Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'level 2'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

7 resultaten gevonden

  1. Wie: Ik, tripnummer 18. Vriend C en vriendin H die nuchter bleven. Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Burger's Zoo, Arnhem Deze trip is van drie weken terug. Ik zat steeds te twijfelen of ik het wel of niet zou posten want zo'n bijzonder verhaal is het waarschijnlijk niet voor anderen, maar goed had het toch al geschreven dus dan kan ik het net zo goed delen. De trip was behoorlijk anders dan mijn andere trips, waarschijnlijk door de compleet andere setting dan waar ik normaal gesproken in trip. Misschien dat het toch enige entertainment-waarde heeft, en misschien ook niet. Burger's Light. Van vroeger uit mijn favoriete Nederlandse dierentuin, nu speciaal kleurrijk verlicht. En open 's avonds van 18 tot 20 uur, voor de halve prijs. Mooie setting voor een trip, dacht ik zo. Ik zou gaan trippen terwijl een vriend van mij C en zijn vriendin H nuchter bleven. Het was tijd, tijd om de bus te pakken, de treinrit te maken. Goed voorbereid, muziek klaargezet in een speciale tripmap op mijn mp3-speler, mango en chocoladerepen meegenomen, flesjes water gevuld, truffels goed bewaard meegenomen... En dan bedenk ik dat ik een schaar ben vergeten. Dat is niet slim, met mijn handen krijg ik dat vacuüm verpakte zakje nooit netjes open. Gauw een schaar gescoord bij de HEMA. Oké nu ben ik perfect voorbereid en ik neem de bus naar Burger's Zoo. Mijn vrienden zijn er al, als ik aankom is het ongeveer 18 uur dus laat ik alvast in de bus de truffels opeten. Maar dan werkt de schaar niet mee. De onderkant zit vast aan elkaar met een strak wit koord, waardoor ik alsnog een schaar nodig, eer ik deze schaar kan gebruiken... Als ik de truffels al op had had ik mij waarschijnlijk doodgelachen. Maar zover was het nog niet. Dan maar de kracht in mijn armen gebruiken, ja dan lukt het toch en ik knip het zakje netjes open en begin te kauwen. De dierentuin Eenmaal aangekomen heb ik net de laatste truffel op. Nou, ik ben benieuwd... Ik voel me nauwelijks anders, we gaan de ingang binnen, lopen wat rond. Ja het is allemaal dicht eigenlijk, alleen de overdekte Desert, Bush en Ocean zijn open. Nouja prima, we gaan de Desert binnen en het eerste wat mij opvalt is de verschrikkelijke geur... Mijn god. Hier had ik niet aan gedacht. Nouja, het zal wel, ik trip nog niet en straks in de Bush en Ocean heb je die geur niet. De van kleur veranderende verlichting is erg cool en eigenlijk vind ik het jammer dat ik niet al aan het trippen ben. We lopen verder en zien pekari's. Zo leuk, zo schattig. Ik stel me voor hoe het zou zijn om een dag zo'n dier te zijn. Dat lijkt me zo leuk. Maar ook weer niet veel meer dan een dag. Ik vraag me af of dit al bij de trip hoort? Ik voel me vrij kalm. Maar echt trippen doe ik nog niet. We gaan een grot door, zien een slang, wat ziet die er cool uit zeg. Misschien dat het heel subtiel al begonnen is? Ik zie krekels, heel veel en vind het niet heel fijn. Ik begin misselijk te worden en wil eigenlijk gauw doorlopen, snel de Bush in. Ik worstel met mijn misselijkheid, maar dan zijn we bijna bij de Bush, datgene waar ik vooral voor kwam. De deuren gaan open en ik wandel een gigantisch psychedelisch oerwoud binnen. Het is verduisterd, er is kleurrijke (maar niet overheersende) verlichting en de prachtige donkere bomen reiken tot het plafond, heel ver. Het is prachtig deze ruimte en het voelt cool hier door heen te lopen. Volgens mij begint het te werken. Ik stel voor om ergens te gaan zitten, wat te drinken en eten. De plekken zijn zo mooi dat ik mij verwonder over het feit dat we hier 'mogen' zitten. Het ziet er zo mooi uit. Ik deel chocoladerepen uit aan C en H, maar heb zelf nog geen honger. Ik ruik de chocolade heel sterk, maar zij ruiken niets. Ik ga even naar de wc, maar dan vlak voor een klein muurtje stop ik en draai ik om. Ik bedacht me namelijk dat ik over het muurtje wilde klimmen, maar dat zou raar zijn nietwaar? Normaler zou zijn om gewoon via het pad te lopen, ook al is dat om. Ik leg het aan C uit en terwijl ik het uitleg hoor ik mijn stem en herken ik de stem en wat ik zeg als iets uit een eerdere trip. Ik krijg een flashback, niet alleen van mezelf, maar ook van m'n broertje die precies zo heeft gedaan ooit. Het is een specifieke gedachte-gang, specifiek voor truffeltrips waar de vraag wat normaal is opeens heel belangrijk wordt. Is het normaal om over een muurtje te klimmen om ergens heen te gaan? Nee dat zou gek zijn toch? Wow, het is net alsof mijn broertje en ik dezelfde persoon zijn en precies hetzelfde werken maar in andere lichamen zitten. C zegt dat het niks uit maakt en ik bedenk me dat hij waarschijnlijk gelijk heeft, maar dat op de een of andere manier truffels je hier heel raar over na laten denken. Maar goed, op naar de toilet. Uiteraard is dit weer een hele rare ervaring. Teruglopend passeer ik het restaurant en ik zie een meisje rennen. Maar het is net alsof ze stilstaat, of alsof de wereld om haar heen stilstaat en zij voorbij rent. Zonder vooruit te komen. En dan denk ik terug aan toen ik zelf kind was, en aan restaurants waar ik als kind ben geweest. Het leven voelde opeens heel 'nep'. Alsof het een groot spel is. Totaal niet belangrijk of serieus. Gewoon iets voor de leukigheid. Alle mensen die ik tegenkom, en dat zijn er best veel want het is druk, lijken allemaal zo op te gaan in hun spel. Zouden ze zelf doorhebben dat ze een spel aan het spelen zijn? Waarschijnlijk niet, ik heb dat normaal gesproken ook nooit door. Ik vind de weg weer terug en zeg tegen mijn vrienden dat het leven een groot spel is. C vraagt of ik al dingen anders zie. Dingen anders zie? Alles voelt zo anders, de hele beleving is zo anders. De visuele veranderingen zijn wel de minst ingrijpende verandering, ook al ziet alles er compleet anders uit. C ziet er bijna demonisch uit, maar ik weet dat het een hele goede vriend is dus ik vind het alleen maar grappig. Het heeft iets psychedelisch, symmetrisch, geometrisch, maar ook iets duivelachtigs. H ziet er uit alsof ze 'cel-shaded' is, een soort van video-game karakter. Grappig hoe verschillend ze er uitzien met deze visuals. Na een tijdje stelt H voor om te gaan en C vind dit een goed plan. Heel even lijkt het een complot, alsof ze het zo gepland hadden. Maar ik vind alles best, let's go! We zijn op zoek naar de Ocean maar we komen er maar niet. We zijn verdwaald in de Bush, het lijkt zo groot, een nooit ophoudend doolhof. Het doet me een beetje denken aan 'Mirkwood' in The Hobbit: The Desolation of Smaug, waar ook maar geen einde aan het bos lijkt te komen. Ik vind dit juist wel grappig en probeer volop te genieten. Toch voelt het vooral heel raar, de hele ervaring voelt eigenlijk te bizar om écht te genieten. Het is niet per se een middel om je simpelweg goed te laten voelen. Dat is totaal niet hoe deze stof werkt, maar dat is oké want dit is ook erg bijzonder. Op een gegeven moment lopen we een ruimte binnen waar een aantal giraffen in hun binnenverblijf te zien zijn. Hier had ik totaal niet op gerekend, ik wist überhaupt niet dat dit hier was. Dit voelde zo apart, dat al deze 'normale' mensen om mij heen hier stonden om te kijken naar zulke andere wezens. Hebben die mensen niks beters te doen ofzo? Of zijn ze gewoon compleet in verwondering? Dan bedenk ik me dat de verwondering waar ik altijd zoveel waarde aan hecht hier nu plaatsvind, bij deze mensen, die naar deze andere wezens kijken, wezens die gewoon bestaan. Ik zelf vind het vrij vanzelfsprekend allemaal en vind het jammer dat ik niet zelf die verwondering ervaar. Ben ik nu hypocriet? De vlekken op hun vacht gaan heen-en-weer, het vibreert allemaal en de giraffen kijken me aan, het voelt allemaal als een grote maffe psychedelische droom. Even later komen we bij het binnenverblijf van de zebra's terecht. Dit is al verduisterd, ja deze dieren willen rust natuurlijk. Dan voel ik me slecht dat ik in een dierentuin ben waar deze dieren van hun vrijheid beroofd zijn. Maar goed wat kan ik daar nu aan doen denk ik? en ik probeer het te negeren, in de tussentijd zijn de strepen op de zebra's flink aan het golven. Eindelijk komen we dan bij de Ocean aan. Maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest, ik heb genoeg van de dierentuin en van al deze achtergrondruis van andere mensen en schreeuwende kinderen. Ik heb wel zin om ergens anders heen te gaan en loop dan ook vrij snel door de Ocean. De decoratie ziet er erg cool uit en vissen boven je hoofd zien zwemmen is natuurlijk erg mooi, maar toch vind ik het tijd voor een andere setting. We lopen het gebouw uit en gaan richting de uitgang van het park. Het is donker en het miezert, de wind waait hard en we lopen onder een aantal gigantisch lange bomen door. 'Hoe prachtig' denk ik, dat wij als mensen op deze aarde leven, tussen bomen. Mensen en bomen zijn zo anders, van compleet ander materiaal gemaakt. Maar toch leven wij tussen deze wezens, hoe bijzonder! Ik voelde me echt enorm bevoorrecht op dat moment, dat ik een mens was en dat ik dit allemaal mee mag maken. Trip naar Arnhem We zijn het park uit en precies goed getimed vertrekt er zo dadelijk de bus. We gaan achterin zitten en ik geniet vol verbazing van de sensatie die ik nu meemaak. Het voelt zo raar, de bus die met snelheid voortbeweegt. En dat terwijl het buiten regent en hard waait, en wij zitten hier lekker droog. Ik voel me net een kind die voor het eerst een busreisje maakt. Ik weet nog dat ik dat vroeger zo bijzonder vond, die verwondering had ik nu opnieuw maar nog veel intenser. C en H leken met elkaar bezig zoals een nieuw stel dat is, ik was alleen maar blij voor ze. De busrit leek vrij lang te duren en ik dacht aan herinneringen van de middelbare school en zelfs daarvoor. Dat is zo lang geleden... Ben ik nog steeds diezelfde persoon? Nee natuurlijk niet, ik ben compleet anders, het enige wat wij gemeen hebben is dat ik herinneringen van die tijd heb, verder zijn we compleet anders. Ik begin me af te vragen wie ik eigenlijk ben, wat mijn persoonlijkheid is. Waarom C en H eigenlijk met me omgaan, waarom al mijn vrienden met mij omgaan. Wie ben ik eigenlijk? Eenmaal in Arnhem aangekomen stelde C voor om iets te eten bij Happy Italy. Hij vroeg of ik ook mee wilde en ik zei ja, ook al had ik nog steeds geen honger. We gingen zitten en ik zag dat het vrij druk was, het was een vrij grote ruimte met veel tafels en bijna alles was bezet met mensen. Er was nog wel een plaats voor ons echter dus we gingen zitten. Ik zei dat ik geen honger had en niets hoefde. C en H bestelden wel wat en ik begon me af te vragen wat ik hier eigenlijk deed. Zit ik hier nou gewoon bij als random gast? Vind het personeel dat wel oké? Vinden C en H het wel oké? Moet ik ze niet gewoon met rust laten en weer naar huis gaan? Maar zij lijken het vrij normaal te vinden en op een gegeven moment wijzen ze er op dat ze hier een 'chocolate pizza' hebben, een pizzabodem met een grote smak Nutella pasta er op. Ik vind het wel grappig en besluit dan toch maar dat te nemen. Het eten laat even op zich wachten en ik heb genoeg kans om de situatie te observeren. Al deze mensen, allemaal met hun eigen beweegredenen. Ik zie een jongen en meisje zitten iets verderop, het is vrij duidelijk dat ze op een date zijn en het zou zo maar eens hun eerste date kunnen zijn. Het meisje maakt een nerveuze indruk, de jongen is meer zelfverzekerd maar het is te zien dat ze elkaar mentaal aan het aftasten zijn. 'Wie is deze persoon die hier nu voor me zit, wat gaat er in hem/haar om?' denken ze waarschijnlijk. Aan de bewegingen die ze maken zie ik dat ze het allebei spannend vinden, maar ik zie ook dat ze van een compleet eigen wereld komen. Een verhaal van zo'n 20 jaar in the making, zonder de ander. Ja dat maakt mensen heel anders. Omdat ze man en vrouw zijn voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, maar ik zie dat ze elkaar nooit helemaal zullen begrijpen. Ik zie ze voor me over zo'n 20 jaar, getrouwd en nog steeds samen. Maar wel met een portie wrok en onbegrip, het meisje die niet aan al haar trekken komt en de jongen die hier niet aan kan voldoen omdat hij haar niet volledig begrijpt. Het enige wat ze echt gemeen hebben is de aantrekkingskracht, fysiek, misschien een beetje mentaal. Maar ook dat is heel sterk afgenomen. 'Is dit nou leven?' denk ik. 'Is dit ons lot als mens, als levend wezen? Settelen voor iets dat niet perfect is, omdat perfectie een illusie is? Bestaat de perfecte liefde wel?' Op dit moment had ik het idee van niet, maar 'gewone' liefde is ook mooi, toch? Zolang het liefde is en niet overschaduwd door wrok en afkeer. Haar hart zal waarschijnlijk gebroken worden en hij zal teleurstelling voelen dat hij tekort heeft geschoten. Maar dat zal wel leven zijn… De enige ware perfecte liefde is de liefde voor je ware, diepste zelf. Datgene dat je door en door kent, van al je verwachtingen, dromen, diepste gevoelens weet. Hij/zij zal je nooit in de steek laten en er altijd voor je zijn, altijd zijn/haar best voor je doen. Ondanks dat het meisje wat nerveus lijkt, zie ik dat ze in contact staat met haarzelf, met haar wensen, verlangens en behoeftes. Ook als hij tekortschiet, wat onvermijdelijk het geval zal zijn, heeft ze altijd haarzelf nog. Voor altijd. Zij komt er wel, zij zal ware harmonie kennen. Maar goed dan bedenk ik me dat ik hun helemaal niet ken. Hang ik nu niet de amateur psycholoog uit die geen idee heeft van hoe het werkelijk in elkaar steekt en alleen maar ongeremd eigen projectie loslaat op de situatie? Het doet er niet toe, de enige die met deze gedachten geconfronteerd wordt ben ik zelf, ik voer een dialoog met mezelf, dus wat maakt het dan uit wat de waarheid is, als ik deze toch nooit zal kennen? Door de drukte lijkt dit haast een dierentuin, maar dan van mensen. Zoveel verschillende mensen, in verschillende combinaties, met verschillende doelen. Het lijkt even of deze plek alles bevat wat de mensheid van dit moment te bieden heeft. Op zich best mooi, maar er zijn ook zoveel gebreken, dingen die beter zouden kunnen. Wij, rijke westerlingen, hier in ontzettende luxe en vrede, terwijl een groot deel van de de rest van de wereld in rampspoed leeft en een groot deel van ons prijskaartje betaald. Het voelt niet eerlijk, maar ik zie ook niet in hoe ik er nu iets aan zou kunnen doen. Ik ben nu eenmaal geboren in dit leven, ik heb geluk gehad. Zo heel lang zal het ook niet duren of ook dit is voorbij. Terwijl ik hier zo zit bedenk ik me ook dat een of andere malloot hier nu een terroristische aanslag zou kunnen plegen. Waarom zou iemand dit doen? Alle kwaadwilligheid is compleet onbegrijpelijk voor mij, meer nog dan wanneer ik nuchter ben. Waarom zou iemand mensen die die niet kent zomaar doden of met opzet laten lijden? Hoe kun je zoiets in je hoofd halen? Ik begrijp er niets van. Het eten komt er aan en het is heerlijk. Ik zit al snel vol en denk het nooit op te krijgen. Ik ben compleet de draad kwijt over wat normaal is en snap niet dat iets ter grootte van een pizza niet in een menselijk lichaam zou passen, dat zou toch makkelijk moeten kunnen? Ook vraag ik me af of het niet ongezond is als ik de pizza helemaal op eet. Maar als dat zo is, waarom wordt het dan geserveerd? Als ik er dood aan zou gaan zouden ze het toch niet verkopen? Na heel lang lukt het me toch om het op te eten en het was echt ontzettend lekker. Dan gaan we weer naar buiten en het waait en regent nog steeds ontzettend. Heerlijk vind ik het, het voelt alsof ik lééf. We stappen in de trein op weg naar huis, ik ben nog steeds de draad kwijt maar lekker onderuitgezakt in de trein zitten voelt fantastisch. 'Ik zou hier voor eeuwig in de trein willen blijven zitten' zeg ik en C stemt hier mee in. Eenmaal thuis aangekomen komt alles van mijn gewone leven opeens weer terug en is het alsof ik nooit ben weg geweest. Final thoughts De setting van de dierentuin viel me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ik genoot meer van het gezelschap van C en H en van de bizarre ervaring die leven is, dan van de dierentuin zelf. Dit komt denk ik vooral doordat je eigenlijk weinig privacy hebt in een dierentuin en de drukte van mensen vond ik ook niet bepaald bevorderlijk. Ik denk dan ook niet dat ik het snel opnieuw zou doen. Vooral de Bush sprak me aan omdat het een soort mini-jungle is, dieren zijn natuurlijk ook ontzettend interessant maar in gevangenschap voelt het gewoon niet goed. Trippend in een restaurant zitten was ook wel grappig om een keer mee te maken, maar trippen is leuker als je alle vrijheid hebt en kunt doen waar je zin in hebt. Al met al vond ik het leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar ik denk dat ik voortaan alleen nog maar rustigere settings uitkies voor mijn trips. De ervaring zelf was wel erg gaaf, het was niet diep spiritueel in de zin van in aanraking komen met wezens uit hogere dimensies, maar wel spiritueel op een meer 'aardse' manier, in de zin dat ik het normale leven heel anders heb leren kennen en waarderen. Regen, wind, treinreizen, leuke dingen doen met vrienden, in een restaurant lekker eten, een busrit maken, de roltrap nemen... het was alsof ik het allemaal voor de eerste keer deed zonder enige vorm van vooroordelen of geschiedenis. Het voelde alsof ik tijdelijk opnieuw geboren was en weer een compleet onbeschreven blad was. Ik wist ook niet meer wie ik nu eigenlijk was, wat normaal is. Gek genoeg kwam alles weer compleet terug vrijwel direct na afloop van de trip toen ik weer thuis op mijn kamer was. In veel opzichten viel de heftigheid van de trip wel mee, aan de andere kant was ik behoorlijk de draad kwijt en deed het me ergens wel denken aan mijn geheugenverlies tijdens mijn trip op Hollandia. Trippen in de dierentuin zou ik in ieder geval zeker niet alleen doen en eigenlijk alleen maar met een nuchtere tripsitter.
  2. Wie: Ik, tripnummer 16 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Voorafgaand: een fysieke beproeving 0. Ik had nog een portie Tampanensis over die over enkele dagen over datum zou raken. Ik had mij er al eigenlijk bij neergelegd dat ik het weg zou gooien want trippen leek voorlopig niet echt zinvol te zijn. Echter de nacht voor het trippen had ik een droom waar ik een pak cornflakes gekocht had. Dit pak cornflakes had een houdbaarheidsdatum van vóór mijn geboortedag. Toch wilde ik het nog opeten, zo ziek zou ik er niet van kunnen worden toch? Weggooien is ook zonde. Nogal maf, maar ik kon de parallellen zien met de huidige situatie. Misschien morgen op de een-na-laatste dag dan toch nog even trippen? De avond was er een ergometerwedstrijd bij de roeivereniging. 1000 meter roeien, zo hard als je kunt. Ik had totaal niet getraind, was eigenlijk heel moe en totaal niet voorbereid, maar ik had me opgegeven dus ach ik doe mee, als enige persoon van mijn team. Na 500 meter ben ik kapot, maar ik ga door. Ik voel mijn lichaam zwakker worden, alles om mij heen begint haast te vervagen, maar het einde is in zicht. Na afloop voel ik me verschrikkelijk. Er wordt mij aangeraden een glas water te drinken, ik loop met moeite naar de keuken en schenk een glas in. Daarna ga ik even zitten en probeer tot rust te komen. Het lukt niet, mijn lichaam is nog steeds van streek. Dan begint de persoon naast mij tegen mij te praten. Ik wil dolgraag converseren maar ik kan het niet. Ik kan enkel een paar woorden uitbrengen. Dan voel ik dat ik misschien moet overgeven, ik loop naar de toilet en hang boven de wc-pot. En daar stroomt het. Dit is afschuwelijk. Ik had al geruime tijd niet meer gegeten om juist dit te voorkomen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer overgegeven heb, maar dit wil ik nooit meer meemaken. Al die plannen om te trippen op mescaline of ayahuasca, psychedelica berucht om kotsbuien, lijken opeens slecht doordacht. Misschien is dit het lot die mij kenbaar maakt dat ik dit niet moet doen? Het lot of niet, ik wil dit niet meer, dit voelen. Ik wil niet meer leven. Ik bedenk me dat dat een domme gedachte is die eigenlijk nooit in mij opkomt, maar nu voel ik het. Ik probeer de schoonheid van het bestaan te zien en ja die is te zien, zelfs hier op dit toilethok met een smerige geur. Maar het weegt niet op tegen het ongemak dat ik ervaar. Nooit meer. Lichtpuntjes 1. Na een tijd, wanneer ik denk eindelijk uitgekotst te zijn, wil ik dan toch maar het gebouw verlaten, de koele nachtlucht in. Misschien dat frisse lucht mij goed zal doen. Of zo meteen op bed liggen. Voordat ik de deur uit stap zie ik mijn coach en een ander meisje. Ze zeggen dat ik het goed gedaan heb, gezien het gebrek aan training. Ik laat merken dat ik kapot ben en dit andere meisje strekt haar arm uit en legt haar hand op mijn schouder. 'Het komt wel goed.' zegt ze en ze glimlacht. Het voelt alsof ik door een blonde engel aangeraakt wordt en ik zie een innerlijk licht vanuit haar stralen. Haar aanraking laat alle pijn tijdelijk wegvloeien. Ik bedenk mij hoe pervers en verschrikkelijk het is dat zoveel mannen deze prachtige engelachtige schepselen soms slechts als lustobject zien. Waar zijn we als mensheid mee bezig? Deze surrealistische ervaring maakte dit hele voorgaande gedoe weer goed, ook al voel ik me nog steeds verschrikkelijk. Zij gaan ervandoor en niet veel later loop ik terug naar mijn kamer. Ik passeer wat lichten van lantaarns, die een oranjeachtige gloed afgeven. Zo zal het er dus uitzien als je sterft denk ik. Het doet me een beetje denken aan de verandering in perceptie van licht tijdens het trippen, maar dit is toch anders. Ik bedenk me dat als ik nu ga trippen, ik de slechtste trip ooit zal hebben. Ergens is dit interessant, puur om te experimenteren. Maar dat lijkt me helemaal geen goed plan. Ik plof op bed neer en voel de pijn over mijn hele lichaam. Nee, dit voelt niet lekker, het voelt nog steeds belabberd. Maar na een tijdje voel ik dat ik toch weer een beetje energie heb en besluit ik maar om te gaan douchen. Dit voelt goed zeg. Het warme water stromend over mijn naakte lichaam. Ik douche vrij lang en na afloop voel ik mij herboren. Uiteindelijk heb ik mij ongeveer een half uur compleet miserabel gevoeld, maar nu voel ik me extatisch. Niet dat ik het snel opnieuw zou doen, maar toch ben ik trotst op mijzelf, dat ik heb doorgezet. Ik bedenk me dat er al enige uren verstreken zijn sinds ik voor het laatst gegeten heb omdat ik wist dat deze wedstrijd er aan zat te komen. Hmm, misschien dat trippen nu toch wel interessant is? Perfect getimed en ik besluit het te doen. Na inname zet ik alvast wat muziek en een visualizer op en kook ik mijn avondmaal. Ik had eigenlijk wel zin om een spirituele documentaire te kijken, nuchter vond ik dit al heel mooi, maar ik was benieuwd of ik het trippend nog beter zou begrijpen. Lijkt mij een strak plan. Tijdens het koken loop ik op en neer van de keuken naar mijn kamer en een van mijn favoriete nummers speelt zich af. Ik ga er even voor zitten, dit is toch wel zo mooi. Maar het eten moet niet aanbranden dus ik ga weer terug. 2. De visualizer is prachtig en de muziek zeer aangenaam, ik besluit dat ik mijn avondmaal wel alvast kan opeten. De muziek is te goed, eigenlijk heb ik niet zo'n zin om een documentaire te kijken en ga ik liever even liggen. En daar gaan we weer... Ik sluit mijn ogen en wauw dit zijn mooie closed eyes visuals. Het is niet zoals bij Atlantis, van die psychedelische geometrische figuren waar je zelf niet zoveel over te zeggen hebt, dit is veel meer een droom/inbeeld-achtige toestand, waarin ik tot op zekere hoogte zelf bepaal wat ik zie. Ik zie de meest fantastische, fantasierijke en creatieve dingen. Sommige psychedelisch, sommige een mengeling van natuur, sprookjes, droombeelden, verzinsels, de ruimte. Het is werkelijk prachtig en ik kan gewoon van al deze beelden genieten met prachtige muziek op de achtergrond, zonder al te veel na te denken of mentaal te labelen. Ik bevind me weer in die zone waar ik muziek écht kan begrijpen. 3. Eigenlijk gaat dit heel lang door, die documentaire bewaar ik wel voor een andere keer. Ik voel me zo tevreden, iedereen moet truffels ervaren. Zodat iedereen in kan zien hoe mooi het leven is, hoe mooi zij zelf zijn. Weer vraag ik me af of ik niet gewoon geluk heb dat het bij mij zo vaak zo geweldig leuk en bijzonder is en of het onverantwoordelijk is dit aan anderen te verspreiden. Komt het vanzelf niet op hun pad als ze er baat bij hebben? Moet ik interfereren? Ik weet het niet, maar ik wil het in ieder geval delen met de mensen die het dichtst bij mij staan. Mijn vrienden, vriendinnen, familie. Iedereen moet in ieder geval de kans hebben dit te doen, weten dat het bestaat. Wedergeboorte 4. Wat ik eerder al voelde tijdens het douchen, voel ik nu opnieuw, maar op een andere manier. Vanwege de prachtige droomachtige visuals, lijk ik weer herboren, in mijn mind. Ik ben weer de ongerepte avonturier die ieder kind ooit geweest zal zijn. Nieuwsgierig naar alles wat deze wereld te bieden heeft. Ik voel een liefde naar iedereen die ik ken en ik besluit op Whatsapp te gaan en met mensen af te spreken. Er valt zoveel te bespreken! Niet via de app, maar in persoon. Dan ga ik al mijn contacten langs en zie ieders foto en persoonlijke bericht. Zoveel verscheidenheid. Zoveel verschillende interesses. Aan de ene kant wil ik dat iedereen deze prachtige ervaring meemaakt die ik nu meemaak, keer op keer. Maar tegelijkertijd begrijp ik dat niet iedereen hetzelfde is. Dat niet iedereen dezelfde waarde er aan zal hechten. Dat er zelfs mensen zullen zijn die hier helemaal geen interesse in hebben. Is iedereen diep van binnen wel hetzelfde? Als je maar diep genoeg doordringt tot de kern, zijn dan niet alle levende wezens één? Misschien ooit, maar als ik deze foto's langsloop bedenk ik mij dat veel mensen hun eigen paden gekozen hebben. En dat is prima, dat is juist ontzettend mooi! Ik voel enkel liefde voor iedereen in deze lijst. 5. Op een gegeven moment kom ik een mooi zwartharig meisje tegen waar ik onlangs kort mee heb samengewerkt in een groepsopdracht tijdens de studie. Ze heeft altijd een lieve en enigszins verlegen indruk op me gemaakt, maar nu zie ik deze profielfoto. Ze staat voor een aantal hertjes, haar gezicht naar de camera, in een mooie zwarte jas. Tederheid overvalt me. Wat is er mooier dan dit? Zo'n prachtig lief wezen voor zachtaardige schepselen die hertjes zijn. Ik bedenk me dat mijn toekomstige droomvrouw net zo zal zijn. In harmonie met de natuur. Onvoorwaardelijke liefde voor het goedmoedige. Ik vraag me af of het meisje waar ik nu mee aan het daten ben hier eigenlijk wel aan voldoet. Is zij ook zo? Ik ken haar eigenlijk nog niet goed genoeg, maar ben nu wel benieuwd. Het is voor mij compleet duidelijk wie mijn levenspartner zal worden. Althans, niet letterlijk wie dit zal zijn, maar wel hoe ik haar zal herkennen, wat ze zal doen. Al van jongs af aan is mij dit duidelijk. En nu komen al die gevoelens weer terug... Het is overduidelijk. Perfectie bestaat. De ideale liefde bestaat. Hoe anders kan ik dit sterke gevoel al van jongs af aan hebben? Dit was er al vóór mijn geboorte, vóór mijn fysieke manifestatie. Ik zal haar vinden en dan zal er complete harmonie bestaan, verlichting. Met ons licht bevrijden we de wereld, onze wereld. Het is mij allemaal duidelijk. Mijn levensdoel. Deze ziel vinden, samenvoegen, en deze imperfecte wereld perfect maken. Het is zo overduidelijk geweest, al die tijd, maar de laatste tijd werd het overschaduwd door andere dingen, was ik druk bezig met persoonlijke groei, spiritueel ontwaken, dichter tot mezelf komen. Deze zielsverwant vinden is een eindstreven, gebeurt pas wanneer de tijd rijp is. En dat is het nog niet, er valt nog te veel te ontdekken voor het moment daar is. En dit zal ik zelf moeten doen, alleen. Of met anderen, maar niet met haar, nog niet. Het sterfelijke gaat vooraf aan het eeuwige, het aardse vooraf aan het goddelijke. De eeuwigheid is er altijd, het aardse gaat voorbij. 6. Ik voel me vol met energie zitten en dans uitbundig op de muziek. In mijn eentje, op mijn kamer. Het leven is krankzinnig mooi en dankzij een eerdere trip weet ik dat het na de materiële dood alleen maar nog mooier wordt. Zelfs als voorgaande paragraaf over mijn zielsverwant een illusie blijkt te zijn en deze persoon niet in deze wereld bestaat, wat mij uiterst onwaarschijnlijk lijkt, dan is het een waarheid die de materiële wereld te boven gaat en is het iets wat ik in het eeuwige leven hierna tegen zal komen. Een metafoor voor de samensmelting van het hogere. Wat het ook precies is, het geeft niet, ook alleen heb ik de tijd van mijn leven. Ik houd zoveel van mezelf, van het leven, het is nauwelijks voor te stellen als er nog een tweede persoon bij zou komen van wie ik net zoveel zou houden als ik van mezelf en het leven houd. Na afloop voel ik me herboren en dat nog wel twee keer op dezelfde dag! De eerste keer een combinatie van fysiek en mentaal, daarna op zielsniveau. Wat kunnen truffels, en het leven, toch mooi zijn!
  3. Wie: Ik, 15e trip Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Buiten (natuur / meertje), Kamer (studentenhuis) 0. Ik had voorgesteld aan een goede vriend van mij om ook truffels te nemen en stelde vrijdag voor aangezien we dan allebei tijd hadden. Er was bij hem wel wat twijfel om het te doen en daardoor ook voor mij om met hem te trippen, maar alle twijfel verdween toen ik op de fiets stapte (ik had eerst nog een afspraak) en ik voelde dat het de perfecte dag was om te trippen. Het weer was goed en er hing iets in de lucht, dit zou de dag zijn. Na veel gedoe en bezwaren van mijn vriend had ik uiteindelijk maar besloten om het af te zeggen, trippen doe je als je het helemaal wilt, of in ieder geval niet met zoveel bezwaren in je hoofd zit. Maar goed, het weer was nog steeds mooi en ik had wel zin om een uitstapje naar de natuur te maken. De vorige trip was vrij kort geleden maar ik had nog 2 pakjes Tampanensis liggen die binnenkort over datum zullen zijn dus zou het zonde vinden om die weg te gooien. Dus waarom niet gewoon zelf truffels nemen, lekker een wandeling in de natuur te maken en kijken waar ik dan zin in heb? 1. Zo gezegd, zo gedaan. Althans, niet helemaal, want de truffels waren ontzettend ranzig. Dit waren waarschijnlijk de meest smerige truffels die ik ooit heb gegeten. Wat gek eigenlijk dat zoiets moois, heiligs en gezonds zo smerig kan zijn. Maar goed, natuurlijk zal het het allemaal waard zijn en ik ga naar buiten, lekker wandelen. Ik zie dat er een heel klein beetje sneeuw ligt op bepaalde plaatsen en buig mij hierover. Wat mooi, jammer dat ik gemist heb dat het gesneeuwd heeft. Of zou iemand dit hier gewoon neergelegd hebben? Nee, dat zou absurd zijn... Maar goed ik loop door, alles is nog vrij normaal. Ik ga weer naar een mooi plekje waar ik al trippend deze zomer geweest ben, eens zien hoe het er in de winter uitziet. Ik steek een straat over, ga een bos in, ja dit is toch wel heel mooi. Eenmaal aangekomen bij het meertje ben ik een beetje teleurgesteld: door de kale bomen zie je de bebouwde kom niet heel ver hiervandaan. Behalve het gebrek aan privacy, is dit ook een verstoring van de natuur. Maar goed, ik ga bij een boom zitten en kijk uit over het meertje. Erg mooi allemaal, het water, de takken, de planten. Mijn schoenen zijn helemaal smerig, haha, het is net alsof ik weer kind ben en een hele dag buiten heb gespeeld. Het meertje en de mooie bomen met vertakkingen. Wat wel weer een voordeel van de winter is. 2. Ik zit een beetje voor me uit te staren en voel me erg kalm. Niet extreem goddelijk sereen zoals ik een keer in een eerdere trip heb meegemaakt, maar gewoon compleet ontspannen. Ja dit voelt goed, zeker na zo'n drukke week. Dit moet ik vaker doen, hier hoef ik niet eens voor te trippen. Tot nu toe is de trip heel subtiel en ik denk na op die karakteristieke manier dat truffels je aan het denken zetten. Ik wil graag van de stilte genieten, maar er is constant verkeer, geluiden van de beschaving. Ugh, wat een zonde dat ze maar zo'n minuscuul natuurgebiedje aan de rand van de bebouwde kom hebben behouden. Waarom moet de mens zoveel ruimte innemen? Is al dat verkeer echt nodig? Stel je voor hoe het zou zijn: stilte. Stilte overal. Echte, complete stilte, op het ritsen van bladeren in de wind of het verre gefluit van een vogeltje na dan. Zelfs in mijn kamer is het nooit helemaal stil. Hoe mooi en intens zou het zijn als we nog puur als dier zouden leven, er geen beschaving zou zijn. Oneindige stukken natuur, en daar sta je dan, in volledige stilte en harmonie. De kans om andere wezens tegen te komen, hoe spannend zou dat zijn?! Een hert die je voor de eerste keer ziet, of een andere mens die je tegenkomt. De gedachte aan gewelddadige overvallen of berovingen komen niet bij me op, ik ben ten slotte onder invloed van de truffels en stel mij alleen verwondering voor, nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar de ander, naar mezelf, naar het mysterie van het leven. En 's nachts, de sterrenhemel, zoals deze vanaf de aarde te zien hoort te zijn, bezaaid met lichtpuntjes. Sprookjes 3. Ik zie luchtbelletjes in het water, ook hier is leven. De naakte takken lijken heen-en-weer te gaan, waarschijnlijk het eerste visuele effect van de truffels dat ik echt merk. Ik denk na over hoe het geweest was als die vriend van mij hier met mij zou zijn en voor de eerste keer truffels zou nemen. Zou het nog steeds zo vredevol en rustig zijn? Echt praten doe je hier niet. Maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is en dit is hoe het moet gaan. Na een tijdje besluit ik om op te staan en weer terug te gaan. De groene kleur van het gras is subtiel veranderd zie ik, intenser en mooier geworden. De bomen in het landschap zorgen ervoor dat het lijkt alsof ik in een sprookjesbos ben. Zijn sprookjes het gevolg van inname van paddenstoelen? Hoe anders heeft de mens dit bedacht? Wat een toeval zou het zijn als de mens zoiets bedenkt en dat er iets op de wereld is die het werkelijkheid maakt. Ergens voelt het alsof een onschuldig gedeelte van mijn jeugd nu vernietigd is en alsof de mensheid zichzelf bewust dom houdt door dit aspect te verzwijgen. Maar dan bedenk ik me dat truffels de onschuld zelve zijn en ben ik blij dat ik eindelijk de waarheid ken. 4. Ik loop weer terug en bedenk me dat ik een mp3-speler in mijn jaszak heb. Oeh, daar heb ik wel zin in! Ik stop de dopjes in mijn oren en zoek een leuk nummer uit. Heerlijk! Het voelt altijd zo raar, je wordt je altijd erg bewust van de geluidstrillingen die je oor binnenkomen en de dopjes die zo tegen je aandrukken. Ik bedenk me dat een van de mooie dingen van truffels is dat je niet echt de behoefte voelt aan méér, dat je niet actief bezig bent met denken over hoe je het moment beter kunt maken, wat er nog ontbreekt, er is geen hebzucht. Muziek is niet nodig om het leven mooier te maken, het is gewoon een mooie extra waar ik nu toevallig aan dacht. De muziek is zeer aangenaam en ik loop langzaam terug naar huis. Eerst doorkruis ik weer een stukje bos, dit is zó cool! Het is alsof ik door een jungle loop en alles in POV zie. Ik sta hier even bij stil want dit is te fantastisch. Ik maak een foto maar zie op mijn mobiel al dat de foto helemaal niet bijzonder is. Jammer voor je mobiel, dat je zulke schoonheid niet kunt zien en vastleggen. Uiteindelijk loop ik dan toch echt terug en kom nog een vrouw op een fiets tegen. Ik zie haar vanaf de verte aankomen en plots word ik een beetje nerveus, wat als dit mijn toekomstige droomvrouw is? Als ze dichterbij komt zie ik dat ze veel te oud voor me is en bedenk me dat dit wel een hele dwaze gedachte was. Ik kom nog wat wandelaars tegen die me enigszins raar aan lijken te kijken en het voelt alsof ik in een film ben, met deze muziek op de achtergrond. Ik denk na over hoe het zou zijn die persoon te zijn die ik tegen kom, dat wandelende meisje of die man op die fiets. Hoe zou hun leven er uit zien? Een stuk verder op loop ik langs een kanaal en ik zie wolken en vogels vliegen links van mij. Wat een fantastisch gezicht is dit, deze situatie is zo vreemd maar prachtig! Dan bedenk ik me dat het waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is en loop door, toch nog genietend van de omgeving. Het groene gras, de naakte takken en het pad door het stukje bos. 5. Eenmaal thuis plof ik neer in de stoel en zet muziek op de speaker op. Ik voel alle vermoeidheid uit mij stromen door te zitten en tegen de leuning te liggen. Wat een heerlijk, bijzonder en aangenaam gevoel is dit! Tot nu toe heb ik nauwelijks nog iets echt geks meegemaakt, althans, voor trip-standaarden, en ik bedenk me dat ik eigenlijk nauwelijks aan het trippen ben maar dat ik het leven gewoon intenser en bewuster beleef. Wat natuurlijk ook hartstikke mooi is. Eigenlijk is alles wat ik vandaag tot nu toe gedaan heb ook gewoon nuchter mogelijk. En eigenlijk, leef ik al op die manier. Ik trip best vaak en het verschil tussen trippen en mijn nuchtere bestaan wordt steeds kleiner, één continu geheel. Één vloeiende beweging van het leven. Goed, waar heb ik zin in? Ik ben net niet nuchter genoeg om zinvol te gamen of aan mijn studie te werken. Ja er is toch nog steeds wel een verschil. Hmm laat ik maar even liggen en ik sluit mijn ogen. Ik krijg milde closed eyes visuals. Mild in de zin dat ik het niet helemaal 3D voor me zie, eerder vaag en 2D, maar ze zijn er wel. Het verschil tussen Atlantis en Tampanensis is in dit opzicht wel echt aanwezig. Ik bevind me in een soort van halfdroom en half wakkere staat en ben half aan het dromen en half aan het nadenken. Ik vraag me dingen af als waarom een glimlach de mond omhoog krult en waarom niet andersom? Boven is beter, beneden is minder. Heeft dit inherent iets met het universum te maken? Is het toeval dat de hemel vaak als boven wordt afgebeeld en de hel als onder? Vliegend omhoog of vallend naar beneden. Ja ik zie wel een connectie. Maar bedenk me dan tegelijkertijd dat ik waarschijnlijk over onzin aan het nadenken ben. 6. Behalve wat ongewone en mogelijk onzinnige gedachten denk ik ook na over dingen uit mijn eigen leven. Waarom ik eigenlijk geen vriendin heb en zo zijn er nog wat dingen. En ik merkte dat ik mij misschien een heel klein beetje melancholisch voelde. Niet echt bepaald verdrietig of onaangenaam, maar een hele lichte waas van het niet helemaal begrijpen. Ik weet dat ik makkelijk aan iets anders kan denken, maar het stoort me niet dus ik ga door. Ach, het geeft niets en ik maak me druk om niets, als ik me überhaupt al druk maak. Hoe leuk het ook zou zijn om dit alles, het leven, te delen met iemand van wie je echt houdt (in romantische zin) en verbonden bent, het leven alleen is ook al geweldig en bijzonder. Ik houd van mezelf, is dat niet genoeg? Hmm laat ik maar koken. Slechts 2 of 3 uur zijn voorbij gegaan sinds het begin van de trip, maar koken zou me toch wel moeten lukken? Ik ben toch niet echt sterk aan het trippen. Dit blijkt iets lastiger dan gedacht, niet motorisch maar in de manier en volgorde waarop de handelingen verricht moeten worden. Uiteindelijk lukt het en heb ik een vol bord met avondeten voor mezelf bereidt. Ik zit weer op mijn stoel en geniet met volle teugen. Dit moet ik vaker doen denk ik, dit is heerlijk tijdens het trippen! Ik open mijn mobiel en zie wat berichten. Ik voel zoveel liefde voor iedereen. 7. De trip zwakt af en wat ik er aan over houdt is een prettige, tevreden en relaxte gemoedstoestand en een klein beetje zere ogen. Hoewel truffels volgens mij compleet onschadelijk zijn, vraag ik me af of het misschien toch slecht voor je ogen is? Maar dan bedenk ik me dat mijn zicht niet minder is geworden sinds ik met truffels begonnen ben en ik heb redelijk vaak getript sindsdien. Blind zul je er sowieso niet van worden. If anything, zie ik alles nu juist veel mooier. Dus ik wuif deze mogelijke zorgen weg. Het was een heerlijke trip en eigenlijk voelde het dus meer aan als een intensivering van bewust leven, dan als een trip. Eigenlijk precies wat ik voor vandaag wilde, op deze mooie dag.
  4. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 12 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Er waren 19 dagen verstreken na mijn laatste trip, de langste tussenpoos sinds ik begonnen ben met truffels. Oorspronkelijk was het plan om met een vriend te trippen die dit nog nooit gedaan had, maar uiteindelijk besloot hij dat hij er toch nog niet klaar voor was en het een te heftige stap vond. Geen probleem, dan een dag later zelf maar weer trippen. Ik had al wel de Philosopher's Stone in huis gehaald en was wel weer benieuwd hoe het zijn om hier op te trippen na zo vaak sterkere varianten genomen te hebben, tijd om terug te gaan naar waar het voor mij allemaal begon! 0. 5 uur niet meer gegeten en smullen maar! Ik had natuurvideo's opstaan in combinatie met muziek van Tycho. Heerlijk rustgevend. Op een gegeven moment was het thema van de video's ijs/onderwater leven en ik zag een paar agressief uitziende zeeleeuwen. Tijd voor een andere video en andere muziek. Ik voelde heel subtiele veranderingen, maar nog geen lichamelijke verandering. Ongeveer een uur was verstreken en ik had het idee dat ik in een heel lichte trip zat. Ik ging naar de wc, passeerde de gemeenschappelijke ruimte, zag daar ganggenoten en in het wc-hok merkte ik dat ik toch echt al wel aan het trippen was. Mooi zo, het werkt, al zag ik visueel nog niet echt heel anders. 1. Ik liep weer terug en ging in de stoel voor de tv zitten. Ik had een visualizer opstaan, maar nog steeds zag dit er vrij normaal uit. Ik sluit mijn ogen en zie een chaos van wilde elementen. Ik zie niet heel duidelijk voor me wat ik precies zie, maar ik merk dat het ontzettend lawaaierige beelden zijn, een soort van lichte witte lijnen die als een gek heen en weer bewegen in gekke bewegingen. Niet bepaald rustgevend maar ik vind het wel grappig, dat ik heerlijk ontspannen in mijn stoel zit en naar mooie muziek luister terwijl ik met gesloten ogen zo'n clusterfuck aan bizarre dingen zie. Vergelijk het met een kettingzaag die vlak voor je actief is, waarbij tegelijkertijd een timmerman aan het hameren is, een gillend kind op en neer rent en het flink onweert. Het is koud, ik heb me al warm gekleed maar ik duik met mijn lichaam ineen om het nog warmer te krijgen. Mijn hand omvat de onderkant van mijn dij en ik realiseer mij dat dit een lichaamsstuk is die zowel mannen als vrouwen hebben. Dit is bijzonder omdat ik dit normaal gesproken vooral met vrouwen associeer. Van die prachtige dijen... En toch bezit ook ik ze. Ik begin het te aaien en voel een kosmische verbondenheid, waarin mensen, man en vrouw, één zijn. 2. Ik heb zin om comfortabel te liggen, daar gaan we weer... Ik duik mijn bed in, lekker warmpjes onder de lakens. De muziek staat nog steeds op en ik sluit mijn ogen weer. Wat ik nu zie had ik niet verwacht omdat ik volgens mij niet eerder echte closed eyes visuals op Tampanensis gehad heb. Het is niet zo sterk visueel als bij Atlantis, maar ik zie wel dingen. Dit gaat even zo door en mijn lichaam lijkt op een gegeven moment verstijfd, in equilibrium, onafhankelijk van mijn geest. Ik ben nu weer in een ander niveau van bewustzijn, ik voel de vrede, zie de mooie vreemde vormen, voel dat mijn geest aan het wandelen is in een ander rijk. Ik voel fysiek waar dit in mijn lichaam zou moeten zijn als ik er op let; boven mijn kaken, maar onder mijn ogen en een stuk dieper mijn hoofd in, waarschijnlijk in het centrum van mijn hoofd. Een apart gevoel dat ik herken uit andere trips. In eerste instantie heb ik een hoop filosofische gedachtes. Tijdens dit hele proces vraag ik mij af waar deze vandaan komen. Bedenk ik deze dingen? Of worden deze gedachtes mij aangereikt door mijn hersenen, waarna ik vervolgens besluit wat ik er mee doe? Ik neig sterk naar dat laatste en voel mij beperkt in mijn vrijheid, blijkbaar ben ik dus afhankelijk van deze materiële substantie. Maar dan bedenk ik mij dat ik het overgrote deel van die gedachtes die ik heb (niet alleen nu, maar altijd) erg prettig en mooi vind, dus wat is dan eigenlijk het probleem? Ik heb zoveel geluk gehad dat ik ben wie ik ben, of beter gezegd: dat ik gehuisvest ben in dit lichaam die zo goed bij mij past. Qua uiterlijk, maar vooral ook qua innerlijk, want dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Ik ben precies wie ik wil zijn. Hoe fantastisch is dat?! En dankzij truffels kan ik precies doen wat ik wil doen, reizen naar alle dimensies die ik zou willen bezoeken, naar alle plekken op aarde of in het universum. Ook al is het alleen maar mentaal. Is alles uiteindelijk niet mentaal? Zonder bewustzijn op de plek zijn waar je wilt zijn heeft ook weinig zin... 3. Gedachtes schieten razendsnel voorbij maar er is één die voorbij flitst en die ik nader wil onderzoeken. Ik dacht na over of het allemaal wel goed gaat komen, ik ben momenteel vrij druk met mijn studie en zou de volgende dag eigenlijk een deel van een verslag af moeten hebben waar ik nog niet klaar mee was. Maar in een flits was er de uitspraak van mijn mind dat het sowieso allemaal goed gaat komen, want ik ben het toch? Wat ik ook doe, wat ik ook kies, ik creëer mijn eigen realiteit en die is altijd de juiste, omdat het mijn eigen realiteit is. Deze gedachte vuurde voorbij en ik ving alleen de glimp op maar, beneveld als ik was, realiseerde ik mij dat hier iets belangrijks in zat. Dus ik begon te graven in mijn geheugen. Wat zei mijn mind nou net? Alles wat ik doe is goed, omdat ik het doe en mijn eigen verhaal, mijn eigen lot creëer. Ik weet toch wat het beste is voor mijzelf, dus daar kies ik dan toch ook voor? Het kan alleen maar goed komen. Ik voelde de waarheid in die gedachte en begon te lachen, dit is fantastisch. Na nog een hoop aangenaam filosofisch gepeins begin ik weer volledig te focussen op deze hogere staat van bewustzijn. Ik zie een hoop, maar er is één beeld dat mij extra goed is bij gebleven. Ik zie een figuur, een mens, in het midden van mijn zicht en daaromheen een aantal groene, soort van verdikte, lijnen (dit is heel slecht verwoord, het valt mij wederom op dat onze taal veel te beperkt is als het aankomt op het beschrijven van psychedelische trips). Deze lijnen lijken haast vleugels en ze gaan op een neer, het is ontzettend vredig en ik zie het heel sterk voor me: vergelijkbaar als tijdens trips op Atlantis. Ik open mijn ogen en zie het plafond en de lamp die uitstaat (er straalt enkel licht vanaf de tv), dit is zo prachtig! Het lijkt één effen witte/grijsachtige kleur in plaats van dat ik alle oneffenheden zie. Het voelt zo bijzonder, dat ik hier lig te trippen in een of andere kamer die zo bij een exotisch hotel zou kunnen horen. En het plafond is zo mooi. Wat een wondere wereld leven we toch in waar dit gewoon mogelijk is. 4. Op een gegeven moment hoor ik een nummer dat ik niet ken. Ik heb een playlist opstaan met mijn all-time favoriete muziek en hier staat een nummer in dat ik niet ken? Dit vind ik ontzettend hilarisch en ik begin te lachen. Ik realiseer me ook dat dit eigenlijk nog leuker is tijdens het trippen: om muziek te luisteren die je nog niet kent. Maar ja hoe kun je van tevoren weten of je het dan leuk zult vinden? De muziek is in ieder geval prachtig, de hele tijd al. Zo af en toe moet ik naar de toilet en omdat ik dan de gang doorloop en ik weet dat ik anderen tegen zou kunnen komen bedenk ik mij hoe bizar die situatie zou zijn. Die anderen die gewoon hun dagelijks leven leiden en ik die net uit de meest vreemde dimensies van bewustzijn ontwaakt is. Ik keer weer terug en ik voel dat ik redelijk wat energie bezit. De muziek die nu opstaat vraagt er gewoon om op gedanst te worden en dit doe ik dan ook met volle overgave. In mijn eentje, op mijn kamer. Anderen zouden mij voor gek verklaren, maar ik heb de tijd van mijn leven. Ik reik met mijn handen naar het plafond, maak de gekste bewegingen... Dit voelt zó goed. Ik kijk in de spiegel en natuurlijk til ik mijn shirt op. Ik zie, net als tijdens mijn tweede trip op Philosopher's Stone een prachtig, perfect lichaam. Mijn hoofd ziet er niet uit, zoals zo vaak op truffels, maar ik weet dat dat de truffels zijn. Wat is het toch mooi om mens te zijn. Ik ben trots op mijzelf dat ik mijn lichaam zo goed onderhoud door goed te eten en veel te bewegen. 5. Aan het begin van de trip heb ik ananas gegeten en later ook mango. Zoals gewoonlijk heb ik ook een hoop suikerrijk ongezond voedsel, snoep, chocolade. Maar deze trip had ik daar helemaal geen behoefte aan. Het fruit smaakte zó goed... Waarom heb ik die andere zooi eigenlijk gehaald? Ik heb het niet meer nodig, misschien moet ik alleen nog maar natuurlijk voedsel eten. Ik weet dat het mij zou lukken, maar dan vraag ik mij af of dat wel gezond is. In ieder geval besluit ik om voortaan niet al die ongezonde meuk in huis te halen en weer gezonder te eten, juist tijdens trips. Na zo'n 2 uur sinds de start van de trip was ik naar de gemeenschappelijke ruimte gelopen en wilde ik de oven aanzetten voor mijn avondeten, maar toen besloot ik dat dit misschien toch niet zo'n goed idee was omdat ik waarschijnlijk op het hoogtepunt van mijn trip zat. De trip leek niet sterk, maar het was er toch zeer zeker. Ongeveer vier uur na de start van de trip besloot ik mijn mobiel weer met internet te laten verbinden want ik dacht dat dit wel weer kon. Maar ik merkte dat ik toch nog behoorlijk onder invloed was. Dit was op zich niet zo'n probleem, maar het geeft wel aan dat ik de trip een beetje onderschat heb. Uiteindelijk vond ik het wel mooi geweest en besloot ik te gaan slapen, de trip was eigenlijk nog steeds bezig, de muziek bleef ontzettend prachtig en dus besloot ik dit aan te laten staan. De liefdevolle gevoelens en mooie lieve mindset die ik had bleven ook heel sterk aanwezig. Ongeveer 8 uur na inname besloot ik de muziek uit te zetten en echt te slapen. Het was voor mij een erg mooie trip en ik was verbaasd dat het uiteindelijk zoveel op mijn trips op Atlantis leek. Atlantis is visueel sterker, maar verder leek er niet een heel groot verschil te zijn. Bovendien heb ik besloten dat truffels zo'n belangrijk en mooi onderdeel van mijn leven zijn gaan vormen dat ik nog meer mensen in mijn naaste omgeving hiervan op de hoogte wil stellen, vooral ook mijn ouders.
  5. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 11 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Natuurpark en kamer (studentenhuis) Mijn tentamens zaten er op en precies een week na de mooie vorige ervaring besloot ik weer te trippen. Ik doe het nogal vaak, ik weet het, maarja ik zie eigenlijk geen reden om dit niet te doen. De laatste tijd speelde zich steeds binnen af, nu wilde ik weer een keer naar buiten. Ik had de hele dag vrij dus besloot om naar een natuurpark in de buurt te gaan (dezelfde waar ik mijn eerste bad trip meegemaakt heb) en daar de hele trip uit te zitten, hoe mooi zou dat zijn? Ongeveer 3,5 uur niets meer gegeten en toen vond ik een mooi rustig plekje waar ik de truffels at. 0. De plek waar ik was had een mooi uitzicht, het is herfst en de kleuren zijn allemaal erg mooi, maar toch had ik het idee dat de bomen allemaal een beetje dood en grauw waren. De heide was ook niet in bloei. Op de foto's is dit totaal niet te zien, maar zoals ik hier nog nuchter om mij heen keek zag ik nog niet echt die prachtige intense kleuren die op de foto's veel beter aanwezig lijken. Ik lag relaxed tegen een stevige tak aan en wachtte geduldig tot de truffels toe zouden slaan. Normaal gesproken heb ik muziek aanstaan tijdens deze fase van de trip maar nu niet, nu kwam ik gewoon compleet tot rust en genoot van de geluiden van de natuur om mij heen. Ik keek naar het prachtig rustig stromende water dat alleen in beweging leek als de wind zachtaardig waaide. Zijn dit de truffels of ben ik gewoon zo kalm dat ik deze rust waarneem? Vervormen de bomen al? Ja. Nee toch niet. Na een tijdje zag ik een enkele vogel vliegen, de tijd leek heel langzaam te gaan en ik begon mij in te leven in hoe deze vogel zich op dit moment zou voelen, zo vliegend door de lucht, de wind tegen zijn lichaam, alleen, waarschijnlijk met een bepaalde bestemming in gedachten. Volgens mij is de trip begonnen... Mijn uitzicht 1. Ik hoor een kinderstem van ver weg, mijn zintuigen zijn verscherpt, het geluid straalt rust en vrede uit. Ik kijk omhoog naar de takken boven mij en ze lijken zich heel vredig te verstrengelen. Het is zo mooi maar ik wordt afgeleid door het feit dat ik moet plassen en ik bewater een boom die dichtbij staat. Ik ga weer terug naar waar ik lag en ik zou het prachtige schouwspel dat ik net zag graag weer hervatten. Ik merk dat ik het koud heb, zelfs met jas en handschoenen aan. Hiervoor was alles prima, net als de vorige trip buiten heb ik nu erg last van vlagen van koude die mij treffen. Ik besluit mijn koptelefoon op te doen en muziek te luisteren. Ik ben in de weer met mijn mp3-speler en zoek een leuk nummer. Als ik opkijk is alles veranderd. Het enigszins dode landschap van hiervoor is er niet meer, ingewisseld voor Wonderland: de herfst editie. Vol verbazing sluit ik mijn ogen en doe ze weer open om te kijken of ik het wel echt goed zie en inderdaad, de prachtige intense kleuren blijven, er is geen terugkeer meer. De muziek slaat toe en ik voel mij geweldig: onoverwinnelijk. Dit is zo episch, dit prachtige onwerkelijke landschap die ik hier voor mij zie in combinatie met deze muziek die ik hoor. Het uitzicht dat ik had terwijl deze muziek speelde 2. Het hele nummer sta ik als een idioot met een gigantische grijns op mijn gezicht voor mij uit te staren, compleet in verbazing voor wat mij overkomt. Ik kan eigenlijk niet geloven dat dit het echte leven is. Als het nummer ten einde loopt heb ik weer tijd om na te denken en ik vraag me af waarom truffel-producenten geen reclames maken, bijv. op televisie. Hoe makkelijk wil je het hebben, je filmt prachtige natuur, geeft er de mooiste kleuren aan in een computerprogramma, voegt mooie CGI toe om een prachtig wonderlandschap te creëren en laat dit in de commercial zien en informeert mensen dat zij zulk moois met hun eigen ogen zullen zien na het eten van een paar brokjes truffels. Ik weet dat er een hele hoop andere effecten aan verbonden zitten en dat zeker niet ieder mens er goed op zal reageren en besef mij heel goed dat het in onze soms nogal bekrompen samenleving nooit zou werken en meer schade dan goed zou doen. Het zou niet lang duren voor er misbruik gemaakt zou worden van deze natuurlijke schoonheid en een verbod zal niet ver weg zijn. Misschien is het maar beter dat het in de schaduwen blijft verkeren en alleen bij een selecte groep mensen bekend is. Toch vind ik het jammer dat het zo moet zijn en vind het zo zonde dat zoveel mensen in de vooronderstelling zullen leven en sterven dat zoiets moois alleen maar fantasie is en nooit werkelijkheid kan worden. Ik raakte er van overtuigd dat ik al mijn vrienden zou moeten wijzen op het bestaan hiervan en de mogelijkheden (uiteraard ook de mogelijke risico's). Het zou zo'n zonde zijn als iemand dit nooit zou meemaken... 3. Naast de prachtige kleurtjes merk ik ook weer heel erg een verandering in mijn manier van waarnemen en mijn manier van denken. Ik kom weer veel dichterbij het bestaan zelf en verwonder mij weer over zoveel dingen. Het enige dat roet in het eten gooit zijn de vlagen van koude die ik blijf hebben. Dit had ik de vorige keer buiten ook al (maar niet de eerste keer in de zomer), het leidt mij dermate af dat ik toch maar besluit naar huis te lopen. Maar voordat ik dat doe zie ik een heel mooi stuk natuur in de verte waar ik heen loop. Ik kijk uit over een prachtige plas, dezelfde plek waar ik tijdens mijn bad trip over uitkeek. Het is zo mooi, op de koude na is de herfst een mooie tijd om buiten in de natuur te trippen! Ik sta hier een hele tijd voor me uit te staren en na te denken, voorbijgangers kijken mij een beetje vreemd aan maar het maakt mij niet uit. Uiteindelijk ga ik dan toch naar huis, echt ideaal vind ik het niet want het is weer een eindje lopen en verkeer blijft gevaarlijk. Toch ben ik tevreden: ik voel mij een stuk beter op mijn gemak dan de vorige keer toen ik dezelfde route af moest leggen. De lichtjes zijn allemaal erg mooi zoals iedereen die ooit op (Atlantis-)truffels getript heeft waarschijnlijk al wel ervaren heeft. 4. Eenmaal thuis aangekomen zijn er waarschijnlijk zo'n 3 uur verstreken sinds de start van de trip. Ik voel dat de trip aan het afzwakken is en echte closed eyes visuals heb ik niet meer. Maar ik ben nog wel aan het trippen, zet mijn favoriete muziekplaylist op en laat me meevoeren... Ik lig weer languit op bed en luister simpelweg naar de prachtige muziek. Ik hoor 'Fibreglasses' van Chicane maar herken het nummer niet (ben niet zo best met muzieknamen). De geluiden zijn zo mooi, zo aangenaam voor mijn oren, voor mijn ziel. Ik denk na over de mastermind die dit in elkaar heeft geknutseld. Hoe graag zou ik zelf zo'n tovenaar met geluiden willen zijn. Ik vraag mij af wie dit gemaakt kan hebben en richting het einde van het nummer besluit ik mijn ogen te openen en te kijken wie het is. Dan ben ik diep onder de indruk, het is een nummer die ik pas onlangs heb ontdekt en hoewel ik er toen al van genoot heb ik het nog nooit zo ervaren als ik zojuist heb ervaren. Er is dit jaar zoveel moois in mijn leven gebeurt, maar truffels zijn nog wel de mooiste ontdekking van allemaal. Wauw. 5. De gedachtes blijven stromen en ik bedenk wat ik straks na het trippen wil doen. Eten koken en misschien mijn familie weer eens opzoeken, ik heb ten slotte een aantal dagen vrij. Ik denk hier over na en wat het allemaal betekent en zie dan voor mij hoe ik geboren word, een baby, een kleine Voyager, in de armen van mijn moeder die net leven geschonken heeft aan mij. Ik zie mijn ouders vol trots en verwondering kijken naar wat zij net de wereld in hebben gebracht. Ik voel de liefde en de schoonheid die met dit moment gepaard gaat en ja, nu lukt het me wel: tranen beginnen te rollen over mijn gezicht. Wanneer was de laatste keer dat ik echt gehuild heb? Erg lang geleden, en nu gebeurt het weer, niet van verdriet maar puur vanwege de schoonheid van het leven. Wat is het allemaal toch mooi. 6. De trip is grotendeels voorbij en ik kook in alle rust eten, ik voel me zo ontspannen. Het eten ziet er prachtig uit en ik bewonder mijn eigen kookkunsten en hoe ver ik gekomen ben. Met koken, maar ook met leven. Ik weet nog goed het moment dat ik voor het eerst deze studentengang binnenliep, als bang, verlegen jongetje zonder een duidelijk doel voor ogen. Daar is nu nog maar heel weinig van over. Tijdens het afwassen komt een ander ganggenootje binnen, we praten wat en ik merk dat de truffels nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Zij lijkt het niet echt door te hebben maar ikzelf wel en vind het wel grappig. De hele situatie voelt zo bizar. Maar het gaat goed en na afloop pak ik de trein richting het ouderlijk huis. Concluderend was het weer een mooie trip, elke keer is weer zo anders. Toch wil ik iets langer wachten tot mijn volgende trip. Aan het einde van de trip deden mijn ogen weer pijn, ik denk niet dat het veel kwaad kan maar denk dat het beter is ze even iets rust te gunnen in plaats van dit wekelijkse/tweewekelijkse tempo van de laatste tijd aan te blijven houden. Ik zou graag nog een laatste gedachte delen van twee dagen na de trip. Ik reed, alleen, over de snelweg en bedacht mij hoe bijzonder dat was. Dat ik vroeger als kind vrij vaak hetzelfde stuk over de snelweg gereden had maar dan natuurlijk altijd als passagier en dat ik nooit echt gedacht had dat ik ooit zelf auto zou rijden. En nu zat ik hier, over ditzelfde stuk snelweg. Ik ben ouder geworden, zelf een 'grote mens' geworden. En wie weet waar ik over 10 jaar ben, welke dingen ik dan allemaal doe... Wat is het leven toch bijzonder, en wat een geschenk dat wij dit zo lang mee mogen maken. Men zegt vaak dat het leven kort is maar als je er bij stilstaat gebeurt er zoveel en is het vrij lang. En zelfs als het abrupt beëindigd zou worden, dan is er nog altijd de uitgestrekte oneindigheid van het universum, de onsterfelijke dimensie die nooit verloren zal gaan...
  6. Wie: Ik,inmiddels alweer trip nummer 8 Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) Ik had een vrijdagavond helemaal voor mijzelf. Zaterdag geen verplichtingen, zondag wel dus als ik deze week nog wilde trippen was nu het moment. Ik twijfelde echter heel sterk of ik het wel zou moeten doen, hoewel de vorige trip uiteindelijk goed te noemen was, was er zeker een moment geweest waar ik 'bad' ging en aangezien dit voornamelijk lichamelijk was dacht ik dat mijn lichaam een nieuwe trip zo snel na de vorige misschien niet zou waarderen. Bovendien was ik nu alleen en had ik ook wel zin om gewoon lekker te ontspannen en een boekje te lezen. Het gewone leven is weer helemaal top en leuk, des te meer nadat ik mijn familie weer gezien heb en de liefde die we voor elkaar voelen weer zo sterk ervaren heb. Ik schaamde mij eigenlijk dat ik drugs gebruik, maar goed aan de andere kant is het zó mooi en iets wat ik absoluut een toevoeging vind aan mijn leven. Ook heb ik pas een leuk meisje ontmoet en wat moet er tegen haar gezegd worden als er iets zou gebeuren? Maar goed, uiteindelijk besloot ik om toch te trippen. Voor de zekerheid schreef ik even wat tekst als soort van 'afscheidsbrief' mocht er toch iets mis gaan. 0. Slechts 6 dagen zijn voorbij gegaan sinds de vorige trip. Zo'n 5,5 uur van tevoren niets meer gegeten en ik begon wel trek te krijgen. De truffels smaakte nog best prima, net als de vorige keer eigenlijk. Ik had wat muziek opstaan en besloot eigenlijk vooral lekker rustig aan te doen en gewoon een goede tijd te hebben. Ik weet niet meer precies hoe lang het duurde, maar na een tijdje begon ik een verandering te merken in mijn denken. Ik was mij opeens erg bewust van mijn lichaam en het voelde alsof er een soort kwaadaardige demon in mij huisde. Niet dat ik de neiging had om schade aan te richten of slechte dingen te doen, maar ik voelde een soort van duistere entiteit in mij. En het voelde alsof het een onderdeel van mijzelf is, geactiveerd door de truffels, wakker geschud. Iets dat in het nuchtere bestaan onderdrukt wordt en slechts op de achtergrond aanwezig is. Ben ik dit? Neen, dit is mijn truffel-identiteit en ik heb hem opgeroepen. Waarom heb ik dit gedaan? Ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak, de muziek begon ook naargeestig en onheilspellend te klinken dus ik besloot iets anders op te zetten. Dit was beter, maar het leek een beetje 'vlak', alsof het ingeperkt werd voor het mij bereikte. De hele kamer begon ook eng te lijken, de gordijnen, het leek allemaal zo levenloos, zo dood... Ik ben het enige hier dat leeft en ik heb zelf niet de volle controle meer. Ik was mij ontzettend bewust van mijn lichaam en voelde mij gevangen, wat weet ik eigenlijk van dit vreemde lichaam waar ik in huis? Het voelde als een vreemde aan en ik bedacht mij hoe raar het eigenlijk is dat ik hier alleen op een kamer zit op een vrijdagavond. De mensen die ik ken zijn allemaal ergens anders en ik ben hier en kan doen wat ik maar wil zonder dat zij er weet van hebben. Hoe raar is dat? En hoe raar is dit lichaam? Zoals ik het hier beschrijf klinkt dit laatste misschien als een gevoel van vrijheid en verwondering, maar het was een heel stuk minder aangenaam dan dat, ik voelde mij afstandelijk in relatie tot de rest van de wereld. Het voelde alsof ik eigenlijk geen plaats had in deze levenloze omgeving, geen recht om hier te zijn. Ik hoor hier niet, ik hoor in een andere wereld. Waarom heb ik nou toch truffels genomen, als ik gewoon nuchter gebleven was had ik een mooie avond kunnen hebben zonder te veel na te denken over hoe vreemd dit allemaal wel niet is. Bij het besluiten om wel of niet te trippen heb ik eigenlijk alleen aan mijn lichaam gedacht, maar een trip heeft vooral ook invloed op je mentale gesteldheid. De dingen die ik nu denk zijn ergens misschien interessant, maar niet bepaald bevorderlijk voor mijn gemak of plezier in het leven. Kom ik hier, mentaal, nog wel ongeschonden uit? Kwestie van overleven, er is geen weg meer terug... 1. Ik ga maar liggen op mijn bed, ik voel mij best wel moe. 's Ochtends gesport, waarschijnlijk komt het daar door. De muziek vind ik nu eigenlijk best wel aangenaam en ik streel mijn deken en bewonder wat ik voel. Ik trek de deken over mij heen, heerlijk warm. Dan aai ik de huid op mijn hand, mijn arm. Wat een aangename sensatie is dit. Ik gebruik mijn tong en opnieuw bewonder ik weer het gevoel en het feit dat ik deze onderdelen heb. Het onaangename van het begin van de trip is weg, dit is wel leuk, lekker onschuldig. Het voelt des te beter omdat het voelt alsof ik mijn angst voor een bad trip overwonnen heb. Ik voel een enorme waardering voor het feit dat mijn lichaam werkt zoals het werkt. Wat een zonde is het als een wezen sterft en dit hele systeem ophoudt te bestaan. 2. Mijn trip blijft zo een tijdje doorgaan, de muziek staat aan maar ik heb niet echt zin om video's te kijken, veel liever lig ik gewoon onder de dekens met mijn ogen dicht of nergens in het bijzonder. Ik heb prettige closed eyes visuals, maar niets te sterk. Ik filosofeer redelijk wat, met name over hoe ik mijn leven nou zou moeten inrichten, wat ik na zou moeten streven, wat het doel is, hoe ik gelukkig kan zijn. En ik kom telkens tot dezelfde conclusie: er zijn geen problemen, in ieder geval niet nu maar ik heb moeite te bedenken wanneer ze er wel zouden zijn. Doodgaan kan geen probleem zijn, want ooit zal ik toch doodgaan en op kosmologische tijdschaal duurt dat helemaal niet lang meer... Stel ik zou blind of doof of invalide worden. Die mensen kunnen toch ook nog steeds gelukkig zijn? Dus ook als zoiets mij zou overkomen zou ik nog gelukkig kunnen zijn. Het zijn zaken waar je geen invloed op hebt, het enige wat je zelf kunt doen is verder leven en genieten van wat er allemaal nog wel is. Moet ik rijk zijn om gelukkig te zijn? Moet ik een levenspartner hebben? Moet ik gerespecteerd worden door anderen? Het hoeft allemaal niet, het zijn geen benodigdheden om gelukkig te zijn, er zijn genoeg mensen nu en in de geschiedenis geweest die hier iets van niet hadden, of zelfs niets. En toch kunnen en konden ook zij gewoon gelukkig zijn. Wat is geluk eigenlijk? Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen dat ik mij op dit moment echt gelukkig voel, in ieder geval niet zo euforisch als ik mij wel eens gevoeld heb. Maar ik weet dat het maar een gemoedstoestand is die wispelturig is. Bovendien kan ik niet bedenken wat er zou ontbreken, wat een probleem in mijn leven zou zijn. Problemen bestaan niet. Liefde van een ander wezen is hartstikke mooi, maar je kunt het niet afdwingen en het is op dit moment wel of niet aanwezig in mijn kamer, wat voor zin heeft het dan om te hopen dat het anders zou zijn? En waarom zou je een ander nodig hebben om zelf te kunnen leven, je bestaan te rechtvaardigen? Het feit dat ik hier alleen ben stoort me dan ook totaal niet, ik vermaak me wel, lekker liggend in bed terwijl er mooie muziek speelt. Zo gaat de trip eigenlijk door tot ik in slaap val. Het was zeker niet mijn meest bijzondere trip, maar uiteindelijk toch best aangenaam. Ik ben wel blij dat ik het ervaren heb, na de (korte) nare ervaring van de vorige keer was het fijn om hier nu (voor mijn gevoel) mee af te rekenen door de negativiteit die ontstond aan het begin van de trip te doorbreken. En het gefilosofeer over mijn eigen leven en de realisatie dat ik eigenlijk geen echte problemen heb kan ook geen kwaad. Het enige puntje waar ik wel een beetje bang voor ben is dat mijn ogen best wel vermoeid en pijnlijk waren en begonnen te tranen. Ik heb dit in lichtere mate wel vaker tijdens trips en geloof niet dat dit heel gezond kan zijn! Iemand anders die hier ook ervaring mee heeft? Een vriend van mij die geneeskunde studeert heeft mijn ogen eens bekeken met zo'n apparaat terwijl ik aan het trippen was en hij zag dat ze echt hele rare dingen vertoonden. Ik weet niet meer precies hoe het allemaal heet, maar volgens mij was het iets in de richting van dat de spieren achter in de ogen zich voortdurend snel samen trekken en weer ontspannen, terwijl dit onder normale omstandigheden bij lange na niet zo snel/vaak gebeurt. Bovendien kan ik mij voorstellen dat je ogen zich anders gaan gedragen, omdat je visuals en vervomingen echt waarneemt en het mij sterk lijkt dat dit allemaal pas later in de hersenen echt toegevoegd wordt. Dat de truffels verder niet schadelijk voor je lichaam zijn en in principe geen (nadelige) langetermijngevolgen hebben als er niks geks gebeurt wil ik best geloven, maar ik denk dat met respect voor mijn ogen ik misschien toch iets minder vaak moet trippen. Ik merk niet echt dat mijn zicht slechter wordt ofzo en als je niet te vaak tript zal het best allemaal wel mee vallen, maar er waren echt momenten in de trip waarop mijn ogen pijnlijk en geprikkeld waren.
  7. Wie: Ik Wat: 15 gram Atlantis (Fruits of Utopia) Waar: Kamer (studentenhuis) 15 dagen na mijn laatste trip wilde ik weer eens binnen en alleen trippen. De eerste week van het nieuwe studiejaar was weer gestart en de enige optie was zondag. De dag erna wel weer om 8.30 college en een lange dag tot 17.30 maar goed, dat zijn zorgen voor later. Ongeveer 2 weken waren voorbij dus ik kon weer, beter maak ik er dan ook gebruik van toch? dacht ik. Ik zou 15 gram Atlantis nemen, ik had hier nog 2 pakjes van liggen. De vorige keer vond ik de trip vrij sterk (level 3, maar was mijn sterkste trip tot nu toe). Ik had eigenlijk wel zin om heel diep te gaan en aangezien dit de eerste keer alleen en binnen zou zijn met deze truffel zou het een goed startpunt zijn dacht ik. De pakjes lagen al een tijdje in de koelkast, ze waren niet helemaal vacuüm meer en er was wat vocht verschenen. Misschien balanced dat dan de 15 gram dacht ik. Maar om toch een zo sterk mogelijke trip te hebben besloot ik extra lang te wachten zodat mijn maag helemaal leeg zou zijn. Ik heb die dag 2 ontbijtcrackers gegeten en daarna 8 uur niet meer gegeten. 0. Het moment was daar en ik begon te eten. De vorige keer vond ik het nog best lekker maar nu was het ronduit smerig, komt door de vochtigheid volgens mij. Nadat ik ze op had schoot de gedachte door mij heen om misschien het tweede pakje ook te eten. Waarom niet? Dit pakje dat ik net op had had vooral grote brokken dus had ik het vrij snel op. Ik wacht wel even en kijk dan vanzelf wel. De vorige keren werkte de effecten vrij snel, na een kwartier tot twintig minuten ongeveer. Nu bleef enig effect uit. Ik zat ontspannen op een stoel naar mijn tv te kijken met ontspannende video's van vissen in een aquarium en rustige muziek. Waarom gebeurt er niets? Ik heb een paar keer op mijn klok gekeken en realiseerde me dat mijn mindset misschien iets te ver doorgeschoten is... Heb ik nog wel respect voor de truffels of is het een middel geworden om een doel te bereiken? Om me goed te voelen? Ik pak niet meteen het tweede pakje, ik wacht rustig af, ik wil niet als een junkie steeds maar meer en meer nemen om wanhopig weer mijn high te bereiken. Bovendien kan het tot een uur duren heb ik gelezen, dus kan ik in ieder geval tot dan wachten voor ik meer neem. 1. Ik wacht en na ruim een half uur of drie kwartier na inname begin ik effecten te voelen. En dan wordt het steeds iets sterker. Ik kijk naar een aantal van mijn favoriete muziekvideo's en vind het heerlijk. Dit kan ik de hele trip doen denk ik, genoeg video-materiaal waar ik dan het geluid van uitzet en mijn eigen favoriete muziek in een playlist aan heb staan. Fantastisch! Ik kijk behoorlijk wat video's af en op twee punten vind ik mezelf even 'uit' de video en ervaar ik dat ik in een stoel in een kamer zit en naar een scherm kijk. Ook grappig, denk ik. Op deze momenten krijg ik waardering voor mijn bestaan. Ook gaan er een aantal gedachten door mijn hoofd, met name over afgelopen week en hoe gek het is dat we als mensen alles zo keurig indelen in blokken, in dagen en uren, waar iedereen dan verwacht wordt aanwezig te zijn. Gek eigenlijk, het is toch veel natuurlijker om niet zulke afspraken te maken en gewoon te doen wat je wilt doen en als genoeg mensen dan ergens zin in hebben gebeurt het vanzelf wel, daar zijn geen tijdsafspraken voor nodig. Ik blijf doorgaan met video's kijken en zo nu en dan even filosoferen over de door de mens gecreëerde werkelijkheid. Ik zie het niet per se als negatief ('die mensen kunnen er ook niets aan doen dat traditie en conditionering dit voortbrengt'), al die tijdsafspraken, maar vind het vooral raar en niet helemaal logisch / natuurlijk. 2. Op een gegeven moment sta ik op uit mijn stoel. Ik heb genoeg energie in mijn lichaam om even te bewegen. Dit doe ik dan ook, ik maak een aantal bewegingen, ga op de grond liggen en draai mezelf rond in cirkeltjes. Weer schieten gedachten door mijn hoofd, hoe mooi en heerlijk zijn truffels toch ook. Eigenlijk heb ik behoefte om er met iemand over te praten, maar om nou iemand op te bellen gaat mij ook weer te ver, ik heb bewust de internet op mijn mobiel uitgezet om het contact met de buitenwereld beperkt te houden. Het is al donker dus even naar buiten voor een wandeling lijkt mij ook niet zo'n goed idee. De vorige keer dat ik alleen tripte heb ik heel erg veel met mezelf gepraat (bijna non-stop), maar nu heb ik daar niet zo'n zin in. Ondanks mijn beschrijvingen hier over dat ik erg aan het genieten ben ervaar ik niet echt een body-high zoals alle vorige keren, die blijft eigenlijk compleet uit. Het feit dat ik geniet is echt omdat ik leuke dingen zie en hoor en mij gewoon goed voel, maar het is niet echt een permanente staat die door mijn lichaam giert, zoals ik dat de vorige keren in ieder geval zeker aan het begin van de trip wel ervaren heb. Om die reden voelt de trip als iets minder goed als eerdere trips. Tevens heb ik het idee dat, misschien ook wel hierdoor, de trip een stuk minder sterk voelt. Opnieuw gaan er weer gedachten door mij heen, over hoe ik altijd tripreports schrijf en waarom ik dat eigenlijk doe. Die trips zijn toch persoonlijk, alleen ikzelf weet toch wat ik voel en meemaak? Waarom zou iemand anders hier geïnteresseerd in zijn? Ik lees zelf graag wel de reports van anderen, maarja ik ben dan ook een vreemde eend denk ik (niet letterlijk, zover was ik niet heen ) Het is vooral voor persoonlijke verwerking en ik vind het ook leuk om te schrijven en op die manier de trip soort van opnieuw te beleven en nieuwe inzichten uit te verwerven, maar op dit moment denk ik ergens dat ik misschien deel van het probleem ben en dat het onnatuurlijk is, dat ik net zo goed meedoe aan die rationele werkelijkheid, waar alles altijd maar geanalyseerd en beoordeeld moet worden, waarom niet gewoon meegaan met de flow van het moment? 3. Ik had allemaal lekker eten gehaald voor de trip en heb het allemaal op een tafeltje neergezet. Vooral twee chocolade-muffins van Milka die mij erg lekker leken keek ik vóór de trip erg naar uit. Maar nu had ik daar helemaal geen zin in. Net als dat ik van tevoren mezelf had voorgenomen om actief herinneringen voor de geest te halen of te mediteren, dit wilde ik niet en deed ik dan ook niet. De rode dropveters daarentegen gingen er wel in. Ik pakte ze er uit en vond de vorm grappig, al die slierten. Ik keek in de spiegel en zag net als de vorige keer een soort horror-monster. Ik pakte alle dropveters eruit en vormde ze in een bulk, vormde het in mijn handen en begon er gulzig van te eten terwijl ik de spiegel inkeek. Nu voelde ik mij net een psycho die hersenen aan het verorberen was, zo zag het er ook uit. Ik vond het zelf wel grappig want ik wist natuurlijk dat het door de truffels kwam. 4. Wanneer de lamp aan was en ik in een ruimte was met objecten met kleur zag ik weer diezelfde prachtige vervormingen die ik de vorige keer ook met Atlantis ervaren had. Ik heb nu pas twee keer deze truffel genomen maar ik ben er van overtuigd dat deze truffel echt specifieke kenmerken heeft, die echt anders zijn dan Tampanensis. Het is volgens mij veel meer dan een kwestie van de hoeveelheid psylocybine of andere werkzame stoffen, elke truffelsoort geeft echt andere ervaringen. Maar om deze claim waar te maken zou ik meer soorten uit moeten proberen, voor nu is het meer een gevoel. Na een aantal uur eet ik de muffin op en maak er een hele gebeurtenis van, alsof de hele trip naar dit moment heeft toegeleefd. Erg lekker, maar de stukjes ananas die ik eerder aan het begin van de trip ergens gehad had waren misschien toch nog wel het lekkerst, misschien dat gezond natuurlijk eten op truffels gewoon beter is? Ik vermaakte mij wel, maar er waren nu al flink wat uren voorbijgegaan en mijn hoogtepunt was niet heel sterk geweest, het was allemaal vrij geleidelijk en hetzelfde, zonder echt pieken of dalen. Door het uitblijven van de body high voelde ik me soms gewoon 'normaal', daarmee bedoel ik niet nuchter, maar niet bepaald 'goed' (maar ook niet slecht). Ik het idee dat dit mijn minst bijzondere trip tot nu toe was. Na ongeveer 6 uur begon ik een klein beetje moe te worden en dacht ik om de muziek maar aan te laten en de tv ook en gewoon in mijn bed te gaan liggen. Ik sloot mijn ogen en ging ontspannen. 5. Ik zag dingen voor mij met mijn ogen dicht. Mooi, de truffels zijn nog niet uitgewerkt dacht ik. Ik kon dingen bedenken en zag ze dan voor me, vergelijkbaar met als je actief aan iets denkt of als je droomt, met als verschil dat het nu nauwelijks moeite kost! Even zag ik allemaal enge, misvormde creaturen en monsters voor me, maar dit vond ik alleen maar grappig en vond het alleen maar mooi dat ik zoveel voor me zag. Daarna was ik op een soort van exotisch eiland, het schemerde, en de bomen waren zo mooi met rode bladeren. Het is net alsof ik op vakantie ben, alleen hoef ik er de deur niet voor uit en is het lang niet zo duur! Dit maakte de trip voor mij weer goed, voorheen heb ik nooit heel erg veel aandacht aan mijn ogen dicht geschonken tijdens het trippen, wel af en toe maar de omgeving vond ik vaak mooier. Nu realiseerde ik mij dat ik toch best een mooie fantasie heb! Ook al wordt ik dan geholpen door de truffels. Op een gegeven moment keek ik vanuit mijn bed naar de tv en voelde ik mij weer helemaal geabsorbeerd in de video en muziek. Ik ging mijn bed uit om weer in de stoel te zitten en actief de video te bekijken. Kwam mijn hoogtepunt nu dan eindelijk? Na 6,5 uur? Dat had ik nog nooit meegemaakt, maar het leek er wel op en zo ging mijn trip door. Op een gegeven moment ging ik weer in mijn bed liggen en visualiseerde ik weer een hoop dingen met mijn ogen dicht, heerlijk relaxed en mooi was dit. Na ongeveer 8 uur na inname besloot ik maar om te slapen en heb ik heerlijk aangenaam gedroomd. (al herinner ik mij daar niet zo veel meer van, behalve dat ik voldaan wakker werd, ook al was het veel te vroeg in verband met de wekker) Ik had totaal geen problemen de volgende dag en kon de colleges gewoon goed volgen, zelfs die om 8.30. Deze trip was behoorlijk anders dan mijn vorige trips, het effect kickte pas later in, mijn hoogtepunt kwam wel héél laat (na 6,5 uur), de body high bleef volgens mij helemaal uit, alhoewel deze misschien tijdens het hoogtepunt wel een klein beetje aanwezig was. En in totaal duurde de trip 8 uur, zolang heb ik tot nog toe nog niet getript. Net als de vorige keer alleen had ik op een aantal momenten echt wel behoefte om te praten met iemand. Niet dat dit mijn hele trip ging overheersen, maar helemaal ideaal is het niet. De volgende trip gaat in ieder geval weer met een mede-tripper zijn. Ik heb nu best wel veel getript binnen korte tijd, 4 keer in 2 maanden en het begint misschien een klein beetje routine te worden. De werkelijkheid van de tripwereld begint al vrij 'normaal' te worden voor mij omdat ik er zoveel vertoef. Maar het blijft mooi en ik blijf mooie nieuwe inzichten opdoen, al zullen ze waarschijnlijk nooit meer zo wereldschokkend zijn als de eerste keer, toen het mijn leven echt compleet (positief) veranderde! Maar nog steeds blijf ik leren en genieten. Waarom deze trip zo anders was zou ik niet weten, ik heb een aantal mogelijkheden: misschien omdat de Atlantis al ruim twee weken in de koelkast bewaard is, het pakje niet helemaal meer vacuüm was en er vocht bij gekomen is? Of gewoon omdat deze batch anders was? Of omdat ik zoveel getript heb binnen korte tijd en ik er gewend aan begin te raken? Misschien niet zozeer lichamelijk maar vooral mentaal. Of een combinatie van factoren, als iemand hier iets meer licht over zou kunnen schijnen zou dat gewaardeerd worden. Aan de andere kant is elke trip compleet uniek geweest dus misschien is het gewoon omdat ik er nu zoveel mee bezig ben, ook als ik niet trip, dat ik een bepaald verwachtingspatroon heb die onrealistisch is omdat elke trip weer anders is. De drie trips hiervoor leken ook maar weinig op elkaar eigenlijk, grote kans dat het dat laatste is dus.