekomen ben vrij 'numb' was, dat ik sindsdien fysiek nooit echt hele sterke gevoelens gevoeld heb (behalve bij aanraking, intimiteit en daarna, maar dat is weer een ander soort gevoel). Wat ik toen apart vond en mij deed afvragen of ik überhaupt wel verliefd was, omdat ik die opwinding en vlinders die daar meestal mee gepaard gaan niet echt voelde. Toch was ik dit wel want ik merkte het verder aan vrijwel alles. Misschien ben ik het gewoon ontgroeid dacht ik, en omdat het allemaal toch nog steeds heel fijn voelde maakte ik me verder geen zorgen. Nadat het uitging heb ik wel weer sterke (negatieve) fysieke gevoelens ervaren, maar zelfs dat was relatief kort (mentaal duurde het veel langer en ben ik er nog steeds niet van verlost). Hoe dan ook, het voelde weer goed om terug te zijn waar ik was toen ik met truffels begonnen ben, dit (licht) euforische gevoel ofwel de 'body high' die je vaak ervaart bij het opkomen van de trip. De muziek leidt de weg en ik stoor me als een nieuw nummer begint. Veel te druk, ik gooi het nummer uit de afspeellijst en spoel door naar een volgende. Dat is beter. Een ietwat droevig gestemd nummer verschijnt, maar het is tegelijkertijd erg mooi en laat mij lekker nadenken over veel dingen. De oneindigheid van het universum, waarom ik me eigenlijk zo druk maak over deze mislukte relatie als het universum zo mooi is. Ik zie mijn vader voor me en moest denken aan een mailtje die hij stuurde waarin hij voorstelde om in januari ergens heen te gaan. Ik zei dat het goed was als ik niet druk was met mijn studie en werd een beetje verdrietig dat ik altijd zo reageer bij hem, terwijl hij zoveel liefde geeft en heeft gegeven en gewoon graag iets leuks wil doen met zijn zoon. Ik vraag me af hoe willekeurig het is dat ik dit nu zo meemaak en probeer aan een ander persoon te denken. Ik zie mijn nu ex-vriendin voor me, zo mooi is ze en ik voel me verdrietig dat het niet verder kan, net als dat ik net mijn vader voor me zag die veel liefde voor mij voelt zie ik nu ook de liefde die ik voor mijn ex-vriendin heb. Dan vraag ik me af of er eigenlijk niet maar één soort liefde is en of het niet hetzelfde is, het lijkt best wel op elkaar namelijk. Dus ik bedenk me dat hoewel ik niet meer haar vriend kan zijn, we nog wel als vrienden verder kunnen en ik voel me opeens veel beter. Ik voel heel veel liefde voor haar om wie ze is, zo'n prachtig mooi iemand en het maakt opeens niet zoveel meer uit welke relatie ik tot haar heb, of ze nou een vriendin is of ik haar meer als zus zie, de liefde die ik nu ervaar verandert niet. Al mis ik wel dat ik haar nooit meer kan knuffelen en zoenen zoals we dat vroeger deden. Al deze liefde is heel mooi maar het heeft ook iets verdrietigs en ik probeer weer aan iets anders te denken. Ik zie allemaal mensen voor me, met allerlei verschillende achtergronden, dakloos, derde wereldland, vrijwilligers. Allemaal zijn ze op zoek naar liefde, niet romantische liefde maar de alles overkoepelende liefde die ik net ook ervoer. En ze geven het ook zelf en zijn daarin compleet zichzelf. Ook als de wereld wreed is of hun lot zwaar. Het zijn typische truffelgevoelens en gedachtes en ik hecht er veel waarde aan, maar meer dan normaal is mijn rationele geest nog aanwezig en ik bekijk het toch iets kritischer. Zo vraag ik me opnieuw af hoe willekeurig dit is, er is toch zeker ook slechtheid en egoïsme in de wereld? Echt goede liefdevolle mensen zijn eerder een uitzondering dan de regel, waarom zie ik dan alleen de liefde? Het is selectief, de truffels geven geen goed beeld van de werkelijkheid. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze me voorliegen. Ik baal een beetje dat ik mezelf niet compleet overgeef zoals ik dit in het begin van mijn truffeltrips deed, begin ik de illusie te doorbreken? Het maakt me in ieder geval niet gelukkiger, maar ik kan mezelf ook niet voorliegen. Desalniettemin was ik toch redelijk geëmotioneerd en als ik mijn ogen open deed merkte ik dat er traantjes mijn wangen over gerold zijn. Antwoorden Ik wil heel graag antwoorden, wat is het doel van het leven? Ik had er laatst nog een goed gesprek over met mijn ex-vriendin, dat ik door truffels geloof (of weet?) dat er zoveel meer is, dat het niet allemaal voor niets is geweest, dat er een doel geweest moet zijn ook als je het zelf niet doorhebt. Zij wilde zoiets ook graag geloven en ondanks dat ze net als ik heel sterk emotioneel is, dit alles extreem intens ervaart en zich er graag aan overgeeft, was ze te rationeel zei ze. Door het hele gedoe met haar en doordat mijn laatste paar trips nogal verwarrend waren was ik niet zo ontzettend overtuigd meer van mijn opvattingen. Dat er meer is dan we denken staat voor mij nog steeds vast, maar een doel, is die er wel? Omdat ik normaal gesproken altijd het idee had dat ik overal wel achter kon komen als ik aan het trippen was hoopte ik nu dan toch een definitief antwoord te krijgen, ik was er echt aan toe. Maar er kwam niks. Ik was alleen met mijn gedachten en had niemand om om raad te vragen. Geen aliens deze keer. Geen innerlijke alwetendheid. Ik had zo'n honger dat ik besloot om toch maar iets te eten. Terwijl ik mango at begon ik weer te denken aan de relatie die nu voorgoed over was. Ik werd steeds verdrietiger en de tranen begonnen steeds harder te stromen. In tegenstelling tot net met mijn ogen dicht waren de onderwerpen waar ik over nadacht meteen een stuk aardser en alledaagser. Ja ik ga haar en de mooie tijd die we gehad hebben heel erg missen. Ik had het eigenlijk allemaal al wel tot op zekere hoogte geaccepteerd, het was ook al meer dan een maand geleden inmiddels. Maar nu kwam het weer keihard terug, blijkbaar heb ik het toch nog niet helemaal goed verwerkt. Lekker dan, misschien had ik beter toch niet kunnen trippen… Dan speelt een leuk inspirerend nummer en ik zet de verdrietige gedachten van me af, zie het als een kans om hier sterker uit te komen. Het leven is vol mogelijkheden, je moet er alleen open voor staan. Hier was ik zo goed mee op weg voor ik aan deze relatie begon, als ik dat gewoon weer oppak is er niets aan de hand en gaat alles weer fantastisch worden. Ik kruip weer terug in bed, sluit opnieuw mijn ogen en denk na over een hele hoop dingen die ik nauwelijks meer kan herinneren. Ik ben een beetje verward vaak, schiet van de ene naar de andere emotie en gedachte en af en toe mompel ik wat en ik heb zelf niet eens door wat ik nou allemaal bazel. De gedachten gaan te snel voor mij om er nog echt iets zinnigs uit te krijgen. Het voelt chaotisch, maar niet gevaarlijk of alsof ik de controle helemaal verloren heb. Ik bedenk me dat ik helemaal geen zin meer heb om te leven, dat ik net zo goed dood kan gaan. Wat maakt het ook uit. Ik peins er nog een beetje over maar op een gegeven moment tik ik mezelf mentaal op de vingers en zeg, hé, het kan ook anders. Je kunt ook even blij zijn, alles niet zo serieus nemen. Meteen voel ik me beter, alsof er een last van me afvalt en ik bedenk me dat er nog zoveel paden voor mij zijn om te bewandelen en dat het zonde zou zijn om op te geven als er geen goede reden voor is. Het is allemaal meer gewoon een innerlijke gedachtegang en ik overweeg nooit serieus om een einde aan mijn leven te maken dus ik voel me niet in gevaar. Zoenend in de spiegel Als ik hier weer uit ontwaak en in de spiegel kijk zie ik een lelijk hoofd voor me en ik denk welk bestaansrecht heb ik eigenlijk nog? Als ik m'n shirt optil zie ik een prachtig atletisch lichaam en ik denk 'wow dat heb ik gedaan.' Ik heb het maximale gegeven, me op dit gebied maximaal verbeterd voor zover ik daar invloed over heb (en naar mijn eigen ideaalbeeld). Als mijn gezicht nou ook mooi was, maarja die is niet zo te vormen zoals je dat lichaam dat wel is… Jammer dat sterke contrast. Ik ga dichterbij staan en kijk mezelf goed aan. Misschien ben ik toch niet zo lelijk. Ik kijk mezelf diep in de ogen en ik zie verdriet, iemand die heel hard een knuffel, iemand die liefde nodig heeft. Ik begin mezelf te zoenen, tegen de spiegel, alsof ik in jaren niet gezoend heb en er al jaren naar verlang. Ik laat niet los en het voelt fantastisch. Het is niet de eerste keer dat ik mezelf zoen in de spiegel tijdens een trip, maar wel de eerste keer dat het zo goed en echt voelt. Waarschijnlijk omdat ik nu weet wat het is, terwijl ik hier voorheen geen ervaring mee had. Hoe dan ook, het voelt bijna net zo fijn als hoe het met mijn vriendin voelde en het voelt alsof ik meerdere minuten bezig ben. Er verschijnt een heel spoor op de spiegel, maar dit geeft niet en ik zoen lekker verder. Hierna voel ik me een stuk beter, het verdriet is weer even weg en ik heb tijdelijk de liefde ontvangen die ik nodig had. Jammer eigenlijk, zelfliefde is heel mooi maar het is niet heel makkelijk fysiek tot expressie te brengen, behalve als je aan het trippen bent dan. Waarom zijn we in tweeën gedeeld? Het leven zou zoveel makkelijker zijn als we al compleet waren, of compleet genoeg om ons niet incompleet te voelen als we geen relatie hebben. Want lopen relaties niet uiteindelijk toch altijd uit op conflict, de gevoelens vervagen, beide personen hebben door dat ze toch anders zijn, dat de ander jou toch niet helemaal begrijpt. Dat dat een leven lang wel zo is lijkt zo zeldzaam. De toekomst Ik ga het laatste uur van de trip in en voel me vol goede moed over de toekomst, ik ben me gaan realiseren dat ik best een leuke jongen en zal vast opnieuw verliefd worden en iemand vinden die dit gevoel deelt. Het zou raar zijn als het niet zou gebeuren. Ik durf het internet op mijn mobiel weer aan te zetten en chat nog een beetje voor zover ik mijzelf daartoe in staat acht. Zo slecht heb ik het niet, ik heb leuke vrienden en familie. Ik ben niet heel moe en geniet nog steeds veel van de muziek dus slaap half met de muziek nog aan. Op een gegeven moment is het dan toch echt tijd om te slapen, het is me niet helemaal duidelijk wat deze trip mij gegeven heeft, maar ik voel een fijn soort optimisme. De volgende dag denk ik er nog een beetje over na maar heb ik eigenlijk het idee dat ik niet heel veel geleerd heb. Het was geen hele visuele trip en ook niet echt heel filosofisch of bijzonder leuk of fijn. Het was een prima trip, maar bij lange na niet zo bijzonder als de trips die ik in het begin meegemaakt heb. Aan de andere kant was het in sommige opzichten wel een verbetering ten opzichte van de laatste paar trips, ik had het idee iets meer controle te hebben en ben minder verstoord door verwarring of negatieve gedachten. Ik heb zeker geen spijt van deze trip en denk dat het al een stap in de juiste richting was. Een aantal dingen over mezelf en wat ik zelf nou graag wil zijn me duidelijker geworden. De diepere vragen blijven onbeantwoord, maar dat komt vanzelf wel weer een keer vermoed ik. De dagen na de trip zit ik nog steeds een beetje met twijfel, de trip was een leuke afleiding geweest en in sommige opzichten stond ik weer speelser in het leven, maar tegelijkertijd heeft het ook de nare gevoelens van de break-up weer naar boven gehaald en ik heb nog steeds geen goed antwoord op de vraag waarom het leven alle moeite nog waard is. Cynisme is een uitermate lelijke gemoedstoestand en als je niet oppast verzuurt het alles wat het leven mooi maakt. Cynisme is de broedplaats voor haat en afkeer, wat alleen maar verder corrumpeert en alle levenslust verteerd. Ook voor de relatie had ik soms last van periode waarin ik me nogal cynisch voelde, met name over de mensheid en wat we elkaar, de planeet en andere wezens aandoen. Door de relatie viel dit weg, het leven leek alsof het te goed was om waar te zijn. Nadat de relatie uitging kwam het weer terug en daardoor voelde ik me regelmatig vrij slecht en maakte het me niets meer uit als ik zou sterven. Ik moest weer zien dat er zoveel meer is, deze trip had het me niet gegeven, misschien dat ik dan toch iets anders als Ayahuasca moet proberen? Ik zocht een beetje op ervaringen met Ayahuasca en de inzichten die men deelde bracht voor mij weer de inzichten uit eerdere truffeltrips terug. Bijvoorbeeld dat het leven een spel is en niet te serieus genomen moet worden. Dat het een leven een dans is en dat het enige zinnige dat je kunt doen je overgeven is aan de dans, zonder nadenken, zonder oordelen, pure overgave. Ik voelde me alweer iets beter maar het was nog geen sterk genoeg antwoord, ik zou het zelf weer moeten meemaken denk ik. Weer wat dagen later merk ik dat het toch niet zo geweldig gaat. Negatieve gedachten accepteren en ze er gewoon laten zijn is één ding, maar hoe ik me nu voel bij vlagen is gewoon niet gezond meer. Truffels zijn geweldig, maar ik heb toch het idee dat ik hier een ander soort hulp voor nodig heb. Misschien dat het dan toch tijd is voor Ayahuasca.
  6. Na een aantal dagen in Nederland te zijn geweest, kwamen we zondagnacht/maandagochtend vroeg rond 03:00 uur weer aan in de Europese stad waar ik woon. Moe, snel gaan slapen. De volgende dag, maandag, rond een uur of tien wakker geworden, wat lichts gegeten, boodschappen gedaan. Ik had al in m'n achterhoofd dat het eigenlijk een vrij goede dag zou zijn voor truffels, aangezien m'n vriendin rond het middaguur zou vertrekken en pas later op de dag weer terug zou komen. Ik was de hele dag vrij, het was buiten wat druiliger, so why not? De eerste hindernis was dat ik de vrijdag ervoor in de gauwigheid twee pakjes truffels had gekocht, één maal Tampanensis en één maal Atlantis. Vanwege de busreis besloten om de stickers eraf te trekken, in het geval van een controle stond er dan tenminste niet in neonkleurige glitterletters "MAGIC MUSHROOMS" op te lezen. Echter heb ik van tevoren eigenlijk niet bewust naar de truffels gekeken, hoewel ik wel wist dat ik de Tampanensis voor half december dit jaar zou moeten eten, de vervaldatum van de Atlantis lag pas ergens in februari volgend jaar. Toen ik dus maandag rond een uur of half één besloot de Tampanensis tot me te nemen, kwam ik tot de ontdekking dat ik uit het uiterlijk van de truffels niet kon opmaken welk pakje welke soort bevatte. Nog een aantal keer geprobeerd te bellen met de smartshop, die namen helaas niet op. Uiteindelijk op m'n gevoel afgegaan en degenen gegeten waarvan ik dacht dat het de Tampanensis was. Daarna rustig nog m'n documentaire afgekeken om me vervolgens na een minuut of veertig op de bank te nestelen. Beetje lopen zoeken op m'n harde schijf naar een geschikte film, had namelijk de afgelopen tijd een keer Ponyo gekeken tijdens een LSD-trip en Spirited Away bij een Atlantis-trip, wat beide keren meer dan uitstekend was bevallen. Ik denk dat ik dit jaar een keer of 8 heb getript en heb daarbij wel vaker films gekeken, vooral animatiefilms (bijvoorbeeld Kung Fu Panda, Zootopia) en Studio Ghibli-films zoals de twee bovengenoemden en daarnaast nog Howl's Moving Castle en Princess Mononoke, voor zover ik me op dit moment kan herinneren. Dit keer besloot ik weer af te trappen met een film, heb in de eerste instantie My Neighbour Totoro opgezet, maar na vijf minuten besloot ik dat het misschien tijd was voor wat oogstrelender werk en switchte zodoende naar Avatar. Heb die film toen 'ie uitkwam maar liefst 3 keer in de bioscoop gezien, een lust voor het oog, naar mijn bescheiden mening. Wat verhaal betreft zijn er natuurlijk heel wat betere films te vinden, maar qua visueel genot vind ik Avatar fantastisch. Binnen de korste keren zat ik helemaal in het (eigenlijk ietwat slappe) verhaal. De eerste anderhalf uur kwam ik uitstekend door, maar op een gegeven moment slaat de film om van Jake Sully's "opleiding" tot bomenknuffelende jungle-alien naar bittere strijd tussen mens en blauwe wezens. Vlak voor deze clash had ik overigens nog een onverwacht opkomend gevoel van verbintenis en liefde. Ik zat naar de film te kijken toen heel plotseling het idee in me opkwam dat ik m'n ogen moest sluiten. Haast een beetje onwillig gedaan (Jake Sully ging namelijk net leren vliegen op z'n groene draak), waarna ik kort in een soort van - hoe zal ik het beschrijven - trance raakte. Ik werd overmand door een enorm geruststellend gevoel, iets, iemand prentte me in dat alles goed was zoals het was, dat ik goed was zoals ik was. Verloor kortstondig compleet het contact met de werkelijkheid, was in een geheel andere dimensie. Just flow. Na een, ik schat zo, minuut of tien kwam ik weer tot zinnen en werd ik me ervan bewust dat m'n gezicht nat was. Hadden, blijkbaar, de tranen me over m'n wangen gelopen, zonder dat ik daarvan ook maar iets had gemerkt. Op dat punt realiseerde ik me dat ik toch al wel een eindje down the rabbit hole was. De laatste paar keren trippen stonden namelijk vooral in het teken van plezier en vermaak aan de hand van input van buitenaf, de filosofische gedachten en nieuwe inzichten in mezelf lieten het ietwat afweten. Zodoende was ik ook in deze trip gestapt met het idee van "zo, even lekker ontspannen en me vermaken met films". Het liep echter geheel anders. Op het scherm barstte de strijd los: de gemene generaal keerde zich plotseling geheel tegen Jake en z'n wetenschappervriendjes, waarbij veel geschoten werd. Dat leverde bij mij ook een moodswing op: ik werd heel onrustig van het plotselinge geknal en de omslag in verhaal. Het geluid kwam ineens veel te hard binnen. Een beetje van m'n stuk gebracht naar het toilet gegaan, waarbij ik onderweg tot de ontdekking kwam dat ik een stuk verder heen was dan dat ik op dat moment dacht, waarschijnlijk ook vanwege het snelle opstaan was ik ietwat duizelig, wat een gevoel van onbehagen slechts te meer in de hand werkte. Moeite met alledaagse handelingen, kwam ineens in een soort "loop" terecht (waarbij ik iets wil doen, het weer vergeet, wegga, het me halverwege weer herinner, terugga, het weer vergeet - enzovoort). Al met al sloeg de verwarring een beetje toe. In de woonkamer stond de televisie nog aan, de helicoptergeluiden die daaruit kwamen waren voor m'n gevoel oorverdovend. Tv snel uitgezet, even in stilte op de bank gaan zitten, waar ik ontdekte dat het klamme zweet me was uitgebroken. Besloten om mezelf een beetje op te frissen, dus opnieuw koers gezet naar de badkamer om een paar vochtige doekjes te pakken. Daar lukte het me niet om een vochtig doekje uit de houder te krijgen (ik was aan de laatste paar doekjes toe en vaak raken deze dan in een soort kluwen verstrengeld en zodoende passen ze niet meer door de opening), wat leidde tot grote frustratie en een nog groter gevoel van onbehagen, ik werd me meer en meer bewust van het feit dat ik de weg een beetje kwijt was en niet meer in staat was tot hele normale handelingen. Zodoende besloot ik, deels uit een soort van vertwijfeling, maar in bed te gaan liggen, om daar een beetje tot rust te kunnen komen. Grote vergissing, zo bleek. In de eerste instantie werd ik zowaar iets rustiger, maar het zaadje voor de op handen zijnde bad trip was reeds geplant. M'n gedachten dwaalden een beetje af, dacht wat na over zaken die ik me nu al niet meer kan herinneren. Tijdens dat sluimeren verstreken de minuten, en al snel was het rond vieren en trad de schemering in. Vanaf dat moment ging het in hoog tempo bergafwaarts. Met het donker worden werd de kamer om me heen steeds enger en bedreigender, kasten en voorwerpen vormden ineens duistere schaduwen die me onbekend voorkwamen, alsof mijn vertrouwde slaapkamer tijdens het donker worden veranderde in een hele andere ruimte, één die ik niet kende en waar ik helemaal niet thuishoorde. Ik begon enorm te verlangen naar mijn vriendin, ik wilde dat ze thuiskwam, zodat ze me uit die kamer kon halen, me kon beschermen voor hetgeen waarvoor ik zo bang was. De paniek had me op dat moment al behoorlijk bij de keel gegrepen, ik was niet meer in staat om overeind te komen, het koude zweet liep me over het lijf. Op dat moment kon ik eigenlijk niet goed bevatten waarvoor ik precies zo ontzettend bang was, maar er was iets over me gekomen dat ervoor zorgde dat ik geenszins meer in staat was tot rationeel nadenken. Ik was er op dat moment van overtuigd dat ik daar in bed dood zou gaan. Ik heb heel serieus overwogen om te proberen naar de gang te komen, om vervolgens de straat op te rennen, om iemand aan te grijpen om een ambulance te bellen, want ik was aan het doodgaan, ik moest onmiddellijk hulp. Gelukkig had ik m'n telefoon meegenomen naar bed, heb dus m'n vriendin gebeld. Dat doe ik normaliter nooit tijdens trips, omdat ik me er altijd erg van bewust ben dat we op zo'n moment op een hele andere golflengte zitten. Gelukkig nam ze direct op, veel zinnigs kwam er echter niet uit me: "Hallo!" "Hallo.." "Gaat het goed met je?" Fluisterend: "Ik geloof het niet.." "Oh, wat is er dan?" "Het gaat geloof ik helemaal niet goed.. Het gaat helemaal mis, ik ben het helemaal kwijt." Vriendin heeft nog kort met me gepraat, geprobeerd me gerust te stellen, zonder daarin werkelijk te slagen, ze beloofde zo snel mogelijk naar huis te komen. Dat stelde me een klein beetje gerust, dus opgehangen. Vlak daarna weer een paniekaanval, waarbij ik wanhopig huilend en stuiptrekkend rond lag te worstelen in bed, waarbij ik alleen maar telkens opnieuw kon denken "ik ga dood, ik ga dood". Glasheldere visioenen van mezelf, dood in bed, voor ogen. M'n vriendin belde tien minuten na het eerste gesprek terug, ze stapte net in de auto, ze zou er binnen een half uur zijn. Ik kan me niet meer herinneren wat ik toen nog heb gezegd, was op dat moment al zo door het dolle heen dat ik eigenlijk alleen nog maar kon huilen en hyperventileren. Ze is de hele terugweg aan de telefoon gebleven. Ik weet nog dat ze vertelde dat ze de auto parkeerde en naar boven liep. Toen ik de deur hoorde opengaan was ik een kort moment ontzettend opgelucht, maar toen het vervolgens - voor m'n gevoel, niet in het echt - heel lang duurde voordat ze bij me kwam sloeg dat juist om in een haast nog grotere paniek, dat er nu ook nog iemand anders binnengedrongen was in huis. Vanaf daar ging het licht bij me uit, ik heb nog een soort van vage flashbacks dat er een donkere schim op me afkwam, dat er vervolgens iets naast me in bed kroop, toen ik keek bleek het een wendigo te zijn, half hert, half mens, die me vastpakte en in zijn armen wiegde. Enige tijd later, ik heb geen idee of het seconden of uren waren, kwam ik weer bij, of weer tot mezelf, ik zat half rechtop in bed, m'n vriendin zat naast me. Desoriëntatie, verwarring. M'n gezicht was nat (van het huilen en halve schuimbekken dat ik kort daarvoor blijkbaar had gedaan), mijn haren zaten overal, ik wist niet goed wat er was gebeurd. M'n vriendin was druk op me aan het inpraten in de trant van ".. rustig, rustig.." Weer gaan liggen in bed, vlak daarna deed m'n vriendin een lampje aan en achteraf bezien lijkt dat me het moment geweest dat de sanity weer enigszins terugkeerde. Het heeft nog wel een tijdje geduurd voor ik überhaupt in staat was me te realiseren dat ik niet doodging, dat het toch wel gewoon m'n vriendin was die bij me was, dat ik überhaupt weer uit bed kon opstaan. Het was alsof geest en lichaam volledig waren gereset. Ik wist ineens niets meer, of niets meer zeker. Bewegen ging moeizaam, ik wist niet goed hoe. Vragen vanuit mijn vriendin als "Heb je pijn?", "Wil je wat te drinken?" kon ik slechts beantwoorden met een oprechte "Ik weet het niet?", omdat ik niet wist, me niet kon herinneren wat ik normaliter deed, wat ik nodig had. Deze fase duurde een tijdje, waarbij ook mijn perceptie van tijd nog steeds enorm verstoord was, zaken die in werkelijkheid maar een paar minuten duurden, leken zich over hele lange tijd uit te strekken. Ik heb nog tot uitdrukking gebracht dat ik me nauwelijks mijn oude zelf nog kon herinneren, dat het me heel vreemd voorkwam dat ik eigenlijk iemand was, die dingen deed. Op een gegeven moment kwam het besef bijvoorbeeld dat ik de volgende dag weer naar m'n werk zou gaan, alleen stond dat op dat moment zo ver van me af, mijn collega's leken ineens mensen te zijn die ik me alleen van heel vroeger kon herinneren. Na enige tijd zijn we verhuisd van bed naar de woonkamer, waar het warm en licht was. Ondanks het feit dat ik nog ontzettend instabiel was (er kwam alleen maar vrij random gezever uit me en bij iedere keer dat ik lachte moest ik oppassen dat ik niet plotseling zonder aanleiding ontzettend begon te huilen), kwam ik langzaam weer een beetje tot mezelf. Rond een uur of half acht 's avonds waren de truffels - godzijdank deze keer - uitgewerkt. Ik heb geprobeerd de ervaring enerzijds niet klinisch, maar anderzijds ook niet overdramatisch te beschrijven. Het was voor mij persoonlijk een hele nare ervaring, ik kan me niet herinneren dat ik al eens banger ben geweest, het was een hele rauwe, allesoverheersende angst. Moest kort nadat ik weer een beetje mezelf was ook onder de douche, de geur van angstzweet walmde echt van me af. Na later nog eens aan m'n shirt te hebben geroken nogmaals geconstateerd dat het om een geur gaat die ik niet als mijn eigen geur herken, er kwam ook direct een hele naar gevoel bij omhoog. Heb besloten over deze trip een report te schrijven, omdat ik zelf de fout heb gemaakt te laconiek te worden, misschien zelfs een beetje arrogant. De gedachte "I got this, ik weet hoe dit gaat, ik heb alles onder controle" bleek niet te kloppen. Ik ben me er opnieuw van bewust geworden met wat voor krachtig tripmiddel we hier van doen hebben en dat daar met een beetje respect mee om dient te worden gegaan. Ook ervaren gebruikers kunnen dergelijke trips overkomen, niet alles valt te sturen. Als je gedachten eenmaal met je op de loop gaan onder invloed vervaagt de grens tussen realiteit en waangedachten al heel snel, daar is aanzienlijk minder voor nodig dan ik dacht. Opvallend ook was dat deze "bad" trip zeer duidelijke parallellen had met een trip van mijn vriendin, waarbij zij niet door de angst-fase ging, maar vanuit een soort van sluimertoestand ineens ontwaakte en zichzelf helemaal kwijt was, ook het gevoel van een totale clean boot, waarbij alles wat ze voorheen was, haar hele identiteit, gewist leek te zijn en ze langzaam weer moest beginnen te begrijpen wie ze eigenlijk was, Dat zorgde natuurlijk destijds voor veel desoriëntatie en schrik, paniek ook wel, wat ertoe leidde dat truffels sindsdien een stap te ver zijn. Misschien ooit weer, maar de ervaring was in negatieve zin zo memorabel, dat het op dit moment nog even geen optie is. However, vanuit mezelf: alles dient een bepaald nut, daarvan ben ik overtuigd. Zonder donker geen licht, zonder verdriet geen vreugde. Het is absoluut niet zo dat ik nu overweeg geen truffels meer te gebruiken, of dat ik bang ben geworden voor truffels an sich, of bang ben om nogmaals zoiets te moeten ervaren, zeker niet. Blijkbaar was dit iets dat er uit moest, iets dat ik moest doorstaan. De dag erna was ik nog vrij gebroken; hoofdpijn, spierpijn, slecht humeur. Gisteren was ik echter weer mijn oude, vrolijke zelf, geen blijvende schade :] ..
  7. Solo trip 15 gram P. Tampanesis In gesloten kamer Dit is een tripreport van een hele tijd terug alweer. Mijn tweede trip, en ook de trip die mij enorm heeft geholpen alles weer op een rijtje te zetten. Die trip die, hoe melodramatisch het ook klinkt, mijn bestaan op deze aardkloot heeft gered en mij weer langzaamaan heeft geleerd te genieten van het leven. Als voorbereiding op een trip van 25+ gram Atlantis Truffels, wil ik dit in ieder geval gedeeld hebben. Alles hieronder is intens persoonlijk. Geen enkele trip is hetzelfde, geen enkel persoon reageert hetzelfde. Verwacht absoluut niet hetzelfde mee te (kunnen) maken. Alleen jij, jezelf en je relatie met de truffel/paddo maakt iets uit tijdens een trip. Laat jezelf gaan en schep voor jezelf geen enkele verwachting. Bouw je porties op over trips en zorg ervoor dat je geen plannen hebt de dag erop. Neem de tijd en ga er met een positieve, open hart en hoofd in. Psilocyne/Psilocybine in een meditatieve/solo-setting is voor mij een leermeester die geen genade toont en je zwaktes, onzekerheden in je gezicht duwt. En hoewel dat heftig klinkt (en dat is het ook), gebeurt dit alles met iets wat ik bijna zou willen beschrijven als tederheid. Je wordt, met een zachte hand, gedwongen om ernaar te kijken, de negativiteit in je leven in ieder vezel van je zijn te voelen. En toch... toch voelt alles OK. Niet goed, niet slecht. Gewoon tevreden en OK. Tijdens, en na zo'n trip is er een diep en intens begrip voor de relativiteit en absurditeit van het leven. De situatie, zolang ik niet opgeef, is altijd te redden. Natuurlijk, het verwerken van emotionele trauma zal maanden, zo niet jaren duren. Het op een rijtje krijgen van financien en academische voortgang zal zwaar werk worden en me intens ongemakkelijk en miserabel laten voelen. Het zal allemaal niet in een keer gaan, zelfs met hulp. Maar onder de streep, zullen er altijd dingen zijn die het waard zijn om naartoe te leven en ervan te genieten. Stel jezelf open en laat je gedachten de vrije loop. Verzamel de moed vanuit diep in je en laat het allemaal gaan. De setting had absoluut desastreus kunnen zijn. Ik was flink depressief. enigszins suïcidaal en had het allemaal even gehad. Dankzij een aantal meevallers in mijn toenmalige leventje en een advies/suggestie van iemand op IRC heb ik truffels weer een keer besteld. Dit keer niet als recreatief iets in lichte portie met mensen, maar als meditatief middel. Achteraf gezien was het van vitaal belang dat ik er enigszins in een tevreden moment er in stapte. Het lot lachte me gelukkig toe, en heb in die week die ik min of meer vrij genomen veel kunnen afkoelen en mezelf in een goede betere mindset kunnen werken. _______________________ Op de bewuste dag absoluut, helemaal niets gepland. Laat in de ochtend lekker uit bed gestapt en een net-wat-luxer brunch voor mijzelf gemaakt. Een lichte salade van babyspinazie, snoeptomaatjes, mozzarella en noten. Daarnaast wat afgebakken broodjes, Frans roerei en een pot thee. Lekker. Wat later in de middag wat fruit en een handje ribbelchips als lichte snack. Uiteraard voor de trip het avondeten overgeslagen, het was rond 9 uur denk ik toen ik de truffeltjes innam. Heeft ongeveer een halfuur geduurt voor het in begon te werken. Voor mij is het (bijna) altijd een neon- en glas- groene tint over de witte oppervlakken rond mijn omgeving die als eerste opkomen. Schimmen en figuren die langs de ooghoeken scheren kort daarna. Intussen een vertrouwde aanwezigheid, een bode van de reis die gemaakt zal gaan worden. Deze trip was vrij bijzonder, nog steeds niet sindsdien iets dergelijks intens meegekregen. De tamelijk harde bodyload/high wat mij woelend onder de dekens had. Iedere aanraking van het zijdezachte linnen een golf van pure extase brengend. Muziek die tot in het oneindige klonk. Magisch. Grappig genoeg was dit gelijk ook een van mijn minst visuele trips ooit. bijna niets closed eyed, en heel kort een moment waar de muur een massa fractals werd. Zó intens naar binnen gekeerd was deze trip, dat de aandacht en besef voor het visuele weg was. Terwijl mijn fysieke ik, in puur genot en extase als een gek lig te woelen en voelen onder de dekens, is mijn innerlijke, mijn ego, mijn psyche in steeds meer verwarde en overwelmde staat en loopt zichzelf aan flarden te scheuren op weg naar de piek van deze reis. Lachen, huilen, intense verdriet en blijdschap. Woede naar mijzelf, de wereld, en allesomvattende liefde. Emoties in alle soorten en kleuren. Zaken die ik al jaren verdrongen heb of vergeten ben, en zaken die ik bewust heb genegeerd. Momenten die mijn ego en persoonlijkheid hebben gevormd in de goede en kwade zin. Alles, alles kwam over mij heen. Het besef dat ik al jaren mensen, familie, over mij heen heb laten lopen, dat ik nooit een echte smaak en persoonlijkheid heb gevormd. Dat ik de kantjes ervanaf liep. Het veel meer kunnen dat ik nu laat zien, maar ook te hoge eisen stellen aan mijzelf en falen. Intens. Intensere emoties dan ik ooit heb gevoeld. Intenser een besef van bestaan gehad dan ik ooit heb gedaan. Intens een besef gehad dat de wereld mooi is. Dat alles goed zal komen. Dat ik nog jong ben, de tijd moet nemen. Dat laatste, och man, dat laatste. Een onbeschrijfelijk gevoel die mogelijk andere psychonauten met mij delen. Na het moment dat je alles beleefd. Alles hebt gevoelt. Diep, diep daarin en daarna. Het natuurlijk (voelend) besef van tevredenheid door psilocine. Heerlijk gewoon. Eenmaal de piek voorbij, was het langzaam tot bezinning komen. Mentaal compleet uitgeput, maar nog altijd in die heerlijke truffel comedown. Fysiek niet meer zwaar en lethargisch, en dus een wandeling gemaakt voor de frisse lucht. Alles buiten had een een prachtige kwaliteit aan zich. De kleuren die nét intenser lijken, de contrast tussen alles die flink omhooggeschroefd lijkt. De wind die zachtjes nog je huid streelt. Hyperbewust zijn van de vogels die al chirpen. Een nieuwe ochtend is alweer aangebroken. Tot slot, alle elektronica in mijn studentenkamer uitgedaan, wat salade gegeten, en de deur goed op slot gedaan. In bed gedoken en bijna 18 uur als een blok geslapen. _______________________ Het duurde maanden voor überhaupt weer zin had in een nieuwe trip. Het duurde nog veel langer dan dat voor ik het gevoel had deze trip emotioneel en mentaal verwerkt was. Extreem potente batch P. Tampanesis? Of besloot de truffel dat het de trip was die ik nodig had, en niet de trip die ik wou? Een vraag waarop ik de antwoord eerlijk gezegd niet voor hoef te weten. Ik ben nog steeds enigzins depressief, ik heb nog steeds momenten waar ik intens sociale angsten heb. Ben nog steeds niet 100% bij met mijn financien en academische zaken. MAAR, ik zit tenminste iets lekkerder in mijn vel en kan weer intens genieten van het leven. Uiteindelijk, al dat ik weten moet, is dat psylocine het beste met me voor heeft, het een hulpmiddel is. Alleen ik, mijzelf, kan uit het dal klimmen. De truffel en paddo helpen je alleen op te staan en je de juiste kant op te sturen.
  8. Wie: Ik, 24e trip Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Disclaimer: Waarschijnlijk niet de meest interessante trip om te lezen, maar gezien de setting (trippen kort na relatiebreuk) misschien toch enige leeswaarde voor hen die geïnteresseerd zijn. 0. Liefdesverdriet Mijn vriendin voelt zich niet meer verliefd, niet meer aangetrokken tot mij. Dit zei ze nadat we gezellig samen een film hadden gekeken, plannen hadden gemaakt om naar Parijs te gaan en intiem begonnen te worden. Het was erg emotioneel, voor haar, voor mij. Allebei veel gehuild, elkaar troost geboden. We wilden het zo graag, maar zij is mij steeds meer als een vriend gaan zien terwijl ik juist steeds meer verliefd op haar ben geworden. Kut. Maar veel meer dan verliefd zijn voel ik een veel mooiere en sterkere liefde voor haar, een liefde waarbij ik de meeste waarde hecht aan een toekomst waar zij het meest gelukkig is, ook als ik daar verder geen onderdeel van uitmaak en een andere man mijn rol overneemt. Toch doet het veel pijn en heb ik mij nog nooit zo verdrietig gevoeld als de dag na ons uit elkaar gaan. Het leven had haar glans verloren en op de fiets hoopte ik dat een auto mij aan zou rijden en er een punt achter zou zetten. Ik at nauwelijks en als ik at was het slecht ongezond voedsel, het maakte mij allemaal niets meer uit, een snellere dood klonk alleen maar gunstig. Door de dag heen een aantal flinke emotionele momenten ervaren waar ik in huilen uitbarstte, eindelijk begreep ik dan hoe het is om een romantische relatie afgebroken te hebben. Hoe de wereld nog kan functioneren ondanks dat dit toch vrij regelmatig voorkomt was voor mij even niet goed te begrijpen. Zijn anderen zo gevoelloos? Zo verknocht aan het dagelijks leven? Of zetten ze zich er gewoon over heen? Hoewel ik graag zou willen dat ik van al deze negatieve gevoelens afkwam, zou ik het ook niet oké vinden als ik ze opeens niet meer zou voelen, als ik door zou kunnen gaan alsof er niets gebeurd was. Hoe kut het allemaal ook was, in ieder geval geeft het aan dat ik ergens om gaf, dat onze liefde belangrijk geweest is. De volgende dag werd ik wakker en ik voelde niets bijzonders. Alle nare gevoelens waren weg. Hoe kan dat? Wil ik ze terug? Nee, toch niet. Ook als ik maar een paar uur van ze verlost ben ben ik al blij. Ik ging naar buiten, boodschappen doen en ik voelde me extatisch. Wauw. Wat is het leven toch mooi eigenlijk. Het was nog niet volledig verwerkt allemaal, een paar keer voelde ik me weer erg verdrietig, maar over het algemeen voelde ik me weer gewoon goed, of in ieder geval oké. De dag daarop voelde ik mij genoeg gedistantieerd van het hele gebeuren om er op te reflecteren tijdens een trip. Of om gewoon even lekker te trippen, wat ik inmiddels al weer een hele tijd niet meer gedaan had. 1. Armoede en lijden 15 gram Atlantis op een lege maag. Bah wat smerig. Ik kijk de documentaire 'Human' verder en ik begin me beter te voelen over de hele situatie nu ik al deze verhalen hoor van mensen die in armoede leven. Niet heel netjes misschien maar ik voel me blij dat ik een westerling ben en niet met al deze problemen hoef te leven. Liefdesverdriet, hoe pijnlijk ook, is nog altijd een oneindig veel kleiner probleem dan wat deze mensen door moeten maken. Ik trek mijn dekentje nog even extra over mij heen terwijl ik nadenk over het feit dat deze mensen zich kapot werken terwijl (of zelfs zodat) ik van al deze luxe kan genieten. En zelfs nu helpen ze me mijn lijden te verlichten doordat hun misère zoveel erger is. Als reïncarnatie bestaat vrees ik voor de levens die ik zal moeten leiden om dit alles weer in balans te brengen, maar goed dat zijn problemen voor later. In tegenstelling tot wat ik soms in andere trips ervaar voelde ik nu helemaal niet de behoefte om deze mensen te helpen of de wereld een betere plaats te maken, ik voel me er niet eens echt schuldig om, ik heb het toch niet (persoonlijk) veroorzaakt? 2. Zinloosheid van het leven? De trip begint in te kicken want de tijd lijkt te vertragen en de gezichten van de mensen in de docu vervormen. Geen zin meer in deze ellende, ik ga lekker muziek luisteren en in bed kruipen. Fijn, voelt goed. De closed eyes visuals zijn niet heel duidelijk maar wel aanwezig. In combinatie met de muziek is het een zeer plezierige ervaring en ik zeg dan ook 'dankjewel' zonder dat ik er controle over heb. Vol liefde en overtuiging, compleet oprecht. Zoals mijn vriendin ook wel eens tegen mij zegt of ik tegen haar. Maarja dat zit er nu niet meer in… Fijn dan toch dat het niet compleet bij haar ophoudt en dat er zelfs nu nog een situatie is waar het gebeurt. Ik droom lekker weg bij deze CEV's en muziek. Op een gegeven moment zie ik een docent professor voor me, ik vind hem een erg goede docent en een heel aardige man. Ik zie voor me hoe hij zijn best doet om een nieuwe jonge generatie iets bij te brengen over dierfysiologie. Hoe erg ik het ook waardeer, vraag ik me af: wat is het nut? Hoeveel hiervan onthouden mensen uiteindelijk na een jaar, een aantal jaren, een decennium? Maakt het hun leven beter, maakt het de wereld beter? Of is het uiteindelijk maar tijdsverspilling en is het een groot zinloos leven? Een leven van afleiding, geblinddoekt door de samenleving over wat er in andere delen van de wereld gebeurt? Wat maakt het uit dat deze docent een goed hart heeft? Levert het hem iets op? Net als de rest zal hij straks sterven, zullen mensen rouwen, verdrietig zijn. Er valt niets tegen te doen. Is dit nou leven? De beloning voor een leven lang goed zijn? Behalve dit cynisme ervoer ik ook weer sociale angsten of ongemakken. Schaamte. Miscommunicatie. Waarom? Truffels zijn heel mooi maar waarom moet dit (de laatste tijd) zo vaak terugkomen als ik keer op keer concludeer dat het onzin is? Ik vind het wel mooi geweest en tijd voor iets anders. 3. Relaties Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ik begon na te denken over de relatie met mijn vriendin. Eigenlijk was die heel goed en heel mooi. Geen idee waarom ik daar eerder zo vaak twijfels over had. En nu is het afgelopen. Hmm… Maar waarom eigenlijk? Man valt op vrouw, vrouw valt op man (in ons geval tenminste). Zij is heel mooi, zij is ook aangetrokken geweest tot mij dus ik moet ook iets hebben wat haar aanspreekt. Heeft ze zelf ook gezegd, zowel over persoonlijkheid als uiterlijk. Wat is dan precies het probleem? We willen allebei liefde, iemand die van ons houdt, iemand om van te houden. Waarom niet elkaar? Ik ben naar de keuken gelopen om misschien toch wat eten te maken maar ben daar te hard voor aan het trippen nog. Ik leun tegen de koelkast en stel me voor dat mijn vriendin haar armen om me heen slaat en me troost. Waarom kunnen we niet verder? Het is toch duidelijk? Zij voelt geen aantrekking meer, maar dit heeft ze wel gevoeld. Dan zou het toch ook terug kunnen komen? Op dit moment vraag ik me af of dit hele gebeuren niet één groot misverstand geweest is. Dit is te fixen, dit kan ik fixen. We hebben er veel te snel een einde aan gebreid, het direct opgegeven. Waarom? Er verschijnt een uitdaging en we nemen de benen. Zonde. Zo hoeft het niet te zijn. Als ik het haar uitleg gaat het allemaal weer goed komen. Het voelde echt als een doorbraak sinds de relatiebreuk. Ik begin het steeds minder te begrijpen en op een gegeven moment kan ik nauwelijks geloven dat het echt gebeurd is. Ik voel vrijwel geen connectie meer met wie ik was, die jongen met die vriendin. Natuurlijk heb ik een vriendin, waarom zou ik die opeens niet meer hebben? Het voelt alsof ik een psychose heb, alsof ik gek geworden ben nadat mijn vriendin me verlaten heeft en ik nu in mijn eigen illusiewereldje leef. Ik lees een brief terug die ik voor haar geschreven had en kan mij niet herinneren dat dit mijn woorden zijn, ook al is de brief slechts 1 dag oud. De dingen die ik geschreven heb lijken totaal niet met de werkelijkheid te stroken, althans niet met de realiteit die ik deze trip gecreëerd heb. Nee het kan toch niet waar zijn… Ik wil niet in die andere werkelijkheid leven. Ik besluit iemand op te bellen om te vragen wat er nou precies gebeurd is… Wordt niet opgenomen. Ik draai steeds verder door in mijn wanen en moet echt weer even geworteld raken met de realiteit. Dus ik bel een goede vriend op, die wel opneemt. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen. 'Het is… uit… of niet?' vraag ik. 'Ja' hoor ik terug. 'Maar… dat is vrij abrupt gegaan, of niet?'. 'Ja… moet ik langskomen?'. Ik vraag of hij dit wil doen en over 20 minuten verschijnt hij. Ik krijg het akelige gevoel dat de werkelijkheid van mijn trip de werkelijkheid niet is. Dat ik mezelf voorlieg, dat er een realiteit is waar ik gebroken ben en waar ik geen invloed op heb. Na binnenkomst begint deze vriend C een heel verhaal over zijn studie, gaat er helemaal in op zonder dat ik veel hoef te zeggen. Ik probeer het te volgen maar eigenlijk vraag ik me alleen maar af waarom mijn vriendin niet meer verliefd is en me verlaten heeft. Als ik iets probeer te zeggen kom ik niet uit mijn woorden, alle gedachten die zo logisch lijken in mijn hoofd komen compleet onduidelijk naar buiten. Fuck… de truffels hebben gelogen. Ik heb mezelf voorgelogen. De werkelijkheid waar ik niet in wil leven is de werkelijkheid waar ik me nu in bevind. Toch zit er ergens waarheid in mijn gedachtegang van eerst, of niet? 4. Terug naar de werkelijkheid Ik voel me een beetje bezwaard dat ik C hier heb laten komen terwijl ik zo afwezig ben en slecht uit mijn woorden kom. Ik begin over hoe dit nu eenmaal gebeurt soms op truffels en C is verrast als ik vertel dat ik aan het trippen ben. Hij had het niet eens door!!! Plotseling beginnen voor hem de puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en vindt hij het alleen maar grappig. Als ik weer een beetje nuchter ben en C gedag heb gezegd denk ik nog een beetje na over alles. Genoeg stof tot nadenken, maar dat komt morgen wel weer als ik compleet helder ben. Als ik weer wakker wordt voel ik teleurstelling dat de realiteit van de trip weg is, dat het een zelf gecreëerde waan geweest is. Maar misschien kan ik die realiteit tot werkelijkheid maken als ik mijn vriendin vertel over de dingen die ik nu ingezien heb. Ik besluit haar een nieuwe brief hierover te schrijven en ze reageert positief, zegt dat het een super mooie brief is met goede argumenten en goede punten. Geen garanties, maar ze staat positief tegenover het idee het nog een kans te geven. Inmiddels weer twee keer met haar afgesproken, als vrienden in eerste instantie. De eerste keer leek het alsof al haar licht en vrolijkheid volledig uitgedoofd was, we wandelden in hetzelfde bos als tijdens ons eerste afspraakje. Waar ze me normaal gesproken altijd verliefd aankeek was er nu alleen een uitdrukking van levensmoeheid te zien die bovendien veel wegkeek. Dit voelde heel slecht natuurlijk maar tijdens de wandeling leek het steeds iets beter met haar te gaan en aan het eind leek veel van de duisternis verdwenen en stelde ze uit haarzelf voor om snel weer af te spreken. Haar levendigheid leek weer terug te zijn deze tweede keer gelukkig en zelfs leek ze me af en toe als vanouds aan te staren. Maar juist omdat we afgesproken hadden om in eerste instantie vrienden te zijn heb ik er niet zoveel mee gedaan. Na een korte wandeling in de stad begon ik te merken dat we misschien toch niet zo'n goede match zijn, dat we allebei meer behoefte hebben aan iemand die anders is, beter bij ons past… Voorheen was er het gevoel van verliefdheid dat dit blind maakte. Het enige wat je uiteindelijk echt nodig hebt is liefde, dus ik denk niet eens dat het voor problemen gezorgd zou hebben op de langere termijn zolang de liefde er maar was. Maar voor het eerst denk ik dat het niet slim is om door te gaan, voor haar niet en voor mij niet. Dat we dan allebei iets kiezen wat goed is, maar wat beter kan, voor ons allebei. Ik denk dat ik er dan eindelijk vrede mee heb dat onze romantische relatie beëindigd is. Dat we als vrienden verder gaan. 5. Closing thoughts Trippen kort na een relatiebreuk lijkt natuurlijk een heel erg slecht idee. Waarschijnlijk is het dat ook. Maar ik heb het toch gedaan omdat ik me al heel veel minder emotioneel voelde rond de hele situatie. Het fijne aan truffels is dat het je laat zien dat er zoveel meer is in het leven. En dat je in ieder geval altijd jezelf hebt. Tenzij je bad gaat natuurlijk, wat waarschijnlijk wel een verhoogde kans is na zo'n emotioneel slopend iets als een relatiebreuk. De trip zelf was nogal verwarrend en misschien zelfs gevaarlijk als ik niet een vriend langs had laten komen. Ik zou het dan ook niet per se aan- of afraden, als je ervaren bent kun je zelf wel aanvoelen of het verstandig is of niet, zeker zijn kun je toch nooit helemaal. Door het allemaal wat tijd te geven denk ik dat ik mij toch redelijk over dit alles heen kan zetten, zonder wrok of nare gevoelens. Zeer dankbaar voor de mooie tijden en herinneringen. Hopelijk kunnen mijn trips vanaf nu dan ook weer een leukere wending krijgen.
  9. Wie: Ik, 23e trip voor mij Wat: 15 gram Atlantis Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Ruim twee maanden na mijn vorige (bad) trip had ik toch wel weer zin in de truffel-realiteit. Tijd niet meer gedaan, vooral omdat ik met een meisje aan het afspreken was waar ik nuchter al veel te veel aan dacht (en over piekerde als ik niet bij haar was). Ik had het idee dat dit tijdens een trip alleen nog maar erger zou zijn, daar had ik niet zoveel zin in. Tegelijkertijd vond ik het ook belangrijk om te blijven trippen omdat het zulke mooie en waardevolle ervaringen zijn. Vakantie bijna voorbij, de truffels niet lang meer houdbaar, klaar met werken en nog een paar daagjes vrij. Tijd om de truffels te eten dus! Het Moment in Standaard set-up, visualizer aan, muziek op, genieten en wachten tot er iets gebeurt. Dit ging vrij snel, de visualizer leek te vertragen en de eeuwigheid werd weer zichtbaar. Is het altijd zo mooi of trip ik al? Moet ik meer bijnemen? Ik wacht het maar gewoon af, vertrouwend op dat het allemaal wel goed komt. Na een tijdje ga ik op bed liggen en sluit ik mijn ogen. De closed eyes visuals zijn nog niet heel sterk, maar ik voel me compleet bewust van leven, liggen hier op bed, ogen gesloten, lichaam hebben. Ik ga compleet op in deze ervaring, het voelt alsof ik écht leef. De dag hiervoor ben ik met eerder genoemd meisje naar een mooi plekje bij een meer geweest waar we hadden gepicknickt. We hadden een prachtig uitzicht op het water waar de zon in al haar glorie op scheen en schitterend weerkaatste, waar in de verte meeuwen en andere vogels in alle rust en eeuwigheid langs vlogen, waar zo nu en dan bootjes, groot en klein, voorbij voeren. 'Waar denk je aan?' vroeg ik haar en ze zei dat ze aan alles dacht, en niets. Dat ze in het moment opging. Ja dat was mooi en dat was ook wat ik probeerde en bij vlagen in slaagde. Maar toch lukte het me nu, op truffels, moeiteloos en volledig, terwijl de dag ervoor mijn gedachten zo nu en dan afdwaalden en ik minder intens het Moment, het Nu, ervoer. Fijn om het nu dan toch wel compleet te ervaren. Grappig genoeg maakte het me niet eens uit dat dit moment, liggend alleen op bed, minder mooi en bijzonder was dan dat moment, waarbij ik naast dit prachtige meisje op een picknickkleed lag in een idyllische omgeving, buiten in de natuur, armen over elkaar heen geslagen, elkaar strelend, verbonden. Fijn dat dat me niet stoorde. Jammer dat ik blijkbaar truffels nodig heb om echt volledig in het Nu op te gaan, zoiets lijkt nuchter simpelweg niet te bereiken (althans niet met die intensiteit die onder invloed mogelijk is, niet voor mij). Aan de andere kant fijn dat truffels bestaan en zoiets mogelijk maken. Dit voelde pas als de aftrap van een hele hoop bijzondere ervaringen deze trip. Gollum Ik zag nu zo nu en dan iets duidelijker dingen tijdens de closed eyes visuals. Een soort van sjamaan-indianenstam uit de Amazone, met hoofdtooi en stokken. 'Waar komt dat vandaan?' vroeg ik me af, maar liet het al snel varen. Het doet er niet toe. De vormen worden abstracter en meer geometrisch. Terwijl ik hier zo lig begin ik mezelf te aaien, mijn armen te strelen, mezelf in mijn armen te nemen. Ik vertel mezelf dat alles wel goed gaat komen. 'Alles komt goed, lieveling, maak je geen zorgen.' zeg ik fluisterend en ik voel me veilig en op mijn gemak. Tegelijkertijd realiseer ik me dat als er iemand anders in deze kamer was die persoon zou denken dat ik naar het gesticht zou moeten. Ik voel me net Gollum uit Lord of the Rings, schizofreen, tegen zichzelf pratend, zichzelf strelend, 'lieveling' noemend. Maar ik vind het niet erg, dit is nu eenmaal hoe de truffels deze keer werken en ik weet dat alles wat normaal gesproken abnormaal is doodnormaal kan zijn onder invloed van truffels. Het voelt wel fijn dat ik mezelf ook liefde kan geven, zelfs fysiek. Om het te krijgen van een ander is misschien nog net iets fijner (fysiek), maar zelfliefde is eveneens prachtig. Spoilers voor het leven Een tijdje ga ik zo door, in complete bliss, rustig liggend, genieten van het echt ervaren van levend zijn, van de muziek, de closed eyes visuals en de geruststellingen die ik mezelf toezeg. Af en toe heb ik gedachten met vragen als 'maar wat gebeurt er na de dood?' maar vervolgens voelt het alsof ik een deel van mezelf blokkeer, dat ik het antwoord wel zou kunnen geven (aan mezelf), maar dat ik het dan weggeef, het verklap. Het zijn spoilers, het is niet de bedoeling dat je het nu al weet, daar kom je vanzelf wel achter. Zo zijn er meer eeuwenoude vragen die heel kort bovenkomen maar al snel, respectvol en voor mijn eigen bestwil, afgekapt worden. Ik heb het gevoel dat ik er echt zelf voor kies om het niet te weten, dat als ik het per se zou willen weten ik het gordijn weg zou kunnen trekken en het antwoord in de ogen zou kunnen staren. Ik voel me volledig tevreden en kan heerlijk genieten van de toestand waarin ik me nu bevind. Life flashing before your eyes Op een gegeven moment zie ik herinneringen voorbij flitsen, van een jaar terug, medestudenten die een college bijwonen, mensen die ik ken, aandachtig luisterend naar wat de docent aan het vertellen is. Ik voel hier bewondering voor en zie heel duidelijk verschillende individuen. Allemaal doen ze hetzelfde, luisteren naar de docent, maar ze zijn zo verschillend. Uiterlijk natuurlijk, maar ook de houding, de manier van kleden, hun stemmen, diepere interesses, levens, iedereen is compleet zichzelf en volgt een eigen pad. Het lijkt allemaal een reden te hebben. Ondanks dat deze handeling van het bijwonen van een college waarschijnlijk weinig grote gevolgen teweeg brengt, hoort het toch zo te gaan, gebeurt er toch iets wat dit essentieel maakt. Het voelt als een kort vluchtig moment, die tegelijkertijd alle informatie bevat – verleden, heden en toekomst. Onderdeel van een groter geheel, een groter geheel dat mijn leven is, dat het leven is van iedereen die hier zit. Het voelt een beetje alsof ik mijn leven in sneltreinvaart voor mijn ogen zie flitsen, alleen zie ik op dit moment alleen dit onderdeel van deze film. Een beeld van mijn leven, alsof het allemaal opgenomen is. Het roept vergelijkbare gevoelens op als wanneer je oude filmpjes van jezelf terugkijkt met je ouders, waar je vol verbazing kijkt van 'ben ik dat? Is dat ooit mijn leven geweest?' en waar de trots en liefde van je ouders heel duidelijk zichtbaar worden. Nu voelde ik zelf die trots en vooral liefde, voor mezelf. Anyway, ik zit ook in dit lokaal, het is ten slotte mijn herinnering, al zie ik het vanuit de derde persoon. Dit was het college waar ik flauwgevallen ben en ik denk na over de schaamte die ik voelde, wat al deze medestudenten wel niet van mij gedacht zullen hebben. Niet dat het mij veel uit zou moeten maken, maar ik voel me toch een beetje een outcast. 'Niet zo negatief over jezelf denken' denk ik en ik dommel weer weg in abstracte vormen en bijzondere kleuren. Disruption Maar na een tijdje ontwaak ik weer. Ik zag geometrische figuren in harmonie rustig heen en weer vibreren, het lijkt haast een danszaal waar figuren in paren aan het dansen zijn maar toch iedereen verbonden is, waar iedereen samen een groter geheel vormt. Ik zag dat het leven voor iedereen in harmonie is, dat het allemaal met elkaar verbonden is en dat iedereen leuk mee doet. Maar ik zelf viel buiten de boot, stond afgezonderd van de rest. Ik zag dat ik een loser ben, die door iedereen afgekeurd wordt. Dat mensen helemaal niet graag met mij omgaan, dat zelfs dit meisje dat ik zo leuk vind mij eigenlijk maar een waardeloos figuur vindt. 'Niet zo onzinnig nadenken, je weet dat dit onzin is' denk ik, maar intussen is de nice vibe wel verstoord. Kan ik nog terug? Maar in plaats van te doen alsof dit nooit gebeurd is en weer proberen terug te duiken, de verbinding op te zoeken, ga ik de confrontatie aan. Waarom denk ik deze dingen? Waar slaat het op? Misschien had ik dit beter niet kunnen doen, want wat volgt is opnieuw een zinloze stroom aan zelftwijfel, net als in mijn vorige trip waarin ik mezelf mentaal flink aan het roasten was. Nu voelde het minder zwaar, maar ook meer zinloos en achteraf vind ik het jammer dat ik de rest van de trip (wat toch zeker nog zo'n 2 uur was) alleen maar aan het twijfelen ben geweest. Vooral over het meisje dat ik zo leuk vind, in vlagen van wanhoop wilde ik haar berichten dat ik nu direct met haar moest praten. Dat ze nog niet echt wist wie ik ben en dat het niet verder zou kunnen met ons als ze dit niet wist. Dit is precies wat ik verwacht had dat zou gebeuren en precies waarom ik nu al zo lang niet meer getript had. Daarom besloot ik om de trip gewoon uit te zitten en als ik er na afloop nog steeds zo over dacht zou ik haar wel een bericht sturen. Na de trip voelde ik die noodzaak niet zo en ben ik dus maar gaan slapen, heb haar alleen nog een goede nachtrust toegewenst en gezegd dat ze volgende week wel zou mogen blijven slapen als ze dat fijn vindt (we zouden die week een keer samen eten). Uiteindelijk was de tweede helft van de trip compleet overbodig geweest, al dat gepieker had ik nuchter ook al vaak genoeg ervaren en het heeft niets opgeleverd. Gelukkig ben ik er inmiddels wel van af, de week na de trip hebben we samen gekookt en is ze inderdaad blijven slapen. Samen wakker worden en opstaan is toch vrij bijzonder en het voortdurende contrast tussen gepieker als ik niet bij haar ben en het compleet vanzelf gaan als ik wel bij haar ben hebben mij eindelijk doen inzien dat al die twijfel echt compleet overbodig is. Helaas dat het toch deze trip verstoord heeft, maar goed, het begin van de trip was wel mooi en in de toekomst zal ik er dan ook hopelijk geen last meer van hebben. Dat was eigenlijk het tripreport, maar aangezien ik zowel deze als mijn vorige trip last had van dezelfde negatieve kerngedachte, dat ik deep down een loser ben die nooit echte liefde zal krijgen van anderen (wat sowieso al in strijd lijkt te zijn met de werkelijkheid ), heb ik besloten daar nog iets dieper in te gaan, vooral voor mezelf. Anatomie van een loser Sinds mijn vorige bad trip schiet ik soms even in een gedachte-gang waarbij ik mezelf een totale loser vind. Waar dit oorspronkelijk precies vandaan komt weet ik zo niet, maar misschien is die kennis ook niet nodig om er voorgoed mee af te rekenen. In plaats van mezelf teveel in negatieve gevoelens te laten meeslepen besloot ik om het eens goed te analyseren. Iets in mij zegt mij dat ik een loser ben, maar voordat ik dit wel of niet rechtvaardig vraag ik mij af wat precies een loser is. Wanneer vind ik iemand een loser? Tsja… Niet zo snel eigenlijk. Iemand die werkloos is, de wereld vervloekt en alleen maar anderen afsnauwt zonder zelf iets nuttigs te doen? Nee dat is denk ik eerder gewoon een kwestie van pech hebben. Bovendien lijk ik daar in de verste verte niet op… Iemand die op zijn 40ste nog bij zijn moeder woont, nog nooit gezoend heeft en kinderseries kijkt? Lijkt opnieuw niet op mij, en bovendien valt zo iemand niemand lastig, het is gewoon de keuze voor een ander soort leven en als dat bij die persoon past dan is daar toch helemaal niets mis mee? Is een loser iemand die geen wilskracht heeft en zich daarom maar laat gaan op gebied van alle geneugten in het leven? Tsja misschien een beetje, maar eigenlijk is het vooral triest en opnieuw waarschijnlijk vooral een kwestie van pech gehad hebben. Het is niet de type persoon die ik ambieer te zijn en ik denk ook niet dat ik er erg op lijk. Dus waarom ben ik dan een loser? Is het iemand voor wie je je schaamt? Dit zie ik soms vaker in mijn trips, schaamte is een raar iets. Het ontstaat eigenlijk alleen in relatie tot andere mensen, en dan met name wanneer twee mensen die jij beide kent (maar zij elkaar niet) aanwezig zijn en jij verscheurt bent tussen de rol die je bij de ene persoon bent en de identiteit die je bij de andere persoon aanneemt. Des te meer wanneer deze twee personen niet matchen. Dit voelt dan erg ongemakkelijk en in mijn idee is dit waar de schaamte ontstaat waar ik hier op doel. Maar wie is dan de loser? Wat doet de mening van anderen er nou echt toe, en waar dient men zich voor te schamen als iemand oprecht is, als iemand zichzelf is en anderen in hun waarde laat? Ik kies om te zijn wie ik ben en daar zou ik me toch zeker niet voor hoeven schamen? Ik zorg goed voor mezelf en voor anderen, plaats anderen vaak vóór mij. Misschien dat ik wat sterker voor mezelf uit moet komen, maar het is ook weer niet zo dat ik compleet over me heen laat lopen en dit maakt me toch zeker geen loser? Misschien ben ik nog steeds redelijk verlegen in grotere groepen, maar ook dit maakt me toch niet echt een loser, of iemand waar men zich voor hoeft te schamen? Dit bedenk ik nu allemaal, als ik het analyseer, en dan kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat de gedachten en gevoelens van schaamte compleet ongegrond zijn. Wat is dan wel een loser? Een loser is iemand die anderen meesleurt naar eigen diepten, die andere uitscheldt omdat ie zichzelf te min vindt en daardoor anderen maar naar beneden wil halen. Iemand die het compleet aan liefde geven ontbreekt en alle licht uit doet doven. Iemand die compleet weerzinwekkend is, een negatieve invloed. In deze definitie kan ik me wel vinden en het lijkt totaal niet overeen te komen met wie ik ben (gelukkig ). Misschien dat ik het toch nog kan uitbreiden door een ander soort verliezer te specificeren. De persoon die niet de dingen doet die hij of zij zou willen doen. Die dromen heeft, maar ze niet met volle overtuiging nastreeft. De persoon die droomt van reizen, maar de deur niet uitstapt. De persoon die gevoelens heeft voor iemand, maar ze nooit uit. Die ambities heeft maar er bij voorbaat al met de pet naar gooit. Die zich altijd voorneemt om gezonder te leven, maar het vervolgens niet doet. Hier herken ik mezelf dan ietsje meer in, op sommige puntjes (ik leef (nog?) niet al mijn fantasieën uit), maar hier herken ik ook een hele hoop andere mensen in. Het zijn zeker niet de meest bewonderenswaardige kwaliteiten, maar wel zeer menselijk. De transformatie naar het goddelijke is heel simpel, dit patroon te doorbreken, het heft in eigen hand te nemen, de wereld te creëren in plaats van toekijken hoe jouw leven voor je geleefd wordt. Dit weet ik maar al te goed maar het blijft o zo verleidelijk om toe te geven aan comfort, om het 'veilige' pad te kiezen. Gelul. Dat was een typefout maar het is wel toepasselijk. Het is heel makkelijk, al kan de weg zelf lastig zijn en is het bereiken van je doel een heel ander verhaal. Maar het in ieder geval proberen brengt je al heel veel verder dan een boel andere mensen. Zelfs als het niet lukt, ben je nog geen verliezer. De verliezer is degene die nooit de eerste stappen zet, die de kans (en het leven) aan zich voorbij laat gaan. Ben ik die verliezer? Dat is niet mijn ambitie.
  10. marjory1995

    Wat een film.

    7,5 gram Atlantis Thuis Met Mijn man Na Een moeilijk besluit heb ik toch besloten om een half pakje Atlantis te nuttigen. Ik stopte ze in de truffel grinder en daarna in de yoghurt met wat honing. Na 20 min begon ik al wat voelen en besloot ik een joint te draaien. Mijn man zette de film castle in the sky op en we gingen kijken. Zeker een aanrader, alle films hayao miyazaki zijn een aanrader en zeker als je tript! Ik heb mijn ogen uitgekeken, alles was zo mooi en ik leek helemaal zelf in de film te zitten. Er leek maar geen einde aan te komen, maar dan op een positieve manier. Ik zag patronen in de film die er helemaal niet waren en ze liepen door naar de muur achter de tv en door naar het plafon. 2 uur lang heb ik nog nooit zo gefascineerd naar een film gekeken. En toen... was de film afgelopen Ik keek naar de tafel en ik had nog niks gedronken en ik was zelfs mijn joint vergeten. Ik was al ver uit mijn trip en besloot maar te gaan slapen. Sorry voor mijn korte trip report. Ik heb gewoon mijn hele trip naar een film gekeken en het was heerlijk. Dit had ik nog nooit zo gedaan en het is zeker een aanrader. En de truffels ook
  11. Wat: 30 cm Bolivian Torch, -Echinopsis Lageniformis Wie: J, J (meisje), B en ik Waar: Park, later thuis Wanneer: 13-09-2016 Ik had al een paar keer getript, met name op truffels. Hoewel dit meestal goed beviel wilde ik ook wel eens iets anders proberen. Op advies heb ik online een Bolivian Torch besteld. (https://www.zamnesia.nl/mescaline-cactu ... ormis.html). Al snel arriveerde er een leuk pakketje met als belangrijkste onderdeel de 30 cm lange cactus. Het duurde even om uit te zoeken hoe je deze het beste kan gebruiken. Er worden namelijk wel 100 verschillende manieren beschreven op het internet en elke manier heeft wel zo zijn voor- en nadelen. Uiteindelijk heb ik daarom maar gekozen voor de eenvoudigste weg die uitgelegd wordt op de site van Zamnesia. Je moet de cactus ‘ontstekelen', in plakken snijden en een week in de zon laten drogen. In dit proces blijft er (gelukkig) een stuk minder over van het grote ding. Want over de smaak had ik niet veel goeds gelezen. De gedroogde stukjes zaten al een tijd in een bakje te wachten op een goed moment. En dat duurde gelukkig niet al te lang. We zouden met vrienden in het park gaan chillen en enkelen zouden truffels gaan doen. Voor mij de gelegenheid om de cactus mee te nemen. Mijn voorbereiding was echter niet compleet want ik had de stukjes nog niet fijngemalen. Bij gebrek aan beter heb ik het in een grindr fijngecrushed. Niet echt aan te raden want ik kreeg het grove en droge pulver nauwelijks door mijn keel. De smaak was inderdaad erg bitter en weinig aangenaam (maar na alle waarschuwingen viel het me eigenlijk wel mee). Gelukkig had een vriendin citroenwater mee, wat beter smaakte dan gewoon water omdat het de bitterheid wat verhulde. Het was moeilijk het hele doosje weg te werken maar wat moet dat moet. Ondertussen rookte ik een joint. Ik had gelezen dat dit hielp tegen misselijkheid en braken, wat bij veel mensen na een half uur tot uur na inname gebeurd. Mijn vrienden begonnen al langzaam in hun trip te komen. Met de meiden die niet gingen trippen bleef ik nog een beetje kletsen tot zij naar huis gingen. Nu waren we nog met 4 over. Ondertussen was ik aan het wachten op misselijkheid of braakneigingen maar er gebeurde niets. Even was ik bang dat ik het misschien niet goed had gedaan. Totdat vriend J tegen me zei, jij bent echt wel aan het trippen al hoor en ik dacht: verhip. Er was al meer dan een uur voorbij, inmiddels was het donker en vanaf de heuvel in het park keken we op de lichtgevende huisjes in de verte. De huisjes leken steeds in aantal toe en af te nemen en bogen alle kanten op. De andere twee hadden zich afgezonderd, dus hing ik een beetje rond met J. Samen gingen we plassen in de bosjes. De struiken in het donker waren een genot om naar de kijken want alle kale takjes waren zo levendig en driedimensionaal. J verbaasde zich vooral over het gras wat ik vervolgens van hem over leek te nemen. Het gras leek zo vol en dik. Het is toch wel gewoon gras? Het was net een matras zo. Later wilde J dit laten zien aan meisje J maar maakte hierbij de vergissing het gras te verwarren met de brandnetels een stukje verder. Toen zij terug kwamen met brandende handen zorgde dat voor de nodige hilariteit. Ondertussen voelde ik me op hetzelfde niveau als de truffelaars in de zin dat ik niet merkte dat zij in een totaal andere trip zaten dan ik. Wel merkte ik dat ik niet echt een bodyhigh ervoer zoals ik dat bij truffels wel meestal had. Mijn vrienden leken zich happier en lacheriger te voelen. Ze waren melig en hadden veel lachbuien, met name om mij had ik het idee. Ik daarentegen voelde me eigenlijk dood serieus en vroeg me vooral in het begin ernstig af wat ik ‘er' nou mee moest. Ik kon de eerste 1,5 uur van de trip niet echt rust vinden. Ik bleef staan, beetje trappelen, continu om me heen kijken wat er allemaal gebeurde, Ik wist niet zo goed hoe ik me moest voelen. Gelukkig daalde het langzaam een beetje in dat ik ook niet zo veel hoefde, en dat ik best languit kon gaan liggen en met mn vrienden kletsen. Mijn voornaamste gesprekspartner was J en onze dialogen waren echt op een ander niveau dan normaal tot groot vermaak van de andere twee. Ik kon me erg druk maken om wat J me te vertellen had en ik op dat moment niet leek te begrijpen of weten. De trip had me een beetje wereldvreemd gemaakt. Zo ging het op een gegeven moment over de satellieten, die we voorbij zagen komen. J zei dat ze foto's aan het maken waren. Hoewel ik dit in nuchtere toestand heus wel weet kon ik op dit moment opeens niet meer geloven dat dit kon. Van zo ver weg. Niet!! Bleef ik maar roepen. Echt niet!! Ook toen die later zei dat de Iphone van glas was, dacht ik dat hij me weer iets wijs wilde maken. En zo waren er een hoop dingen die ik ineens erg absurd vond en niet goed begreep. Dit leidde er toe dat ik steeds J aan het tegenspreken was, wilde weten waarom het dan zo was en dan nog voelde ik me soms voor de gek gehouden. Dan moest ik steeds bij de andere vragen of ik niet voorgelogen werd door J. Dit alles zorgde voor hilarische gesprekken, met name voor de twee toeschouwers maar ook voor ons zelf waren het leuke gesprekken die erg relevant leken op dat moment. Toen kwam er, in mijn beleving al erg snel, het akelige moment dat de eerste, (meisje J) zei dat ze al aan het uittrippen was en dat het gevoel een beetje weg was. Ik kon zelf niet zo goed inschatten hoe diep ik in de trip zat aangezien er visueel nu niet heel veel leek te gebeuren in het donker. Maar ik had wel gelezen dat een cactustrip wel 10 uur kan duren, en die waren nog lang niet voorbij. We bleven nog een beetje doorkletsen en lachen en toen ik een jointje moest draaien voor de anderen wist ik dat de rest ook al een beetje uitgetript was. Zoveel moeite als het me koste om die joint in elkaar te zetten merkte ik dat ik er nog midden in zat. Hoe voel jij je dan, werd me een paar keer gevraagd. Het probleem was dat ik dus niet zo veel voelde, maar wel degelijk aan het trippen was. Ik mompelde dat het wel lekker ging maar vond het eigenlijk op dat moment wel jammer dat de rest nou al klaar was. Nu was er opeens een verschil. Er waren nog jongens in het park die graag sociaal met ons wilden doen en bij een vuurtje wilden gaan zitten. Maar hier was duidelijk niemand van ons echt voor in de stemming. Ik had op dit moment echt geen enkel gespreksonderwerp kunnen verzinnen. Toen mijn vrienden bij iemand thuis wilden gaan chillen liepen we naar de fietsen. Zodra ik uit het park kwam, de stoep op liep en in het lantaarnlicht stond dacht ik. HOLY! Alles in de straat, inclusief de straat slingerde alle kanten op. J keek me aan en zei: je zit er nog middenin he? Waarop ik maar niet zei dat ik het gevoel had dat de trip nu pas echt begon. Dus mompelde ik dat de straat wel een knikkerbaan leek en kroop bij J achter op de fiets. Waarschijnlijk kwam het omdat er nu veel meer licht was maar de trip was ineens een stuk visueler geworden. Wat er bij mijn vriend thuis gebeurde weet ik verder niet zo goed meer. Alleen dat ik merkte dat ik op een ander niveau zat als de rest. De kamer danste op en neer, het was de hele tijd alsof ik alles via een lachspiegel zag. Soms dacht ik een fractie van een seconde dat het weg was, maar dat was misschien alleen omdat ik me zo op de omgeving concentreerde. De gespreksonderwerpen waren een beetje op en ik wist zelf ook niet goed wat ik tegen mijn nuchtere vrienden moest zeggen. J (meisje) ging naar huis en niet veel later kondigden ook de anderen aan te gaan slapen. Hoewel dit moment er al een tijdje aan zat te komen moest ik toch mijn best doen om mijn teleurstelling te verbergen. Wat moest ik nou alleen? Toen ik op mijn fiets stapte voelde ik me erg zielig maar ik probeerde me maar niet te veel te laten kisten door dat gevoel. Zo erg was het nou ook weer niet. De weg naar huis leek 3 keer zo lang als normaal maar het was wel lekker om een stuk te fietsen. Het hele stuk berg op vroeg ik me af of de weg zich nou langer leek te maken.. maar toen ik een stuk stijl naar beneden ging zag ik het onder mijn voeten gebeuren! De weg verlengde zich waardoor het leek of ik eindeloos als in een lange achtbaan naar beneden sjeesde in plaats van de normaal gesproken enkele tientallen meters. Dit was echt heerlijk maar ook een beetje eng omdat ik wist dat het door de trip kwam en ik dus bang was dat ik het einde van de weg zou missen en ergens tegenaan zou storten. Maar ik realiseerde me dat net op tijd om op het goede moment af te remmen. Uiteindelijk was ik weer op mijn kamertje, die erg warm is na zo'n zonnige dag. Ik kreeg het op slag erg benauwd en had ik geen flauw idee wat ik moest gaan doen. Mijn internet werkte slecht en de muren bleven op me af komen. Achteraf gezien had ik weer naar buiten moeten gaan. De volgende keer ga ik echt niet meer op een kamertje zitten tijdens het trippen. Het was helemaal niet relaxed, de deuren stonden open maar ik had af en toe het gevoel dat ik bijna geen lucht meer kreeg. Ik wist dat dit niet kon maar het zorgde er toch voor dat ik de hele tijd bezig was om te proberen niet in paniek te schieten. Ik ging een beetje chatten op een gaychat… en had op een gegeven moment ineen keer iemand aan de telefoon. Dat was echt trippy om die stem aan de andere kant te horen. Ik kon er niet veel mee want natuurlijk wist ik weer niet wat ik moest zeggen. De uren daarna heb ik vooral naakt op bed gelegen en naar mijn eigen, half opgewonden lichaam gekeken. Mijn lichaam zag er minder uit als dat van mezelf maar dit was ergens ook wel weer opwindend. Het leek alsof ik mezelf nu pas ECHT zag, objectiever. Mijn lichaam zoals het is, elke oneffenheid duidelijk zichtbaar. Alsof ik het niet al duizenden keren gezien heb. Maar ondertussen had ik totaal geen rust in mijn lijf. Een hele poos stond ik elke 5 minuten op om water te drinken en naar de wc te gaan. Op een gegeven moment begin ik bijna onbewust met suiker toevoegen aan het water om de trip af te remmen. De dag erna realiseer ik me pas dat ik helemaal niet weet of dit ook bij mescaline werkt of eigenlijk alleen bij truffels. Hoe dan ook, op een bepaald moment wordt ik wakker en realiseer me dat de trip voorbij is. Ik heb niet het gevoel dat ik echt geslapen heb maar als ik op de klok kijk zie ik dat ik waarschijnlijk iets van 4/5 uur geslapen heb, het is net middag en weer een stralende dag. Ik vond de cactus trip een mooie ervaring die wel veel gelijkenissen heeft met LSD/truffels. Visueel kwam het een beetje traag op gang maar ook dit kwam uiteindelijk meer dan genoeg om me bezig te houden. Alleen het euforische gevoel/bodyhigh miste ik wel een beetje. Ik weet niet of het kwam door mijn eigen gesteldheid of dat dit gewoon minder is bij deze ‘drug'. Een volgende keer zal ik het beter plannen zodat ik het gezelliger met vrienden zou kunnen afmaken. Iedereen aan de cactus of een plan B verzinnen voor als mensen moe zijn. Ik wist namelijk echt niet wat ik moest doen in mijn eentje en dat was achteraf wel een beetje zonde van de trip. Zou iedereen aanraden om lekker buiten te trippen. Overdag lijkt me ook fijner, vooral vanwege het licht. Ik zou de Bolivian Torch zeker aanraden aan mensen die wel eens iets anders willen proberen. Hoewel ik er wel moet bijzeggen dat ik deze keer niet een totaal nieuw gevoel heb ervaren. Voor mij alleen maar een reden om het nog vaker te proberen om te kijken wat ik er nog meer uit kan halen. (Hoop dat mijn eerste report hier andere een beetje wegwijs kan maken zoals andere reports dat voor mij deden. Tips in welke vorm dan ook welkom. )
  12. Oké, ik had al een tijdje geen truffels meer gebruikt en ik en mijn maat hadden er allebei zin in, hier komt het verhaal voor zover ik me nog herinner omdat het al een aantal maanden terug is, en ik kreeg spontaan zin om een trip report te schrijven. Dit was onze 14e truffel trip, alle trips hebben we samen gedaan dus dat is best tof, we hadden nog nooit mexicana genomen. We hadden een datum afgesproken om bij mij thuis te trippen, ik werd wakker en was er erg op verheugd. Mijn maat kwam naar mij toe en we reden samen naar de sjamaan om de truffels te halen, we hadden nog helemaal niet afgesproken wat voor truffels we zouden halen, we hadden nog nooit de mexicana (De sterkste in mijn ogen) geprobeerd en namen die dus, we reden terug naar mijn huis en aten de truffels op, je hoort altijd iedereen klagen over hoe vies de smaak wel niet is, maar ik en mijn maat vinden er helemaal niks vies aan, alleen de zure nasmaak kan een beetje vies zijn. Na 40 minuten zag ik de vloer een beetje bewegen, en als ik naar de gordijnen keek draaide die helemaal in elkaar, we lagen trouwens op de bank met een heerlijk groot slaapkussen in de nek, mijn maat voelde hem ook, we waren in deze tussentijd gewoon met elkaar aan het praten, toen de truffels echt goed begonnen te werken besloten we om de tv aan te zetten, we hadden een survival programma opstaan, ik weet alleen niet meer wat, de man had hele grote ogen en alles wat hij zei kon ik niet verstaan, ik hoorde een soort geblaf uit zijn mond komen en hoe hard ik ook wou focussen om het toch te kunnen verstaan, ik kon het gewoon niet, ik kreeg een enorme lachkick en ik had mn maat echt al 10 minuten niet aangekeken, ik hoorde hem lachen en ik keek hem aan en zei echt keihard: HAHA kan jij hem ook niet verstaan?! en opeens leek hij op quagmire van family guy, zijn hoofd vervormde helemaal en hij ging constant naar voren met zijn hoofd precies wat quagmire doet "Gigity Gigity", voor de gene die niet weten wat ik bedoel hier een filmpje: Op een gegeven moment hadden we zin om wat anders te zien, en ik zei uit de gein, K, we gaan een horror kijken, en ik heb hem nog nooit zo ongelukkig gezien, maar hij had 2 seconde later al door dat ik aan het ouwehoeren was. We gingen southpark kijken! En de rode duivel weetjewel uit southpark, die was dus in die aflevering echt een uur lang wat eigenlijk 10 seconde was, en alles ging opeens in slowmotion en de hele kamer werd rood, echt vet om te zien, en ik zat helemaal in de tv geplakt leek wel, en alles wat ik hoorde was "pssshhhblalalalspsshhbh" ik kon het weer gewoon niet verstaan, mijn maat had echt alle plezier in de film we hebben echt de hele tijd een lachkick gehad ongeveer 4 uur lang, het was allemaal pure waanzin, op een gegeven moment gingen we dus het nieuws kijken, en OPEENS kon ik het verstaan, ze zeiden de belachelijkste dingen echt waar ik heb me kapot gelachen, ze zijn ook echt zo serieus dus daarom was het extra grappig, ik wou dat ik nog wist wat ze zeiden, het was hilarisch! Op een gegeven moment "infected mushroom stretched" opgezet en dit nummer was alsof je voor het eerst seks had, zo lekker was die. Toen even achter de pc gesprongen en geprobeerd om te gamen, dat ging dus voor geen meter, had toen nog geen leuke spellen die zouden passen bij een truffel trip, alleen shooters waar ik dus totaal geen zin in had. We zijn toen nog even naar buiten gegaan, en alles leek net als in mario, echt onrealistisch, nog nooit gehad eigenlijk, maar we waren dus blij dat we de trip niet buiten hadden gedaan zoals alle andere keren, want we hadden een sterk vermoeden dat er dingen mis hadden kunnen gaan omdat deze truffels nogal zwaar waren vergeleken met de andere die we hadden gegeten. Truffels uitgewerkt, niet helemaal natuurlijk maar voor 80% wel, toen mijn maat naar huis gebracht want die wilde lekker gaan slapen, daarna een overheerlijke pizza gegeten en ik kon echt ALLES proeven in de pizza echt geweldig, had een pizza pollo en daar zitten best wel veel ingrediënten in, daarna muziek geluisterd en lekker gaan slapen en het was echt een gekke trip, althans de eerste keer dat we binnen hadden getript, wel een aanrader om eerlijk te zijn. Sigaretten waren trouwens echt helemaal niet lekker in alle andere trips rookte we als een gek maar in deze trip heb ik één sigaret aangestoken in het begin van de trip maar die peuk heb ik echt gelijk uitgedrukt na de eerste hijs, bah wat ranzig, ben hierna dus ook echt gelijk gestopt met roken, en volop gaan sporten de trip was het zeker waard, en de volgende trip gaat nog wel een tijdje duren denk ik, maximaal 2 maanden! Ik hoop dat jullie genoten hebben van dit trip report. Groetjes! en Tripse voor degene die binnenkort aan de truffels gaan x)
  13. Zo dan, mijn eerste verslag alhier, niet mijn eerste ervaring met truffels maar wel voor het eerst t opschrijven ervan. Bor is de naam en ik ben een man van 47 jaar,, ff voor de beeldvorming. Afgelopen maandag voor de tweede keer Atlantis truffels gebruikt, daarvoor meerdere keren Mexicana's ( ook leuk maar wat te mild voor mij) Voorbereiding: Laatste maaltijd had ik rond het middaguur gehad en rond 15 uur nog een klein soepje. De truffels wat fijner gesneden en gemengd met een halve mok warm (niet te heet) kraanwater. rustig ervoor gaan zitten (inmiddels 20 uur) en toen ingenomen. Vooral goed op kauwen en af en toe een slokje water om het weg te spoelen en na zo'n 5 minuten zat het allemaal op zn plek. Setting: lekker in mn eigen huisje, alleen. kaarsen aan en een groot glas Cola (light) meestal gaat gelijk de muziek aan, lekker trip-hop ofzo maar dit keer dacht ik het eens te willen ervaren in 'stilte' Zo rond 20.30 uur begon ik al aardig wazig...of eigenlijk heel helder te worden, mn kamer was ook nog goed verlicht door het binnenkomende daglicht. Alles werd helderder en ik nam plaats in mn grote luie leren stoel (schapenvacht erin alles Een slok Cola en een sigaret en het was volledig 'game on'! De stilte werd gevuld met een soort van 'zoemend' geluid in mijn hoofd, leek ook wel op n horde insecten die zich boven mij bevond. Normaal trip ik zegmaar met de muziek mee maar nu ontstonden er spontaan geluiden in mijn hoofd. de kamer begon te 'ademen' en kleuren melden zich aan in diverse pastels, er ontstond een soort van verlaagd plafond van kleuren/patronen en ik kreeg het idee dat ik niet meer alleen in mn kamer was maar voelde aanwezigheid op enkele meters verwijderd van mij. Die aanwezigheid werd nog versterkt door golven van liefde die ik ervoer, prachtig mooi! Diep in de trip ontstonden allerlei vragen bij mij en daar kreeg ik ook allemaal antwoord op. Teveel op allemaal op te schrijven maar ik zag bv hoe mijn zoon mij en zijn moeder bij elkaar had gebracht, zeer bijzonder en ik voelde mij ongelooflijk dankbaar en sprak dat ook hardop uit. Zo ging het maar door..allerlei voorvallen uit mijn leven kregen verband. Met vlagen ging ik er heel 'diep' in. Mijn ademhaling en hartslag leken haast stil te staan zodat ik af en toe een flinke hap lucht nam en eventjes met mn hoofd schudde om ff terug op aarde te komen, af en toe een sigaret is dan ook zoo lekker! Bij vlagen was ik los van mijn lichaam, zegmaar een halve meter boven mijn stoel. alles in de kamer trilde inclusief ikzelf, alles leek één, het was meer dan fantastisch en ik ben er heilig van overtuigd dat dit een diepe spirituele ervaring was! Het hele vraag en antwoord 'spel' duurde zo'n 3,5 uur, daarna met gesloten ogen nog vele mooie dingen gezien, naar bed gegaan en heerlijk geslapen. Volgende dag voelde ik mij compleet 'Reset' Eerder dit jaar had ik mijn eerste Ayahuasca ervaring gehad (waanzinnig fantastisch) en ik moet zeggen dat deze Atlantis toch ook wel aardig in de buurt komt qua intensiteit. De truffels laten mij de magie van het leven zien en ook de schoonheid en energie van moeder natuur, het heeft mij laten zien dat dood niet dood is en dat alles altijd doorgaat en alles altijd één is. Diep dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen! Bedankt voor het lezen en graag tot een volgende keer, Bor
  14. Nou hierbij mijn ervaring van de 1ste x gebruik van truffels, Gebruikt: Psilocybe Hollandia gram: 15 gram waar: Thuis in de woon woonkamer, Kaarjes en muziek aan, in me eentje aantal x: 1ste x gebruik van truffels zullen we maar beginnen, Het begon door een maat van mij die wel eens truffels heeft gehad. Ik was hier best wel nieuwsgierig na. Dus heb ik besloten om ook maar te bestellen. Natuurlijk ken ik mezelf en moet ik direct de krachtigste hebben zo ong!. Heb hem gevraagd of ik 15 gram kon nemen, Hij zei ja dat kan wel als je je relaxed voelt en goed in je vel zit dan komt het wel goed!!. Ok prima dan doen we dat. Ben dus rond 16:45 begonnen met het eten van de truffels ( rauw ) even wegspoelen met energy drink!!. Na ong 10 minuten begon ik heel scherp te zien. Zag elk vlekje en stofje of vuil overal!! Super Weird haha. Toen ik weer 10 a 15 min verder was begon alles groot,klein,dik,smal te worden. Alles vervormde. Vond het echt grappig dus ging achter de pc met mensen praten. alleen typen wou niet echt meer want me toetsenbord ging ook klein groot small en breed whah! Toen bedacht ik mij van,, hey ik heb een action cam waarom film ik alles niet,,, Dus begon ik te filmen ( voelde me net een vlogger ) Een goed uurtje verder werden alle kleuren super mooi. was super vrolijk daardoor. Maar ik moest nog wat dingen doen. Zoals een taart uit de koelkast halen en ff afdekken met folie. Dus ik pak mijn taart uit de koelkast en wil de folie erop doen!! oh kut het folie is te smal dus moet 2 stukken folie hebben! En toen was 1 stuk ineens groot genoeg haha! toen lag ik in een deuk natuurlijk. Vervolgens deed ik de hond naar buiten en had de deur dus open. Toen kon ik ineens niet meer hard praten want stel je voor dat de buren je horen praten en lachen in je eentje!! dus hup deur weer dicht en toen kon ik weer hard praten. Ik ben toen maar gaan Douchen, Wat was dit heerlijk. ( ik heb een stort douche ) en het water was gewoon een mist echt super mooi. en dan keek ik naar mijn benen stond het water gewoon stil en soms was het alsof ik in slomotion leefde,, had zoveeel plezier.. Gegeven moment ben ik op de grond gaan liggen in de douche en de grond voelde als een ijsbaan kon er heerlijk over glijven ( ja weird ).Toen keek ik even maar mij zaakje en die vond ik wel klein!! ik Dacht kom op jongen je bent groot en sterk! maar hij wou niet. Toen heb ik dus mijn vrouw haar Roze vibo erbij gepakt en toen wou die wel groot en sterk worden. alsof het zijn eigen leven had en wilde bewijzen tegenover de roze dildo haha!!! Toen was ik klaar met douchen. Had toen het gevoel alsof ik alles kon zijn wat ik wou. Alleen kon ik geen keuze maken wie. Tot ik uiteindelijk dacht dat ik Gollum van LoTR was! klonk net zo als hem haha!!. Toen ik klaar was met douchen ben ik bij de raam boven gaan staan en kijken of de buren mij niet zagen!! oh en dit was zo spanned haha. alsof je kattenkwaad uithaalt! toen weer naar beneden gegaan. muziek weer aan en ging helemaal in het muziek op. me lichaam vloeide er gewoon in mee. Ik was 1 met de muziek echt heerlijk. zo wil ik me altijd wel voelen als ik uit ga . En toen werd het minder leuk. Stond me pa ineens voor de raam te kloppen ( onverwachts langs gekomen ) Gelukkig had ik alles dicht en heeft hij mij niet gezien. Maar oh wat voelde ik me kut! Snel naar boven gerend want ik was in paniek dat ie mij had gezien! begon te zweten en trillen en ging me verstoppen op mijn kamer. En hierdoor ben ik dus in een bad trip gekomen. Bad Trip Dus ik begon in een bad trip te raken! hoorde het geklop van mijn vader op de raam. En oh dat duurde zo lang, Want ja je hebt geen tijd besef meer. Totdat hij met de motor weg was was ik opgelucht. alleen zat ik nog steeds in de bad trip! ik wist niet meer wie ik was waar ik was en of ik uberhaupt nog leefde of niet! ik bestond gewoon niet. Ik kreeg de meest rare gedachten zoals,, als ik straks weer nuchter ben lig ik dan in het ziekenhuis, of heb ik mezelf opgehongen of van de trap gegooid. Ging allemaal door mijn hoofd omdat ik niet wist of ik uberhaupt bestond! Ik probeerde steeds tegen mijzelf te zeggen van, Ok je hallucineert nog dus je bent niet dood!! Maar was mijn huis 1 dikke bende of netjes? ik wist het niet meer. Ben de heletijd maar op mijn bed gaan liggen. Al wist ik niet of ik op bed lag op de bank beneden. Dit duurde extreem lang en het bleef maar doorgaan. Totdat mijn gedachten weer een beetje uit de bad trip kwamen. alles werd wat rustiger en begon minder te vervormen.. Toen maar naar beneden gaan en alles was zoals het was schoon en relaxed met muziekje aan. Hoppa maar ff op facebook. en ja hoor alle verhalen wat je lees hoort allemaal bij elkaar, connect zich allemaal met elkaar.. Ik begon toen langzaam weer te beseffen wat de realiteit was! alles wat mijn broer typte, Wist ik dat het echt was. Dus op een gegeven moment zei ik van bel mij even.. Dat duurde 10 min en nog belde die niet! Dus zei ik nou bel nou slome!, Dus hij zegt van ja dat vroeg je 10 sec geleden pas hoor! oh haha had dus nog geen tijd besef Dus ben ik met hem gaan bellen. En toen op onderzoek uitgegaan wat ik gedaan had en moest alles zeker weten dat alles was zoals voor ik begin!! dat heeft een tijdje geduurt.. Maar alles was weer relaxed en chill. en begon weer richting aarde te komen ( nuchter ) Tegen 21;00 was ik weer helemaal normaal Dus iets langer dan 4 uur! Ik had verwacht dat het langer zou duren. Al met al vond ik het echt geweldig. Alleen de badtrip vond ik echt verschrikkelijk. En ik denk dat dat gekomen is doordat mijn pa is gekomen en ik daar heel erg van schrok en toen in de bad trip werd getrokken! voor de volgende x zorg ik zeker dat er niemand kan komen en met een maat ga doen en niet alleen! Dus weer een ervaring rijker
  15. Wie: Ik, 21e trip Wat: 15 gram Atlantis, 20 dagen over datum Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip speelde zich vorige maand af. Na mijn laatste trip had ik de balans weer gevonden in mijn leven, en in die balans was voorlopig nog geen plaats voor truffels. Ik had ze voorlopig niet meer nodig en wist dat ik mij eerst moet richten op mijn alledaagse leven. Ik ging weer regelmatig sporten, met minder afleiding en tegenzin studeren, gezonder en bewuster eten. Ik had nog één pakje Atlantis in de koelkast en deze was houdbaar tot 2 mei. Zonde dat deze nu al 20 dagen over datum was, maar ik was al blij dat ik met de vorige trip het andere pakje nog wel op tijd had kunnen redden. Toch was ik wel benieuwd om te testen hoe snel het haar potentie verliest, ze zagen er nog wel gewoon goed uit. Misschien kan ik ze gewoon opmaken, waarschijnlijk voel ik er toch weinig van en met een beetje geluk krijg ik gewoon een subtiele prettige achtergrond buzz voor een paar uur, ook niet verkeerd voor tijdens het schrijven van mijn scriptie. De trip slaat in Na het eten van de truffels sloeg de trip zoals vaak na zo'n 15-30 minuten heel subtiel in. Dit ging een tijdje zo door en hoewel het steviger was dan alleen een subtiel achtergrondeffect, was het nog geen full-blown trip. Net als de vorige keer zat ik in mijn stoel naar buiten te kijken en ik merkte toch al vrij snel dat de bomen er anders uit begonnen te zien. Ik besefte me dat ik liggen fijner vond dus ik verplaatste naar mijn bed en keek nog steeds uit het raam. Mooi. Toen ik mijn ogen sloot kon ik al weer closed eyes visuals zien, eerst wat vaag en 2D maar de beelden werden steeds duidelijker. Visioenen van revolutie Op het moment van de trip was ik ongeveer anderhalve maand veganist. Het is iets waar ik veel mentaal mee bezig was, en ik kon niet begrijpen dat maar zo weinig mensen veganist zijn. De enige reden dat mensen het niet zijn moet gewoonte zijn of onwetendheid, want als iemand weet hoe het zit is er geen andere optie dan veganist worden, dat leek mij duidelijk. Geen groot verwijt, want ik ben het ook pas net en wist heel lang ook niet beter. Maar hoe zorg je er voor dat mensen er achter komen? Door er achter te komen hoe we in werkelijkheid met onze aarde en medebewoners omgaan was mijn vertrouwen in de mensheid de laatste tijd behoorlijk laag. De truffels zouden me wel duidelijk maken hoe dit allemaal op te lossen, toch? Tijdens de voorbijflitsende beelden van al deze closed eyes visuals bleef het echter stil. 'Oké dus het is niet belangrijk?' vraag ik me af. 'Moet ik het allemaal maar negeren en het me niet aantrekken, wat moet ik doen? Moet het leven niet beschermd worden?'. Het thema in de muziek die ik op had staan verandert behoorlijk en in plaats van de standaard chille deep house en euforische trance komt een nummer van een hele andere vorm, 'Thousand Eyes' van 'Of Monsters and Men' komt op. Ik twijfel even of ik niet naar het volgende nummer door moet spoelen, hier ik heb ik niet zoveel zin in. Maar dan bedenk me dat afspeellijst willekeurig is en dat er misschien een reden is dat dit nummer verschijnt. De muziek bouwt heel merkbaar op en het antwoord op mijn vorige vragen verschijnt in de vorm van beelden. Ik zie kinderen in Afrika, gevolgd door schedels, allemaal bij elkaar, als een soort massagraf. Ik zie arme bevolkingsgroepen in Azië en mensen in derde wereldlanden, dan misvormde creaturen die ergens op mensen lijken. Ik zie pijn en lijden, maar het is allemaal menselijk. Ik zie een soort van Hargravens uit Skyrim, maar dan niet in computer graphics maar als echte mensachtige wezens. Deze wezens hebben baby's gestolen om ze vervolgens op te voeden, te verwaarlozen en mishandelen. Het is vrij freaky maar de boodschap lijkt duidelijk: ook onder de mens is er veel ongelijkheid en moet er veel verbeterd worden. Niet alleen de planeet en andere dieren hebben te lijden, ook mensen zelf onderling wordt veel onrecht aangedaan. En deze beelden lieten zowel heden, verleden als toekomst zien. Het voelde aan als een soort visioen van de mensheid, dat we ten onder zullen gaan als we er niets aan doen. De muziek is beangstigend en de instrumenten zijn erg zwaar en dreigend, wat de boodschap perfect ondersteunt. Dus andere dieren doen er (voorlopig) niet toe? Ergens ben ik een beetje teleurgesteld dat hier geen aandacht aan wordt geschonken, zijn mensen dan echt zo speciaal dat ze alle aandacht verdienen, terwijl (door de mens berokkent) dierenleed zo makkelijk uit de wereld geholpen zou kunnen worden? (en tegelijkertijd de natuur/planeet gered kan worden en een hoop menselijke ziektes gigantisch teruggedrongen kunnen worden?) Even is het stil (geen beelden of muziek meer). 'Ja dus' denk ik, enigszins teleurgesteld. Maar dan klinkt de muziek weer, ik herken het nummer niet in eerste instantie maar het klinkt als een film soundtrack, langzaam opbouwend naar iets episch en tevens een antwoord. Het is 'Courtyard Apocalypse' uit de Harry Potter soundtrack. Dan verschijnt voor mijn gesloten ogen een beeld als een schilderij. Het beeld lijkt een beetje op het welbekende schilderij van de Franse revolutie, met een vrouw die half ontbloot de Franse vlag omhoog houdt. Maar het is toch een ander, uniek, beeld. Er is een groep mensen in de achtergrond als in een soort protestmars en ik zie geen wapens zoals op eerder genoemd schilderij. Vooraan loopt een jonge blonde vrouw, gekleed in een blauwe jurkachtig gewaad, die een vlag of eigenlijk een banier gekruist voor zich draagt. Zij loopt vooraan en valt op in haar blauwe gewaad. Ze is jong en zelfverzekerd, het gezicht van een nieuwe generatie, een nieuwe generatie die korte metten maakt met de vastgeroeste denkbeelden van de conservatieve heersende elite. Zij belichaamt het alles, jong en idealistisch, maar gigantisch mooi en met een passie en levenskracht die vuriger brandt dan de kern van de aarde. De muziek maakt het ontzettend episch, inspirerend en opzwepend. Dit voelt opnieuw aan als een visioen, een alternatief voor wat ik hiervoor zag, de mens hoeft niet ten onder te gaan, deze nieuwe generatie kan ons redden. Ik zie nog steeds dit beeld, stilstaand als een profetisch schilderij en in gedachten zie ik ook eerdere protesten, elke keer dat mensen zich verzamelden om op te komen voor gelijkheid en te strijden tegen ongelijkheid, ik zie de vredesmars van Martin Luther King en voel de liefde en verbondenheid die de mensen er toe bracht om tegen onrecht in opstand te komen. Het is emotioneel maar tegelijkertijd ontzettend mooi om te ervaren. Liefde heeft de mensheid nog niet verlaten, er is zeker nog hoop. Ik zie de mensen de straat op komen om te protesteren tegen de walvisjacht in de vroege beginselen van Greenpeace (waarschijnlijk met dank aan het zien van de documentaire 'How To Change The World' een tijd terug, zeker een aanrader, staat op Netflix!) en besef me hoe mooi en bijzonder het is dat zoveel mensen, alledaagse mensen, de straat op gaan om een diersoort te beschermen die eigenlijk niets met de mens te maken heeft en die veel mensen waarschijnlijk niet eens in levende lijven ontmoet hebben of ooit zullen zien. Al deze protestmarsen lijken uit de vorige eeuw te stammen en ik vraag me af in hoeverre de samenleving van nu een stuk cynischer is. De kwesties van nu zoals vluchtelingen lijken een stuk polariserender. Maar dit beeld van de nieuwe generatie geeft me hoop, de oude generatie mag misschien geworteld zijn in paranoia en wantrouwen, maar er brandt licht en hoop in de nieuwste generatie. De oudere generatie zeikt hier graag over, over dat alles naar de filistijnen gaat en dat het vroeger allemaal beter was, dat de jeugd geen moraliteit meer kent en dat mensen alleen nog maar op hun smartphones leven. Maar is dit in feite niet gewoon jaloezie? Afkeer voor het verlies van hun eigen jeugdigheid, afgereageerd op de nieuwe jongeren? De oude heks die een levenslustige jong meisje isoleert, opsluit in een toren, haar vleugels afneemt en haar leugens vertelt waardoor ze onzeker en wantrouwend wordt en nooit haar plaats als godin in zal nemen? Gekooid door de fouten en het tekortschieten van deze oude heks en gedoemd om in dezelfde voetsporen te treden, tenzij ze los weet te breken uit haar gevangenis? Maar zo hoeft het niet te zijn. Ieder mens wordt geboren met een onvoorstelbare levenskracht in zich die qua kracht en effect waarschijnlijk nog het best beschreven kan worden als 'god'. De wereld hoeft niet zo verrot en corrupt te zijn als mensen zichzelf en anderen graag wijsmaken, zoals de media ons graag wil doen geloven. Cynisme en pessimisme zijn de grootste vijanden van verandering, van vooruitgang. En ik besef me dat ondanks mijn goede intenties, ik hier ook ten prooi aan ben gevallen. Het is makkelijk om het vertrouwen in de wereld en in de mensheid te verliezen als je ziet wat de mens de planeet en al haar inwoners (inclusief zichzelf) aandoen. Maar het brengt je nergens. Je kunt het lijden van de wereld op je nemen en het constant op je schouders meedragen, maar het lijden stapelt zich alleen maar op en uiteindelijk wordt deze wereld te zwaar om te tillen en wordt je verpulverd onder het gewicht. Er is maar één manier om daadwerkelijk verandering in de wereld te brengen, door liefde en licht te verspreiden overal waar je gaat. En dat kan alleen door liefde en licht te belichamen. En dat is uitermate lastig wanneer je minachting voelt voor de mens, vanwege daden die door het systeem, en niet zozeer individuen, wordt uitgevoerd. Hoe kun je liefde en licht verspreiden als je er zelf niet meer in gelooft? Deze nieuwere generatie hoeft niet deze generatie te zijn, het kan ook de volgende zijn, of de generatie daarna. De vrouw die ik zag is jonger dan ik, ik gok tussen de 14 en de 21. En dit zijn de mensen die het verschil gaan maken, die nog niet vastgeroest zijn in gewoonten en echt een verschuiving in paradigma en levensstijl en masse teweeg kunnen brengen. Mits ze los weten te breken uit het cynisme en de indoctrinatie die de samenleving bewust of onbewust in de harten van kinderen stopt, mits ze zichzelf weten te overstijgen, hun vleugels terugvinden die de samenleving zo graag en genadeloos afneemt, mits ze hun ware goddelijke potentie waar weten te maken. 'Zou ik het nog meemaken?' vraag ik me af en onmiddellijk realiseer ik me dat het er niet toe doet. Ik zal mijn rol vervullen, misschien meewerken aan het grondwerk. Maar uiteindelijk ben ik maar een heel klein onderdeel van dit alles, van het universum, een druppel in een waterval. Even vraag ik me af of dit het doel van het universum is: voor eeuwig deze strijd tussen het goede en progressieve en het beklemmende en conservatieve uitleven, dit opnieuw en opnieuw te ervaren, als een reminder dat we mismaakt en incompleet zijn zolang we niet open en liefdevol zijn? Of dit niet de zoveelste keer is dat het universum geboren is, dat de mens geboren is, dat deze strijd gaande is en dat het nu misschien eindelijk een keer anders zal zijn? Dat we eindelijk niet onze eigen vernietiging teweegbrengen en onze goddelijke krachten benutten op een manier die recht doet aan de magistraalheid van het universum. Een gigantische gebeurtenis in de geschiedenis die keer op keer herhaald moet worden zodat iedereen het onthoud. Totdat we het eindelijk 'snappen'. Zoals altijd onder invloed van truffels razen mijn gedachten alle kanten op en zie ik de mooiste dingen, de creatie, geschiedenis, evolutie en uithoeken van het universum. De pluraliteit van alle mogelijke wereldbeelden. 'Wat is waarheid?'. Ik weet het niet, maar het doet er niet toe. Ik weet wie ik wil zijn dit leven en dat is genoeg. Mijn levenspad stippelt zich vanzelf uit en het zal gaan zoals het universum verlangt. Het zal gaan zoals het gaat. Het enige wat ik hoef te doen is van deze ervaring genieten zolang ik het mee mag maken en deze ervaring uitleven, werkelijkheid maken, scheppen. En vastklampen aan leed, hoe erg deze ook is, zal weinig goeds in de wereld brengen. Voor mij niet, en voor de wereld niet. De wereld is niet perfect, maar het is de wereld zoals deze hoort te zijn, op dit moment. Verandering is mogelijk en verandering zal komen. Een weg uit het lijden zal verschijnen voor hen die lijden. Maar deze is niet af te dwingen, niet alleen, niet door mij. Ik ben niet die jonge vrouw die de revolutie leidt. Maar ik kan wel meehelpen met het leggen van de fundering, met het voortbouwen op alle daden van liefde die de mens (en dier) in het verleden het universum in heeft gebracht. Ik hoef alleen maar mijn levenspad te volgen en de rest gebeurt vanzelf… Wat het universum voor ons in petto heeft is al bekend, maar tegelijkertijd nog een mysterie. Het lijkt vastgelegd, zoals het vastgelegd is dat de Melkweg met Andromeda zal botsen over een aantal miljard jaar. Het universum volgt paden waar wij als individu geen invloed op hebben. En dat is hoe het hoort. Ik zie de prachtige ruimte van het universum, de ongekende schoonheid van sterrenstelsels, zo ver van elkaar verwijderd, maar toch allemaal verbonden in dit mysterieuze universum. Iets vertelt mij dat het niet de laatste keer zal zijn dat ik dit zo aanschouw, dat na mijn levenspad op Aarde voltooid te hebben ik het ook up close zal ervaren. Mee zal doen in de schepping. Niet als de persoon die ik nu ben, maar als iets veel ouders en krachtigers. De hardste lachkicks Genoeg gefilosofeerd over het universum, tijd om mijn ogen te openen en verder te gaan met mijn leven hier, als mens. Ik sta op en kijk in de spiegel en begin te lachen, alles wat ik net heb meegemaakt en nu ben ik weer hier, gebonden in dit lichaam van een jongen die zichzelf in de spiegel aankijkt. Niemand zou kunnen raden wat er zich zojuist allemaal binnen dit hoofdje heeft afgespeeld. Tijd om iets te eten, tijd voor mango. Ik ga weer op het bed zitten want dit is een fijne plek. De mango is orgastisch. Zo lekker. Zonder dat ik het in eerste instantie door heb begin ik te kreunen tijdens het eten, het is bijna een seksuele ervaring met eten die ik nog nooit zo sterk gehad heb, hoewel dit mij ook wel eens eerder is overkomen in trips. Op een gegeven moment bedenk ik me dat mijn buren me best wel eens zouden kunnen horen. Maar het maakt mij niet uit, ik geniet lekker van deze heerlijke mango. Ik ga weer liggen en krijg lachkicks zoals ik deze nog nooit ervaren heb. Ik weet niet meer precies wat er zo grappig was, ik denk vooral het feit dat het allemaal één grote kosmische grap is. Ik lach mogelijk wel een kwartier achter elkaar, in vlagen erg hard en soms moet ik echt even stoppen om weer op adem te komen. Om dan vervolgens weer ongehinderd verder te gaan met lachen. Dit is tot nu toe een behoorlijk ongebruikelijke trip voor mij en ik heb eigenlijk niets gemerkt van een verlies van potentie, ondanks dat de truffels al 20 dagen over datum zijn. Het leven lijkt één grote grap, hoe kan ik dit ooit serieus nemen? Ik lach zo hard dat ik in het matras of in mijn kussen lach om de buren niet ongerust te maken. Verwarring Verder herinner ik me niet heel veel meer van de trip, behalve dat ik op een gegeven moment een beetje verward was over alles. 'Ben ik dit nou? Dit ding dat in dit lichaam zit? Is dit leven?' Ik weet niet zo goed hoe het precies allemaal zit, wat normaal is, hoe alles werkt. Als de trip weer een beetje weggezakt is en ik mezelf in staat acht om te koken kook ik wat broccoli. Terwijl ik dit opeet denk ik na over wat ik de afgelopen paar uur allemaal heb meegemaakt en het lijkt te absurd voor woorden. Ik eet op de bank in de gemeenschappelijke ruimte en hoor een ganggenootje in de gang naar de wc lopen. Ik begrijp het allemaal niet meer zo goed en ben een beetje in tweestrijd of ik dit nou wel of niet fijn vind. Het doel lijkt een beetje te ontbreken, waar gaat mijn leven heen? Ik zit hier als een sufferd wat broccoli te eten, is dat nou de bedoeling? 'Is dit nou leven?' denk ik, 'er moet toch meer zijn?'. Ik heb vaak genoeg getript om te weten dat deze verwarring vanzelf allemaal weer over gaat en alles straks weer normaal wordt, dus ik laat de trip langzaam uitwerken en probeer er niet teveel aandacht aan te besteden. Uiteindelijk ga ik maar naar bed, blij met de coole en indrukwekkende ervaring in het begin en de leuke lachkicks en fantastische beleving van mango. Gek genoeg is het vooral die seksuele beleving van eten die mij van deze trip is bijgebleven in die komende dagen, en dit heb ik sindsdien ook regelmatig nuchter ervaren. Ook de lachkicks hebben mij geholpen het leven iets minder serieus te nemen en het meer als een grote grap te zien. Hoewel de ervaring van visioenen erg veel indruk hebben gemaakt, heeft het toch niet zoveel impact gehad op mijn alledaagse leven. Eigenlijk haal ik de les er nu pas echt uit nu ik het allemaal heb proberen op te schrijven. Maar het beeld en de ervaring zal ik niet snel vergeten. Het blijven wondere dingen, die truffels.
  16. Wie: Ik, 20e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van een maand terug. Ik wilde wat tijd tussen het posten laten zitten, om te kijken of ik de inzichten uit deze trip ook echt toe kon passen en vol kon houden. Dat (is ge)lukt. Situatieschets De afgelopen twee maanden zat ik een stuk minder lekker in mijn vel en voelde ik me erg cynisch over van alles en nog wat. De gelukzaligheid die ik vorig jaar vrijwel non-stop voelde was verdwenen en ik was weer volledig prikkelbaar. Dit heeft met name te maken met het feit dat ik erg druk bezig was met een hele hoop dingen, voornamelijk met de studie. Ik heb van alles geprobeerd om van die negativiteit af te komen, met alle ervaring uit eerdere trips had ik niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn. Er waren wel dingen die een beetje hielpen en natuurlijk waren er af en toe lichtpuntjes, maar het was vaak van korte duur. Uiteindelijk zo'n 2 maanden na mijn vorige trip toch maar besloten om te trippen, ik had het eigenlijk te druk vond ik, maar anders zouden de truffels over datum gaan. Repent Het was erg mooi weer met een stralende zon en ik heb vanuit mijn kamer een erg mooi uitzicht op een aantal bomen en een mooi stromende rivier, dus ik besloot in een stoel te gaan zitten, de smerige truffels te kauwen en gewoon naar buiten te staren. Zo'n tien minuten na de laatste truffel lijkt de tijd zich al te vertragen. Er zitten een aantal mensen bij de rivier en ik zie iemand naar boven lopen, het lijkt alsof hij een bootje de heuvel op tilt. Ze staan best ver weg dus ik zie het niet super duidelijk, maar ik zie dat het mijn vader is, zo'n 20 jaar jonger, die het bootje achter zich aan sleept precies zoals hij dat doet. Het is alsof ik een flashback heb van een vakantie met de familie, alleen zie ik het nu recht voor me in de verte. Direct realiseer ik me weer dat tijd slechts een illusie is, dat alles altijd gebeurt, dat alles er altijd al is, elk moment. Sinds het eten van de truffels zijn er slechts 15 minuten verstreken maar ik zie nu al weer in dat leven zo ontzettend veel meer is dan de glimp die ik er in alledag van opvang. Het leven is niet lineair, leven is volledig en alomvattend. Normaal gesproken ervaar ik het als lineair, maar dat is maar een hele kleine fractie van de werkelijkheid. Ik heb mijn les al geleerd, al die negativiteit en het innerlijk gezeur de afgelopen twee maanden zijn nu al ongeldig verklaard. Ik zal mijn best doen in het vervolg het volledige bestaan te erkennen, oh paddo-goden, message received. Maar natuurlijk is de trip pas net begonnen. Ik begin me licht te voelen in mijn hoofd, de typische truffelmisselijkheid en duizeligheid aan het begin van de trip maakt zich weer van mij meester. 'Ik wil leven' denk ik, 'oh, waarom heb ik dit de laatste tijd zo ontkent?' Maar verzet is zinloos en ik laat me meenemen op reis… Alien transmission Ik kijk nog steeds uit het raam en de takken van de bomen beginnen zich te verstrengelen, wat ik door het raam zie is opeens viervoudig symmetrisch, de bladeren krijgen een psychedelische vibe en het is of ik ondergedompeld wordt in een psychedelisch oerwoud. De kleuren worden psychedelisch en volgens mij zag ik zelfs een olifant. Het visuele aspect is dus ook weer gearriveerd en ik ga op bed liggen, ogen gesloten en benieuwd naar wat de closed eyes visuals nu weer voor mij in petto hebben. De psychedelische aliens zijn weer aanwezig en ik zie ze met mijn ogen dicht. Zoals altijd heb ik muziek aanstaan en op een gegeven moment herken ik het nummer totaal niet meer. Er vindt transmissie plaats, maar waarvan precies weet ik niet. Ik houd langzaam op te bestaan, het enige wat nu nog bestaat in mijn universum zijn deze aliens die aan het trillen zijn met hun trillingsenergie. Ongestoord, onaangetast door de buitenwereld. Een nieuw nummer doet zijn intrede (te beluisteren via onderstaande YouTube-link) en ik kan me niet voorstellen dat ik dit nummer ooit gehoord heb. Dit is niet muziek gemaakt door mensen, het is de soundtrack voor deze alien encounter en wordt compleet beïnvloed door deze wezens. Lelijkheid Het is niet in woorden te bevatten en als ik weer eenmaal ontwaak op planeet aarde voel ik me een beetje vreemd. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en vraag me af waarom ik niet glimlach, waarom ik alles zo serieus neem de laatste tijd. Dat is helemaal niet wie ik echt ben en dus glimlach ik, het kost geen moeite en het is gratis en gezond! Waar ik niet helemaal over heen kom is mijn lelijkheid maar ik bedenk me dat dit maar tijdelijk is en door de truffels komt, dat ik er nuchter beter uitzie. En wat maakt het eigenlijk ook uit? Al deze mooie ervaringen, alle leuke dingen die je in een aards leven kunt doen vereisen niet dat je er geweldig uitziet. Het enige wat telt is je innerlijke wereld, je vermogen om te ervaren. Balans Ik ga op bed zitten, nadenken over waar het mis is gegaan deze afgelopen twee maanden en hoe ik kan zorgen dat ik deze negatieve sleur doorbreek. Er staan binnenkort weer een aantal grote deadlines op de planning dus als ik kan zorgen er niet onnodig door te lijden zou dat heel fijn zijn. De eerste en heftigste vlaag van de trip was voorbij maar ik had nog meer dan genoeg tijd om in ieder geval deze vraag beantwoord te krijgen. Zoals vaker kwam ik niet meteen op het antwoord. Ik dacht na, overwoog de opties en tijdens onderbrekingen waar ik even naar de wc ging had ik het idee dat ik steeds een stapje dichter bij het antwoord kwam. Na waarschijnlijk een uur was het mij dan volstrekt duidelijk, in welke illusie ik leefde, wat de oorzaak van al mijn ontevredenheid was en ook wat ik er aan kan doen. En uiteindelijk was het heel simpel. Ik was uit balans geraakt en die moest ik weer vinden. Uit balans met studie, alles op het laatste moment aan laten komen, daardoor ten alle tijden te druk zijn voor belangrijke dingen om te onderhouden zoals sporten, rustig eten, sociale activiteiten, afspreken met vrienden. Wat natuurlijk alleen maar voor meer onbalans zorgt. Het enige wat ik hoef te doen is de balans weer te vinden, sporten zo vaak als ik wil, bewuster eten, sociale activiteiten blijven doen, efficiënter studeren. Er is genoeg tijd om het allemaal te doen, maar niet als je jezelf wijst maakt dat het niet zo is en je een verliezende strijd aan het vechten bent. Bewuster leven, en al deze problemen zullen vanzelf verdwijnen. Dat lukte mij diezelfde avond al. Inmiddels een maand later en ik ben vrijwel non-stop weer op mijn oude gelukkige niveau en heb de balans weer gevonden. ^^
  17. Wie: Ik, tripnummer 19 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Thuis (kamer in studenthuis) Deze trip is van bijna twee maanden terug. Destijds geschreven, maar nooit gepubliceerd omdat ik dacht dat het niet heel erg boeiend zou zijn voor anderen. Waarschijnlijk is het dat ook niet, dus u bent gewaarschuwd. Maar goed, kleine moeite om er een iets beter verhaaltje van te maken en hier alsnog te posten, dus bij deze: Inleiding 0. De laatste tijd zit er steeds meer tijd tussen mijn trips. Het is heel makkelijk om er niet aan toe te komen en vaak als ik momenten heb waarop ik vrij ben heb ik niet per se zin om te gaan trippen omdat het toch wel zwaar en vermoeiend is (en veel tijd kost). Vaak is het simpeler om gewoon alledaagse dingen te doen. In zekere opzichten lijkt het voor mij een beetje op sporten, iets dat ook makkelijk is om niet te doen ook al weet ik dat het goed en gezond voor me is. Misschien dat ik na bijna 20 trips ook minder vaak behoefte heb om weer verlicht te worden. Hoe dan ook, na drie weken na de vorige keer wilde ik dan eindelijk toch weer de waarheid induiken. De hele week had ik het al op de planning staan, maar tijdens het opstaan deze dag voelde ik dat ik toch eigenlijk helemaal geen zin er in had, misschien morgen? Ik merkte die dag dat ik toch ook best wel moe was en tegen de middag/avond aan besloot ik om even te slapen. Er gaat maar weinig boven slapen terwijl de zon in al haar glorie op je schijnt en vandaag was een bijzonder mooie dag, de zomer komt er aan. Dit slapen was heerlijk en ik kreeg allemaal mooie nieuwe gedachten. Gedachten over mijn leven, waar ik nu was, wat ik allemaal al bereikt en overwonnen had. Hoe gelukkig ik me eigenlijk voelde, hoe mooi ik het leven vind. Hoe bijzonder de ontwikkeling is die ik heb doorgemaakt sinds mijn kindertijd. Ik kon zelfs heel subtiel met een beetje verbeelding 'dingen' zien met mijn ogen gesloten. Een soort van hele subtiele closed eyes visuals. Ik heb wel vaker sinds ik met truffels begon dat het soms is alsof ik heel subtiel in een trip zit (al is een echte trip natuurlijk compleet anders). De roep van de truffels part II: caught in the act 1. Toen ik weer wakker werd en alvast een pan water aan de kook bracht voor mijn avondmaal realiseerde ik dat het al erg laat was en dat ik al het werk voor maandag vandaag niet meer af zou krijgen. Morgen dus. Hmm, misschien dan maandag maar trippen. Of volgend weekend? Ik was in ieder geval opgelucht dat ik vandaag niet hoefde te trippen en andere dingen in kon plannen. Toen ik weer terug naar mijn kamer liep werd ik opeens overweldigd door de geur van truffels. Ik bewaar ze altijd in de koelkast wat vrij ver van mijn kamer verwijderd is en ze ruiken helemaal niet sterk. De geur was heel sterk en zou nooit van de truffels zelf kunnen zijn. Ik was al de hele dag op mijn kamer en er was niets veranderd, het kwam zomaar uit het niets, ik wist dat dit dus compleet mentaal moest zijn, er was geen logische verklaring voor. Maar ik wist ook zeker dat ik het me niet alleen maar inbeeldde of mezelf voor de gek hield, ik ruik het echt absoluut. Ik loop even de kamer uit en wanneer ik weer terugkom is het er nog steeds. Het is echt heel apart en ik vind het eigenlijk best wel eng, ik twijfel er niet meer aan dat er een hogere intelligentie is sinds ik met truffels begonnen ben, maar om er op deze bizarre manier mee geconfronteerd te worden terwijl ik compleet nuchter en rationeel ben is toch wel behoorlijk confronterend. Een snelle Google search liet mij zien dat andere mensen dit soort ervaringen ook hadden, en niet alleen met paddo's maar ook bijv. met DMT. Ik vatte het op als teken dat ik vandaag zou moeten trippen. Flauwvallen 2. Ik eet de truffels terwijl ik in een stoel zit voor mijn tv met visualizer en mijn eigen favoriete muziek in een playlist. Wat is het toch prachtig deze visualizer en ik blijf heel kalm hier naar kijken. Na ongeveer een half uur begint mijn hoofd een beetje zwaar te voelen en begin ik me lichamelijk naar te voelen. Misselijkheid slaat in en het voelt alsof ik langzaam doodga of flauw zal vallen. Anderhalve week terug ben ik daadwerkelijk flauwgevallen dus die gevoelens waren nog vrij recent. Ik kwam er toen ook achter dat het hetzelfde was wat ik mee had gemaakt in de enige trip waar ik bad ben gegaan, alhoewel het trippend veel intenser en pijnlijker is. Toch is er een licht aan het einde van de tunnel want toen ik op de grond lag (ik was in college toen ik flauwviel) kon ik naar buiten kijken door het raam en zag ik de prachtig serene blauwe lucht met de wolken die langzaam voorbij dreven. Hoe slecht ik me toen lichamelijk ook voelde, de schoonheid van het bestaan en de Eeuwigheid toonde zich in al haar prachtige, simpele en subtiele glorie. Dit was nu net zo, alleen was het nu de muziek die voor mij de schoonheid aangaf. Omdat het begin voor mij (bijna) altijd zwaar is, wist ik dat het maar tijdelijk was, het ergste wat er nu zou kunnen gebeuren is dat ik opnieuw flauw zal vallen en weer bad zou gaan, maar dat zou niet zo heel lang duren. Gewoon volhouden en het ondergaan. Ik voelde het duizelen en dacht aan wat mij verteld werd de vorige keer dat ik flauwviel, dat je moest gaan liggen en dat het misschien slim was om te eten en je bloedsuikerspiegel te verhogen, ik had ten slotte al bijna 4 uur niet meer gegeten. Maar dit wilde ik niet, dat voelde als opgeven en ik was bang dat ik dan minder zou trippen, ik moest dit ondergaan. Ik verbaasde mij over het feit dat iets simpels als paddenstoelen al deze reacties teweeg konden brengen en dacht even te begrijpen hoe en waarom truffels werken, ze brengen je in een positie waarin je compleet kwetsbaar bent zodat je opeens volledig open staat voor al het moois dat het leven te bieden heeft. Maar is dat nou wat ik echt wil of iets dat het nastreven waard is? Mezelf zo'n pijn doen omdat het dan extra goed voelt als de pijn is weggetrokken? Op dit moment dacht ik alleen maar na over wanneer het over zou gaan en dacht ik dat ik eigenlijk misschien wel net zo lief zou willen sterven. Want wat maakt het eigenlijk ook uit? Uit ervaring wist ik dat het binnenkort over zou gaan dus besteedde ik niet teveel aandacht aan deze negatieve gedachtes. Leven is er altijd 3. Ik zette een eigen mix op die ik een paar dagen terug in elkaar gezet heb, ik zat nog wel even te overwegen of ik het wel zou doen want de mix eindigt behoorlijk verdrietig. 'Waarom doe ik zoiets?' dacht ik, 'als ik zelf kan bepalen hoe zo'n mix eindigt…'. Maar toch zette ik de mix op en hier genoot ik erg van en lichamelijk knapte ik ook al weer op. De muziek was bij vlagen erg overweldigend maar het maakte alles ook draaglijker. Toen ik merkte dat ik echt al behoorlijk aan het trippen was en closed eyes visuals had besloot ik maar om op mijn bed te liggen, mijn ogen te sluiten en het psychedelische paradijs of gekkenhuis weer in te duiken. De visuals waren weer compleet bizar, een mix van aardse dingen en geometrische en psychedelische objecten. 'Waar komt dit toch allemaal vandaan?' dacht ik en het voelde alsof mijn gezichtsveld opeens 4 keer zo groot was als normaal (ook al waren mijn ogen dicht). De 'spirituele wezens / aliens' uit eerdere trips waren weer aanwezig en hun ding aan het doen en ik liet het allemaal maar gebeuren. De muziek vulde de hele kamer en hoeveel maffer de visuals ook waren, verwonderde ik mij toch ook over het feit dat de muziek altijd zo anders klinkt. Maar wat ik met mijn gesloten ogen zag was allemaal nog veel vreemder en ik begon na te denken over dat de enige vereiste hiervoor leven is. Het maakt niet uit wie je bent, waar je van houdt, deze ervaring is voor iedereen toegankelijk. Het maakt deze wezens niets uit of je van the Lord of the Rings houdt of graag boeken leest, het enige wat hier is is leven en meegaan op wat er gebeurt. En ik wist toen zeker dat het nooit ophoudt, als je doodgaat is er niet opeens alleen maar leegte, er is enkel een verandering van ervaring, zoals in dromen waar je heel anders ervaart dan wanneer je wakker bent. Maar leven is oneindig, het gaat altijd door, zij het in andere vormen. Het 'zijn' is er altijd, en daarvoor doet het er inderdaad niet toe wat je in deze aardse wereld allemaal leuk vindt of doet, het bewustzijn dat dit allemaal mogelijk maakt is het enige wat nodig is en ook het enige wat er altijd blijft. Ik weet niet of me dit nu juist wel of niet geruststelde, want eeuwigheid is lang en misschien dat een break van leven misschien ook niet verkeerd zou zijn, voor een tijdje? Maar het doet er niet toe, ik heb er toch geen controle over, de dingen gaan zoals ze gaan en er is alleen maar leven. Alles wat ik doe met dit aardse leven, alle 'problemen' en zaken waar ik me in meer of mindere mate zorgen over maak zijn zo onbelangrijk. Waar ik nu getuige van ben is er altijd, mijn hele leven al, maar ook daarvoor en ook daarna, het zal nooit ophouden en ergens is dít alles wat er toe doet. Pact met oude aliens 4. Toch begrijp ik het niet allemaal en ik vraag me af waarom het zo werkt. Als dit is waar het allemaal om draait, waarom is het 'normale' leven er dan? Waarom zijn er dan psychedelica nodig om hier toegang tot te verkrijgen? De muziek past zo perfect in deze beleving dat ik denk dat deze wezens mensen nodig hebben om het allemaal mogelijk te maken. Dat wij de arbeiders zijn die deze vorm van leven mogelijk maken, het proletariaat dat zelf niet in de allerbeste omstandigheden leeft, maar wel dit prachtige leven mogelijk maakt voor deze aliens of spirituele wezens. We worden gebruikt zonder dat we het doorhebben. Maar wat doen we dan precies dat belangrijk is? Het moet meer dan alleen muziek zijn, anders zijn al die mensen die geen muziek produceren compleet overbodig. Ik weet het niet precies ook al weet ik veel meer dan ik nuchter weet, maar het lijkt me waarschijnlijk dat er iets heel cools en mysterieus gaande is, dat onze levens zoveel meer betekenis hebben dan we normaal gesproken denken. Misschien een soort van eeuwenoude afspraak met aliens? Zijn het symbionten of parasieten? Ik zou zeggen symbionten, wij mensen hebben er namelijk ook profijt van: wij kunnen leven. Misschien zijn we miljoenen jaren geleden gekoloniseerd door wezens die ontzettend veel intelligenter zijn dan wij en laten ze ons al het werk doen waar zij van profiteren, maar tegelijkertijd ons ook mee helpen. Bewust, want zij hebben ons nodig voor eigen doeleinden. Of misschien leven we wel gewoon in een ontzettend coole simulatie en zijn alle bijzondere dingen die ik nu zie en voel simpelweg 'bestanden' die eigenlijk nog niet af waren voor de simulatie, maar die nog in ontwikkeling waren. Bestanden die eigenlijk niet toegankelijk zijn maar waar met de hulp van psychedelica toegang tot verkregen kan worden. Hoe vet zou dan de volgende versie van de simulatie zijn waar deze bestanden doorontwikkeld en vrij toegankelijk zijn? Op een gegeven moment barst ik hardop in lachen uit, ik weet niet meer precies wat de oorzaak was maar het had er mee te maken dat ik nadacht over iemand of mezelf die zou zeggen dat psilocybine gewoon toevallig al deze effecten teweeg brengt. Hilarisch, de onwetendheid… Dít is het echte leven, als er iets een illusie of afleiding is is het het alledaagse bestaan. Reflecties 5. Het einde van de mix speelt zich af en de muziek is zo ontroerend. Als de mix af is is er opeens stilte en ik vind het jammer dat het afgelopen is. Diep ontroerd sta ik op, wat nu? Ik kan elk moment in huilen uitbarsten en kan niet doodleuk verder gaan met willekeurige muziek in mijn afspeellijst, dus ik besluit maar om zelf een nummer op te zetten en kijk bijbehorende muziekvideo's. Prachtig. Ik ga weer terug naar bed en vind het wel tijd voor wat te eten. Zoals zo vaak heb ik een hoop lekkere zoetigheden maar ik voel niet echt de behoefte aan al die ongezonde troep. Ik heb veel meer zin in ananas en pak dat erbij en stort mij hier in volle gulzigheid op. Heerlijk! Als ik de helft op heb zit ik eigenlijk wel vol en ik leg het bakje weer terug. Waarschijnlijk de beste ananas die ik ooit gehad heb, perfect zoet en het gaf me totaal geen branderig gevoel op mijn tong zoals ik normaal gesproken vaak heb. Het is weer tijd om in bed te liggen, maar in plaats van in een soort mummy-positie heel stil te liggen en van de closed eyes visuals te genieten heb ik nu een iets actievere houding. Ik gooi een tweede deken over mezelf en geniet van alles wat ik voel, de zachtheid van de lakens, de warmte. Mijn ogen zijn wel gesloten en ik merk soms dat ik met mijn handen bewegingen maak waar ik helemaal niet bewust van ben, zoals zachtjes over mijn hoofd krabben of mijn lichaam aaien. Op dit moment ben ik vooral filosofisch over mijn eigen leven aan het nadenken. 6. Ik denk na over herinneringen die ik heb, wie ik vroeger was… Ik ben eigenlijk nooit iemand geweest met veel mensen om me heen, altijd meer alleen, op mezelf. Ik vraag me af waarom dat zo was en waarom dat nu eigenlijk nog steeds zo is ook al is er al zo veel veranderd. Ergens vind ik het jammer en had ik graag meer sociaal contact gehad, zeker vroeger toen ik het nog veel minder had ook al deed ik mijn best. Ik krijg medelijden met deze jonge jongen die ik vroeger geweest ben. Zo z'n best doen om erbij te horen. Maar die tijd is afgelopen en ik ben nu wie ik nu ben. En ik voel me nu eigenlijk wel tevreden. Misschien onterecht, want ik bedenk me dat ik eigenlijk niets bijdraag aan de wereld of de mensheid. Ik verbruik grondstoffen en energie, maar wat geef ik er voor terug? Maak ik originele content voor iemand anders dan mijzelf? Nee, althans niet in het bijzonder. Al die plannen over muziek produceren, een film maken, al die ideeën blijven altijd maar ideeën. In de tussentijd ben ik druk met handelingen overnemen en doen wat de samenleving burgers opdraagt: studeren, werken, net als miljoenen anderen de gebaande paden bewandelen. Ik houd mezelf altijd voor dat dit op een gegeven moment op zal houden, bijvoorbeeld na mijn studie. Maar waarom dan pas? Ik ben een consument, geen producent. Ik voel me erg egoïstisch, op deze manier heb ik eigenlijk nog nooit naar mezelf gekeken. Ik zou zoveel meer kunnen doen… Alle rijkdom en voorspoed die we als westerlingen hebben, in feite zou ik mijn kamer met anderen kunnen delen. Glimlachen naar mensen in de bus is misschien wel niet genoeg, als een zombie in stilte voor me uit lopen staren is eigenlijk verspilling van tijd, tijd waarin ik ook anderen zou kunnen helpen, bijvoorbeeld door anderen beter te laten voelen. Ik bedenk me dat ik naar een ontwikkelingsland moet emigreren en daar werken aan een beter leven voor de bewoners. Wat voeg ik nu toe? En wat voeg ik straks toe als ik zo doorga? Ik denk na over zoveel onrecht maar ook over liefde die mensen aan elkaar geven. Overspoeld van emoties merk ik dat de tranen beginnen te rollen, ja dat voelt altijd heerlijk opluchtend. Ik weet ook niet echt goed wat ik met al deze gedachten aan moet. Ik kan nog beter proberen mijn best te doen open te zijn en licht uit te stralen naar iedereen die ik tegenkom, maar heel realistisch is het niet om al het bovenstaande uit te voeren… En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn, want het is nooit genoeg? Nee, mijn levenspad zal er anders uitzien. En simpelweg door te leven voer ik al het plan uit, het plan van de symbiotische aliens.
  18. Menseneter

    15 gram Atlantis

    Setting: Ik (vrouw, 28) - appartement in Amsterdam. Gebruik tegenwoordig nog maar zeer sporadisch, in het verleden wel geëxperimenteerd met verschillende soorten drugs, met een sterke voorkeur naar uppers als XTC en MDMA en af en toe wat psychedelica (LSD, truffels). Op mijn 25e maakte ik per ongeluk kennis met DMT en werd daar vrij sterk door gegrepen. Onlangs (half februari) had ik een trip op High Hawaiians, die me niet bijzonder goed beviel: het werd een hele intrinsieke trip die uitmondde in overdenkingen over voornamelijk negatieve zaken die speelden en spelen in mijn leven. Het trok me in die mate naar beneden dat de trip verzandde in een diep donker tranendal, waarvan ik nog dagen van slag was. Ongeveer anderhalve maand later besloot ik, tijdens een bezoek aan Amsterdam, toch opnieuw een poging te wagen, dit keer met 15 gram Atlantis. Vanwege het feit dat het niet mijn eigen appartement was en zodoende geen geheel vertrouwde omgeving vormde (hoewel ik er jarenlang veelvuldig ben geweest) besloot ik overdag, broad daylight, te trippen. 's Ochtends opgestaan om een uur of half 9, bij de Appie wat te eten gehaald (yoghurt om de truffels mee weg te kunnen werken, wat fruit en wortels) en om een uur of kwart over 10 was ik ready to go. Truffels waren prima te eten (snap überhaupt niet what all the fuss about de smaak is, maar dat zal wel per persoon verschillen). Helaas werd ik na een minuut of 10 al vrij misselijk, dat was me in het verleden nog niet overkomen. Dit nam in die mate de overhand dat ik vermoedelijk na een minuut of 20 à 30 in bed ben gaan liggen. Geloof dat ik toen nog op heb kunnen schrijven "10:35 uur: misselijk". In bed ging het al vrij snel behoorlijk loos. Heb veel moeite om achteraf nog te kunnen beschrijven hoe ik de komende twee uur heb ervaren. In ieder geval kan ik ervan zeggen dat dit voor mij, een vrij nuchter en niet bijzonder emotioneel of spiritueel mens, de meest intense ervaring is die ik tot dusver heb mogelijk beleven. Waar ik in de eerste instantie erg bezig was met "hè getver, ik ben misselijk, laat het ophouden" ging dit eigenlijk van het ene op het andere moment over op een diep spirituele ervaring. Alles viel op z`n plek. Ik werd me ervan bewust dat alles samenhangt en vooral dat alles energie is, ook ik. Het was alsof er ineens, waar ik normaliter maar een fractie zie, het hele gordijn omhoog ging en ik plotseling volledig inzicht kreeg in.. Tja. Alles, eigenlijk. Waar ik, en mensen in het algemeen, erg gefixeerd zijn op omgeving, uiterlijk, de buitenkant, anderen, werd me getoond dat dat allemaal van geen enkel belang is, want slechts zo tijdelijk. Mijn lichaam was er helemaal niet meer, slechts nog energie. Ik had dit ook heel duidelijk voor ogen, mijn eigen energie; een soort goddelijk vonkje dat in een oneindige duisternis rondzweefde. Toen ik aan mijn ouders dacht zag ik hun energie ook voor me, twee vonkjes naast elkaar. Het was ontzettend geruststellend dat mijn leven, hun levens maar zo tijdelijk en vluchtig zijn, want ook al sterven onze lichamen en geest; dat doet er geenszins toe, want de energie blijft bewaard, deze leeft voort in een hele andere dimensie, waarin ruimte en tijd geen rol spelen. De bewustwording dat er zoveel meer is dan de dagelijkse realiteit was zo`n eyeopener. Ik zag God, die ik ben, die iedereen is, die zich in alles bevindt en in alles leeft. Op de momenten dat ik mijn ogen opende en rondkeek, golfde en pulseerde alles om me heen, vooral de organische materialen, zoals het hout van de kast naast het bed; de nerven ademden duidelijk. Ik ben waarschijnlijk een uur of twee lang in bed gebleven, afwisselend met mijn hoofd onder de dekens, dan weer erboven, in allerlei verschillende houdingen, dan uitgestrekt, dan weer in foetushouding. Ik heb gehuild, weet ik nog, van puur geluk en van puur ontzag. Op een gegeven moment werd mijn playlist die aan het spelen was (waarvan ik me overigens helemaal niet meer bewust was) onderbroken door een ontzettend vervelend bluesnummer dat me compleet uit m`n vibe haalde. Ik dus uit bed, naar mijn laptop op het bureau. Na het nummer afgezet te hebben en even gezeten te hebben, werd ik me bewust van de vloer (laminaat), die helemaal golfde en bewoog. Ik weet nog dat ik tijdens de trip meermaals tegen mezelf heb lopen mompelen "hoe is het mogelijk?", omdat ik steeds weer zo verbaasd was dat deze life-changing ervaring teweeg werd gebracht door een paar truffels. Toen mijn schermbeveiliging aansprong na een minuut of 5 zag ik plotseling mijn eigen reflectie in het laptopscherm. Ik zag de energie letterlijk om me heen golven en van me afspringen, mijn gezicht veranderde constant, van heel lelijk, naar heel mooi, van mannelijk, naar vrouwelijk, van blij, naar verdrietig. Alle facetten kwamen voorbij en alles was ik. Waar ik in het dagelijks leven wel eens last wil hebben van een laag zelfbeeld, wat zich voornamelijk betrekt op karakter/innerlijk, was ik ineens helemaal met mezelf in het reine en vergaf ik mezelf al mijn onvolkomenheden en mijn, grotendeels door mezelf opgeworpen, tekortkomingen. Ik bedacht me ook dat ik dankbaar moest zijn voor deze huls (mijn lichaam) en er goed voor moest zorgen, tenslotte was het een tijdelijke opslagruimte voor mijn energie en die gedachte gaf me een enorm sterk en krachtig gevoel: ik kon mijn energie en levenskracht om me heen voelen, ik was in staat mijn eigen aura te zien en te voelen. Je moet je voorstellen, normaliter ben ik iemand die erg jeukerig word van alleen het gebruik van woorden als "energie", "aura" en "spiritueel". Ik laat mensen graag in hun waarde en heb er alle respect voor, maar ik zou dergelijke woorden zelf niet zo snel in de mond nemen. Echter snapte ik nu ineens waar dergelijke begrippen vandaan kwamen, ik heb nog hardop over mezelf lopen lachen, eraan denkend dat ik vanaf dat moment misschien ook wel rond zou gaan lopen zwieren in grote, witte gewaden en het alleen nog maar zou willen hebben over spiritualiteit en hogere dimensies, etcetera. Vervolgens belandde ik in het wat moeizame deel van mijn trip (het was niet alleen maar feest en openbaring en goddelijke interventie). Om de één of andere onduidelijke reden heb ik het in mijn hoofd gehaald te gaan douchen. Ik had namelijk erg sterk in mijn hoofd dat ik de geestelijke reiniging die ik doormaakte ook moest doorzetten naar het reinigen van mijn "huls". Plotseling vond ik mijn haar vet, vielen me de rouwrandjes onder mijn nagels op en werd ik me bewust van m`n eigen geur. Ik zette dus koers naar de douche. Achteraf bezien vind ik het erg dapper van mezelf dat ik die stap genomen heb. Ik geloof dat ik me er op dat moment niet van bewust was hoezeer ik aan het trippen was en hoe ver ik feitelijk heen was, alledaagse handelingen kon ik namelijk nauwelijks nog uitvoeren. Het uittrekken van mijn kleren was al een hele opgave. Vervolgens had ik het erg koud (want: geen kleren). Deze specifieke douche is nuchter al een vrij vervelende douche (dun miezerstraaltje, water laat zich moeilijk afstemmen) en dat was nu helemaal merkbaar. Het douchegordijn om me heen verwarde me in hoge mate, alles was koud en steen en klinisch en plastic. Ik vergat telkens wat ik aan het doen was en moest mezelf een soort van hardop pratend door de handelingen instrueren. Mijn lichaam leek helemaal niet bij me te horen, ik voelde mijn eigen handen nauwelijks, waardoor ik telkens schrok van het feit dat ik mijn eigen haren aan het wassen was. Ik kreeg telkens het water van de douchestraal in mijn gezicht, wat heel hard en intens binnenkwam. Als ik naar beneden keek waren mijn benen en voeten heel raar en klein, alsof ik een dwerg was. Uiteindelijk is het me gelukt om mijn haren en mezelf te wassen. Al met al heel veel desoriëntatie en verwarring. Eenmaal er onderuit was het, natuurlijk, steenkoud. Ik had, zoals gezegd, erg veel moeite om me te concentreren op iets, dus ik heb geloof ik een keer of tien heen en weer gelopen in het appartement, met telkens als doel "ondergoed pakken" en dan weer "oh nee, ik moet me afdrogen". Toen ik naar mezelf in de douchespiegel keek schrok ik erg, ik zag er verschrikkelijk uit: mijn haren leken heel dun, ik zag iedere porie, iedere ader, mijn gezicht was afschuwelijk en vervormd. Overigens schrok ik er niet bijzonder van, het vervulde me met een soort gevoel van desinteresse, tenslotte was het allemaal ontzettend vergankelijk en slechts mijn "huls". Uiteindelijk, nadat het me gelukt was kleren aan te trekken (deze moesten heel wijd zijn, want ik wilde niets dicht op mijn huid) werd de trip wat milder. Het is me gelukt mijn haren te borstelen en vanaf dat moment voelde ik me in alle opzichten enorm gereinigd: fris gedoucht, met schone kleren, gekamde haren, mijn doel was bereikt! Ik was ook vrij trots dat ik het, vraag me niet hoe, tot een goed einde had weten te brengen, gezien de strubbelingen tijdens het douchen zelf. Vanaf dat moment ben ik vooral veel op het balkon geweest, het was donderdag de 31e van maart en dat was een prachtige dag in Amsterdam: zonnig en haast warm. Ik heb vlak na het douchen nog geprobeerd een shaggie te rollen: onmogelijke opgave. Ik rook normaliter niet, maar had wat shag in huis om de avond ervoor te kunnen blowen met een vriend. Ik kan echter in het dagelijks leven wel een shaggie in elkaar draaien, echter was ik nauwelijks in staat mijn eigen handen te kunnen controleren. Dit plan dus al vrij snel opgegeven. De trip werd vervolgens wat milder, ik was ook waarschijnlijk al een uur of vier bezig en de comedown duurde daarna nog een uur of drie, heel relaxed en chill. Ik was helemaal in het reine met mezelf, met de wereld, ik heb me geloof ik nog nooit zo tevreden gevoeld. Op blote voeten op het balkon, ik zag nog steeds overal leven en vormen. Een boom op straat was prachtig en leek ook nog lang te barsten van het leven. Op een gegeven moment, zo rond half 5, was de trip echt uitgewerkt. Sidenotes: Ik schrijf dit verslag ook deels voor mezelf, om de herinnering niet nog verder te laten vervagen. - Hetgeen wat me verraste was dat "mijn" kleur, de kleur van m`n energie en mijn aura, paars was. Ik hou namelijk helemaal niet van paars .. - Ik had bij tijd en wijle wat last van "loops", waarbij ik me bedacht "ik ga dit doen", opstond om het te gaan doen en dan vervolgens tijdens het lopen naar dat bepaalde doel toe alweer vergat wat ik wilde doen, en zodoende weer terugliep. Als ik weer zat, bedacht ik me dan weer "oja, dat wilde ik doen" en vervolgens herhaalde het hele proces zich opnieuw en dat wel tot een keer of zes toe. - Zoals gezegd waren dagelijkse handelingen niet of nauwelijks meer mogelijk. Eten was ook iets vreemds, het smaakte me niet heel bijzonder goed, zoals voorheen wel eens het geval is geweest. Ik had ook de gedachte in mijn hoofd dat ik eigenlijk veel te veel eet en dat best zou kunnen minderen, want ik kan met veel minder toe, zo redeneerde ik (in nuchtere toestand realiseerde ik me dat mijn eetpatroon wel in orde is en ik beter niet nog minder kan geen eten, ik ben al slank/dun).
  19. marjory1995

    Eerste keer Hollandia.

    Wie: ik/m en mijn man/w Wat: Hollandia 15 gram p.p. Waar: zolder kamer Wanneer: 19 maart 2016 Hoi hoi! Mijn man en ik besloten na een mislukte pogin het nog een keertje te proberen met Hollandia. Om 22:30 hadden we de truffel thee gemaakt en moesten we nog eventjes wachten. 23:00 eindelijk was het zo ver... We mochten de thee gaan opdrinken!!! De thee smaakte nauwelijks naar truffels en was goed te doen. We gingen in bed liggen met een muziekje op de achtergrond en gingen afwachten. 23:30 alles begon een beetje fuzzy te worden en kleuren begonnen op te lichten. 00:00 in een keer was de kamer in een hoek helemaal oranje, ik besefte me wat een lelijke kleur het toch was. In de andere hoek van de kamer was het helemaal geel. En in de andere week helemaal zwart. Het dak is van hout en zijn nerven op te zien. Langzaam begonnen deze te bewegen. Het leek alsof de hele kamer naar links begon te bewegen We lagen tegen over het dak raam en deze leek ook heel langzaam mee te bewegen. Dit was zo vaccinerend maar begon me wel langzaam te ergeren want het duurde zo lang voor dat de kamer eindelijk op zijn plek was. Toen we wat dieper in onze trip zaten besloot ik om eens te concentreren op closed eye visuals. Dat was super gaaf! Ik zag een silhouet van mezelf, als of ik in een spiegel keek. Alleen dit was een soort schaduw. En als ik mijn hoofd bewoog, bewoog de schaduw gewoon mee. Ik draaide me weer om en begon weer naar de links bewegende kamer te kijken. Kut, ik moest naar de wc. Trap omlaag was zo moeilijk, mijn benen gingen alle kanten op. Eenmaal op de wc leek het wc matje allemaal kleine wormpje te zijn. Ze zagen er zo lief uit. Ik wou het matje meenemen naar boven om aan mijn man te laten zien. Maar toen bedacht ik me dat dat matje vies was. Jammer ze zagen er zo lief uit. Eenmaal boven ging ik op de vloerbedekking liggen en leek het net mos. Maar dat werd al snel koud en kroop ik lekker terug tegen mijn man aan. Ik draaide me op mijn rug en zag weer een silhouet van mezelf. Na een tijdje zag ik een silhouet van mijn man en dat gaf mij een heel prettig gevoel. Langzaam begon de kamer steeds minder te bewegen. Onder het schuine dakraam staat een bureau. In de reflectie van het dakraam zagen wij die ook. Het leek een andere demensie, als of we van boven af mee keken. We beelden ons in dat er ieder moment iemand kon komt zitten aan het bureau in de andere demensie. De trip kwam langzaam ten einden en we ging wat eten. Mijn man dropjes en ik tuc paprika. Die waren zo lekker! Zo veel smaak en zo veel verschillende smaken ook. Ik had mezelf voor genomen om alle tuc te gaan proberen die er maar zijn. Rond half 4 hebben we maar besloten om te gaan slapen. Het was een geweldige trip en een super leuke avond. Maar niet waar wij op hoopte. We zijn toch wel opzoek naar level 5 ervaring. Misschien iemand tips voor de ultieme trip ervaring. Wij horen het graag. Groetjes!!! X
  20. Wie: Ik, tripnummer 18. Vriend C en vriendin H die nuchter bleven. Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Burger's Zoo, Arnhem Deze trip is van drie weken terug. Ik zat steeds te twijfelen of ik het wel of niet zou posten want zo'n bijzonder verhaal is het waarschijnlijk niet voor anderen, maar goed had het toch al geschreven dus dan kan ik het net zo goed delen. De trip was behoorlijk anders dan mijn andere trips, waarschijnlijk door de compleet andere setting dan waar ik normaal gesproken in trip. Misschien dat het toch enige entertainment-waarde heeft, en misschien ook niet. Burger's Light. Van vroeger uit mijn favoriete Nederlandse dierentuin, nu speciaal kleurrijk verlicht. En open 's avonds van 18 tot 20 uur, voor de halve prijs. Mooie setting voor een trip, dacht ik zo. Ik zou gaan trippen terwijl een vriend van mij C en zijn vriendin H nuchter bleven. Het was tijd, tijd om de bus te pakken, de treinrit te maken. Goed voorbereid, muziek klaargezet in een speciale tripmap op mijn mp3-speler, mango en chocoladerepen meegenomen, flesjes water gevuld, truffels goed bewaard meegenomen... En dan bedenk ik dat ik een schaar ben vergeten. Dat is niet slim, met mijn handen krijg ik dat vacuüm verpakte zakje nooit netjes open. Gauw een schaar gescoord bij de HEMA. Oké nu ben ik perfect voorbereid en ik neem de bus naar Burger's Zoo. Mijn vrienden zijn er al, als ik aankom is het ongeveer 18 uur dus laat ik alvast in de bus de truffels opeten. Maar dan werkt de schaar niet mee. De onderkant zit vast aan elkaar met een strak wit koord, waardoor ik alsnog een schaar nodig, eer ik deze schaar kan gebruiken... Als ik de truffels al op had had ik mij waarschijnlijk doodgelachen. Maar zover was het nog niet. Dan maar de kracht in mijn armen gebruiken, ja dan lukt het toch en ik knip het zakje netjes open en begin te kauwen. De dierentuin Eenmaal aangekomen heb ik net de laatste truffel op. Nou, ik ben benieuwd... Ik voel me nauwelijks anders, we gaan de ingang binnen, lopen wat rond. Ja het is allemaal dicht eigenlijk, alleen de overdekte Desert, Bush en Ocean zijn open. Nouja prima, we gaan de Desert binnen en het eerste wat mij opvalt is de verschrikkelijke geur... Mijn god. Hier had ik niet aan gedacht. Nouja, het zal wel, ik trip nog niet en straks in de Bush en Ocean heb je die geur niet. De van kleur veranderende verlichting is erg cool en eigenlijk vind ik het jammer dat ik niet al aan het trippen ben. We lopen verder en zien pekari's. Zo leuk, zo schattig. Ik stel me voor hoe het zou zijn om een dag zo'n dier te zijn. Dat lijkt me zo leuk. Maar ook weer niet veel meer dan een dag. Ik vraag me af of dit al bij de trip hoort? Ik voel me vrij kalm. Maar echt trippen doe ik nog niet. We gaan een grot door, zien een slang, wat ziet die er cool uit zeg. Misschien dat het heel subtiel al begonnen is? Ik zie krekels, heel veel en vind het niet heel fijn. Ik begin misselijk te worden en wil eigenlijk gauw doorlopen, snel de Bush in. Ik worstel met mijn misselijkheid, maar dan zijn we bijna bij de Bush, datgene waar ik vooral voor kwam. De deuren gaan open en ik wandel een gigantisch psychedelisch oerwoud binnen. Het is verduisterd, er is kleurrijke (maar niet overheersende) verlichting en de prachtige donkere bomen reiken tot het plafond, heel ver. Het is prachtig deze ruimte en het voelt cool hier door heen te lopen. Volgens mij begint het te werken. Ik stel voor om ergens te gaan zitten, wat te drinken en eten. De plekken zijn zo mooi dat ik mij verwonder over het feit dat we hier 'mogen' zitten. Het ziet er zo mooi uit. Ik deel chocoladerepen uit aan C en H, maar heb zelf nog geen honger. Ik ruik de chocolade heel sterk, maar zij ruiken niets. Ik ga even naar de wc, maar dan vlak voor een klein muurtje stop ik en draai ik om. Ik bedacht me namelijk dat ik over het muurtje wilde klimmen, maar dat zou raar zijn nietwaar? Normaler zou zijn om gewoon via het pad te lopen, ook al is dat om. Ik leg het aan C uit en terwijl ik het uitleg hoor ik mijn stem en herken ik de stem en wat ik zeg als iets uit een eerdere trip. Ik krijg een flashback, niet alleen van mezelf, maar ook van m'n broertje die precies zo heeft gedaan ooit. Het is een specifieke gedachte-gang, specifiek voor truffeltrips waar de vraag wat normaal is opeens heel belangrijk wordt. Is het normaal om over een muurtje te klimmen om ergens heen te gaan? Nee dat zou gek zijn toch? Wow, het is net alsof mijn broertje en ik dezelfde persoon zijn en precies hetzelfde werken maar in andere lichamen zitten. C zegt dat het niks uit maakt en ik bedenk me dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, maar dat op de een of andere manier truffels je hier heel raar over na laten denken. Maar goed, op naar de toilet. Uiteraard is dit weer een hele rare ervaring. Teruglopend passeer ik het restaurant en ik zie een meisje rennen. Maar het is net alsof ze stilstaat, of alsof de wereld om haar heen stilstaat en zij voorbij rent. Zonder vooruit te komen. En dan denk ik terug aan toen ik zelf kind was, en aan restaurants waar ik als kind ben geweest. Het leven voelde opeens heel 'nep'. Alsof het een groot spel is. Totaal niet belangrijk of serieus. Gewoon iets voor de leukigheid. Alle mensen die ik tegenkom, en dat zijn er best veel want het is druk, lijken allemaal zo op te gaan in hun spel. Zouden ze zelf doorhebben dat ze een spel aan het spelen zijn? Waarschijnlijk niet, ik heb dat normaal gesproken ook nooit door. Ik vind de weg weer terug en zeg tegen mijn vrienden dat het leven een groot spel is. C vraagt of ik al dingen anders zie. Dingen anders zie? Alles voelt zo anders, de hele beleving is zo anders. De visuele veranderingen zijn wel de minst ingrijpende verandering, ook al ziet alles er compleet anders uit. C ziet er bijna demonisch uit, maar ik weet dat het een hele goede vriend is dus ik vind het alleen maar grappig. Het heeft iets psychedelisch, symmetrisch, geometrisch, maar ook iets duivelachtigs. H ziet er uit alsof ze 'cel-shaded' is, een soort van video-game karakter. Grappig hoe verschillend ze er uitzien met deze visuals. Na een tijdje stelt H voor om te gaan en C vind dit een goed plan. Heel even lijkt het een complot, alsof ze het zo gepland hadden. Maar ik vind alles best, let's go! We zijn op zoek naar de Ocean maar we komen er maar niet. We zijn verdwaald in de Bush, het lijkt zo groot, een nooit ophoudend doolhof. Het doet me een beetje denken aan 'Mirkwood' in The Hobbit: The Desolation of Smaug, waar ook maar geen einde aan het bos lijkt te komen. Ik vind dit juist wel grappig en probeer volop te genieten. Toch voelt het vooral heel raar, de hele ervaring voelt eigenlijk te bizar om écht te genieten. Het is niet per se een middel om je simpelweg goed te laten voelen. Dat is totaal niet hoe deze stof werkt, maar dat is oké want dit is ook erg bijzonder. Op een gegeven moment lopen we een ruimte binnen waar een aantal giraffen in hun binnenverblijf te zien zijn. Hier had ik totaal niet op gerekend, ik wist überhaupt niet dat dit hier was. Dit voelde zo apart, dat al deze 'normale' mensen om mij heen hier stonden om te kijken naar zulke andere wezens. Hebben die mensen niks beters te doen ofzo? Of zijn ze gewoon compleet in verwondering? Dan bedenk ik me dat de verwondering waar ik altijd zoveel waarde aan hecht hier nu plaatsvind, bij deze mensen, die naar deze andere wezens kijken, wezens die gewoon bestaan. Ik zelf vind het vrij vanzelfsprekend allemaal en vind het jammer dat ik niet zelf die verwondering ervaar. Ben ik nu hypocriet? De vlekken op hun vacht gaan heen-en-weer, het vibreert allemaal en de giraffen kijken me aan, het voelt allemaal als een grote maffe psychedelische droom. Even later komen we bij het binnenverblijf van de zebra's terecht. Dit is al verduisterd, ja deze dieren willen rust natuurlijk. Dan voel ik me slecht dat ik in een dierentuin ben waar deze dieren van hun vrijheid beroofd zijn. Maar goed wat kan ik daar nu aan doen denk ik? en ik probeer het te negeren, in de tussentijd zijn de strepen op de zebra's flink aan het golven. Eindelijk komen we dan bij de Ocean aan. Maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest, ik heb genoeg van de dierentuin en van al deze achtergrondruis van andere mensen en schreeuwende kinderen. Ik heb wel zin om ergens anders heen te gaan en loop dan ook vrij snel door de Ocean. De decoratie ziet er erg cool uit en vissen boven je hoofd zien zwemmen is natuurlijk erg mooi, maar toch vind ik het tijd voor een andere setting. We lopen het gebouw uit en gaan richting de uitgang van het park. Het is donker en het miezert, de wind waait hard en we lopen onder een aantal gigantisch lange bomen door. 'Hoe prachtig' denk ik, dat wij als mensen op deze aarde leven, tussen bomen. Mensen en bomen zijn zo anders, van compleet ander materiaal gemaakt. Maar toch leven wij tussen deze wezens, hoe bijzonder! Ik voelde me echt enorm bevoorrecht op dat moment, dat ik een mens was en dat ik dit allemaal mee mag maken. Trip naar Arnhem We zijn het park uit en precies goed getimed vertrekt er zo dadelijk de bus. We gaan achterin zitten en ik geniet vol verbazing van de sensatie die ik nu meemaak. Het voelt zo raar, de bus die met snelheid voortbeweegt. En dat terwijl het buiten regent en hard waait, en wij zitten hier lekker droog. Ik voel me net een kind die voor het eerst een busreisje maakt. Ik weet nog dat ik dat vroeger zo bijzonder vond, die verwondering had ik nu opnieuw maar nog veel intenser. C en H leken met elkaar bezig zoals een nieuw stel dat is, ik was alleen maar blij voor ze. De busrit leek vrij lang te duren en ik dacht aan herinneringen van de middelbare school en zelfs daarvoor. Dat is zo lang geleden... Ben ik nog steeds diezelfde persoon? Nee natuurlijk niet, ik ben compleet anders, het enige wat wij gemeen hebben is dat ik herinneringen van die tijd heb, verder zijn we compleet anders. Ik begin me af te vragen wie ik eigenlijk ben, wat mijn persoonlijkheid is. Waarom C en H eigenlijk met me omgaan, waarom al mijn vrienden met mij omgaan. Wie ben ik eigenlijk? Eenmaal in Arnhem aangekomen stelde C voor om iets te eten bij Happy Italy. Hij vroeg of ik ook mee wilde en ik zei ja, ook al had ik nog steeds geen honger. We gingen zitten en ik zag dat het vrij druk was, het was een vrij grote ruimte met veel tafels en bijna alles was bezet met mensen. Er was nog wel een plaats voor ons echter dus we gingen zitten. Ik zei dat ik geen honger had en niets hoefde. C en H bestelden wel wat en ik begon me af te vragen wat ik hier eigenlijk deed. Zit ik hier nou gewoon bij als random gast? Vind het personeel dat wel oké? Vinden C en H het wel oké? Moet ik ze niet gewoon met rust laten en weer naar huis gaan? Maar zij lijken het vrij normaal te vinden en op een gegeven moment wijzen ze er op dat ze hier een 'chocolate pizza' hebben, een pizzabodem met een grote smak Nutella pasta er op. Ik vind het wel grappig en besluit dan toch maar dat te nemen. Het eten laat even op zich wachten en ik heb genoeg kans om de situatie te observeren. Al deze mensen, allemaal met hun eigen beweegredenen. Ik zie een jongen en meisje zitten iets verderop, het is vrij duidelijk dat ze op een date zijn en het zou zo maar eens hun eerste date kunnen zijn. Het meisje maakt een nerveuze indruk, de jongen is meer zelfverzekerd maar het is te zien dat ze elkaar mentaal aan het aftasten zijn. 'Wie is deze persoon die hier nu voor me zit, wat gaat er in hem/haar om?' denken ze waarschijnlijk. Aan de bewegingen die ze maken zie ik dat ze het allebei spannend vinden, maar ik zie ook dat ze van een compleet eigen wereld komen. Een verhaal van zo'n 20 jaar in the making, zonder de ander. Ja dat maakt mensen heel anders. Omdat ze man en vrouw zijn voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, maar ik zie dat ze elkaar nooit helemaal zullen begrijpen. Ik zie ze voor me over zo'n 20 jaar, getrouwd en nog steeds samen. Maar wel met een portie wrok en onbegrip, het meisje die niet aan al haar trekken komt en de jongen die hier niet aan kan voldoen omdat hij haar niet volledig begrijpt. Het enige wat ze echt gemeen hebben is de aantrekkingskracht, fysiek, misschien een beetje mentaal. Maar ook dat is heel sterk afgenomen. 'Is dit nou leven?' denk ik. 'Is dit ons lot als mens, als levend wezen? Settelen voor iets dat niet perfect is, omdat perfectie een illusie is? Bestaat de perfecte liefde wel?' Op dit moment had ik het idee van niet, maar 'gewone' liefde is ook mooi, toch? Zolang het liefde is en niet overschaduwd door wrok en afkeer. Haar hart zal waarschijnlijk gebroken worden en hij zal teleurstelling voelen dat hij tekort heeft geschoten. Maar dat zal wel leven zijn… De enige ware perfecte liefde is de liefde voor je ware, diepste zelf. Datgene dat je door en door kent, van al je verwachtingen, dromen, diepste gevoelens weet. Hij/zij zal je nooit in de steek laten en er altijd voor je zijn, altijd zijn/haar best voor je doen. Ondanks dat het meisje wat nerveus lijkt, zie ik dat ze in contact staat met haarzelf, met haar wensen, verlangens en behoeftes. Ook als hij tekortschiet, wat onvermijdelijk het geval zal zijn, heeft ze altijd haarzelf nog. Voor altijd. Zij komt er wel, zij zal ware harmonie kennen. Maar goed dan bedenk ik me dat ik hun helemaal niet ken. Hang ik nu niet de amateur psycholoog uit die geen idee heeft van hoe het werkelijk in elkaar steekt en alleen maar ongeremd eigen projectie loslaat op de situatie? Het doet er niet toe, de enige die met deze gedachten geconfronteerd wordt ben ik zelf, ik voer een dialoog met mezelf, dus wat maakt het dan uit wat de waarheid is, als ik deze toch nooit zal kennen? Door de drukte lijkt dit haast een dierentuin, maar dan van mensen. Zoveel verschillende mensen, in verschillende combinaties, met verschillende doelen. Het lijkt even of deze plek alles bevat wat de mensheid van dit moment te bieden heeft. Op zich best mooi, maar er zijn ook zoveel gebreken, dingen die beter zouden kunnen. Wij, rijke westerlingen, hier in ontzettende luxe en vrede, terwijl een groot deel van de de rest van de wereld in rampspoed leeft en een groot deel van ons prijskaartje betaald. Het voelt niet eerlijk, maar ik zie ook niet in hoe ik er nu iets aan zou kunnen doen. Ik ben nu eenmaal geboren in dit leven, ik heb geluk gehad. Zo heel lang zal het ook niet duren of ook dit is voorbij. Terwijl ik hier zo zit bedenk ik me ook dat een of andere malloot hier nu een terroristische aanslag zou kunnen plegen. Waarom zou iemand dit doen? Alle kwaadwilligheid is compleet onbegrijpelijk voor mij, meer nog dan wanneer ik nuchter ben. Waarom zou iemand mensen die die niet kent zomaar doden of met opzet laten lijden? Hoe kun je zoiets in je hoofd halen? Ik begrijp er niets van. Het eten komt er aan en het is heerlijk. Ik zit al snel vol en denk het nooit op te krijgen. Ik ben compleet de draad kwijt over wat normaal is en snap niet dat iets ter grootte van een pizza niet in een menselijk lichaam zou passen, dat zou toch makkelijk moeten kunnen? Ook vraag ik me af of het niet ongezond is als ik de pizza helemaal op eet. Maar als dat zo is, waarom wordt het dan geserveerd? Als ik er dood aan zou gaan zouden ze het toch niet verkopen? Na heel lang lukt het me toch om het op te eten en het was echt ontzettend lekker. Dan gaan we weer naar buiten en het waait en regent nog steeds ontzettend. Heerlijk vind ik het, het voelt alsof ik lééf. We stappen in de trein op weg naar huis, ik ben nog steeds de draad kwijt maar lekker onderuitgezakt in de trein zitten voelt fantastisch. 'Ik zou hier voor eeuwig in de trein willen blijven zitten' zeg ik en C stemt hier mee in. Eenmaal thuis aangekomen komt alles van mijn gewone leven opeens weer terug en is het alsof ik nooit ben weg geweest. Final thoughts De setting van de dierentuin viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik genoot meer van het gezelschap van C en H en van de bizarre ervaring die leven is, dan van de dierentuin zelf. Dit komt denk ik vooral doordat je eigenlijk weinig privacy hebt in een dierentuin en de drukte van mensen vond ik ook niet bepaald bevorderlijk. Ik denk dan ook niet dat ik het snel opnieuw zou doen. Vooral de Bush sprak me aan omdat het een soort mini-jungle is, dieren zijn natuurlijk ook ontzettend interessant maar in gevangenschap voelt het gewoon niet goed. Trippend in een restaurant zitten was ook wel grappig om een keer mee te maken, maar trippen is leuker als je alle vrijheid hebt en kunt doen waar je zin in hebt. Al met al vond ik het leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar ik denk dat ik voortaan alleen nog maar rustigere settings uitkies voor mijn trips. De ervaring zelf was wel erg gaaf, het was niet diep spiritueel in de zin van in aanraking komen met wezens uit hogere dimensies, maar wel spiritueel op een meer 'aardse' manier, in de zin dat ik het normale leven heel anders heb leren kennen en waarderen. Regen, wind, treinreizen, leuke dingen doen met vrienden, in een restaurant lekker eten, een busrit maken, de roltrap nemen... het was alsof ik het allemaal voor de eerste keer deed zonder enige vorm van vooroordelen of geschiedenis. Het voelde alsof ik tijdelijk opnieuw geboren was en weer een compleet onbeschreven blad was. Ik wist ook niet meer wie ik nu eigenlijk was, wat normaal is. Gek genoeg kwam alles weer compleet terug vrijwel direct na afloop van de trip toen ik weer thuis op mijn kamer was. In veel opzichten viel de heftigheid van de trip wel mee, aan de andere kant was ik behoorlijk de draad kwijt en deed het me ergens wel denken aan mijn geheugenverlies tijdens mijn trip op Hollandia. Trippen in de dierentuin zou ik in ieder geval zeker niet alleen doen en eigenlijk alleen maar met een nuchtere tripsitter.
  21. Korte schets van de situatie: 6,5 uur niets meer gegeten en 's avonds 15 gram Atlantis opgegeten, alleen in mijn kamer. Harvested door aliens Na een paar potjes Magic: Duels te spelen op de PC en te merken dat het aan de verliezende hand zijn me toch niet super vrolijk stemt, besluit ik maar weer eens lekker op bed te liggen, mijn ogen te sluiten en mijn eigen innerlijke wereld weer eens in te duiken. Op de achtergrond speelt prachtige muziek en ik zie al vaag closed eyes visuals. Het duurt niet lang of ik ben weer compleet tot rust. Ik voel en zie (met mijn ogen dicht) spirituele wezens uit een andere dimensie over mijn gezicht krioelen, als een soort van psychedelische insecten maar dan zonder daadwerkelijk fysiek contact. Het voelt alsof ik 'geharvest' wordt, het is duidelijk dat deze wezens iets met mij van plan zijn, dat ze aanpassingen in mij maken of iets uit mij halen (of juist in mij stoppen). Ik voel me wel goed eigenlijk en heb hier geen bezwaar tegen, deze wezens zijn zoveel intelligenter dan ik, zij zullen wel weten wat ze aan het doen zijn. Ik moet denken aan aliens die ons als wormen zouden zien. Hoe wij als mens omgaan met dieren die wij minder intelligent dan ons achten. Niet iedereen natuurlijk, maar toch wel de grote meerderheid. Deze wezens die nu met mij bezig zijn maken verder geen contact met mij, althans ze communiceren niet met mij, wel onderling maar ik begrijp ze niet. Ze lijken compleet op te gaan in hun taak en wekken de indruk dat dit de normaalste zaak van de wereld is en dat ze dit regelmatig doen. 'Hoe fucked up ben ik dat ik dit toelaat? Dat ik dit normaal vind?' denk ik. 'Dat mijn zondagavond bestaat uit gefacefucked worden door aliens uit een andere dimensie? Wat is er toch allemaal met mij gebeurt sinds ik in aanraking ben gekomen met truffels.' Het zijn geen verwijten die ik mezelf maak, ik vind het eigenlijk juist wel heel amusant. Na een tijdje is het toch tijd om op te staan en even naar de WC te lopen. Zoals altijd is dit interessant, dit kleine witte hokje. Maar anders dan normaal blijf ik hier nu veel langer. Ik druk mijn handen tegen de muur om te kijken hoe dat voelt, doe van alles, bestudeer van alles, het is allemaal zo interessant. Ik zie overal patronen. Leven is zo apart. Ik moet hier vaker bij stilstaan als ik nuchter ben, dat wil ik al heel lang maar het lukt nooit helemaal... Ik loop weer terug mijn kamer in, ga op de grond zitten, gehurkt. Dan ga ik liggen, neem rare posities in. Op een gegeven moment lig ik met mijn rug op de grond en bevind mijn hoofd zich onder een stoel. Volgens mij heb ik nog nooit onder een stoel gelegen in mijn kamer. Zoveel ruimte die nooit gebruikt wordt... Als kind zoek je die ruimtes juist op, nu is er totaal geen reden meer voor, wat een zonde. Pleidooi tegen porno Op een gegeven moment moet ik aan porno denken. Al een aantal weken of zelfs een paar maanden probeer ik redenen te verzinnen waarom ik hier compleet mee moet stoppen. Ik kijk het niet vaak, maar toch wel een (of een paar) keer in de zoveel tijd. Maar wat ik ook verzin, het is nooit krachtig genoeg om er daadwerkelijk mee te stoppen. Dus had ik het feit dat ik het al niet zo vaak kijk maar geaccepteerd - wie doe ik er nu echt kwaad mee? Ik had wel theorieën over dat zolang mensen dit kijken, de wereld een plaats zal blijven waar seksueel geweld, objectificatie en een algehele focus op lust normaal en veelvoorkomend zijn. Dit idee was geïnspireerd door een bepaalde religieuze stroming waar ik ooit van hoorde - waar een bepaald aantal mensen ter wereld (ik geloof iets van 13 of 36?) de staat van de wereld bepalen. Leven zij goed, dan zal de wereld goed zijn. Leven zij slecht, dan zal de wereld slecht zijn. Etc. Ja een of andere vage religieuze theorie waar ik ooit een keer van gehoord heb en eigenlijk niet echt in geloof, dat zal mij wel overtuigen om van porno af te blijven... Maar goed, ik moest dus aan porno denken. Zoals zo vaak onder invloed van truffels, kon dit heerlijk zonder mentale labels, zonder oordelen. Nouja, in eerste instantie. Want ik bedacht me hoe misselijkmakend en fout het eigenlijk is. Mensen die elkaar niet kennen en dan 'de daad' performen. Niet omdat ze het willen, niet omdat ze er zin in hebben, maar om simpelweg geld te verdienen (in de meeste gevallen). En ik, iemand die geen van die personen ken of ooit zal tegenkomen, kijk hier dan naar, om zelf gestimuleerd te worden. Ik ken deze mensen niet en zij mij niet, en ik kijk, puur om mijn eigen lusten te bevredigen naar hen in hun meest kwetsbare toestand. Kijk toe hoe geld tot perverse handelingen aanzet - handelingen waar zeer waarschijnlijk later in berouw op teruggekeken zal worden. Dit zijn goddelijke wezens gereduceerd tot onvrije beesten. Zoiets wil ik toch niet steunen, mij schuldig aan maken? De waarheid werd mij volledig duidelijk en ik schaamde me dat ik er al zo lang gebruik van heb gemaakt. Dit is niet hoe het zou horen. En met dat, realiseerde ik mij dat moment, hadden truffels mij van deze gecorrumpeerde toestand bevrijd. Waar al mijn eigen ideeën en initiatieven om er mee te stoppen mij nooit volledig hebben overgehaald, gebeurde het nu in één keer, zonder dat ik er bewust over na wilde denken. Het verscheen opeens in mijn gedachten. Truffels tonen je zo veel dingen, maar als je de waarheid getoond wordt, dan herken je die direct. Sterker dan alles wat ik in mijn normale leven voor waar aanhoudt. Natuurlijk is er weinig mis met seks zelf - sterker nog dit kan juist ontzettend mooi zijn. En zelfs als het puur lust is kan het een plaats hebben. Maar dan moet het wel van beide kanten komen en niet om een reden als het verwerven van kapitaal worden gedaan. Als er geen geld aan verdient zou worden en iedereen zou puur in vrijheid leven, hoeveel porno zou er dan nog worden gepubliceerd? Een aantal maanden terug heb ik ook een documentaire gekeken over dit onderwerp 'Hot Girls Wanted', zeker een aanrader om de andere kant van de porno-industrie te zien. De teleurstellende realiteit De rest van de trip denk ik vooral na over opkomende verplichtingen. Het is fijn dat de trip me goed laat voelen en dat tijd veel langzamer gaat dan normaal, maar spirituele ervaringen heb ik er verder niet echt aan over gehouden. Vlak voor het slapen gaan bedacht ik me of we in de opvoeding niet al belemmerd worden in onze vrijheid. Zijn wezens van nature juist niet veel beter dan de hokjes waar ze worden ingeduwd door cultuur en opvoeding? Als kind had ik veel meer zorgen, lijkt het, daarom geniet ik nu juist extra van de vrijheid die het volwassen zijn met zich meebrengt. En dat terwijl je als kind nog minder gecorrumpeerd bent...is dat niet ontzettend zonde? Ik herinner me dat ik vaak dingen moest doen waar ik helemaal geen zin in had, dan moeten we weer daarheen, dan gingen we weer daarheen... Nu hoef ik nergens meer heen, in principe, want ik ben volwassen en ik ben 'druk met andere dingen'. Vlak voor het slapen gaan poets ik mijn tanden en dan realiseer ik mij de andere kant van het verhaal: zonder opvoeding zou tandenpoetsen er waarschijnlijk ook niet bij zijn... Zou je als kind veel ongezonder eten. Oké misschien dan toch niet volle vrijheid, maar zoals altijd een balans. Als er iets overduidelijk is, is het wel dat mensen bijzondere wezens zijn, dat wezens in het algemeen bijzonder zijn - dat al het leven bijzonder is. Dat bewustzijn iets oneindig fascinerends is. En toch lijkt de realiteit dit te ontkennen, open een krant, log uit op hotmail en wordt automatisch doorverwezen naar msn.nl, log in op Facebook en zie wat er allemaal gepost en geliked wordt... Er wordt zoveel tijd en energie gestoken in zulke triviale aardse zaken... Gesprekken blijven vaak hangen in alledaagse dingen of als er dan toch enigszins de diepte in wordt gegaan blijft het vaak bij clichés. Ik probeer zoveel mogelijk echt de diepte in te duiken, naar de daadwerkelijk interessante aspecten van het bestaan en dit lukt dankzij anderen soms best aardig. Maar het feit blijft dat het bij de meerderheid die ik dagelijks tegenkom nooit de diepste diepte in zal gaan. Niet dat daar per se iets mis mee is, maar ergens is het ontzettend zonde. De innerlijke goden worden onderdrukt, in plaats van onsterfelijke wezens zijn we 'personen' met een bepaald 'karakter'. Wie ben ik? Mijn lichaam, mijn hersenen. In ieder geval niet die onsterfelijke ziel, die entiteit van bewustzijn. Gelukkig ben ik dankzij truffels van dit reductionistische idee bevrijd. Sinds mijn trips zie ik de natuur in nuchtere toestand onomstotelijk anders - mooier, beter gedefinieerd, meer zoals tijdens trips. De overgrote meerderheid van de mensheid lijkt dit te ontgaan. Toegegeven, mij ontging dit eerder veelal ook, ook al vond ik de natuur altijd al mooi. Maar nu is het krankzinnig en moet ik vaak mijn lachen inhouden of even checken of ik niet aan het dromen ben als ik zie dat zulke prachtige, onsterfelijke natuur midden in een stad te vinden is en door duizenden mensen elke dag onopgemerkt gepasseerd wordt. Leef ik in een fantasiewereld? Is het leven van zoveel mensen nou echt zo saai? Probeer ik hier koste wat het koste gewoon van te ontsnappen, is dit een poging van mijn ego om een beetje betekenis aan mijn leven te geven, om mij beter te voelen dan anderen? Ik denk het niet, ik denk dat de tripwerkelijkheid de echte werkelijkheid laat zien. En toch, ondanks dat ik hier steeds meer van overtuigd ben, blijf ik gevangen in dit alledaagse bestaan, met alledaagse taken en bezigheden. Vaak zelfs met alledaagse gedachten en gesprekken. Wanneer doorbreek ik dit nou echt, behalve af en toe in bijzondere ervaringen, echt goede gesprekken of tijdens het trippen? In feite keten ik mijn ware zelf door maar mee te doen met de rest, als een onverschillige en onbelangrijke slaaf, het zoveelste rad in een molen. Het leven kan zo mooi zijn, het leven is zelfs heel mooi. Maar door maar mee te blijven doen aan de illusie die de samenleving gecreëerd heeft zal ik nooit volledig vrij zijn, nooit volledig vrij leven, leven compleet zoals ik dit zou willen. De stap is voor mij misschien nu nog te groot, ik ben nog te gehecht aan de (valse) zekerheid die deze illusie schept. Wanneer zal ik starten met écht leven? Wanneer de tijd rijp is, hoop ik. En terwijl ik dit type zie ik vanuit mijn raam de lichtjes van lantaarns reflecteren in het kanaal, golvend gaan ze op en neer, pure harmonie. De tripwerkelijkheid is er, altijd en overal.
  22. vorige week philosophers stone gekocht. 15 gram voor mij en 15 gram voor mijn vriendin. Het was voor ons beide de 1ste keer truffels. We hebben wel allebei 2 keer eerder ayahuasca gedaan én 1 keer iboga. Ik had verwacht een plezierige reis te krijgen omdat toch veel verhalen positief zijn. Ayahuasca en iboga waren uitdagend voor mij. De week voor de reis was erg druk op werk en ik zat niet helemaal tof in me vel. Zaterdag (dag van de reis) voelde ik me al wat beter, vrij neutraal. Niet blij, niet naar. Zon half uur na inname begon het te werken. Onder begeleiding van mijn favoriete Hang muziek begon de reis. Al snel merkte ik dat ik de muziek niet aankon, het gaf me een naar gevoel. De sitter gevraagd om blije muziek. Er werd mooie muziek gedraaid, alleen ik merkte dat in elk lied ook donkere energie zat. Alle liedjes trokken me het donker in. Had hier ook beelden bij, beetje alsof dementors van harry potter mij kwamen halen en de hel in wilde trekken. Voelde als doods, een zeer zware donkere depressieve energie. Dit kwam in vlagen én uiteindelijk kon ik het beter laten zijn. Ook beelden uit eerdere aya reizen gezien, waaraan al angst gekoppeld zit denk ik. Ook dit gaf me een angstig gevoel. Het was echt zeer duister en zwaar. Na zo'n 3 uur begon het wat af te nemen. Mijn vriendin had een fijne trip. Op gegeven moment begonnen filosofische gedachten. Ik merkte (mede door slecht kort termijn geheugen) dat ik haar mooie verhalen niet kon registreren. Ik kon haar licht niet ontvangen, wou haar verhaal niet horen. Er was geen enkel licht in mij wat als referentie kon zijn voor haar verhaal. Ik heb toen heel duidelijk kunnen ervaren dat mensen in het donker erg slecht tegen het licht kunnen. Je wilt dan alleen maar egoistisch de ander naar beneden trekken ofzo (onbewust). Ik kon zelfs begrijpen dat (let op: ik praat dit absoluut niet goed) mensen die een zwaar leven hebben of uit immense angst leven, tot het meest slechte in staat zijn. Het licht in de wereld neemt toe en bij hen die nog onbewust donker in zich hebben, wordt dit donker belicht en dus zichtbaar. En dit is beangstigend. Nogmaals ik zeg hiermee niet dat het goed is om het slechts denkbare te doen, ik kan alleen op een bepaald niveau begrijpen door waar ik was in mijn reis. De tekst van jezus "forgive them for they dont know what they do" heeft hele nieuwe betekenis voor mij aangenomen... Al met al een pittige trip met toch een aantal leerzame lessen...(meeste niet hier genoemd, zijn prive) Ik vraag me nog wel af waardoor ik zo'n donkere reis (bad trip) heb gehad. Iemand ideeen over de reden voor een "bad trip" -Voelde me niet top, maar ook weer niet echt depri. -Was milde truffel soort, dus daar zal het toch niet aan liggen -was niet zozeer angst voor loslaten, meer donkere duistere depri gevoelens. ??? Benieuwd naar jullie ervaringen. En wil truffelen niet meteen aan de kant schuiven, hoe zouden jullie dit oppakken. Gewoon doorgaan wanneer ik me goed voel óf eerst een nog lichtere truffel om eventuele duisternis in mindere intensiteit te kunnen aanvaarden?? Weet niet of vriendin nog bericht stuurt. Was fijne reis en voor haar niet intens genoeg, dus wellicht geen verhaal waard. Zij wil hollandia gaan doen waarbij ik ga tripsitten...
  23. Wie: Ik, tripnummer 16 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Voorafgaand: een fysieke beproeving 0. Ik had nog een portie Tampanensis over die over enkele dagen over datum zou raken. Ik had mij er al eigenlijk bij neergelegd dat ik het weg zou gooien want trippen leek voorlopig niet echt zinvol te zijn. Echter de nacht voor het trippen had ik een droom waar ik een pak cornflakes gekocht had. Dit pak cornflakes had een houdbaarheidsdatum van vóór mijn geboortedag. Toch wilde ik het nog opeten, zo ziek zou ik er niet van kunnen worden toch? Weggooien is ook zonde. Nogal maf, maar ik kon de parallellen zien met de huidige situatie. Misschien morgen op de een-na-laatste dag dan toch nog even trippen? De avond was er een ergometerwedstrijd bij de roeivereniging. 1000 meter roeien, zo hard als je kunt. Ik had totaal niet getraind, was eigenlijk heel moe en totaal niet voorbereid, maar ik had me opgegeven dus ach ik doe mee, als enige persoon van mijn team. Na 500 meter ben ik kapot, maar ik ga door. Ik voel mijn lichaam zwakker worden, alles om mij heen begint haast te vervagen, maar het einde is in zicht. Na afloop voel ik me verschrikkelijk. Er wordt mij aangeraden een glas water te drinken, ik loop met moeite naar de keuken en schenk een glas in. Daarna ga ik even zitten en probeer tot rust te komen. Het lukt niet, mijn lichaam is nog steeds van streek. Dan begint de persoon naast mij tegen mij te praten. Ik wil dolgraag converseren maar ik kan het niet. Ik kan enkel een paar woorden uitbrengen. Dan voel ik dat ik misschien moet overgeven, ik loop naar de toilet en hang boven de wc-pot. En daar stroomt het. Dit is afschuwelijk. Ik had al geruime tijd niet meer gegeten om juist dit te voorkomen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer overgegeven heb, maar dit wil ik nooit meer meemaken. Al die plannen om te trippen op mescaline of ayahuasca, psychedelica berucht om kotsbuien, lijken opeens slecht doordacht. Misschien is dit het lot die mij kenbaar maakt dat ik dit niet moet doen? Het lot of niet, ik wil dit niet meer, dit voelen. Ik wil niet meer leven. Ik bedenk me dat dat een domme gedachte is die eigenlijk nooit in mij opkomt, maar nu voel ik het. Ik probeer de schoonheid van het bestaan te zien en ja die is te zien, zelfs hier op dit toilethok met een smerige geur. Maar het weegt niet op tegen het ongemak dat ik ervaar. Nooit meer. Lichtpuntjes 1. Na een tijd, wanneer ik denk eindelijk uitgekotst te zijn, wil ik dan toch maar het gebouw verlaten, de koele nachtlucht in. Misschien dat frisse lucht mij goed zal doen. Of zo meteen op bed liggen. Voordat ik de deur uit stap zie ik mijn coach en een ander meisje. Ze zeggen dat ik het goed gedaan heb, gezien het gebrek aan training. Ik laat merken dat ik kapot ben en dit andere meisje strekt haar arm uit en legt haar hand op mijn schouder. 'Het komt wel goed.' zegt ze en ze glimlacht. Het voelt alsof ik door een blonde engel aangeraakt wordt en ik zie een innerlijk licht vanuit haar stralen. Haar aanraking laat alle pijn tijdelijk wegvloeien. Ik bedenk mij hoe pervers en verschrikkelijk het is dat zoveel mannen deze prachtige engelachtige schepselen soms slechts als lustobject zien. Waar zijn we als mensheid mee bezig? Deze surrealistische ervaring maakte dit hele voorgaande gedoe weer goed, ook al voel ik me nog steeds verschrikkelijk. Zij gaan ervandoor en niet veel later loop ik terug naar mijn kamer. Ik passeer wat lichten van lantaarns, die een oranjeachtige gloed afgeven. Zo zal het er dus uitzien als je sterft denk ik. Het doet me een beetje denken aan de verandering in perceptie van licht tijdens het trippen, maar dit is toch anders. Ik bedenk me dat als ik nu ga trippen, ik de slechtste trip ooit zal hebben. Ergens is dit interessant, puur om te experimenteren. Maar dat lijkt me helemaal geen goed plan. Ik plof op bed neer en voel de pijn over mijn hele lichaam. Nee, dit voelt niet lekker, het voelt nog steeds belabberd. Maar na een tijdje voel ik dat ik toch weer een beetje energie heb en besluit ik maar om te gaan douchen. Dit voelt goed zeg. Het warme water stromend over mijn naakte lichaam. Ik douche vrij lang en na afloop voel ik mij herboren. Uiteindelijk heb ik mij ongeveer een half uur compleet miserabel gevoeld, maar nu voel ik me extatisch. Niet dat ik het snel opnieuw zou doen, maar toch ben ik trotst op mijzelf, dat ik heb doorgezet. Ik bedenk me dat er al enige uren verstreken zijn sinds ik voor het laatst gegeten heb omdat ik wist dat deze wedstrijd er aan zat te komen. Hmm, misschien dat trippen nu toch wel interessant is? Perfect getimed en ik besluit het te doen. Na inname zet ik alvast wat muziek en een visualizer op en kook ik mijn avondmaal. Ik had eigenlijk wel zin om een spirituele documentaire te kijken, nuchter vond ik dit al heel mooi, maar ik was benieuwd of ik het trippend nog beter zou begrijpen. Lijkt mij een strak plan. Tijdens het koken loop ik op en neer van de keuken naar mijn kamer en een van mijn favoriete nummers speelt zich af. Ik ga er even voor zitten, dit is toch wel zo mooi. Maar het eten moet niet aanbranden dus ik ga weer terug. 2. De visualizer is prachtig en de muziek zeer aangenaam, ik besluit dat ik mijn avondmaal wel alvast kan opeten. De muziek is te goed, eigenlijk heb ik niet zo'n zin om een documentaire te kijken en ga ik liever even liggen. En daar gaan we weer... Ik sluit mijn ogen en wauw dit zijn mooie closed eyes visuals. Het is niet zoals bij Atlantis, van die psychedelische geometrische figuren waar je zelf niet zoveel over te zeggen hebt, dit is veel meer een droom/inbeeld-achtige toestand, waarin ik tot op zekere hoogte zelf bepaal wat ik zie. Ik zie de meest fantastische, fantasierijke en creatieve dingen. Sommige psychedelisch, sommige een mengeling van natuur, sprookjes, droombeelden, verzinsels, de ruimte. Het is werkelijk prachtig en ik kan gewoon van al deze beelden genieten met prachtige muziek op de achtergrond, zonder al te veel na te denken of mentaal te labelen. Ik bevind me weer in die zone waar ik muziek écht kan begrijpen. 3. Eigenlijk gaat dit heel lang door, die documentaire bewaar ik wel voor een andere keer. Ik voel me zo tevreden, iedereen moet truffels ervaren. Zodat iedereen in kan zien hoe mooi het leven is, hoe mooi zij zelf zijn. Weer vraag ik me af of ik niet gewoon geluk heb dat het bij mij zo vaak zo geweldig leuk en bijzonder is en of het onverantwoordelijk is dit aan anderen te verspreiden. Komt het vanzelf niet op hun pad als ze er baat bij hebben? Moet ik interfereren? Ik weet het niet, maar ik wil het in ieder geval delen met de mensen die het dichtst bij mij staan. Mijn vrienden, vriendinnen, familie. Iedereen moet in ieder geval de kans hebben dit te doen, weten dat het bestaat. Wedergeboorte 4. Wat ik eerder al voelde tijdens het douchen, voel ik nu opnieuw, maar op een andere manier. Vanwege de prachtige droomachtige visuals, lijk ik weer herboren, in mijn mind. Ik ben weer de ongerepte avonturier die ieder kind ooit geweest zal zijn. Nieuwsgierig naar alles wat deze wereld te bieden heeft. Ik voel een liefde naar iedereen die ik ken en ik besluit op Whatsapp te gaan en met mensen af te spreken. Er valt zoveel te bespreken! Niet via de app, maar in persoon. Dan ga ik al mijn contacten langs en zie ieders foto en persoonlijke bericht. Zoveel verscheidenheid. Zoveel verschillende interesses. Aan de ene kant wil ik dat iedereen deze prachtige ervaring meemaakt die ik nu meemaak, keer op keer. Maar tegelijkertijd begrijp ik dat niet iedereen hetzelfde is. Dat niet iedereen dezelfde waarde er aan zal hechten. Dat er zelfs mensen zullen zijn die hier helemaal geen interesse in hebben. Is iedereen diep van binnen wel hetzelfde? Als je maar diep genoeg doordringt tot de kern, zijn dan niet alle levende wezens één? Misschien ooit, maar als ik deze foto's langsloop bedenk ik mij dat veel mensen hun eigen paden gekozen hebben. En dat is prima, dat is juist ontzettend mooi! Ik voel enkel liefde voor iedereen in deze lijst. 5. Op een gegeven moment kom ik een mooi zwartharig meisje tegen waar ik onlangs kort mee heb samengewerkt in een groepsopdracht tijdens de studie. Ze heeft altijd een lieve en enigszins verlegen indruk op me gemaakt, maar nu zie ik deze profielfoto. Ze staat voor een aantal hertjes, haar gezicht naar de camera, in een mooie zwarte jas. Tederheid overvalt me. Wat is er mooier dan dit? Zo'n prachtig lief wezen voor zachtaardige schepselen die hertjes zijn. Ik bedenk me dat mijn toekomstige droomvrouw net zo zal zijn. In harmonie met de natuur. Onvoorwaardelijke liefde voor het goedmoedige. Ik vraag me af of het meisje waar ik nu mee aan het daten ben hier eigenlijk wel aan voldoet. Is zij ook zo? Ik ken haar eigenlijk nog niet goed genoeg, maar ben nu wel benieuwd. Het is voor mij compleet duidelijk wie mijn levenspartner zal worden. Althans, niet letterlijk wie dit zal zijn, maar wel hoe ik haar zal herkennen, wat ze zal doen. Al van jongs af aan is mij dit duidelijk. En nu komen al die gevoelens weer terug... Het is overduidelijk. Perfectie bestaat. De ideale liefde bestaat. Hoe anders kan ik dit sterke gevoel al van jongs af aan hebben? Dit was er al vóór mijn geboorte, vóór mijn fysieke manifestatie. Ik zal haar vinden en dan zal er complete harmonie bestaan, verlichting. Met ons licht bevrijden we de wereld, onze wereld. Het is mij allemaal duidelijk. Mijn levensdoel. Deze ziel vinden, samenvoegen, en deze imperfecte wereld perfect maken. Het is zo overduidelijk geweest, al die tijd, maar de laatste tijd werd het overschaduwd door andere dingen, was ik druk bezig met persoonlijke groei, spiritueel ontwaken, dichter tot mezelf komen. Deze zielsverwant vinden is een eindstreven, gebeurt pas wanneer de tijd rijp is. En dat is het nog niet, er valt nog te veel te ontdekken voor het moment daar is. En dit zal ik zelf moeten doen, alleen. Of met anderen, maar niet met haar, nog niet. Het sterfelijke gaat vooraf aan het eeuwige, het aardse vooraf aan het goddelijke. De eeuwigheid is er altijd, het aardse gaat voorbij. 6. Ik voel me vol met energie zitten en dans uitbundig op de muziek. In mijn eentje, op mijn kamer. Het leven is krankzinnig mooi en dankzij een eerdere trip weet ik dat het na de materiële dood alleen maar nog mooier wordt. Zelfs als voorgaande paragraaf over mijn zielsverwant een illusie blijkt te zijn en deze persoon niet in deze wereld bestaat, wat mij uiterst onwaarschijnlijk lijkt, dan is het een waarheid die de materiële wereld te boven gaat en is het iets wat ik in het eeuwige leven hierna tegen zal komen. Een metafoor voor de samensmelting van het hogere. Wat het ook precies is, het geeft niet, ook alleen heb ik de tijd van mijn leven. Ik houd zoveel van mezelf, van het leven, het is nauwelijks voor te stellen als er nog een tweede persoon bij zou komen van wie ik net zoveel zou houden als ik van mezelf en het leven houd. Na afloop voel ik me herboren en dat nog wel twee keer op dezelfde dag! De eerste keer een combinatie van fysiek en mentaal, daarna op zielsniveau. Wat kunnen truffels, en het leven, toch mooi zijn!
  24. Wie: Ik, 15e trip Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Buiten (natuur / meertje), Kamer (studentenhuis) 0. Ik had voorgesteld aan een goede vriend van mij om ook truffels te nemen en stelde vrijdag voor aangezien we dan allebei tijd hadden. Er was bij hem wel wat twijfel om het te doen en daardoor ook voor mij om met hem te trippen, maar alle twijfel verdween toen ik op de fiets stapte (ik had eerst nog een afspraak) en ik voelde dat het de perfecte dag was om te trippen. Het weer was goed en er hing iets in de lucht, dit zou de dag zijn. Na veel gedoe en bezwaren van mijn vriend had ik uiteindelijk maar besloten om het af te zeggen, trippen doe je als je het helemaal wilt, of in ieder geval niet met zoveel bezwaren in je hoofd zit. Maar goed, het weer was nog steeds mooi en ik had wel zin om een uitstapje naar de natuur te maken. De vorige trip was vrij kort geleden maar ik had nog 2 pakjes Tampanensis liggen die binnenkort over datum zullen zijn dus zou het zonde vinden om die weg te gooien. Dus waarom niet gewoon zelf truffels nemen, lekker een wandeling in de natuur te maken en kijken waar ik dan zin in heb? 1. Zo gezegd, zo gedaan. Althans, niet helemaal, want de truffels waren ontzettend ranzig. Dit waren waarschijnlijk de meest smerige truffels die ik ooit heb gegeten. Wat gek eigenlijk dat zoiets moois, heiligs en gezonds zo smerig kan zijn. Maar goed, natuurlijk zal het het allemaal waard zijn en ik ga naar buiten, lekker wandelen. Ik zie dat er een heel klein beetje sneeuw ligt op bepaalde plaatsen en buig mij hierover. Wat mooi, jammer dat ik gemist heb dat het gesneeuwd heeft. Of zou iemand dit hier gewoon neergelegd hebben? Nee, dat zou absurd zijn... Maar goed ik loop door, alles is nog vrij normaal. Ik ga weer naar een mooi plekje waar ik al trippend deze zomer geweest ben, eens zien hoe het er in de winter uitziet. Ik steek een straat over, ga een bos in, ja dit is toch wel heel mooi. Eenmaal aangekomen bij het meertje ben ik een beetje teleurgesteld: door de kale bomen zie je de bebouwde kom niet heel ver hiervandaan. Behalve het gebrek aan privacy, is dit ook een verstoring van de natuur. Maar goed, ik ga bij een boom zitten en kijk uit over het meertje. Erg mooi allemaal, het water, de takken, de planten. Mijn schoenen zijn helemaal smerig, haha, het is net alsof ik weer kind ben en een hele dag buiten heb gespeeld. Het meertje en de mooie bomen met vertakkingen. Wat wel weer een voordeel van de winter is. 2. Ik zit een beetje voor me uit te staren en voel me erg kalm. Niet extreem goddelijk sereen zoals ik een keer in een eerdere trip heb meegemaakt, maar gewoon compleet ontspannen. Ja dit voelt goed, zeker na zo'n drukke week. Dit moet ik vaker doen, hier hoef ik niet eens voor te trippen. Tot nu toe is de trip heel subtiel en ik denk na op die karakteristieke manier dat truffels je aan het denken zetten. Ik wil graag van de stilte genieten, maar er is constant verkeer, geluiden van de beschaving. Ugh, wat een zonde dat ze maar zo'n minuscuul natuurgebiedje aan de rand van de bebouwde kom hebben behouden. Waarom moet de mens zoveel ruimte innemen? Is al dat verkeer echt nodig? Stel je voor hoe het zou zijn: stilte. Stilte overal. Echte, complete stilte, op het ritsen van bladeren in de wind of het verre gefluit van een vogeltje na dan. Zelfs in mijn kamer is het nooit helemaal stil. Hoe mooi en intens zou het zijn als we nog puur als dier zouden leven, er geen beschaving zou zijn. Oneindige stukken natuur, en daar sta je dan, in volledige stilte en harmonie. De kans om andere wezens tegen te komen, hoe spannend zou dat zijn?! Een hert die je voor de eerste keer ziet, of een andere mens die je tegenkomt. De gedachte aan gewelddadige overvallen of berovingen komen niet bij me op, ik ben ten slotte onder invloed van de truffels en stel mij alleen verwondering voor, nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar de ander, naar mezelf, naar het mysterie van het leven. En 's nachts, de sterrenhemel, zoals deze vanaf de aarde te zien hoort te zijn, bezaaid met lichtpuntjes. Sprookjes 3. Ik zie luchtbelletjes in het water, ook hier is leven. De naakte takken lijken heen-en-weer te gaan, waarschijnlijk het eerste visuele effect van de truffels dat ik echt merk. Ik denk na over hoe het geweest was als die vriend van mij hier met mij zou zijn en voor de eerste keer truffels zou nemen. Zou het nog steeds zo vredevol en rustig zijn? Echt praten doe je hier niet. Maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is en dit is hoe het moet gaan. Na een tijdje besluit ik om op te staan en weer terug te gaan. De groene kleur van het gras is subtiel veranderd zie ik, intenser en mooier geworden. De bomen in het landschap zorgen ervoor dat het lijkt alsof ik in een sprookjesbos ben. Zijn sprookjes het gevolg van inname van paddenstoelen? Hoe anders heeft de mens dit bedacht? Wat een toeval zou het zijn als de mens zoiets bedenkt en dat er iets op de wereld is die het werkelijkheid maakt. Ergens voelt het alsof een onschuldig gedeelte van mijn jeugd nu vernietigd is en alsof de mensheid zichzelf bewust dom houdt door dit aspect te verzwijgen. Maar dan bedenk ik me dat truffels de onschuld zelve zijn en ben ik blij dat ik eindelijk de waarheid ken. 4. Ik loop weer terug en bedenk me dat ik een mp3-speler in mijn jaszak heb. Oeh, daar heb ik wel zin in! Ik stop de dopjes in mijn oren en zoek een leuk nummer uit. Heerlijk! Het voelt altijd zo raar, je wordt je altijd erg bewust van de geluidstrillingen die je oor binnenkomen en de dopjes die zo tegen je aandrukken. Ik bedenk me dat een van de mooie dingen van truffels is dat je niet echt de behoefte voelt aan méér, dat je niet actief bezig bent met denken over hoe je het moment beter kunt maken, wat er nog ontbreekt, er is geen hebzucht. Muziek is niet nodig om het leven mooier te maken, het is gewoon een mooie extra waar ik nu toevallig aan dacht. De muziek is zeer aangenaam en ik loop langzaam terug naar huis. Eerst doorkruis ik weer een stukje bos, dit is zó cool! Het is alsof ik door een jungle loop en alles in POV zie. Ik sta hier even bij stil want dit is te fantastisch. Ik maak een foto maar zie op mijn mobiel al dat de foto helemaal niet bijzonder is. Jammer voor je mobiel, dat je zulke schoonheid niet kunt zien en vastleggen. Uiteindelijk loop ik dan toch echt terug en kom nog een vrouw op een fiets tegen. Ik zie haar vanaf de verte aankomen en plots word ik een beetje nerveus, wat als dit mijn toekomstige droomvrouw is? Als ze dichterbij komt zie ik dat ze veel te oud voor me is en bedenk me dat dit wel een hele dwaze gedachte was. Ik kom nog wat wandelaars tegen die me enigszins raar aan lijken te kijken en het voelt alsof ik in een film ben, met deze muziek op de achtergrond. Ik denk na over hoe het zou zijn die persoon te zijn die ik tegen kom, dat wandelende meisje of die man op die fiets. Hoe zou hun leven er uit zien? Een stuk verder op loop ik langs een kanaal en ik zie wolken en vogels vliegen links van mij. Wat een fantastisch gezicht is dit, deze situatie is zo vreemd maar prachtig! Dan bedenk ik me dat het waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is en loop door, toch nog genietend van de omgeving. Het groene gras, de naakte takken en het pad door het stukje bos. 5. Eenmaal thuis plof ik neer in de stoel en zet muziek op de speaker op. Ik voel alle vermoeidheid uit mij stromen door te zitten en tegen de leuning te liggen. Wat een heerlijk, bijzonder en aangenaam gevoel is dit! Tot nu toe heb ik nauwelijks nog iets echt geks meegemaakt, althans, voor trip-standaarden, en ik bedenk me dat ik eigenlijk nauwelijks aan het trippen ben maar dat ik het leven gewoon intenser en bewuster beleef. Wat natuurlijk ook hartstikke mooi is. Eigenlijk is alles wat ik vandaag tot nu toe gedaan heb ook gewoon nuchter mogelijk. En eigenlijk, leef ik al op die manier. Ik trip best vaak en het verschil tussen trippen en mijn nuchtere bestaan wordt steeds kleiner, één continu geheel. Één vloeiende beweging van het leven. Goed, waar heb ik zin in? Ik ben net niet nuchter genoeg om zinvol te gamen of aan mijn studie te werken. Ja er is toch nog steeds wel een verschil. Hmm laat ik maar even liggen en ik sluit mijn ogen. Ik krijg milde closed eyes visuals. Mild in de zin dat ik het niet helemaal 3D voor me zie, eerder vaag en 2D, maar ze zijn er wel. Het verschil tussen Atlantis en Tampanensis is in dit opzicht wel echt aanwezig. Ik bevind me in een soort van halfdroom en half wakkere staat en ben half aan het dromen en half aan het nadenken. Ik vraag me dingen af als waarom een glimlach de mond omhoog krult en waarom niet andersom? Boven is beter, beneden is minder. Heeft dit inherent iets met het universum te maken? Is het toeval dat de hemel vaak als boven wordt afgebeeld en de hel als onder? Vliegend omhoog of vallend naar beneden. Ja ik zie wel een connectie. Maar bedenk me dan tegelijkertijd dat ik waarschijnlijk over onzin aan het nadenken ben. 6. Behalve wat ongewone en mogelijk onzinnige gedachten denk ik ook na over dingen uit mijn eigen leven. Waarom ik eigenlijk geen vriendin heb en zo zijn er nog wat dingen. En ik merkte dat ik mij misschien een heel klein beetje melancholisch voelde. Niet echt bepaald verdrietig of onaangenaam, maar een hele lichte waas van het niet helemaal begrijpen. Ik weet dat ik makkelijk aan iets anders kan denken, maar het stoort me niet dus ik ga door. Ach, het geeft niets en ik maak me druk om niets, als ik me überhaupt al druk maak. Hoe leuk het ook zou zijn om dit alles, het leven, te delen met iemand van wie je echt houdt (in romantische zin) en verbonden bent, het leven alleen is ook al geweldig en bijzonder. Ik houd van mezelf, is dat niet genoeg? Hmm laat ik maar koken. Slechts 2 of 3 uur zijn voorbij gegaan sinds het begin van de trip, maar koken zou me toch wel moeten lukken? Ik ben toch niet echt sterk aan het trippen. Dit blijkt iets lastiger dan gedacht, niet motorisch maar in de manier en volgorde waarop de handelingen verricht moeten worden. Uiteindelijk lukt het en heb ik een vol bord met avondeten voor mezelf bereidt. Ik zit weer op mijn stoel en geniet met volle teugen. Dit moet ik vaker doen denk ik, dit is heerlijk tijdens het trippen! Ik open mijn mobiel en zie wat berichten. Ik voel zoveel liefde voor iedereen. 7. De trip zwakt af en wat ik er aan over houdt is een prettige, tevreden en relaxte gemoedstoestand en een klein beetje zere ogen. Hoewel truffels volgens mij compleet onschadelijk zijn, vraag ik me af of het misschien toch slecht voor je ogen is? Maar dan bedenk ik me dat mijn zicht niet minder is geworden sinds ik met truffels begonnen ben en ik heb redelijk vaak getript sindsdien. Blind zul je er sowieso niet van worden. If anything, zie ik alles nu juist veel mooier. Dus ik wuif deze mogelijke zorgen weg. Het was een heerlijke trip en eigenlijk voelde het dus meer aan als een intensivering van bewust leven, dan als een trip. Eigenlijk precies wat ik voor vandaag wilde, op deze mooie dag.
  25. Wie: Ik, 14e trip Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Prelude: de roep van de truffels 0. Nadat ik, voor mijn gevoel, in mijn laatste trip het geheim had ontdekt van hoe ik moet leven in deze materiële wereld, had ik eigenlijk niet zo'n goed idee wat ik deze trip te weten wilde komen. Ik zou heel graag weer een keer buiten willen trippen maar daar is het nu echt te koud voor. Toch vond ik het tijd om het weer te doen, het was ten slotte kerstvakantie en vaak heeft een trip je genoeg te zeggen, ook als je zelf niet beseft dat je dit nodig hebt. De voorbereidingen waren getroffen, nog even slapen totdat mijn maag weer leeg is. Ik rook in de gang de geur van de truffels, alsof ze mij wilden vertellen dat het absoluut weer tijd was om te trippen. Ik weet niet of iemand dit herkent? Dit heb ik wel vaker namelijk, dat ik truffels 'ruik' ook al zijn ze er helemaal niet, nu was het toevallig binnen maar ik heb dit soms ook buiten. Vaak als ik een tijdje niet getript heb. Voordat ik met truffels begon is deze geur mij dit nooit opgevallen. Het ruikt precies zoals je van truffels zou verwachten, een geur van bos en paddenstoelen maar dan karakteristiek van truffels, niet per se lekker maar ook niet per se vies (het vieze is de nasmaak vind ik). Ik heb het nu meerdere keren geroken en weet zeker dat het niet 'in mijn hoofd zit'. Later tijdens het trippen rook ik het nog steeds, maar een dag later was het weer weg. De trip 1. Het is tijd, nadat ik de truffels opgegeten heb schrijf ik in mijn 'dream journal' over een droom van 2 nachten geleden. Sinds kort (ongeveer een weekje) probeer ik lucide te dromen en sindsdien houd ik een dream journal bij. Maar goed, ik schrijf dus wat op de computer en net als de vorige keer merk ik al na 5-10 minuten wat gekke dingen. Het beeld gaat op en neer of verbeeld ik me dat maar? Ondanks deze snelle start duurt het toch nog eventjes voor er weer iets gebeurt. Ik weet niet goed wat ik wil doen, de muziek staat al weer op, laat ik maar eens video's kijken. Ik kijk een aantal prachtige natuurvideo's en ook deze video die zowel grappig als eng is tijdens het trippen. Dan ga ik maar weer op bed liggen met mijn ogen dicht. Wat ben ik toch saai, dat ik altijd weer dit doe tijdens het trippen. Maar goed, het blijft leuk. De closed eyes visuals zijn een beetje chaotisch en ik heb het idee dat er iets kwaadaardigs aan de hand is. Alsof er kwade geesten in mijn buurt zijn die met mijn bewustzijn lopen te spelen. Ik ben niet per se bang voor ze maar echt prettig vind ik het niet en ik vraag me opnieuw weer af waarom ik eigenlijk telkens weer trip. Was vandaag wel een goed idee? Plots stoor ik me enorm aan het nummer dat opstaat. 'Wat een kutmuziek denk ik' (was weer een automatische playlist van mijn all-time favoriete muziek), alsof iemand met elektronische geluiden heel hard in je oor loopt te tetteren. Maar ik heb ook geen zin om op te staan dus ik wacht wel tot het nummer weer voorbij is. Nee vandaag gaat niet de mooiste trip worden denk ik, ben er toch niet helemaal in de stemming voor. 2. Mijn gevoelens over de trip veranderen langzaam maar zeker, ik krijg weer een hoop inzichten die ik de vorige keer ook had en vraag me af waarom ik eigenlijk niet gewoon elke dag met plezier leef? Waarom maak ik mezelf soms het leven zuur? Bijvoorbeeld door zoveel met mijn studie bezig te zijn, waarom doe ik niet gewoon vaker leuke dingen zoals lezen of gamen? Het is heel makkelijk en ik verbaas mij over het feit dat ik dit niet eerder heb bedacht. Gewoon plezier hebben in alles wat je doet, of in ieder geval bijna alles, tsja, waarom niet? Studie en werken kunnen best leuk zijn maar als het teveel een sleur wordt is het niet leuk en zuigt het je creativiteit en ziel leeg. En waarvoor doe je dat dan? Dan ben je toch heel verkeerd bezig met je leven, ik ben een wezen op de planeet aarde en ik leef dit bijzondere leven, niet om elke dag mezelf af te beulen, maar om de wereld te verkennen. De dood 3. In eerdere trips heb ik gevoelsmatig/spiritueel al ingezien dat de dood niet iets is om te vrezen, het is een natuurlijk gebeuren en het immateriële eindigt niet. De laatste tijd was het toch iets waar ik mij in mijn gedachten mee bezig hield, ik heb er ook deze fantastische video over gezien. Maar toch was ik niet 100% overtuigd of beter gezegd, was mijn innerlijk niet helemaal gesust. Ik moest ook mijn verstand overtuigen. Op nieuwjaarsdag stond ik op de trein te wachten, het was volledig uitgestorven op het station en ik liep heen en weer, hardop tegen mezelf pratend over de dood. Ik probeerde het systematisch te rationaliseren, alle mogelijkheden te analyseren. Mijn conclusie was dat in elke situatie (reïncarnatie, 'niks', hemel/hel, verlossing, etc.) de dood helemaal niet erg is, althans, voor jezelf. En misschien belangrijker, niet iets waar je controle over hebt. Het gebeurt toch, of dit nu vroeg of laat is. Het klinkt misschien gek dat het zo lang geduurd heeft voordat ik dit 100% voor mezelf op een rijtje had, maar nu ben ik volledig overtuigd, met elk zintuig, dat de dood niet iets om te vrezen is. Wat een bevrijding. Dit kwam verder niet echt in de trip voor, maar hoort wel binnen de mindset die deze en vorige trip op hebben geroepen. Het leven is net een droom, zolang je het leeft (droomt) is alles echt, maar op een gegeven moment word je wakker en dan doet de droom er niet zoveel meer toe en bevind je je weer in een nieuwe realiteit. Tot die tijd probeer je natuurlijk zo lang mogelijk van de droom te genieten! 4. Het is lastig te beschrijven wat ik allemaal meemaakte, ik bedacht me nog, hier kan ik nooit een tripreport over schrijven. Niet alleen omdat ik maar moeilijk kan beschrijven wat ik allemaal zag, ook de gedachten gingen te snel en de details zijn snel vergeten. Maar het geeft niet, het gaat om de ervaring nu en ik onthield wat ik nodig had. En ik voelde dat wat ik nodig had. Ik zag het universum, het o zo prachtige universum, ongelooflijk mooie nevels en gaswolken, lichtpuntjes, sterren, de prachtigste kleuren en ik zag dat ik daar zelf uit bestond, ik was opgelost, onzichtbaar geworden en bevond mij tussen al deze pracht en praal. Ik zag bomen in deze prachtige ruimte. Ruimte, bomen, mensen, alles in dit universum is met elkaar verbonden. Het feit dat ik dit nu voor me kan zien, dat ik hier aan kan denken, geeft al aan dat dit bij mijn bestaan hoort, bij ieders bestaan hoort. We bestaan allemaal uit sterrenstof, de atomen in ons lichaam hebben zo'n lange en rijke geschiedenis. Hoe mooi is de wereld waar wij in leven?! 5. Ik kijk nog een aantal video's met prachtige natuur en verwonder me over al het leven op aarde. Ik voel dat de trip heel langzaam wegzakt. Ongeveer 5-7 uur na inname zet ik mijn mobiel weer aan, chat nog wat met mensen en ervaar een prettige afterglow. De trip had erg op de voorgaande geleken, van het moeizame en met twijfel bezaaide begin tot de euforische conclusies. Mijn voornemen naar aanleiding van deze trip was om alleen nog maar leuke dingen te doen. Om elke dag plezier te hebben in wat ik doe, in elke handeling. En als het geen plezier is, dan op z'n minst aanvaarding. Een mooie start van en een mooi voornemen voor 2016 dacht ik zo. Vervolgens liet ik de muziek maar opstaan en besloot te gaan slapen, de muziek bleef gewoon té goed. Rond half 5 dan toch maar uitgezet en echt gaan slapen. De lucide droom 6. Ik herinner mij eigenlijk geen dromen meer, behalve de allerlaatste. Dit was (volgens mij) de eerste keer dat ik lucide droomde. Ik loop door een nachtelijk Amsterdam, ergens rond 1800/1900 waarschijnlijk, er hangt een gezellige sfeer die bij dit tijdperk hoort. Er branden wat lichtjes van leuke ouderwetse houten gebouwen, huizen, kroegjes. En de sterrenhemel is prachtig en bezaaid met sterren, grotendeels onaangetast door lichtvervuiling. Wat mooi denk ik, wat jammer dat dit in de toekomst minder zal zijn. Maar goed, ik loop door de straten heen en ben vol bewondering over al het moois dat ik zo levendig zie. Toen had ik opeens door dat ik droomde, ik hoorde Franse stemmen en wist dat dat niet kon kloppen. 'Geweldig!', een lucide droom! Ik weet dat de tijd kort is en denk na over wat ik wil doen. Terwijl ik hier over nadenk realiseer ik me dat ik nog niet wakker ben geworden. Dat is mooi, want dat hoor/lees ik vaak van first time lucid dreamers, dat ze wakker worden direct nadat ze doorhebben dat ze dromen. Ik wil graag vliegen en probeer dit te doen. En jawel, ik begin langzaam omhoog te zweven, de koele nachtlucht in. Dit is leuk, wat wil ik nog meer doen? Seks hebben met wie ik maar wil. Dit is iets lastiger omdat dit een andere setting vereist en een nieuw persoon. Maar het lukt en ik ben opeens op een donkere kamer en leef mijn fantasie uit. Zelfs hierna werd ik niet wakker en ik was weer terug in de straten van Amsterdam. Oké, oké wat nu? Ik had een tijdje terug met mijn neef over lucide dromen gesproken en hij had het over verschillende 'stages' en dat je uiteindelijk zelfs je eigen 'empire' kunt bouwen. Ik bedenk me dat ik daar nu zowel geen zin in heb en waarschijnlijk ook de tijd niet voor heb. Dus ik loop nog wat rond nadenkend over wat ik wil doen. Ik hoor een leuk deuntje spelen op de achtergrond en opeens hoor ik een soort van 'Inception-hoorn' maar dan irritanter en pijnlijker voor het oor. Foute boel denk ik, dit luidt waarschijnlijk in dat de droom ten einde loopt. Wat mensen vaak aangeraden wordt om in een droom te blijven is om naar de grond te kijken en rondjes te rennen, dit deed ik dan ook en dit leek te werken, ik bleef in de droom. De 'Inception hoorn' hoor ik nu met toenemende regelmaat en suist door mijn oren. Het suizen is haast alsof mijn lichaam verkloot wordt en ik vraag me af of ik wel gezond bezig ben met dit lucide dromen. Ik voel ook mijn slapende lichaam, verstijfd en ongemakkelijk liggen, maar blijf in de droom. Ik denk aan het universum en dat ik graag door de ruimte wil zweven tussen de sterren en grijp nog snel mijn kans. Ook dit lukt voor een mooi tijdje. Ik zweef in alle rust door de ruimte, tussen de sterren, voorbij de maan en planeten. Helaas duurt het niet zo lang als ik zou willen en ik word wakker. Ik word wakker in een vakantiehuisje in Franstalig België, waar mijn moeder en zusje ook zijn. Ik had inderdaad gedroomd, ik lag alleen te slapen beneden in de woonkamer en de tv stond nog aan, uiteraard op een Franse zender. Daarom herkende ik dat ik aan het dromen was, vanwege die Franse stemmen. Fantastisch. Ik ben zo blij dat de tv de hele nacht heeft aangestaan zodat ik doorkreeg dat ik droomde. En blij dat ik zo fijn lucide gedroomd heb. We gaan met z'n drieën naar buiten en er liggen nog stukken sneeuw. Even later schrijf ik de droom op in mijn 'dream journal'. Een tijdje later word ik 'echt' wakker, ik had dus een lucide droom in een droom. En hoewel dit heel lang leek te duren, was er in de echte wereld minder dan 28 minuten verstreken (ik had op de klok gekeken vlak voor ik deze laatste droomfase inging en direct na het wakker worden). Ondanks dat dit lucide dromen erg vet was, vond ik wat ik tijdens de trip meegemaakt had minstens net zo bijzonder. Het stoerste / meest bijzondere van het lucide dromen vond ik niet eens zo zeer de ervaringen die ik opdeed, maar het feit dat ik doorhad dat ik aan het dromen was en het daardoor extra goed meemaakte. Het lijkt me zeer waarschijnlijk dat ik deze lucide droom aan de truffels te danken heb, voorgaande trips hebben ook, dit weet ik absoluut zeker, mijn dromen in de periode erna beïnvloed. Hopelijk lukt lucide dromen voortaan vaker, ook zonder truffels. Want hoewel trippen nog steeds leuker is, is ook lucide dromen niet verkeerd. Foto's die enigszins (maar zeker niet precies) overeenkomen met wat ik deze trip en droom allemaal gezien heb