Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'tampanensis'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

30 resultaten gevonden

  1. Na een aantal dagen in Nederland te zijn geweest, kwamen we zondagnacht/maandagochtend vroeg rond 03:00 uur weer aan in de Europese stad waar ik woon. Moe, snel gaan slapen. De volgende dag, maandag, rond een uur of tien wakker geworden, wat lichts gegeten, boodschappen gedaan. Ik had al in m'n achterhoofd dat het eigenlijk een vrij goede dag zou zijn voor truffels, aangezien m'n vriendin rond het middaguur zou vertrekken en pas later op de dag weer terug zou komen. Ik was de hele dag vrij, het was buiten wat druiliger, so why not? De eerste hindernis was dat ik de vrijdag ervoor in de gauwigheid twee pakjes truffels had gekocht, één maal Tampanensis en één maal Atlantis. Vanwege de busreis besloten om de stickers eraf te trekken, in het geval van een controle stond er dan tenminste niet in neonkleurige glitterletters "MAGIC MUSHROOMS" op te lezen. Echter heb ik van tevoren eigenlijk niet bewust naar de truffels gekeken, hoewel ik wel wist dat ik de Tampanensis voor half december dit jaar zou moeten eten, de vervaldatum van de Atlantis lag pas ergens in februari volgend jaar. Toen ik dus maandag rond een uur of half één besloot de Tampanensis tot me te nemen, kwam ik tot de ontdekking dat ik uit het uiterlijk van de truffels niet kon opmaken welk pakje welke soort bevatte. Nog een aantal keer geprobeerd te bellen met de smartshop, die namen helaas niet op. Uiteindelijk op m'n gevoel afgegaan en degenen gegeten waarvan ik dacht dat het de Tampanensis was. Daarna rustig nog m'n documentaire afgekeken om me vervolgens na een minuut of veertig op de bank te nestelen. Beetje lopen zoeken op m'n harde schijf naar een geschikte film, had namelijk de afgelopen tijd een keer Ponyo gekeken tijdens een LSD-trip en Spirited Away bij een Atlantis-trip, wat beide keren meer dan uitstekend was bevallen. Ik denk dat ik dit jaar een keer of 8 heb getript en heb daarbij wel vaker films gekeken, vooral animatiefilms (bijvoorbeeld Kung Fu Panda, Zootopia) en Studio Ghibli-films zoals de twee bovengenoemden en daarnaast nog Howl's Moving Castle en Princess Mononoke, voor zover ik me op dit moment kan herinneren. Dit keer besloot ik weer af te trappen met een film, heb in de eerste instantie My Neighbour Totoro opgezet, maar na vijf minuten besloot ik dat het misschien tijd was voor wat oogstrelender werk en switchte zodoende naar Avatar. Heb die film toen 'ie uitkwam maar liefst 3 keer in de bioscoop gezien, een lust voor het oog, naar mijn bescheiden mening. Wat verhaal betreft zijn er natuurlijk heel wat betere films te vinden, maar qua visueel genot vind ik Avatar fantastisch. Binnen de korste keren zat ik helemaal in het (eigenlijk ietwat slappe) verhaal. De eerste anderhalf uur kwam ik uitstekend door, maar op een gegeven moment slaat de film om van Jake Sully's "opleiding" tot bomenknuffelende jungle-alien naar bittere strijd tussen mens en blauwe wezens. Vlak voor deze clash had ik overigens nog een onverwacht opkomend gevoel van verbintenis en liefde. Ik zat naar de film te kijken toen heel plotseling het idee in me opkwam dat ik m'n ogen moest sluiten. Haast een beetje onwillig gedaan (Jake Sully ging namelijk net leren vliegen op z'n groene draak), waarna ik kort in een soort van - hoe zal ik het beschrijven - trance raakte. Ik werd overmand door een enorm geruststellend gevoel, iets, iemand prentte me in dat alles goed was zoals het was, dat ik goed was zoals ik was. Verloor kortstondig compleet het contact met de werkelijkheid, was in een geheel andere dimensie. Just flow. Na een, ik schat zo, minuut of tien kwam ik weer tot zinnen en werd ik me ervan bewust dat m'n gezicht nat was. Hadden, blijkbaar, de tranen me over m'n wangen gelopen, zonder dat ik daarvan ook maar iets had gemerkt. Op dat punt realiseerde ik me dat ik toch al wel een eindje down the rabbit hole was. De laatste paar keren trippen stonden namelijk vooral in het teken van plezier en vermaak aan de hand van input van buitenaf, de filosofische gedachten en nieuwe inzichten in mezelf lieten het ietwat afweten. Zodoende was ik ook in deze trip gestapt met het idee van "zo, even lekker ontspannen en me vermaken met films". Het liep echter geheel anders. Op het scherm barstte de strijd los: de gemene generaal keerde zich plotseling geheel tegen Jake en z'n wetenschappervriendjes, waarbij veel geschoten werd. Dat leverde bij mij ook een moodswing op: ik werd heel onrustig van het plotselinge geknal en de omslag in verhaal. Het geluid kwam ineens veel te hard binnen. Een beetje van m'n stuk gebracht naar het toilet gegaan, waarbij ik onderweg tot de ontdekking kwam dat ik een stuk verder heen was dan dat ik op dat moment dacht, waarschijnlijk ook vanwege het snelle opstaan was ik ietwat duizelig, wat een gevoel van onbehagen slechts te meer in de hand werkte. Moeite met alledaagse handelingen, kwam ineens in een soort "loop" terecht (waarbij ik iets wil doen, het weer vergeet, wegga, het me halverwege weer herinner, terugga, het weer vergeet - enzovoort). Al met al sloeg de verwarring een beetje toe. In de woonkamer stond de televisie nog aan, de helicoptergeluiden die daaruit kwamen waren voor m'n gevoel oorverdovend. Tv snel uitgezet, even in stilte op de bank gaan zitten, waar ik ontdekte dat het klamme zweet me was uitgebroken. Besloten om mezelf een beetje op te frissen, dus opnieuw koers gezet naar de badkamer om een paar vochtige doekjes te pakken. Daar lukte het me niet om een vochtig doekje uit de houder te krijgen (ik was aan de laatste paar doekjes toe en vaak raken deze dan in een soort kluwen verstrengeld en zodoende passen ze niet meer door de opening), wat leidde tot grote frustratie en een nog groter gevoel van onbehagen, ik werd me meer en meer bewust van het feit dat ik de weg een beetje kwijt was en niet meer in staat was tot hele normale handelingen. Zodoende besloot ik, deels uit een soort van vertwijfeling, maar in bed te gaan liggen, om daar een beetje tot rust te kunnen komen. Grote vergissing, zo bleek. In de eerste instantie werd ik zowaar iets rustiger, maar het zaadje voor de op handen zijnde bad trip was reeds geplant. M'n gedachten dwaalden een beetje af, dacht wat na over zaken die ik me nu al niet meer kan herinneren. Tijdens dat sluimeren verstreken de minuten, en al snel was het rond vieren en trad de schemering in. Vanaf dat moment ging het in hoog tempo bergafwaarts. Met het donker worden werd de kamer om me heen steeds enger en bedreigender, kasten en voorwerpen vormden ineens duistere schaduwen die me onbekend voorkwamen, alsof mijn vertrouwde slaapkamer tijdens het donker worden veranderde in een hele andere ruimte, één die ik niet kende en waar ik helemaal niet thuishoorde. Ik begon enorm te verlangen naar mijn vriendin, ik wilde dat ze thuiskwam, zodat ze me uit die kamer kon halen, me kon beschermen voor hetgeen waarvoor ik zo bang was. De paniek had me op dat moment al behoorlijk bij de keel gegrepen, ik was niet meer in staat om overeind te komen, het koude zweet liep me over het lijf. Op dat moment kon ik eigenlijk niet goed bevatten waarvoor ik precies zo ontzettend bang was, maar er was iets over me gekomen dat ervoor zorgde dat ik geenszins meer in staat was tot rationeel nadenken. Ik was er op dat moment van overtuigd dat ik daar in bed dood zou gaan. Ik heb heel serieus overwogen om te proberen naar de gang te komen, om vervolgens de straat op te rennen, om iemand aan te grijpen om een ambulance te bellen, want ik was aan het doodgaan, ik moest onmiddellijk hulp. Gelukkig had ik m'n telefoon meegenomen naar bed, heb dus m'n vriendin gebeld. Dat doe ik normaliter nooit tijdens trips, omdat ik me er altijd erg van bewust ben dat we op zo'n moment op een hele andere golflengte zitten. Gelukkig nam ze direct op, veel zinnigs kwam er echter niet uit me: "Hallo!" "Hallo.." "Gaat het goed met je?" Fluisterend: "Ik geloof het niet.." "Oh, wat is er dan?" "Het gaat geloof ik helemaal niet goed.. Het gaat helemaal mis, ik ben het helemaal kwijt." Vriendin heeft nog kort met me gepraat, geprobeerd me gerust te stellen, zonder daarin werkelijk te slagen, ze beloofde zo snel mogelijk naar huis te komen. Dat stelde me een klein beetje gerust, dus opgehangen. Vlak daarna weer een paniekaanval, waarbij ik wanhopig huilend en stuiptrekkend rond lag te worstelen in bed, waarbij ik alleen maar telkens opnieuw kon denken "ik ga dood, ik ga dood". Glasheldere visioenen van mezelf, dood in bed, voor ogen. M'n vriendin belde tien minuten na het eerste gesprek terug, ze stapte net in de auto, ze zou er binnen een half uur zijn. Ik kan me niet meer herinneren wat ik toen nog heb gezegd, was op dat moment al zo door het dolle heen dat ik eigenlijk alleen nog maar kon huilen en hyperventileren. Ze is de hele terugweg aan de telefoon gebleven. Ik weet nog dat ze vertelde dat ze de auto parkeerde en naar boven liep. Toen ik de deur hoorde opengaan was ik een kort moment ontzettend opgelucht, maar toen het vervolgens - voor m'n gevoel, niet in het echt - heel lang duurde voordat ze bij me kwam sloeg dat juist om in een haast nog grotere paniek, dat er nu ook nog iemand anders binnengedrongen was in huis. Vanaf daar ging het licht bij me uit, ik heb nog een soort van vage flashbacks dat er een donkere schim op me afkwam, dat er vervolgens iets naast me in bed kroop, toen ik keek bleek het een wendigo te zijn, half hert, half mens, die me vastpakte en in zijn armen wiegde. Enige tijd later, ik heb geen idee of het seconden of uren waren, kwam ik weer bij, of weer tot mezelf, ik zat half rechtop in bed, m'n vriendin zat naast me. Desoriëntatie, verwarring. M'n gezicht was nat (van het huilen en halve schuimbekken dat ik kort daarvoor blijkbaar had gedaan), mijn haren zaten overal, ik wist niet goed wat er was gebeurd. M'n vriendin was druk op me aan het inpraten in de trant van ".. rustig, rustig.." Weer gaan liggen in bed, vlak daarna deed m'n vriendin een lampje aan en achteraf bezien lijkt dat me het moment geweest dat de sanity weer enigszins terugkeerde. Het heeft nog wel een tijdje geduurd voor ik überhaupt in staat was me te realiseren dat ik niet doodging, dat het toch wel gewoon m'n vriendin was die bij me was, dat ik überhaupt weer uit bed kon opstaan. Het was alsof geest en lichaam volledig waren gereset. Ik wist ineens niets meer, of niets meer zeker. Bewegen ging moeizaam, ik wist niet goed hoe. Vragen vanuit mijn vriendin als "Heb je pijn?", "Wil je wat te drinken?" kon ik slechts beantwoorden met een oprechte "Ik weet het niet?", omdat ik niet wist, me niet kon herinneren wat ik normaliter deed, wat ik nodig had. Deze fase duurde een tijdje, waarbij ook mijn perceptie van tijd nog steeds enorm verstoord was, zaken die in werkelijkheid maar een paar minuten duurden, leken zich over hele lange tijd uit te strekken. Ik heb nog tot uitdrukking gebracht dat ik me nauwelijks mijn oude zelf nog kon herinneren, dat het me heel vreemd voorkwam dat ik eigenlijk iemand was, die dingen deed. Op een gegeven moment kwam het besef bijvoorbeeld dat ik de volgende dag weer naar m'n werk zou gaan, alleen stond dat op dat moment zo ver van me af, mijn collega's leken ineens mensen te zijn die ik me alleen van heel vroeger kon herinneren. Na enige tijd zijn we verhuisd van bed naar de woonkamer, waar het warm en licht was. Ondanks het feit dat ik nog ontzettend instabiel was (er kwam alleen maar vrij random gezever uit me en bij iedere keer dat ik lachte moest ik oppassen dat ik niet plotseling zonder aanleiding ontzettend begon te huilen), kwam ik langzaam weer een beetje tot mezelf. Rond een uur of half acht 's avonds waren de truffels - godzijdank deze keer - uitgewerkt. Ik heb geprobeerd de ervaring enerzijds niet klinisch, maar anderzijds ook niet overdramatisch te beschrijven. Het was voor mij persoonlijk een hele nare ervaring, ik kan me niet herinneren dat ik al eens banger ben geweest, het was een hele rauwe, allesoverheersende angst. Moest kort nadat ik weer een beetje mezelf was ook onder de douche, de geur van angstzweet walmde echt van me af. Na later nog eens aan m'n shirt te hebben geroken nogmaals geconstateerd dat het om een geur gaat die ik niet als mijn eigen geur herken, er kwam ook direct een hele naar gevoel bij omhoog. Heb besloten over deze trip een report te schrijven, omdat ik zelf de fout heb gemaakt te laconiek te worden, misschien zelfs een beetje arrogant. De gedachte "I got this, ik weet hoe dit gaat, ik heb alles onder controle" bleek niet te kloppen. Ik ben me er opnieuw van bewust geworden met wat voor krachtig tripmiddel we hier van doen hebben en dat daar met een beetje respect mee om dient te worden gegaan. Ook ervaren gebruikers kunnen dergelijke trips overkomen, niet alles valt te sturen. Als je gedachten eenmaal met je op de loop gaan onder invloed vervaagt de grens tussen realiteit en waangedachten al heel snel, daar is aanzienlijk minder voor nodig dan ik dacht. Opvallend ook was dat deze "bad" trip zeer duidelijke parallellen had met een trip van mijn vriendin, waarbij zij niet door de angst-fase ging, maar vanuit een soort van sluimertoestand ineens ontwaakte en zichzelf helemaal kwijt was, ook het gevoel van een totale clean boot, waarbij alles wat ze voorheen was, haar hele identiteit, gewist leek te zijn en ze langzaam weer moest beginnen te begrijpen wie ze eigenlijk was, Dat zorgde natuurlijk destijds voor veel desoriëntatie en schrik, paniek ook wel, wat ertoe leidde dat truffels sindsdien een stap te ver zijn. Misschien ooit weer, maar de ervaring was in negatieve zin zo memorabel, dat het op dit moment nog even geen optie is. However, vanuit mezelf: alles dient een bepaald nut, daarvan ben ik overtuigd. Zonder donker geen licht, zonder verdriet geen vreugde. Het is absoluut niet zo dat ik nu overweeg geen truffels meer te gebruiken, of dat ik bang ben geworden voor truffels an sich, of bang ben om nogmaals zoiets te moeten ervaren, zeker niet. Blijkbaar was dit iets dat er uit moest, iets dat ik moest doorstaan. De dag erna was ik nog vrij gebroken; hoofdpijn, spierpijn, slecht humeur. Gisteren was ik echter weer mijn oude, vrolijke zelf, geen blijvende schade :] ..
  2. Solo trip 15 gram P. Tampanesis In gesloten kamer Dit is een tripreport van een hele tijd terug alweer. Mijn tweede trip, en ook de trip die mij enorm heeft geholpen alles weer op een rijtje te zetten. Die trip die, hoe melodramatisch het ook klinkt, mijn bestaan op deze aardkloot heeft gered en mij weer langzaamaan heeft geleerd te genieten van het leven. Als voorbereiding op een trip van 25+ gram Atlantis Truffels, wil ik dit in ieder geval gedeeld hebben. Alles hieronder is intens persoonlijk. Geen enkele trip is hetzelfde, geen enkel persoon reageert hetzelfde. Verwacht absoluut niet hetzelfde mee te (kunnen) maken. Alleen jij, jezelf en je relatie met de truffel/paddo maakt iets uit tijdens een trip. Laat jezelf gaan en schep voor jezelf geen enkele verwachting. Bouw je porties op over trips en zorg ervoor dat je geen plannen hebt de dag erop. Neem de tijd en ga er met een positieve, open hart en hoofd in. Psilocyne/Psilocybine in een meditatieve/solo-setting is voor mij een leermeester die geen genade toont en je zwaktes, onzekerheden in je gezicht duwt. En hoewel dat heftig klinkt (en dat is het ook), gebeurt dit alles met iets wat ik bijna zou willen beschrijven als tederheid. Je wordt, met een zachte hand, gedwongen om ernaar te kijken, de negativiteit in je leven in ieder vezel van je zijn te voelen. En toch... toch voelt alles OK. Niet goed, niet slecht. Gewoon tevreden en OK. Tijdens, en na zo'n trip is er een diep en intens begrip voor de relativiteit en absurditeit van het leven. De situatie, zolang ik niet opgeef, is altijd te redden. Natuurlijk, het verwerken van emotionele trauma zal maanden, zo niet jaren duren. Het op een rijtje krijgen van financien en academische voortgang zal zwaar werk worden en me intens ongemakkelijk en miserabel laten voelen. Het zal allemaal niet in een keer gaan, zelfs met hulp. Maar onder de streep, zullen er altijd dingen zijn die het waard zijn om naartoe te leven en ervan te genieten. Stel jezelf open en laat je gedachten de vrije loop. Verzamel de moed vanuit diep in je en laat het allemaal gaan. De setting had absoluut desastreus kunnen zijn. Ik was flink depressief. enigszins suïcidaal en had het allemaal even gehad. Dankzij een aantal meevallers in mijn toenmalige leventje en een advies/suggestie van iemand op IRC heb ik truffels weer een keer besteld. Dit keer niet als recreatief iets in lichte portie met mensen, maar als meditatief middel. Achteraf gezien was het van vitaal belang dat ik er enigszins in een tevreden moment er in stapte. Het lot lachte me gelukkig toe, en heb in die week die ik min of meer vrij genomen veel kunnen afkoelen en mezelf in een goede betere mindset kunnen werken. _______________________ Op de bewuste dag absoluut, helemaal niets gepland. Laat in de ochtend lekker uit bed gestapt en een net-wat-luxer brunch voor mijzelf gemaakt. Een lichte salade van babyspinazie, snoeptomaatjes, mozzarella en noten. Daarnaast wat afgebakken broodjes, Frans roerei en een pot thee. Lekker. Wat later in de middag wat fruit en een handje ribbelchips als lichte snack. Uiteraard voor de trip het avondeten overgeslagen, het was rond 9 uur denk ik toen ik de truffeltjes innam. Heeft ongeveer een halfuur geduurt voor het in begon te werken. Voor mij is het (bijna) altijd een neon- en glas- groene tint over de witte oppervlakken rond mijn omgeving die als eerste opkomen. Schimmen en figuren die langs de ooghoeken scheren kort daarna. Intussen een vertrouwde aanwezigheid, een bode van de reis die gemaakt zal gaan worden. Deze trip was vrij bijzonder, nog steeds niet sindsdien iets dergelijks intens meegekregen. De tamelijk harde bodyload/high wat mij woelend onder de dekens had. Iedere aanraking van het zijdezachte linnen een golf van pure extase brengend. Muziek die tot in het oneindige klonk. Magisch. Grappig genoeg was dit gelijk ook een van mijn minst visuele trips ooit. bijna niets closed eyed, en heel kort een moment waar de muur een massa fractals werd. Zó intens naar binnen gekeerd was deze trip, dat de aandacht en besef voor het visuele weg was. Terwijl mijn fysieke ik, in puur genot en extase als een gek lig te woelen en voelen onder de dekens, is mijn innerlijke, mijn ego, mijn psyche in steeds meer verwarde en overwelmde staat en loopt zichzelf aan flarden te scheuren op weg naar de piek van deze reis. Lachen, huilen, intense verdriet en blijdschap. Woede naar mijzelf, de wereld, en allesomvattende liefde. Emoties in alle soorten en kleuren. Zaken die ik al jaren verdrongen heb of vergeten ben, en zaken die ik bewust heb genegeerd. Momenten die mijn ego en persoonlijkheid hebben gevormd in de goede en kwade zin. Alles, alles kwam over mij heen. Het besef dat ik al jaren mensen, familie, over mij heen heb laten lopen, dat ik nooit een echte smaak en persoonlijkheid heb gevormd. Dat ik de kantjes ervanaf liep. Het veel meer kunnen dat ik nu laat zien, maar ook te hoge eisen stellen aan mijzelf en falen. Intens. Intensere emoties dan ik ooit heb gevoeld. Intenser een besef van bestaan gehad dan ik ooit heb gedaan. Intens een besef gehad dat de wereld mooi is. Dat alles goed zal komen. Dat ik nog jong ben, de tijd moet nemen. Dat laatste, och man, dat laatste. Een onbeschrijfelijk gevoel die mogelijk andere psychonauten met mij delen. Na het moment dat je alles beleefd. Alles hebt gevoelt. Diep, diep daarin en daarna. Het natuurlijk (voelend) besef van tevredenheid door psilocine. Heerlijk gewoon. Eenmaal de piek voorbij, was het langzaam tot bezinning komen. Mentaal compleet uitgeput, maar nog altijd in die heerlijke truffel comedown. Fysiek niet meer zwaar en lethargisch, en dus een wandeling gemaakt voor de frisse lucht. Alles buiten had een een prachtige kwaliteit aan zich. De kleuren die nét intenser lijken, de contrast tussen alles die flink omhooggeschroefd lijkt. De wind die zachtjes nog je huid streelt. Hyperbewust zijn van de vogels die al chirpen. Een nieuwe ochtend is alweer aangebroken. Tot slot, alle elektronica in mijn studentenkamer uitgedaan, wat salade gegeten, en de deur goed op slot gedaan. In bed gedoken en bijna 18 uur als een blok geslapen. _______________________ Het duurde maanden voor überhaupt weer zin had in een nieuwe trip. Het duurde nog veel langer dan dat voor ik het gevoel had deze trip emotioneel en mentaal verwerkt was. Extreem potente batch P. Tampanesis? Of besloot de truffel dat het de trip was die ik nodig had, en niet de trip die ik wou? Een vraag waarop ik de antwoord eerlijk gezegd niet voor hoef te weten. Ik ben nog steeds enigzins depressief, ik heb nog steeds momenten waar ik intens sociale angsten heb. Ben nog steeds niet 100% bij met mijn financien en academische zaken. MAAR, ik zit tenminste iets lekkerder in mijn vel en kan weer intens genieten van het leven. Uiteindelijk, al dat ik weten moet, is dat psylocine het beste met me voor heeft, het een hulpmiddel is. Alleen ik, mijzelf, kan uit het dal klimmen. De truffel en paddo helpen je alleen op te staan en je de juiste kant op te sturen.
  3. Wie: Een vriend en ik, 2e trip voor hem, 22e voor mij Wat: Allebei 15 gram Tampanensis Waar: Buiten in de natuur en thuis (kamer in studenthuis) Mijn enthousiasme voor truffels deel ik graag en zo heb ik er een vriend in weten te praten, een hele tijd terug al. Deze vriend P had een aantal maanden terug zijn eerste truffeltrip gehad en dit was hem goed bevallen. We wilden het graag een keer samen doen en daar leek het nu dan eindelijk de tijd voor. Omdat hij binnenkort gedurende langere tijd naar het buitenland gaat leek het ons het best om daarvoor een keer te trippen. Ik voelde zelf niet echt sterk te behoefte om te trippen, ook al was de vorige keer een maand geleden. Maar aangezien elke trip leerzaam is en ik nog nooit spijt gehad heb van een trip dacht ik ook niet dat het kwaad kon, so let's take some truffles Start We starten in mijn kamer en zoals altijd is het begin vrij vervelend (lichamelijk). Ik begin mijn kamer niet zo heel chill te vinden (beetje saai) en stel voor om naar buiten te gaan. We lopen naar buiten en zodra ik de eerste aantal stappen buiten zet en de open lucht boven me zie realiseer ik me weer hoe sterfelijk ik ben, dat ik een wezen ben met een lichaam, afgezonderd van het geheel. Typisch outdoor truffel gevoel en de wereld is weer omgetoverd tot een sprookjesachtige wonderwereld, alles ziet er weer ultra-HD uit met intens prachtige kleuren die uit een heel groot scala aan tinten bestaan. P ziet nog niet veel anders al is zijn trip al wel subtiel begonnen. Zou dit gewoon met ervaring komen of zijn de effecten gewoon zo verschillend per persoon? Mijn broertje heeft ook nooit dingen zo anders gezien zoals ik het vrijwel elke keer onder invloed zie. Nouja, maakt ook niet uit, zal vast nog wel komen. Ik loop wat snel en neem niet de tijd om van de prachtige natuur te genieten, ik heb dit gebied ten slotte al vaak genoeg gezien. Dan bedenk ik me dat P hier voor het eerst is en ik voel me schuldig dat ik er zo snel doorheen loop. Ik probeer het iets rustiger aan te doen maar ik voel me nog steeds niet tot rust, ik wil graag de bestemming bereiken. Ik begin me slecht te voelen hierover, des te meer omdat P vol verwondering om zich heen kijkt en mij in alle vertrouwen volgt. Er verschijnt een oerwoud voor ons en ik geniet volop terwijl ik hier door heen loop. Dit is leven, dit moet ik vaker doen. Ik ben compleet in mijn element. Daarna komen we aan op de plek waar ik graag naar toe wilde en het is onbeschrijflijk mooi. Het is een goed beschutte vijver, vlakbij maar toch afgezonderd van de buitenwereld. De grond is nat, maar we kunnen gehurkt zitten, ik zeg dat ik hier wel wil blijven en P gaat akkoord. In het water bevinden zich vissen, meerkoeten en eenden, al zijn de meeste een eindje van ons vandaan. Dit is de plek, al is de foto van een jaar eerder. The roast begins… Ik geniet van de mooie omgeving en de filosofische gedachten beginnen zich op te stapelen. Ik denk na over wat echt belangrijk is in het leven, liefde. Liefde in wat je doet, liefde in wat je naar anderen uitstraalt, liefde voor anderen, liefde voor jezelf. Toch is dat niet waar ik mijn prioriteiten leg en ik besef me dat ik veel meer met andere zaken bezig ben, zaken van het ego. Dit weet ik eigenlijk donders goed, dit is niet mijn eerste trip. Maar toch houd ik mijzelf die illusie voor, waarom eigenlijk? Ik zie dat alles voor me extreem mooi is en denk aan alle problemen die mensen kunnen hebben. Ik denk aan het programma 'Locked Up Abroad' waar mensen in een buitenlandse gevangenis belanden vanwege drugssmokkel, vaak omdat ze er in geluisd of erg naïef zijn. En ik denk aan de emotionele herenigingen met familieleden na hun vrijlating. Ik zie het helemaal voor me en besef me dat ik zelf ook al heel lang mijn familie niet meer gezien heb, dat ik nu graag hier gezeten had met mijn moeder, genietend van de mooie natuur hier. Ik begin emotioneel te worden en voel de tranen in mijn ogen. P zit achter me en als ik tegen hem praat en hem aankijk lijkt hij niets door te hebben van de tranen op mijn ogen. Valt het gewoon niet op, wil hij er niet op ingaan of zijn de tranen imaginair? Beter zo, en ik kijk weer naar de vijver. Ik denk aan mensen die niet perfect zijn, althans niet in mijn systeem van waarde-oordelen. Zij verdienen ook liefde, toch geef ik ze dat vaak niet. Ik zie vlakbij een moedereend voorbij zwemmen met haar jonkies en vraag me af hoe mensen ooit zulke dieren kunnen eten, of kunnen verjagen uit hun leefgebied door bomen te kappen en gebouwen te bouwen. Maar ik besef me dat ik hier ook indirect aan bijdraag, ik eet dan misschien geen vlees maar gewassen hebben ook grond nodig, ik woon zelf ook in een gebouw, studeer in, werk in en bezoek gebouwen. Ben ik dan niet even schuldig? Veganistisch leven is voor mij makkelijk maar dat is niet voor iedereen zo en er zijn genoeg gebieden waarop ik meer en beter zou kunnen doen. Zet ik mij actief in als vrijwilliger, ondersteun ik instanties die natuur beschermen, instanties die andere mensen helpen? Nee, ik kies wat voor mij makkelijk is, waar ik zelf profijt van heb en wat toevallig zo uitkomt of op mijn pad beland. En oordeel over mensen die andere keuzes maken. Pff, ik ben geen haar beter dan anderen, ik ben zelfs erger omdat ik anderen veroordeel voor het leven van hun leven. Dit zijn geen fijne gedachten maar ik weet dat het de waarheid is. Nu ga ik het krijgen denk ik, dit is pas het begin. Truffels zijn harde leermeesters, maar ze liegen over het algemeen niet. Dus ik sluit mij niet af voor wat er komt en onderga alle zelfkritiek. Er is een hele waslijst aan onderwerpen, maar waar het telkens op neerkomt is dat ik de idealen die ik zelf zo hoog houd niet naleef, laat staan belichaam. En dat terwijl ik anderen mensen veroordeel voor het niet naleven van deze idealen. Zo vind ik het belangrijk dat er veel natuur is, maar de natuur waar ik nu ben, op 5 minuten loopafstand van mijn kamer geef ik niet de respect die het verdiend. Ik ben vaak minachtend over de Nederlandse natuur, want het is bij lange na niet zo exotisch als bijvoorbeeld een regenwoud. Ik ga er af en toe heen als ik trip, maar niet zo heel vaak als ik nuchter ben, althans niet specifiek voor de natuur. Als ik het echt zo belangrijk vind, waarom doe ik er dan niets mee? Waarom kom ik niet in actie om meer natuur te behouden? (naast passieve manieren). Ik ben een fraudeur, loop naast mijn schoenen en in plaats van dat ik weer in mijn schoenen probeer te lopen, de idealen probeer te belichamen die ik het meest belangrijk vind, bekritiseer ik andere mensen die anders denken. In de tussentijd doe ik een hoop dingen waardoor ik mij beter over mijzelf voel. Zo sport ik regelmatig met als doel mijn lichaam om te vormen tot die van Zeus. En iedereen die niet zo'n lichaam probeert te bereiken verwaarloost zichzelf in mijn ogen. Hoe ontzettend arrogant en oppervlakkig, omdat ik toevallig zo weinig verplichtingen en verantwoordelijkheden heb dat ik regelmatig kan sporten en gezond kan eten betekent nog niet dat dit voor iedereen geldt, of überhaupt dat mensen dat zouden willen. Waarom zouden ze eigenlijk, wat maakt het uiteindelijk nou uit hoe je lichaam gebouwd is, als je maar een leuk persoon bent? Ik kon mijzelf bijna in derde persoon zien en natuurlijk is mijn lichaam niet perfect en denk ik constant aan verbeteringen, verbeteringen die ik door meer te sporten zou kunnen bereiken. Maar ben ik pas na die verbeteringen een waardig mens? Geschikt voor een relatie? Ik zou nu toch ook al een leuke jongen moeten zijn. Ik kan niet eeuwig blijven wachten tot ik het ultieme lichaam heb, sowieso zal dit ideaal altijd wel verschuiven, maar zelfs dan zou het niet het beginpunt moeten zijn van mijn leven, ik zou nu al alles moeten (kunnen) doen wat ik zou willen. Terwijl ik mezelf mentaal flink aan het afkraken ben heb ik weinig oog voor P. Hij lijkt zich te verwonderen over de omgeving, elk takje, elk blad. Hoe oprecht, mij boeit het niet meer, ik ben lekker egoïstisch bezig door alleen maar over mijzelf na te denken. Wat een klootzak ben ik toch. Er zijn een aantal punten waarop ik het echt wel gehad had met al deze negatieve gedachten en ik eigenlijk voor wilde stellen om weg te gaan. Maar als ik P zie zou ik dat niet eerlijk naar hem toe vinden dus ik blijf hier maar zitten. Ik sluit mijn ogen en zie dansende geometrische vormen. Ja ik ben zwaar aan het trippen, maar gezien de locatie en omdat P vlakbij is wil ik dit keer niet mijn ogen sluiten en een andere wereld in stappen. Ook al ben ik wel een beetje klaar met deze wereld waar ik nu ben en een ontzettende hypocriet blijk te zijn. Ik ben bang dat ondanks dat ik niet zoveel laat merken ik P's trip negatief beïnvloed met mijn negatieve gedachtegang. Maar hij lijkt onaangedaan en compleet op te gaan in zijn eigen wereld. Misschien is het wel zijn schuld denk ik, ik ben nog nooit zo slecht gegaan en nu opeens wel. Hoe goed ken ik hem eigenlijk? Het zijn destructieve gedachten, maar ik heb ze wel en ze passen goed in deze stroom van zelfhaat dus ik veroordeel mezelf op dit moment niet eens dat ik ze heb. Nu ik dit schrijf schaam ik me ervoor. Bezorgde eend Op een gegeven moment gaat het regenen maar we worden niet nat, de boom boven ons houd ons droog. 'Hoe bijzonder. Eigenlijk is de natuur hier heel geschikt voor.' merkt P op. 'Inderdaad.' denk ik, en ik ervaar een kleine break van mijn eigen roast. De natuur lijkt zich wel te redden, ook zonder het pathetische excuus dat ik mijzelf noem. We zitten hier inmiddels al een tijdje en van binnen ben ik al behoorlijk gesloopt, wat rest is een instabiel wrak. De moedereend zwemt het water over, gevolgd door haar jongen, op zoek naar een plek om te gaan schuilen. Als goede moeder zorgt ze ervoor dat al haar jongen de overtocht halen en ze allemaal veilig de droge plek bereiken. Ze is behoorlijk dichtbij en kijkt een heel klein beetje wantrouwend naar ons, twee jongens die hier al een hele tijd zitten, naar dit mooie plekje starend. Maar het wantrouwen maakt plaats voor medelijden en legitieme bezorgdheid, ze kijkt me aan en ziet dat ik mentaal ingestort en uiterst emotioneel ben. Ze verschuift de aandacht van haar jongen naar mij en kijkt alsof ze nadenkt of ze 112 moet bellen omdat het duidelijk niet goed gaat met mij. Ik besef me hoe messed up de situatie is, ik maak me zorgen over dieren en natuur maar ik ben zelf compleet de draad van mijn leven kwijt en zou me eigenlijk daar meer zorgen over moeten maken, de dieren en natuur lijken zich wel te redden. Tegelijkertijd verbitteren en versterken mijn gedachten over dat dieren zoveel meer waard zijn dan ze krediet gegeven wordt. Natuurlijk ben ik aan het trippen en natuurlijk is hier sprake van een grote portie projectie, maar de uitdrukking in de ogen van de eend en haar lichaamstaal spreken boekdelen. Al het leven is verbonden en we zouden hier samen voor op moeten komen. Als al haar jongen de vijver verlaten hebben kijkt ze me nog even als een bezorgde moeder na en verlaat dan zelf ook de ruimte. Ik wordt weer behoorlijk emotioneel en zie dat het leven zo ontzettend mooi kan zijn maar dat ik er op de een of andere manier volledig naast grijp, dat ik het compleet verkeerd doe. Maar in plaats van antwoorden te vinden op hoe het allemaal wel zou moeten krijg ik alleen maar de afbraak van alle ideeën die ik voor waar aanhield, geen enkel geloof is volledig smetvrij meer en het voelt alsof het huis dat ik de afgelopen jaren binnen mijzelf gebouwd heb volledig met de grond gelijk is gemaakt, waarbij ook de fundering gesloopt is. Het is nu wel genoeg geweest en ik stel dan toch voor om weer terug te gaan. Ik zit nog steeds in een zelfdestructieve bui en probeer het zoveel mogelijk te maskeren voor P. Dan realiseer ik me dat ik al deze zelftwijfel en met name alle veroordelingen van mezelf toch echt wel zat ben. Fuck it. Ik ben geen heilige, ik ben zeker niet perfect en ik zal het nooit zijn. Maar alsjeblieft, al dit judgmental gedoe doet niemand goed, dus ik laat het varen en zet het van mij af. Misschien dat dat de les was, om niet judgmental te zijn, niet naar jezelf en niet naar anderen. Er is een uithangend takje boven mij en ik tik het aan op een speelse manier. 'Het leven is een spel, weet je nog?' zeg ik in gedachten tegen mezelf. Jij kiest wat je denkt en wat je doet, dus waarom zou je er zo'n drama van maken? Ik voel me al weer beter al voel ik me nog steeds een grote hypocriet. Ik kan zelfvertrouwen veinzen, maar eigenlijk ben ik het niet waardig en lieg ik tegen iedereen als ik dit doe. Ik vind mijzelf zo ontzettend lelijk en denk terug aan vroegere sociale interacties met anderen, eigenlijk heb ik geen idee wat ik doe of hoe dit zou moeten. Ik ben een freak, een outcast, hoe kunnen anderen ooit met mij omgaan? Hoe heb ik P ooit getricked in te denken dat ik een goed of interessant persoon ben? Hoe heb ik ooit durven dromen dat ik ooit een meisje zou vinden die mij leuk vindt? Hoe kunnen mijn ouders en vrienden niet inzien dat ik een gigantische waardeloze loser ben? Comedown Eenmaal thuis aangekomen zijn dit soort gedachten nog steeds aanwezig, maar in de comfort van mijn eigen kamer durf ik mijn ogen wel te sluiten en me voor de verandering weer even te focussen op de mooie en interessante geometrische patronen die ik zie wanneer ik mijn ogen sluit. Dit is fijn, maar het is al te ver in de trip om mij echt te laten gaan. De muziek klinkt goed, en ik probeer toch nog even van de laatste fasen van de trip te genieten, ook al voel ik me nog steeds een beetje mentaal afgebroken en kapotgemaakt. Dit begint wel langzaam te verdwijnen en ik begin weer mijn normale, tevreden zelf te worden. Nu lijkt P het zwaar te hebben, hij gaat op bed liggen en ik zie dat hij het zwaar heeft. Het lijkt alsof hij zwaarder gaat trippen terwijl mijn trip afzwakt, alsof hij zich slechter begint te voelen nu ik me weer beter voel, zouden we elkaars negatieve energie absorberen? Lijkt niet echt een gezonde relatie zo, maar heel egoïstisch gedacht ben ik blij dat ik er nu dan toch weer van af ben. Nee zo zal het wel niet werken, ik realiseer me dat ik een ontzettend slechte tripgenoot geweest ben deze trip en voel me schuldig aangezien dit pas zijn 2e keer was en ik er altijd zo enthousiast over vertel, om vervolgens mijzelf volledig af te sluiten en bad te gaan. Dus ik probeer zo behulpzaam en aardig te zijn als oprecht is, maar besef me goed dat dit iets is waar hij zelf weer uit moet komen en zelf mee moet dealen. Dat is uiteindelijk het hele punt van truffels en ik besluit dan ook om er nu niet op in te gaan, dat had ik ook niet fijn gevonden toen ik zelf slecht ging. Omdat mijn trip al voorbij is heb ik het idee dat P zich bezwaard voelt dat hij er nog niet uit is. Het is allemaal niet ideaal zo en ik bedenk me dat trippen een stuk makkelijker is wanneer ik het alleen doe, dan heb ik maar weinig waar ik rekening mee hoef te houden. Het was voor mij totaal geen plezierige trip en ik realiseerde me nu al dat ik maar zeer weinig met de gedachten en 'inzichten' kan die ik gehad heb. Deze zullen mij gegarandeerd niet verder helpen in mijn leven (behalve minder judgmental zijn). Denkbeelden waarin ik zelf het leven niet waardig ben heb ik vaak genoeg gehad in mijn tienerjaren en hier is nog nooit iets goeds uit gekomen, totdat ze vervangen werden door leukere en betere denkbeelden en ik veel intenser van alle geluk en voorspoed kon genieten. En ja ik waardeerde mijn normale toestand extra toen deze weer verscheen, maar of dat het waard was? Wat ik wel absoluut geleerd heb van deze trip is dat ik minder veroordelend moet zijn naar anderen toe en best mag realiseren dat ik net zo goed imperfect ben. Dat iedereen zijn eigen ding doet en dat niet per se hoeft te matchen met de dingen die ik het meest belangrijk vind. En ook dat ik misschien iets minder luchtig moet doen over trippen met anderen. Het blijft natuurlijk een enorm persoonlijke reis. Nabespreken Toen ook P uit de trip was hebben we het uitvoerig nabesproken, opnieuw buiten, vlakbij een prachtig kanaal op loopafstand. Hier kon ik dan wel weer flink van genieten en we hebben ook echt goed gepraat. Het voelde eindelijk compleet oprecht, zuiver. Ik was weer gereset naar de normale, gelukkige, blije en zelfverzekerde gast die ik voor de trip was, zonder bagage. Ik realiseerde me dat het niet realistisch is voor mij om bepaalde idealen actief na te streven, dat ik van binnen toch ook graag voor mezelf kies in plaats van voor anderen. En dat ik daar vrede mee heb, maar dat het voor iedereen en zeker ook voor mij een stuk beter zou zijn om daar gewoon eerlijk in te zijn. Ik begon eindelijk goed te begrijpen waarom 'nice guys' vaak gefriendzoned worden en van onoprecht zijn beticht worden. En als er een ideaal is waar ik veel waarde aan hecht, dan is het wel oprecht leven, naar je ware zelf. En ik merkte dat dit in conflict kwam met ideeën over liefde naar anderen. Ik zou al mijn geld weg kunnen geven aan anderen, mijn hele bestaan kunnen wijden aan het helpen van anderen, maar niets is fouter dan jezelf wegcijferen. Als iedereen dit zou doen zou niemand oprecht gelukkig zijn. Ik begon mezelf weer te waarderen voor wie ik was, klootzak of niet, in ieder geval ben ik oprecht. P blijkt een stuk vriendelijker karakter te hebben, oprechter in zijn aardigheid. Maar dat is juist ook prima, iedereen zijn ding, ik weet van mezelf dat ik niet zo ben. Nogmaals het was geen fijne ervaring en in veel opzichten heeft deze trip me niet merkbaar verandert, omdat ik na afloop weer de persoon van de laatste tijd ervoor was. Maar het heeft me wel door alle leugens en illusies die ik mezelf bewust of onbewust aanpraatte laten kunnen prikken. Ik heb nu veel duidelijker voor ogen wie ik echt ben, waar ik me echt goed bij voel (echt mezelf zijn) en ben een stuk bewuster geworden van dit hele proces. Al met al geen hele fijne ervaring, maar toch wel heel erg leerzaam. Ik had P meer ruimte moeten geven want hij had zeker beter verdiend, maar het was voor mij te zwaar om naast mijn interne strubbelingen ook nog eens aan anderen te denken, tijdens de trip was ik in dat opzicht compleet uitgeschakeld. Tot slot, na alle zelftwijfel deze trip en ideeën over dat ik nooit goed genoeg zou zijn voor anderen heb ik de dag na de trip een superleuk meisje ontmoet, haar nummer gekregen, de dag daarna met haar afgesproken en de dag van mijn leven gehad. Inmiddels twee maanden en een hoop geweldige nieuwe ervaringen verder en het blijft superleuk samen. Het lijkt ongerelateerd, maar het toont maar weer aan dat ook truffels er naast kunnen zitten.
  4. vorige week philosophers stone gekocht. 15 gram voor mij en 15 gram voor mijn vriendin. Het was voor ons beide de 1ste keer truffels. We hebben wel allebei 2 keer eerder ayahuasca gedaan én 1 keer iboga. Ik had verwacht een plezierige reis te krijgen omdat toch veel verhalen positief zijn. Ayahuasca en iboga waren uitdagend voor mij. De week voor de reis was erg druk op werk en ik zat niet helemaal tof in me vel. Zaterdag (dag van de reis) voelde ik me al wat beter, vrij neutraal. Niet blij, niet naar. Zon half uur na inname begon het te werken. Onder begeleiding van mijn favoriete Hang muziek begon de reis. Al snel merkte ik dat ik de muziek niet aankon, het gaf me een naar gevoel. De sitter gevraagd om blije muziek. Er werd mooie muziek gedraaid, alleen ik merkte dat in elk lied ook donkere energie zat. Alle liedjes trokken me het donker in. Had hier ook beelden bij, beetje alsof dementors van harry potter mij kwamen halen en de hel in wilde trekken. Voelde als doods, een zeer zware donkere depressieve energie. Dit kwam in vlagen én uiteindelijk kon ik het beter laten zijn. Ook beelden uit eerdere aya reizen gezien, waaraan al angst gekoppeld zit denk ik. Ook dit gaf me een angstig gevoel. Het was echt zeer duister en zwaar. Na zo'n 3 uur begon het wat af te nemen. Mijn vriendin had een fijne trip. Op gegeven moment begonnen filosofische gedachten. Ik merkte (mede door slecht kort termijn geheugen) dat ik haar mooie verhalen niet kon registreren. Ik kon haar licht niet ontvangen, wou haar verhaal niet horen. Er was geen enkel licht in mij wat als referentie kon zijn voor haar verhaal. Ik heb toen heel duidelijk kunnen ervaren dat mensen in het donker erg slecht tegen het licht kunnen. Je wilt dan alleen maar egoistisch de ander naar beneden trekken ofzo (onbewust). Ik kon zelfs begrijpen dat (let op: ik praat dit absoluut niet goed) mensen die een zwaar leven hebben of uit immense angst leven, tot het meest slechte in staat zijn. Het licht in de wereld neemt toe en bij hen die nog onbewust donker in zich hebben, wordt dit donker belicht en dus zichtbaar. En dit is beangstigend. Nogmaals ik zeg hiermee niet dat het goed is om het slechts denkbare te doen, ik kan alleen op een bepaald niveau begrijpen door waar ik was in mijn reis. De tekst van jezus "forgive them for they dont know what they do" heeft hele nieuwe betekenis voor mij aangenomen... Al met al een pittige trip met toch een aantal leerzame lessen...(meeste niet hier genoemd, zijn prive) Ik vraag me nog wel af waardoor ik zo'n donkere reis (bad trip) heb gehad. Iemand ideeen over de reden voor een "bad trip" -Voelde me niet top, maar ook weer niet echt depri. -Was milde truffel soort, dus daar zal het toch niet aan liggen -was niet zozeer angst voor loslaten, meer donkere duistere depri gevoelens. ??? Benieuwd naar jullie ervaringen. En wil truffelen niet meteen aan de kant schuiven, hoe zouden jullie dit oppakken. Gewoon doorgaan wanneer ik me goed voel óf eerst een nog lichtere truffel om eventuele duisternis in mindere intensiteit te kunnen aanvaarden?? Weet niet of vriendin nog bericht stuurt. Was fijne reis en voor haar niet intens genoeg, dus wellicht geen verhaal waard. Zij wil hollandia gaan doen waarbij ik ga tripsitten...
  5. Wie: Ik, tripnummer 16 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Voorafgaand: een fysieke beproeving 0. Ik had nog een portie Tampanensis over die over enkele dagen over datum zou raken. Ik had mij er al eigenlijk bij neergelegd dat ik het weg zou gooien want trippen leek voorlopig niet echt zinvol te zijn. Echter de nacht voor het trippen had ik een droom waar ik een pak cornflakes gekocht had. Dit pak cornflakes had een houdbaarheidsdatum van vóór mijn geboortedag. Toch wilde ik het nog opeten, zo ziek zou ik er niet van kunnen worden toch? Weggooien is ook zonde. Nogal maf, maar ik kon de parallellen zien met de huidige situatie. Misschien morgen op de een-na-laatste dag dan toch nog even trippen? De avond was er een ergometerwedstrijd bij de roeivereniging. 1000 meter roeien, zo hard als je kunt. Ik had totaal niet getraind, was eigenlijk heel moe en totaal niet voorbereid, maar ik had me opgegeven dus ach ik doe mee, als enige persoon van mijn team. Na 500 meter ben ik kapot, maar ik ga door. Ik voel mijn lichaam zwakker worden, alles om mij heen begint haast te vervagen, maar het einde is in zicht. Na afloop voel ik me verschrikkelijk. Er wordt mij aangeraden een glas water te drinken, ik loop met moeite naar de keuken en schenk een glas in. Daarna ga ik even zitten en probeer tot rust te komen. Het lukt niet, mijn lichaam is nog steeds van streek. Dan begint de persoon naast mij tegen mij te praten. Ik wil dolgraag converseren maar ik kan het niet. Ik kan enkel een paar woorden uitbrengen. Dan voel ik dat ik misschien moet overgeven, ik loop naar de toilet en hang boven de wc-pot. En daar stroomt het. Dit is afschuwelijk. Ik had al geruime tijd niet meer gegeten om juist dit te voorkomen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer overgegeven heb, maar dit wil ik nooit meer meemaken. Al die plannen om te trippen op mescaline of ayahuasca, psychedelica berucht om kotsbuien, lijken opeens slecht doordacht. Misschien is dit het lot die mij kenbaar maakt dat ik dit niet moet doen? Het lot of niet, ik wil dit niet meer, dit voelen. Ik wil niet meer leven. Ik bedenk me dat dat een domme gedachte is die eigenlijk nooit in mij opkomt, maar nu voel ik het. Ik probeer de schoonheid van het bestaan te zien en ja die is te zien, zelfs hier op dit toilethok met een smerige geur. Maar het weegt niet op tegen het ongemak dat ik ervaar. Nooit meer. Lichtpuntjes 1. Na een tijd, wanneer ik denk eindelijk uitgekotst te zijn, wil ik dan toch maar het gebouw verlaten, de koele nachtlucht in. Misschien dat frisse lucht mij goed zal doen. Of zo meteen op bed liggen. Voordat ik de deur uit stap zie ik mijn coach en een ander meisje. Ze zeggen dat ik het goed gedaan heb, gezien het gebrek aan training. Ik laat merken dat ik kapot ben en dit andere meisje strekt haar arm uit en legt haar hand op mijn schouder. 'Het komt wel goed.' zegt ze en ze glimlacht. Het voelt alsof ik door een blonde engel aangeraakt wordt en ik zie een innerlijk licht vanuit haar stralen. Haar aanraking laat alle pijn tijdelijk wegvloeien. Ik bedenk mij hoe pervers en verschrikkelijk het is dat zoveel mannen deze prachtige engelachtige schepselen soms slechts als lustobject zien. Waar zijn we als mensheid mee bezig? Deze surrealistische ervaring maakte dit hele voorgaande gedoe weer goed, ook al voel ik me nog steeds verschrikkelijk. Zij gaan ervandoor en niet veel later loop ik terug naar mijn kamer. Ik passeer wat lichten van lantaarns, die een oranjeachtige gloed afgeven. Zo zal het er dus uitzien als je sterft denk ik. Het doet me een beetje denken aan de verandering in perceptie van licht tijdens het trippen, maar dit is toch anders. Ik bedenk me dat als ik nu ga trippen, ik de slechtste trip ooit zal hebben. Ergens is dit interessant, puur om te experimenteren. Maar dat lijkt me helemaal geen goed plan. Ik plof op bed neer en voel de pijn over mijn hele lichaam. Nee, dit voelt niet lekker, het voelt nog steeds belabberd. Maar na een tijdje voel ik dat ik toch weer een beetje energie heb en besluit ik maar om te gaan douchen. Dit voelt goed zeg. Het warme water stromend over mijn naakte lichaam. Ik douche vrij lang en na afloop voel ik mij herboren. Uiteindelijk heb ik mij ongeveer een half uur compleet miserabel gevoeld, maar nu voel ik me extatisch. Niet dat ik het snel opnieuw zou doen, maar toch ben ik trotst op mijzelf, dat ik heb doorgezet. Ik bedenk me dat er al enige uren verstreken zijn sinds ik voor het laatst gegeten heb omdat ik wist dat deze wedstrijd er aan zat te komen. Hmm, misschien dat trippen nu toch wel interessant is? Perfect getimed en ik besluit het te doen. Na inname zet ik alvast wat muziek en een visualizer op en kook ik mijn avondmaal. Ik had eigenlijk wel zin om een spirituele documentaire te kijken, nuchter vond ik dit al heel mooi, maar ik was benieuwd of ik het trippend nog beter zou begrijpen. Lijkt mij een strak plan. Tijdens het koken loop ik op en neer van de keuken naar mijn kamer en een van mijn favoriete nummers speelt zich af. Ik ga er even voor zitten, dit is toch wel zo mooi. Maar het eten moet niet aanbranden dus ik ga weer terug. 2. De visualizer is prachtig en de muziek zeer aangenaam, ik besluit dat ik mijn avondmaal wel alvast kan opeten. De muziek is te goed, eigenlijk heb ik niet zo'n zin om een documentaire te kijken en ga ik liever even liggen. En daar gaan we weer... Ik sluit mijn ogen en wauw dit zijn mooie closed eyes visuals. Het is niet zoals bij Atlantis, van die psychedelische geometrische figuren waar je zelf niet zoveel over te zeggen hebt, dit is veel meer een droom/inbeeld-achtige toestand, waarin ik tot op zekere hoogte zelf bepaal wat ik zie. Ik zie de meest fantastische, fantasierijke en creatieve dingen. Sommige psychedelisch, sommige een mengeling van natuur, sprookjes, droombeelden, verzinsels, de ruimte. Het is werkelijk prachtig en ik kan gewoon van al deze beelden genieten met prachtige muziek op de achtergrond, zonder al te veel na te denken of mentaal te labelen. Ik bevind me weer in die zone waar ik muziek écht kan begrijpen. 3. Eigenlijk gaat dit heel lang door, die documentaire bewaar ik wel voor een andere keer. Ik voel me zo tevreden, iedereen moet truffels ervaren. Zodat iedereen in kan zien hoe mooi het leven is, hoe mooi zij zelf zijn. Weer vraag ik me af of ik niet gewoon geluk heb dat het bij mij zo vaak zo geweldig leuk en bijzonder is en of het onverantwoordelijk is dit aan anderen te verspreiden. Komt het vanzelf niet op hun pad als ze er baat bij hebben? Moet ik interfereren? Ik weet het niet, maar ik wil het in ieder geval delen met de mensen die het dichtst bij mij staan. Mijn vrienden, vriendinnen, familie. Iedereen moet in ieder geval de kans hebben dit te doen, weten dat het bestaat. Wedergeboorte 4. Wat ik eerder al voelde tijdens het douchen, voel ik nu opnieuw, maar op een andere manier. Vanwege de prachtige droomachtige visuals, lijk ik weer herboren, in mijn mind. Ik ben weer de ongerepte avonturier die ieder kind ooit geweest zal zijn. Nieuwsgierig naar alles wat deze wereld te bieden heeft. Ik voel een liefde naar iedereen die ik ken en ik besluit op Whatsapp te gaan en met mensen af te spreken. Er valt zoveel te bespreken! Niet via de app, maar in persoon. Dan ga ik al mijn contacten langs en zie ieders foto en persoonlijke bericht. Zoveel verscheidenheid. Zoveel verschillende interesses. Aan de ene kant wil ik dat iedereen deze prachtige ervaring meemaakt die ik nu meemaak, keer op keer. Maar tegelijkertijd begrijp ik dat niet iedereen hetzelfde is. Dat niet iedereen dezelfde waarde er aan zal hechten. Dat er zelfs mensen zullen zijn die hier helemaal geen interesse in hebben. Is iedereen diep van binnen wel hetzelfde? Als je maar diep genoeg doordringt tot de kern, zijn dan niet alle levende wezens één? Misschien ooit, maar als ik deze foto's langsloop bedenk ik mij dat veel mensen hun eigen paden gekozen hebben. En dat is prima, dat is juist ontzettend mooi! Ik voel enkel liefde voor iedereen in deze lijst. 5. Op een gegeven moment kom ik een mooi zwartharig meisje tegen waar ik onlangs kort mee heb samengewerkt in een groepsopdracht tijdens de studie. Ze heeft altijd een lieve en enigszins verlegen indruk op me gemaakt, maar nu zie ik deze profielfoto. Ze staat voor een aantal hertjes, haar gezicht naar de camera, in een mooie zwarte jas. Tederheid overvalt me. Wat is er mooier dan dit? Zo'n prachtig lief wezen voor zachtaardige schepselen die hertjes zijn. Ik bedenk me dat mijn toekomstige droomvrouw net zo zal zijn. In harmonie met de natuur. Onvoorwaardelijke liefde voor het goedmoedige. Ik vraag me af of het meisje waar ik nu mee aan het daten ben hier eigenlijk wel aan voldoet. Is zij ook zo? Ik ken haar eigenlijk nog niet goed genoeg, maar ben nu wel benieuwd. Het is voor mij compleet duidelijk wie mijn levenspartner zal worden. Althans, niet letterlijk wie dit zal zijn, maar wel hoe ik haar zal herkennen, wat ze zal doen. Al van jongs af aan is mij dit duidelijk. En nu komen al die gevoelens weer terug... Het is overduidelijk. Perfectie bestaat. De ideale liefde bestaat. Hoe anders kan ik dit sterke gevoel al van jongs af aan hebben? Dit was er al vóór mijn geboorte, vóór mijn fysieke manifestatie. Ik zal haar vinden en dan zal er complete harmonie bestaan, verlichting. Met ons licht bevrijden we de wereld, onze wereld. Het is mij allemaal duidelijk. Mijn levensdoel. Deze ziel vinden, samenvoegen, en deze imperfecte wereld perfect maken. Het is zo overduidelijk geweest, al die tijd, maar de laatste tijd werd het overschaduwd door andere dingen, was ik druk bezig met persoonlijke groei, spiritueel ontwaken, dichter tot mezelf komen. Deze zielsverwant vinden is een eindstreven, gebeurt pas wanneer de tijd rijp is. En dat is het nog niet, er valt nog te veel te ontdekken voor het moment daar is. En dit zal ik zelf moeten doen, alleen. Of met anderen, maar niet met haar, nog niet. Het sterfelijke gaat vooraf aan het eeuwige, het aardse vooraf aan het goddelijke. De eeuwigheid is er altijd, het aardse gaat voorbij. 6. Ik voel me vol met energie zitten en dans uitbundig op de muziek. In mijn eentje, op mijn kamer. Het leven is krankzinnig mooi en dankzij een eerdere trip weet ik dat het na de materiële dood alleen maar nog mooier wordt. Zelfs als voorgaande paragraaf over mijn zielsverwant een illusie blijkt te zijn en deze persoon niet in deze wereld bestaat, wat mij uiterst onwaarschijnlijk lijkt, dan is het een waarheid die de materiële wereld te boven gaat en is het iets wat ik in het eeuwige leven hierna tegen zal komen. Een metafoor voor de samensmelting van het hogere. Wat het ook precies is, het geeft niet, ook alleen heb ik de tijd van mijn leven. Ik houd zoveel van mezelf, van het leven, het is nauwelijks voor te stellen als er nog een tweede persoon bij zou komen van wie ik net zoveel zou houden als ik van mezelf en het leven houd. Na afloop voel ik me herboren en dat nog wel twee keer op dezelfde dag! De eerste keer een combinatie van fysiek en mentaal, daarna op zielsniveau. Wat kunnen truffels, en het leven, toch mooi zijn!
  6. Wie: Ik, 15e trip Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Buiten (natuur / meertje), Kamer (studentenhuis) 0. Ik had voorgesteld aan een goede vriend van mij om ook truffels te nemen en stelde vrijdag voor aangezien we dan allebei tijd hadden. Er was bij hem wel wat twijfel om het te doen en daardoor ook voor mij om met hem te trippen, maar alle twijfel verdween toen ik op de fiets stapte (ik had eerst nog een afspraak) en ik voelde dat het de perfecte dag was om te trippen. Het weer was goed en er hing iets in de lucht, dit zou de dag zijn. Na veel gedoe en bezwaren van mijn vriend had ik uiteindelijk maar besloten om het af te zeggen, trippen doe je als je het helemaal wilt, of in ieder geval niet met zoveel bezwaren in je hoofd zit. Maar goed, het weer was nog steeds mooi en ik had wel zin om een uitstapje naar de natuur te maken. De vorige trip was vrij kort geleden maar ik had nog 2 pakjes Tampanensis liggen die binnenkort over datum zullen zijn dus zou het zonde vinden om die weg te gooien. Dus waarom niet gewoon zelf truffels nemen, lekker een wandeling in de natuur te maken en kijken waar ik dan zin in heb? 1. Zo gezegd, zo gedaan. Althans, niet helemaal, want de truffels waren ontzettend ranzig. Dit waren waarschijnlijk de meest smerige truffels die ik ooit heb gegeten. Wat gek eigenlijk dat zoiets moois, heiligs en gezonds zo smerig kan zijn. Maar goed, natuurlijk zal het het allemaal waard zijn en ik ga naar buiten, lekker wandelen. Ik zie dat er een heel klein beetje sneeuw ligt op bepaalde plaatsen en buig mij hierover. Wat mooi, jammer dat ik gemist heb dat het gesneeuwd heeft. Of zou iemand dit hier gewoon neergelegd hebben? Nee, dat zou absurd zijn... Maar goed ik loop door, alles is nog vrij normaal. Ik ga weer naar een mooi plekje waar ik al trippend deze zomer geweest ben, eens zien hoe het er in de winter uitziet. Ik steek een straat over, ga een bos in, ja dit is toch wel heel mooi. Eenmaal aangekomen bij het meertje ben ik een beetje teleurgesteld: door de kale bomen zie je de bebouwde kom niet heel ver hiervandaan. Behalve het gebrek aan privacy, is dit ook een verstoring van de natuur. Maar goed, ik ga bij een boom zitten en kijk uit over het meertje. Erg mooi allemaal, het water, de takken, de planten. Mijn schoenen zijn helemaal smerig, haha, het is net alsof ik weer kind ben en een hele dag buiten heb gespeeld. Het meertje en de mooie bomen met vertakkingen. Wat wel weer een voordeel van de winter is. 2. Ik zit een beetje voor me uit te staren en voel me erg kalm. Niet extreem goddelijk sereen zoals ik een keer in een eerdere trip heb meegemaakt, maar gewoon compleet ontspannen. Ja dit voelt goed, zeker na zo'n drukke week. Dit moet ik vaker doen, hier hoef ik niet eens voor te trippen. Tot nu toe is de trip heel subtiel en ik denk na op die karakteristieke manier dat truffels je aan het denken zetten. Ik wil graag van de stilte genieten, maar er is constant verkeer, geluiden van de beschaving. Ugh, wat een zonde dat ze maar zo'n minuscuul natuurgebiedje aan de rand van de bebouwde kom hebben behouden. Waarom moet de mens zoveel ruimte innemen? Is al dat verkeer echt nodig? Stel je voor hoe het zou zijn: stilte. Stilte overal. Echte, complete stilte, op het ritsen van bladeren in de wind of het verre gefluit van een vogeltje na dan. Zelfs in mijn kamer is het nooit helemaal stil. Hoe mooi en intens zou het zijn als we nog puur als dier zouden leven, er geen beschaving zou zijn. Oneindige stukken natuur, en daar sta je dan, in volledige stilte en harmonie. De kans om andere wezens tegen te komen, hoe spannend zou dat zijn?! Een hert die je voor de eerste keer ziet, of een andere mens die je tegenkomt. De gedachte aan gewelddadige overvallen of berovingen komen niet bij me op, ik ben ten slotte onder invloed van de truffels en stel mij alleen verwondering voor, nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar de ander, naar mezelf, naar het mysterie van het leven. En 's nachts, de sterrenhemel, zoals deze vanaf de aarde te zien hoort te zijn, bezaaid met lichtpuntjes. Sprookjes 3. Ik zie luchtbelletjes in het water, ook hier is leven. De naakte takken lijken heen-en-weer te gaan, waarschijnlijk het eerste visuele effect van de truffels dat ik echt merk. Ik denk na over hoe het geweest was als die vriend van mij hier met mij zou zijn en voor de eerste keer truffels zou nemen. Zou het nog steeds zo vredevol en rustig zijn? Echt praten doe je hier niet. Maar goed, het is gelopen zoals het gelopen is en dit is hoe het moet gaan. Na een tijdje besluit ik om op te staan en weer terug te gaan. De groene kleur van het gras is subtiel veranderd zie ik, intenser en mooier geworden. De bomen in het landschap zorgen ervoor dat het lijkt alsof ik in een sprookjesbos ben. Zijn sprookjes het gevolg van inname van paddenstoelen? Hoe anders heeft de mens dit bedacht? Wat een toeval zou het zijn als de mens zoiets bedenkt en dat er iets op de wereld is die het werkelijkheid maakt. Ergens voelt het alsof een onschuldig gedeelte van mijn jeugd nu vernietigd is en alsof de mensheid zichzelf bewust dom houdt door dit aspect te verzwijgen. Maar dan bedenk ik me dat truffels de onschuld zelve zijn en ben ik blij dat ik eindelijk de waarheid ken. 4. Ik loop weer terug en bedenk me dat ik een mp3-speler in mijn jaszak heb. Oeh, daar heb ik wel zin in! Ik stop de dopjes in mijn oren en zoek een leuk nummer uit. Heerlijk! Het voelt altijd zo raar, je wordt je altijd erg bewust van de geluidstrillingen die je oor binnenkomen en de dopjes die zo tegen je aandrukken. Ik bedenk me dat een van de mooie dingen van truffels is dat je niet echt de behoefte voelt aan méér, dat je niet actief bezig bent met denken over hoe je het moment beter kunt maken, wat er nog ontbreekt, er is geen hebzucht. Muziek is niet nodig om het leven mooier te maken, het is gewoon een mooie extra waar ik nu toevallig aan dacht. De muziek is zeer aangenaam en ik loop langzaam terug naar huis. Eerst doorkruis ik weer een stukje bos, dit is zó cool! Het is alsof ik door een jungle loop en alles in POV zie. Ik sta hier even bij stil want dit is te fantastisch. Ik maak een foto maar zie op mijn mobiel al dat de foto helemaal niet bijzonder is. Jammer voor je mobiel, dat je zulke schoonheid niet kunt zien en vastleggen. Uiteindelijk loop ik dan toch echt terug en kom nog een vrouw op een fiets tegen. Ik zie haar vanaf de verte aankomen en plots word ik een beetje nerveus, wat als dit mijn toekomstige droomvrouw is? Als ze dichterbij komt zie ik dat ze veel te oud voor me is en bedenk me dat dit wel een hele dwaze gedachte was. Ik kom nog wat wandelaars tegen die me enigszins raar aan lijken te kijken en het voelt alsof ik in een film ben, met deze muziek op de achtergrond. Ik denk na over hoe het zou zijn die persoon te zijn die ik tegen kom, dat wandelende meisje of die man op die fiets. Hoe zou hun leven er uit zien? Een stuk verder op loop ik langs een kanaal en ik zie wolken en vogels vliegen links van mij. Wat een fantastisch gezicht is dit, deze situatie is zo vreemd maar prachtig! Dan bedenk ik me dat het waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld is en loop door, toch nog genietend van de omgeving. Het groene gras, de naakte takken en het pad door het stukje bos. 5. Eenmaal thuis plof ik neer in de stoel en zet muziek op de speaker op. Ik voel alle vermoeidheid uit mij stromen door te zitten en tegen de leuning te liggen. Wat een heerlijk, bijzonder en aangenaam gevoel is dit! Tot nu toe heb ik nauwelijks nog iets echt geks meegemaakt, althans, voor trip-standaarden, en ik bedenk me dat ik eigenlijk nauwelijks aan het trippen ben maar dat ik het leven gewoon intenser en bewuster beleef. Wat natuurlijk ook hartstikke mooi is. Eigenlijk is alles wat ik vandaag tot nu toe gedaan heb ook gewoon nuchter mogelijk. En eigenlijk, leef ik al op die manier. Ik trip best vaak en het verschil tussen trippen en mijn nuchtere bestaan wordt steeds kleiner, één continu geheel. Één vloeiende beweging van het leven. Goed, waar heb ik zin in? Ik ben net niet nuchter genoeg om zinvol te gamen of aan mijn studie te werken. Ja er is toch nog steeds wel een verschil. Hmm laat ik maar even liggen en ik sluit mijn ogen. Ik krijg milde closed eyes visuals. Mild in de zin dat ik het niet helemaal 3D voor me zie, eerder vaag en 2D, maar ze zijn er wel. Het verschil tussen Atlantis en Tampanensis is in dit opzicht wel echt aanwezig. Ik bevind me in een soort van halfdroom en half wakkere staat en ben half aan het dromen en half aan het nadenken. Ik vraag me dingen af als waarom een glimlach de mond omhoog krult en waarom niet andersom? Boven is beter, beneden is minder. Heeft dit inherent iets met het universum te maken? Is het toeval dat de hemel vaak als boven wordt afgebeeld en de hel als onder? Vliegend omhoog of vallend naar beneden. Ja ik zie wel een connectie. Maar bedenk me dan tegelijkertijd dat ik waarschijnlijk over onzin aan het nadenken ben. 6. Behalve wat ongewone en mogelijk onzinnige gedachten denk ik ook na over dingen uit mijn eigen leven. Waarom ik eigenlijk geen vriendin heb en zo zijn er nog wat dingen. En ik merkte dat ik mij misschien een heel klein beetje melancholisch voelde. Niet echt bepaald verdrietig of onaangenaam, maar een hele lichte waas van het niet helemaal begrijpen. Ik weet dat ik makkelijk aan iets anders kan denken, maar het stoort me niet dus ik ga door. Ach, het geeft niets en ik maak me druk om niets, als ik me überhaupt al druk maak. Hoe leuk het ook zou zijn om dit alles, het leven, te delen met iemand van wie je echt houdt (in romantische zin) en verbonden bent, het leven alleen is ook al geweldig en bijzonder. Ik houd van mezelf, is dat niet genoeg? Hmm laat ik maar koken. Slechts 2 of 3 uur zijn voorbij gegaan sinds het begin van de trip, maar koken zou me toch wel moeten lukken? Ik ben toch niet echt sterk aan het trippen. Dit blijkt iets lastiger dan gedacht, niet motorisch maar in de manier en volgorde waarop de handelingen verricht moeten worden. Uiteindelijk lukt het en heb ik een vol bord met avondeten voor mezelf bereidt. Ik zit weer op mijn stoel en geniet met volle teugen. Dit moet ik vaker doen denk ik, dit is heerlijk tijdens het trippen! Ik open mijn mobiel en zie wat berichten. Ik voel zoveel liefde voor iedereen. 7. De trip zwakt af en wat ik er aan over houdt is een prettige, tevreden en relaxte gemoedstoestand en een klein beetje zere ogen. Hoewel truffels volgens mij compleet onschadelijk zijn, vraag ik me af of het misschien toch slecht voor je ogen is? Maar dan bedenk ik me dat mijn zicht niet minder is geworden sinds ik met truffels begonnen ben en ik heb redelijk vaak getript sindsdien. Blind zul je er sowieso niet van worden. If anything, zie ik alles nu juist veel mooier. Dus ik wuif deze mogelijke zorgen weg. Het was een heerlijke trip en eigenlijk voelde het dus meer aan als een intensivering van bewust leven, dan als een trip. Eigenlijk precies wat ik voor vandaag wilde, op deze mooie dag.
  7. Remko

    100% verlichtingservaring

    Nu beknopt. Vul later aan. AANVULLING ONDERAAN GEPLAATST VANDAAG 15 gr Phil Stone Alle donker getransformeerd en geëindigd in het veld. De bron die uiteindelijk niet het "eindpunt" lijkt te zijn, ofzo. Is onderdeel vh veld. Kan niet beschrijven. Leegte stilte pure potentie. Was en ben God. Zoooooooo simpel. Geen elfen, trap naar de poort, geen weg om te bewandelen. Alleen maar leegte, ruimte, vormloosheid. En dan een gedachte in het veld, dat groeit tot dit bestaan. Flinterdunne laag tussen dit en daar. Heb het gezien. Weet nu. Niet langer geloven. Snap het nu. Weet wat ik in essentie ben. Voel me enorm humble en dankbaar voor deze ervaring. Nu weer terug en heb het onthouden. Wat een kado....
  8. Wie: Ik, (truffel-)tripnummer 12 Wat: 15 gram Tampanensis (Philosopher's Stone) Waar: Kamer (studentenhuis) Er waren 19 dagen verstreken na mijn laatste trip, de langste tussenpoos sinds ik begonnen ben met truffels. Oorspronkelijk was het plan om met een vriend te trippen die dit nog nooit gedaan had, maar uiteindelijk besloot hij dat hij er toch nog niet klaar voor was en het een te heftige stap vond. Geen probleem, dan een dag later zelf maar weer trippen. Ik had al wel de Philosopher's Stone in huis gehaald en was wel weer benieuwd hoe het zijn om hier op te trippen na zo vaak sterkere varianten genomen te hebben, tijd om terug te gaan naar waar het voor mij allemaal begon! 0. 5 uur niet meer gegeten en smullen maar! Ik had natuurvideo's opstaan in combinatie met muziek van Tycho. Heerlijk rustgevend. Op een gegeven moment was het thema van de video's ijs/onderwater leven en ik zag een paar agressief uitziende zeeleeuwen. Tijd voor een andere video en andere muziek. Ik voelde heel subtiele veranderingen, maar nog geen lichamelijke verandering. Ongeveer een uur was verstreken en ik had het idee dat ik in een heel lichte trip zat. Ik ging naar de wc, passeerde de gemeenschappelijke ruimte, zag daar ganggenoten en in het wc-hok merkte ik dat ik toch echt al wel aan het trippen was. Mooi zo, het werkt, al zag ik visueel nog niet echt heel anders. 1. Ik liep weer terug en ging in de stoel voor de tv zitten. Ik had een visualizer opstaan, maar nog steeds zag dit er vrij normaal uit. Ik sluit mijn ogen en zie een chaos van wilde elementen. Ik zie niet heel duidelijk voor me wat ik precies zie, maar ik merk dat het ontzettend lawaaierige beelden zijn, een soort van lichte witte lijnen die als een gek heen en weer bewegen in gekke bewegingen. Niet bepaald rustgevend maar ik vind het wel grappig, dat ik heerlijk ontspannen in mijn stoel zit en naar mooie muziek luister terwijl ik met gesloten ogen zo'n clusterfuck aan bizarre dingen zie. Vergelijk het met een kettingzaag die vlak voor je actief is, waarbij tegelijkertijd een timmerman aan het hameren is, een gillend kind op en neer rent en het flink onweert. Het is koud, ik heb me al warm gekleed maar ik duik met mijn lichaam ineen om het nog warmer te krijgen. Mijn hand omvat de onderkant van mijn dij en ik realiseer mij dat dit een lichaamsstuk is die zowel mannen als vrouwen hebben. Dit is bijzonder omdat ik dit normaal gesproken vooral met vrouwen associeer. Van die prachtige dijen... En toch bezit ook ik ze. Ik begin het te aaien en voel een kosmische verbondenheid, waarin mensen, man en vrouw, één zijn. 2. Ik heb zin om comfortabel te liggen, daar gaan we weer... Ik duik mijn bed in, lekker warmpjes onder de lakens. De muziek staat nog steeds op en ik sluit mijn ogen weer. Wat ik nu zie had ik niet verwacht omdat ik volgens mij niet eerder echte closed eyes visuals op Tampanensis gehad heb. Het is niet zo sterk visueel als bij Atlantis, maar ik zie wel dingen. Dit gaat even zo door en mijn lichaam lijkt op een gegeven moment verstijfd, in equilibrium, onafhankelijk van mijn geest. Ik ben nu weer in een ander niveau van bewustzijn, ik voel de vrede, zie de mooie vreemde vormen, voel dat mijn geest aan het wandelen is in een ander rijk. Ik voel fysiek waar dit in mijn lichaam zou moeten zijn als ik er op let; boven mijn kaken, maar onder mijn ogen en een stuk dieper mijn hoofd in, waarschijnlijk in het centrum van mijn hoofd. Een apart gevoel dat ik herken uit andere trips. In eerste instantie heb ik een hoop filosofische gedachtes. Tijdens dit hele proces vraag ik mij af waar deze vandaan komen. Bedenk ik deze dingen? Of worden deze gedachtes mij aangereikt door mijn hersenen, waarna ik vervolgens besluit wat ik er mee doe? Ik neig sterk naar dat laatste en voel mij beperkt in mijn vrijheid, blijkbaar ben ik dus afhankelijk van deze materiële substantie. Maar dan bedenk ik mij dat ik het overgrote deel van die gedachtes die ik heb (niet alleen nu, maar altijd) erg prettig en mooi vind, dus wat is dan eigenlijk het probleem? Ik heb zoveel geluk gehad dat ik ben wie ik ben, of beter gezegd: dat ik gehuisvest ben in dit lichaam die zo goed bij mij past. Qua uiterlijk, maar vooral ook qua innerlijk, want dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Ik ben precies wie ik wil zijn. Hoe fantastisch is dat?! En dankzij truffels kan ik precies doen wat ik wil doen, reizen naar alle dimensies die ik zou willen bezoeken, naar alle plekken op aarde of in het universum. Ook al is het alleen maar mentaal. Is alles uiteindelijk niet mentaal? Zonder bewustzijn op de plek zijn waar je wilt zijn heeft ook weinig zin... 3. Gedachtes schieten razendsnel voorbij maar er is één die voorbij flitst en die ik nader wil onderzoeken. Ik dacht na over of het allemaal wel goed gaat komen, ik ben momenteel vrij druk met mijn studie en zou de volgende dag eigenlijk een deel van een verslag af moeten hebben waar ik nog niet klaar mee was. Maar in een flits was er de uitspraak van mijn mind dat het sowieso allemaal goed gaat komen, want ik ben het toch? Wat ik ook doe, wat ik ook kies, ik creëer mijn eigen realiteit en die is altijd de juiste, omdat het mijn eigen realiteit is. Deze gedachte vuurde voorbij en ik ving alleen de glimp op maar, beneveld als ik was, realiseerde ik mij dat hier iets belangrijks in zat. Dus ik begon te graven in mijn geheugen. Wat zei mijn mind nou net? Alles wat ik doe is goed, omdat ik het doe en mijn eigen verhaal, mijn eigen lot creëer. Ik weet toch wat het beste is voor mijzelf, dus daar kies ik dan toch ook voor? Het kan alleen maar goed komen. Ik voelde de waarheid in die gedachte en begon te lachen, dit is fantastisch. Na nog een hoop aangenaam filosofisch gepeins begin ik weer volledig te focussen op deze hogere staat van bewustzijn. Ik zie een hoop, maar er is één beeld dat mij extra goed is bij gebleven. Ik zie een figuur, een mens, in het midden van mijn zicht en daaromheen een aantal groene, soort van verdikte, lijnen (dit is heel slecht verwoord, het valt mij wederom op dat onze taal veel te beperkt is als het aankomt op het beschrijven van psychedelische trips). Deze lijnen lijken haast vleugels en ze gaan op een neer, het is ontzettend vredig en ik zie het heel sterk voor me: vergelijkbaar als tijdens trips op Atlantis. Ik open mijn ogen en zie het plafond en de lamp die uitstaat (er straalt enkel licht vanaf de tv), dit is zo prachtig! Het lijkt één effen witte/grijsachtige kleur in plaats van dat ik alle oneffenheden zie. Het voelt zo bijzonder, dat ik hier lig te trippen in een of andere kamer die zo bij een exotisch hotel zou kunnen horen. En het plafond is zo mooi. Wat een wondere wereld leven we toch in waar dit gewoon mogelijk is. 4. Op een gegeven moment hoor ik een nummer dat ik niet ken. Ik heb een playlist opstaan met mijn all-time favoriete muziek en hier staat een nummer in dat ik niet ken? Dit vind ik ontzettend hilarisch en ik begin te lachen. Ik realiseer me ook dat dit eigenlijk nog leuker is tijdens het trippen: om muziek te luisteren die je nog niet kent. Maar ja hoe kun je van tevoren weten of je het dan leuk zult vinden? De muziek is in ieder geval prachtig, de hele tijd al. Zo af en toe moet ik naar de toilet en omdat ik dan de gang doorloop en ik weet dat ik anderen tegen zou kunnen komen bedenk ik mij hoe bizar die situatie zou zijn. Die anderen die gewoon hun dagelijks leven leiden en ik die net uit de meest vreemde dimensies van bewustzijn ontwaakt is. Ik keer weer terug en ik voel dat ik redelijk wat energie bezit. De muziek die nu opstaat vraagt er gewoon om op gedanst te worden en dit doe ik dan ook met volle overgave. In mijn eentje, op mijn kamer. Anderen zouden mij voor gek verklaren, maar ik heb de tijd van mijn leven. Ik reik met mijn handen naar het plafond, maak de gekste bewegingen... Dit voelt zó goed. Ik kijk in de spiegel en natuurlijk til ik mijn shirt op. Ik zie, net als tijdens mijn tweede trip op Philosopher's Stone een prachtig, perfect lichaam. Mijn hoofd ziet er niet uit, zoals zo vaak op truffels, maar ik weet dat dat de truffels zijn. Wat is het toch mooi om mens te zijn. Ik ben trots op mijzelf dat ik mijn lichaam zo goed onderhoud door goed te eten en veel te bewegen. 5. Aan het begin van de trip heb ik ananas gegeten en later ook mango. Zoals gewoonlijk heb ik ook een hoop suikerrijk ongezond voedsel, snoep, chocolade. Maar deze trip had ik daar helemaal geen behoefte aan. Het fruit smaakte zó goed... Waarom heb ik die andere zooi eigenlijk gehaald? Ik heb het niet meer nodig, misschien moet ik alleen nog maar natuurlijk voedsel eten. Ik weet dat het mij zou lukken, maar dan vraag ik mij af of dat wel gezond is. In ieder geval besluit ik om voortaan niet al die ongezonde meuk in huis te halen en weer gezonder te eten, juist tijdens trips. Na zo'n 2 uur sinds de start van de trip was ik naar de gemeenschappelijke ruimte gelopen en wilde ik de oven aanzetten voor mijn avondeten, maar toen besloot ik dat dit misschien toch niet zo'n goed idee was omdat ik waarschijnlijk op het hoogtepunt van mijn trip zat. De trip leek niet sterk, maar het was er toch zeer zeker. Ongeveer vier uur na de start van de trip besloot ik mijn mobiel weer met internet te laten verbinden want ik dacht dat dit wel weer kon. Maar ik merkte dat ik toch nog behoorlijk onder invloed was. Dit was op zich niet zo'n probleem, maar het geeft wel aan dat ik de trip een beetje onderschat heb. Uiteindelijk vond ik het wel mooi geweest en besloot ik te gaan slapen, de trip was eigenlijk nog steeds bezig, de muziek bleef ontzettend prachtig en dus besloot ik dit aan te laten staan. De liefdevolle gevoelens en mooie lieve mindset die ik had bleven ook heel sterk aanwezig. Ongeveer 8 uur na inname besloot ik de muziek uit te zetten en echt te slapen. Het was voor mij een erg mooie trip en ik was verbaasd dat het uiteindelijk zoveel op mijn trips op Atlantis leek. Atlantis is visueel sterker, maar verder leek er niet een heel groot verschil te zijn. Bovendien heb ik besloten dat truffels zo'n belangrijk en mooi onderdeel van mijn leven zijn gaan vormen dat ik nog meer mensen in mijn naaste omgeving hiervan op de hoogte wil stellen, vooral ook mijn ouders.
  9. Hoi mede-psychonauten, Mijn eerste truffelervaring heb ik meegemaakt op 26 oktober 2015. Ik heb lang zitten twijfelen of ik nu wel of niet een trip report ging schrijven maar ik ga het dan toch doen. Het kan zijn dat er bepaalde stukjes zullen ontbreken. Hiervoor alvast mijn verontschuldigingen. Wie: Ik en een vriend (zal deze persoon als 'X' omschrijven in het report) die al meer ervaring heeft met truffels. Waar: Bij X thuis op zijn appartement. Wat: Ik 10 gram Tampanensis en X 15 gram Tampanensis. Report: Ik was de dag dat ik ging trippen zelfs 's middags in hartje Antwerpen bij men zus op bezoek. ik had haar al een tijdje niet meer gezien en wou haar nog eens een bezoekje brengen. rond de namiddag stuurde X me een berichtje of ik die avond zin en tijd had om mijn eerste ervaring met truffels te hebben. We hadden een half jaar voordien op café het eens besproken dat ik eens wou trippen. Hij vertelde me toen dat ik me er goed voor moest voorbereiden en gaf me dus enkel sites en tips waar ik informatie van kon halen voor de voorbereidingen. toen ik dit bericht las die dag kon het even niet goed geloven. ik wist dat ik er klaar voor was en kon dan ook niet wachten tot de avond om mijn eerste ervaring te hebben met truffels. ik had die dag bijna niets gegeten. ik was zonder ontbijt naar Antwerpen vertrokken. ik heb daar zelf zitten denken wat ik best zou kunnen eten. ik heb dan maar gekozen voor 100 gram kipfilet (voor op boterhammen) met wat tomatenketchup. niet zwaar en ook niet veel. Toen ik bij men zus was vertrokken en ik bij X thuis kwam was hij van de truffels thee aan het maken. Die thee hebben we toen denk ik rond 21.00 uur gedronken. De thee was op zich nog lekker we hadden er een zakje citrus thee bij gedaan om de vieze smaak te maskeren wat naar mijn mening goed was gelukt. daarna heeft ieder zijn versneden truffeltjes nog met water door gespoeld zodat deze kleine hoeveelheid aan werkzame stoffen eventueel ook nog konden worden opgenomen in het lichaam. Eenmaal we alles binnen hadden gingen we in de zetels hangen/liggen. we hadden de tv opstaan zonder geluid en als achtergrond muziek 'Spongle' wat mij zeer goed beviel. Ook had X een mooi licht aanstaan dat continu van lichtkleur veranderde. na ongeveer 20 min begon ik iets te voelen. Men handen begon heel raar aan te voelen. ik was er best door onder de indruk. ik begon er ook op een andere manier naar kijken, ik zat in mezelf te denken hoe mooi plots het menselijk lichaam in 1 zat. kort na dat ik de eerste effecten begon te voelen kreeg ik plots ontzettend veel zin om te gaan roken. Toen vroeg ik aan X of hij ook zin had om te gaan roken. Ik en X zijn bij hem dan op het terras een sigaretje gaan roken. Die smaakte ook onwijs goed. Na het sigaret en het korte gesprekje van buiten gingen we terug naar binnen. wat was dat toch even raar door die gang wandelen. Eenmaal terug in de living in de zetel begon ik naar de lamp te kijken die van kleur verranderde. Het leek wel of de muren ademde op het ritme dat de kleur veranderde. daar was ik zeer hard van onder de indruk. Ik en X hebben in die tijd niet zo veel gezegd tegen elkaar. ik was blij dat er iemand tijdens mijn trip bij me was ondanks dat ik er vrij wijnig mee praatte. Na lang te kijken naar de muur keek ik naar boven waar X een zeer mooi drie delig schilderij had hangen. Ik zat er naar te kijken en de bolletjes op het schilderij begonnen spontaan naar links en naar rechts te bewegen. ook de oren begonnen van vorm te veranderen. het enigste wat ik toen dacht was: Hoe krachtig is moeder natuur wel niet. Ik was zowel van het effect van de truffels als van het schilderij hard onder de indruk. In de tussentijd dronk ik ook veel water. na een tijdje was dan ook mijn eerste fles water op. nooit had ik me kunnen voorstellen dat ik zo lang met een fles rond zou draaien. ik was zo onder de indruk van de ribbeltjes op de fles en de druppels die in de fles bleven hangen. ik heb waarschijnlijk een uur (denk ik) naar die fles zitten staren. schitterend was het gewoon. Naarmate ik langer met de fles aan het draaien was begon ik me er om de een of andere rare reden ook een mee te voelen. ik heb heel die avond de fles nog bij me gedragen. X moest er heel hard om lachen dat ik er zo van onder de indruk was. Hij was denk ik ook blij dat hij me er zo van zag genieten. Het was dan ook een schitterend gevoel ook. Uiteindelijk heb ik me vooral die avond tijden de trip gefocust op de lamp, het schilderij, de plastieke fles en ben ik veel gaan roken. iets te veel. toen ik merkte dat de trip voort aan het afnemen was kwam X af om lachgas te doen. Dat zei hij ook voor de trip dat we dat gingen doen maar dat hij de patronen nog zou wegleggen omdat ik me anders misschien te hard op het moment zou gaan concentreren dat we ook lachgas gingen doen en dus minder van de trip ging genieten. Maar goed, uiteindelijk hadden we dan allebei een patroon genomen en nog één en nog één en zo tot we allebei 8 patronen hadden gedaan . ik merkte plots dat ik volledig in mezelf keerde. ik wou gewoon nog denken. niet zeggen, niets doen, enkel maar denken. Het was wel fijn maar had ook de indruk dat het de trip nog rapper liet uitwerken . hierdoor heb ik dan ook nog enkele snoepjes gegeten omdat ik toch bijna niets meer voelde en ik eigenlijk best voort wel trek had. Eenmaal ik dan nog die snoepjes op had merkte ik niets meer. kort nadien hebben we even met elkaar zitten praten over mijn ervaring en zijn we nog een jointje gaan roken. Dat was één van de eerste keren dat ik na 2 teugen zei dat ik niet meer hoefde. De joint smaakte me niet en het leek wel of ik stikte in de rook. Daarna zijn we nog even de film Pixels gaan zien waarbij ik inslaap ben gevallen. Wat ik uiteindelijk heb geleerd uit mijn eerste ervaring met truffels is dat ik het zeker nog eens ga doen maar dat ik echt geen spijt heb dat ik zo lang heb gewacht om het te doen. dat maakte het hele moment nog specialer en intenser. De volgende keer zal ik waarschijnlijk wel enkel truffels doen en geen joint of lachgas meer. ik vond het persoonlijk geen echte meerwaarde aan de trip hebben. Tot zover dus mijn ervaring met truffels. Groetjes Tampanensis.
  10. Talon

    Hoe complex

    HOE COMPLEX Op een leuke vrijdagavond zat ik op R te wachten. Hij moest werken en ik dronk koffie. Na ongeveer 6 uur kwam ik bij hem aan. Nu ik dit schrijf zijn we aan het trippen op philosophers stones. Elk 15 gram. Wat lekkere muziek op. Het is nu 1:27 Nu ga ik blowen en dalijk een pilsje. Ik ga heerlijk. Ik voel me zo verbonden met die jongen en de wereld in zoveel verschillende dimensies. Het was op de basisschool mijn beste vriend en nu lijkt het alsof we in een mickey mouse wereldje zitten. Ik kijk naar de stoeptegels. Elke stoeptegel een eigen persoonlijkheid. Ze golven heerlijk. Ze laten over zich heen lopen. Maar dat moeten we minder laten gebeuren. B en ik deden een vertrouwensproefje. Uit dit proefje bleek dat B eigenlijk heel erg op zichzelf is en moeite heeft met het vertrouwen van mij. Maar hij moet me toelaten. B ziet overal geesten in. ik merk daar zelf niks van. R zit zo in zichzelf, en de wereld die de tegels mij zo vertellen. Mijn laptop is ook een eng, maar vredig vriendje. R doet weird. 2:07 ik wil volume ik wil geluid. Ieder zijn eigen ding. R komt de omgeving tegen alsof hij er niet meer is. 2:15 alles is logisch voor R en alles valt op z'n plek. R beleeft een moment van zelferkenning. 2:23 de wereld staat even stil als ik dit typ. Dit typen was even alles voor mij. 2:40 we voelen hem allebei bizar ik ben ik jij bent jij “‘ vreemd' R heeft net de oven op zijn allerheetst aangezet zonder te zeggen. Ik was woedend. Het hele huis had kunnen affikken! Hij zag in mij een boze holbewoner. Ik voelde me ineens zo dicht bij het einde, de dood. Ik ging heel even bad maar ik had nu een missie om mijn mobiel tevinden waaraan ik mij weer optrok. Het ene moment eindigt het buiten in de wereld. Ik wil research doen en ik voel me zo afgestoten van de wereld. Ik ben bang dat R bad gaat(bleek niet zo te zijn). We moeten die muziek weten te vinden en de vrede tussen de ruimtes creeëren. En zo blijven kijken tot het eindigt. Met slapen. 3:55 Ik ben te versuft voor woorden. Wel helder maar de visuals zijn sterk aanwezig. Niet moe maar ook weer wel. Het voelt als mijn spieren die samen trekken. Ze trekken zich helemaal in. Achteraf kan ik dit persoonlijk niet vergelijken met mijn eerste trip. Ik ben nu veel verder gekomen en ben uit mijn lichaam getreden. Echt bizar. De volgende keer een lagere dosis.
  11. Wie: Ik, voor mij is dit trip nummer 6 Wat: 15 gram Psilocybe Dragon Waar: Buiten en kamer (studentenhuis) Sinds de vierde trip speelde ik met het idee om zo vaak mogelijk truffels te nemen. Ik had over anderen gelezen die elke week paddo's/truffels namen en aangezien het mij ook goed af ging en de ervaringen zo ontzettend mooi zijn dacht ik waarom niet? Bovendien had de realiteit voor mij een beetje haar glans verloren, de realiteit van de tripwereld was zoveel mooier en zoveel meer betekenisvol. De natuur vond ik nog steeds mooi maar het was niet genoeg, terwijl tijdens een trip de schoonheid van het zijn alles is wat je van iets kunt verlangen. Ik hoopte door opnieuw te trippen ofwel de glans weer terug te vinden of anders in ieder geval tijdelijk tijdens het trippen mij weer volmaakt gelukkig te voelen. Ik was laatst in een smartshop en zag daar de Dragon truffels. De eigenaar vertelde mij dat deze qua sterkte in de buurt komt van Hollandia en eigenlijk een soort van versterkte Tampanensis is, die je echt in vlagen voelt. Mijn laatste drie trips waren telkens Atlantis dus ik was wel benieuwd om weer iets nieuws te proberen en ik heb ook goede ervaringen gehad met Tampanensis. Ik wist in ieder geval dat ik in het weekend wilde trippen, maar was nog niet zeker hoeveel gram ik zou nemen. De reden dat ik altijd 15 gram neem is omdat ik het anders zonde vind omdat ik geen goede manier heb om de rest te bewaren. Maar als deze truffel echt zo sterk is, tsja? De ochtend van de dag dat ik zou trippen had ik een erg levendige droom waarin mijn twee broertjes en ik allemaal een volle portie van deze truffel namen en het geen fijne ervaring was. Als we in de spiegel keken zagen we onszelf helemaal voorovergebogen, als in een soort cirkel. Uiteindelijk kwam het wel goed want het effect ging weg, maar het was een bad trip. Was het een teken? 0. Er zijn 8 dagen verstreken sinds mijn laatste trip. Ik heb die dag 2 broodjes gegeten en daarna 7,5 uur niet meer gegeten. Ik had besloten om toch gewoon de volle portie te nemen, de trip zal ooit weer overgaan dus ik kan het vast wel hebben dacht ik. En anders is het meteen een goede les. De structuur van de truffels was best anders dan wat ik gewend was, veel platter en kleinere stukjes met juist soms hele grote stukken. Het smaakte niet lekker en voordat ik het zakje op had voelde ik al hoofdpijn en misselijkheid. Ik had zelfs lichte kotsneigingen maar hield alles binnen. De nasmaak bleef ook hangen, niet echt prettig allemaal maar het lijkt er in ieder geval op dat het snel toeslaat. Ik had Koan opstaan en had al snel het idee dat de truffels -heel lichtjes- hun werk begonnen waren. Ik besloot om naar buiten te gaan nu het nog licht was en een wandeling te maken net als de vorige keer. 1. De trip is nog niet zo hard ingeslagen als de vorige keer en hoewel ik me al wel aangenaam voel en de natuur mooi vind, zie ik de kleuren nog niet zo anders en versterkt als met Atlantis, het is nu een stuk subtieler. Ik maak een wandeling over dezelfde brug als de vorige keer maar loop nu door omdat ik nog niet echt sterke visuals heb. Als ik wat dieper in de trip zit kan ik altijd nog teruglopen. Ik loop door en zie een prachtige plas met water in een hoek en wil er naar toe, maar er lijkt geen pad te zijn. Ik loop een stuk verder en loop zo om, benieuwd wat ik allemaal voor moois tegen zal komen. En dan zie ik een prachtig stukje natuur, niet eens zo heel ver van de bebouwde kom. Het is werkelijk prachtig (maar nog steeds lijkt het niet op wat ik met Atlantis ervaar) en ik loop dieper de plek in. Ik blijf doorlopen en maak een aantal foto's, hoe verder ik ga hoe mooier het wordt. Er zwemmen meerkoeten in het water en ik heb zin om hier even rustig te zitten. Dan zie ik een mooie grote boom iets verderop en bedenk me dat ik die graag wil beklimmen. De trip is tot nu toe nog heel subtiel dus waarom niet? Het is wel lastig om de boom te bereiken maar ik ben op avontuur en accepteer de uitdaging. Ik klim in de boom en hoewel het vrij makkelijk en snel ging voelt het alsof ik een geweldige prestatie heb neergezet. Wauw! Wat een uitzicht. Ik leun achterover en ga zitten en kijk uit over dit stukje paradijs. Dan zie ik ook grote zwarte vissen in het water, karpers zo te zien. En dit zo vlak bij de bebouwde wereld, hoe komt het dat er hier geen mensen zijn? De zon schijnt nog maar is aan het ondergaan, dit geeft een mooi effect met een kleine stip van prachtig geeloranje licht dat door de slierten van een wilg schijnt. De lucht is mooi roze en ik voel me op mijn plek, alsof ik in de tuin van Eden sta. Ik maak een hoop foto's en ook een paar selfies. Dan merk ik dat de achtergrond wel heel mooi is en draai me om. Wauw! Stukje bij beetje ben ik dit gebied aan het verkennen en ik heb alle tijd van de wereld. Ik sta op en zie dat het uitzicht dan nog mooier is. Toch ga ik snel weer zitten want dat is toch ook wel heerlijk ontspannend. Tot nu toe is de trip erg aangenaam maar helemaal niet sterk of overweldigend. De mooie plek natuur (foto's genomen tijdens het trippen) 2. Als ik weer ga zitten en recht voor mij uitkijk zie ik de bomen op een trippy manier bewegen, net als bij Atlantis. Mooi denk ik, maar hoop dat ik niet te sterk ga trippen omdat ik straks ook de boom nog uit wil. Op een gegeven moment begint het iets donkerder te worden en vind ik het tijd voor mijn volgende avontuur. Ik besluit de boom uit te klimmen en via een snellere route terug te lopen, ik ga gewoon de brug opklimmen via een helling. Maar voor dat ik zover ben kijk ik achterom naar dit mooie stukje natuur dat ik verlaat. Net een jungle! Het vorige stukje natuur zou ik ook in het gewone leven prachtig hebben gevonden, maar dit is overduidelijk een effect van de truffels. Ik heb echt het idee dat ik op een exotisch eiland ben en geniet met volle teugen. Maar ik blijf niet te lang want ik heb meer dingen te doen. Intussen komen er ook weer mooie filosofische gedachten in mij op. Ook al is de afstand tot de helling nog zo kort, het duurt erg lang voordat ik het bereik omdat ik telkens afgeleid wordt door prachtige en interessante dingen die ik zie. Zand, een goot, de vijver en perfecte symmetrie. Een wilg die erg groot is en een reusachtige entiteit is. Een stroom water loopt naar of van een goot en eromheen is zand. Het lijkt perfect symmetrisch en ik bedenk mij dat ik makkelijk gek zou kunnen worden, hoe weet ik eigenlijk wel zeker dat ik van links kwam? Ik stel mezelf voor dat ik hier al een hele tijd aan het lopen ben, in cirkels en mijn verstand verlies. Maar het is maar een (amusante) gedachte en ik weet dat het niet echt zo is. Ik kijk of ik sporen kan vinden van mijn voetstappen in het zand. Dit kost wat moeite maar het lukt. Nee ik ben mentaal helemaal gezond. Van links naar rechts: de mooie natuur, de gootsteen, de entiteit dat de wilgenboom is (foto's genomen tijdens het trippen) Van links naar rechts: het zand met mooie trippy 'haartjes', de perfecte symmetrie, de mooie roze lucht (foto's genomen tijdens het trippen) 3. Ik laat het hele tafereel nu echt achter me en loop richting de helling. Dan merk ik dat het zand erg vochtig wordt, het lijkt wel drijfzand. Ik raak niet in paniek, vind het wel grappig, het is allemaal onderdeel van mijn avontuur. Mijn schoenen worden vies en ik begin toch wel echt weg te zakken dus ik probeer zo snel mogelijk aan vast land te komen. Aan de overkant van de brug zie ik mensen zitten. Ze zien er een beetje verdacht uit, zijn ze aan het vissen? Ik wil niet te lang staren maar vertrouw het niet helemaal. Ik besluit dan ook maar om toch niet via deze brug terug te lopen maar eentje verderop. Het is een stuk lopen maar ik vermaak me prima, een hoop mooie gedachtes schieten door mijn hoofd en ik verwonder me over van alles aan mijzelf. Het feit dat ik loop, dat ik kan rennen, dat ik een tong en tanden heb en deze kan voelen, dat ik achteruit kan kijken, dat ik bewegingen kan maken. Waarom wil ik eigenlijk naar huis? Ja het wordt donker maar wie kan mij wat doen? Waarom zou iemand mij iets willen aandoen? Telkens als ik iemand in de verte zie ben ik ergens bang en ontloop ik die persoon liever, maar dan komt de persoon voorbij en zie ik dat hij/zij geen kwaad in de zin heeft en gewoon een normale vriendelijke meneer/mevrouw is. Het feit dat het aan het schemeren is versterkt het effect alleen maar, vooral scooters met felle lichten geven me een niet zo'n fijn gevoel. Als ik eenmaal bij de tweede brug aankom zie ik geen mogelijkheid om de brug op te komen. Ik loop iets verder in de richting van de brug maar zie geen weg, alleen een soort van hotel met een parkeerplaats met veel auto's. Ik zie een paaltje en besluit even te zitten, ik ben best wel moe. Het voelt alsof al mijn vermoeidheid naar de grond stroomt, heerlijk dit gevoel! Tegelijkertijd baal ik dat ik zoveel gelopen heb, heb ik nog wel genoeg energie straks voor de rest van de trip? 4. Ik besluit om weer verder te lopen en dan maar de volgende brug over te steken. Dat terwijl het kanaal helemaal zo breed niet is, zwemmen zou zoveel sneller zijn... Maar dat is geen goed plan natuurlijk en ik loop door, het is mooi allemaal maar ik wil gewoon graag naar huis, waarom precies weet ik niet. Het eindeloze lopen verstoort een beetje de trip, maar goed het is maar tijdelijk denk ik. Straks zit je lekker comfortabel in je kamer. Uiteindelijk steek ik dan de volgende brug over. Het is net alsof ik de Seine overloop en ik waan me in Parijs, alhoewel ik daar nog nooit geweest ben. Toch kan ik niet helemaal van het moment genieten omdat ik weet dat ik nog een heel stuk moet lopen en ik naar mijn idee al super lang gelopen heb. Op meerdere punten besluit ik dan ook maar om te rennen, ja dit zou ik oneindig lang vol kunnen houden maar ik doe het in vlagen en niet te lang, ik ben bang dat ik straks anders opeens alle vermoeidheid in een keer zal voelen. Ook trek ik even kort een sprint, maar de snelheid die ik behaal is te onmenselijk dat ik bang ben dat iemand het ziet en bang voor me zal zijn. Ik ken de omgeving hier en weet dat het niet super ver meer is maar toch lijkt het oneindig ver, ik weet dat ik loop (in normaal tempo), maar toch duurt het veel langer dan normaal, ik lijk nauwelijks vooruit te komen. Het laatste stukje... In de verte zie ik drie mensen lopen, ze lijken kleine aliens, zwarte wezentjes gekleed in felle kleuren. Er staan lantaarn-palen langs het fietspad die zoveel licht schijnen dat ik ze niet goed kan zien, maar het lijken echt enge aliens. Zal ik dit pad nemen of toch maar naar links gaan? Dit rechterpad is in ieder geval verlicht en twee van de wezens lijken meiden te zijn dus voel ik mij al weer veiliger en ga ik ze toch maar achterna. De afstand wordt steeds kleiner, vlak voordat ik ze inhaal ga ik dan toch maar naar links en ben ik eindelijk bijna thuis. 5. Eenmaal aangekomen bij de ingangsdeur van het gebouw zie ik een meisje die net haar fiets geparkeerd heeft. Zal ik de deur openhouden voor haar? Ik besef me dat ik niet goed de afstand en tijd in kan schatten, in eerste instantie wil ik gewoon doorlopen om rare situaties te voorkomen maar dan denk ik dat ze toch redelijk dichtbij is dus houd ik de deur open. Gelukkig duurt het niet heel lang voor zij er is, ze rent naar de deur en kijkt blij en vriendelijk en ik voel me goed en ben blij dat ik de deur opengehouden heb. Het is een studentenhuis en ze ziet er uit als in de twintig, maar haar hoofd heeft iets (veel rimpels?) waardoor ze in de veertig lijkt. Toch vind ik haar mooi, ook om wie ze is. De volgende deur houdt zij voor mij open en dan is het tijd om alleen verder te gaan, zij neemt de lift en ik neem de trap. Ik ben blij eindelijk weer binnen te zijn, maar hoop dat mijn trip niet verstoord zal worden door deze korte encounter, dat ik gevoelens voor dit meisje ga ontwikkelen. 6. Op mijn kamer aangekomen merk ik dat Koan - When The Silence Is... nog steeds aan het afspelen is. Wel bijna 2,5 uur verder, maar nog steeds dezelfde video. De muziek is heel bijzonder en de figuurtjes op de afbeeldingen bewegen. Op een gegeven moment heb ik de behoefte om naar muziek te luisteren dat ik ken. Ik kijk weer wat video's terwijl ik mijn trip-playlist op heb staan maar voel me een klein beetje gefrustreerd. De trip is een stuk lichter dan ik verwachtte, morgen moet ik weer vroeg opstaan, het is al laat, ik heb zoveel gelopen, de trip zal waarschijnlijk niet lang meer duren, etc. Ik had een mango opgegeten en dit was verrukkelijk, maar toen die op was lustte ik eigenlijk nog wel meer en ananas erna smaakte niet zo geweldig. Dan maar weer closed eyes visuals proberen. Ik zag wel dingen maar de ervaring was bij lange na niet zo intens en helder als de vorige keer, de 'wezens' die ik toen ontmoet had hadden mij vandaag niks te zeggen. 7. Enigszins teleurgesteld besloot ik maar te liggen op mijn bed en half te slapen terwijl de muziek doorspeelde. Volgende week maar weer een poging en dan gewoon weer Atlantis... Toen begon de stemming van de trip om te slaan. Ik kreeg een soort van visioen en ik zag dat alles, iedereen, iedere actie, uit liefde bestaat. Ik voelde een tederheid over mij heen komen. Alle slechte dingen komen voort uit het niet begrijpen en niet begrepen worden, door een gebrek aan liefde. Ik voelde een traan in mijn ooghoek, ergens wilde ik in huilen uitbarsten want dit heb ik al zo lang niet meer gedaan en het zou goed zijn om het er allemaal uit te laten. Maar het bleef bij die ene traan. Ik vond weer een nieuwe waardering voor mijn lieve, zachtaardige, zelf en bedacht dat ik mijzelf de afgelopen tijd verwaarloosd heb. Te druk met studie en vooral ook zaken er omheen, te weinig tijd voor mezelf. Ik heb al twee weken niet meer gesport vanwege tijdgebrek, heb mijn familie al een tijdje niet meer gezien en ben de laatste tijd steeds ongezonder gaan eten. Al deze zaken hebben ook met trippen te maken, het zorgt ervoor dat ik minder tijd over houd en tijdens het trippen eet ik vaak ongezonde dingen, waar veel van over blijft in de daaropvolgende dagen. Ik besloot op dat moment om beter voor mezelf te zorgen, weer te beginnen met sporten, gezonder te eten, meer vrije tijd te nemen, meer te slapen, mijn familie weer bezoeken, vaker met vrienden afspreken en voorlopig even een break te nemen van truffels. Dan wordt het trippen ook weer een stuk specialer. Tijdens mijn trip wordt ik niet iemand anders maar blijf ik mezelf bedacht ik me. En als ik niet gelukkig ben in de gewone wereld zullen truffels me niet helpen. Al mijn problemen in de gewone wereld heb ik nog steeds tijdens het trippen en op een gegeven moment zullen ze langskomen. 8. De muziek was ontzettend mooi en het voelde goed om te constateren dat het de laatste tijd allemaal een beetje teveel werd en hier verandering in te brengen. Uiteindelijk was ik weer compleet nuchter na zo'n 7 uur sinds inname, waarna ik maar besloot te slapen want ik moest weer vroeg op. Het was een erg mooie trip geweest uiteindelijk, zij het compleet anders dan ik verwacht had. De trip is vrij subtiel geweest was (op een paar vlagen na), van deze truffelsoort had ik een stuk sterkere trip verwacht. Misschien komt het gewoon omdat ik vrij vermoeid was en dat dit alles was wat ik aankon. Uiteindelijk is de trip me erg goed bevallen en heb ik er een belangrijke les van geleerd. Voorlopig zal ik dus ook even van de truffels afblijven om eerst mijn gewone leven weer in balans te brengen. Nu ik dit schrijf is er inmiddels weer een dag voorbij en hoewel het misschien een beetje vroeg te zeggen is, houd ik mij aan datgene wat ik tijdens de trip besloten heb en heb ik de glans van het normale bestaan weer teruggevonden. Ik ben blij dat ik de Dragon truffels heb uitgeprobeerd en het lijkt inderdaad op een (enigszins) versterkte Tampanensis, maar ik denk dat ik voor een volgende keer toch weer Atlantis neem omdat deze voor zover ik dat kan beoordelen een stuk visueler is en ik dat juist ook wel heel erg vet vind!
  12. Wie: Ik Wat: 15 gram Tampanensis Waar: Kamer (studentenhuis) Nadat de eerste trip mij zo goed was bevallen wilde ik graag nog een keer trippen, dit keer alleen. De setting en dosering waren hetzelfde, het enige verschil is dat ik nu alleen was en iets langere tijd van tevoren niets gegeten had (5,5 uur tegenover 3-4 uur). De tijd tussen de trips bedraagt 13 dagen. 0. Rond 20 uur een volledig zakje Tampanensis opgegeten. Het kauwen ging niet heel snel en dit keer vond ik het echt niet lekker, maar stukje voor stukje was het wel te doen. Ik zat in een stoel naar een YouTube-filmpje van een aquarium met vissen en schildpadden te kijken en had ontspannen elektronische muziek opstaan van Tycho. Ongeveer een kwartier na het laatste stukje truffel begin ik me een klein beetje anders te voelen, ik voel me een beetje misselijk maar nu duurt het nu lang meer of de effecten van de truffels worden merkbaar. 1. Het lampje van mijn mobiel die aan de lading ligt is groen gekleurd maar lijkt blauw, blauw is het perfect geworden groen denk ik. Ik heb geen zin meer om te zitten en ga staan en begin te dansen op de muziek. De muziek is prachtig en het dansen lijkt geen energie te kosten en gaat heel natuurlijk, ik wordt in banen geleid, aangestuurd door een hoger iets. De effecten worden sterker, ik zet een leuke muziekvideo op die ik heel erg intens beleef. Ik vond het altijd al een leuke video, maar ik ervaar het nu veel beter, ga er helemaal in op. In de normale wereld is het 3 minuten en je bent klaar. Hier is het een grote reis, tijd doet er niet toe maar het voelt lang, alles in de clip wordt tot in groot detail meegemaakt. Het is echt een ervaring en ik vind het jammer dat je onder normale omstandigheden niet zoiets meemaakt, terwijl de ingrediënten (de video) er allemaal zijn! Het normale leven gaat te snel waardoor we zoveel van het moment missen. Tijd voor een andere video, zelfde verhaal weer eigenlijk. In deze video zijn een aantal vrouwen in bikini te zien, ik kijk in eerste instantie alleen naar de lichamen en bedenk mij dat dat het punt is waarop dingen mis gaan in het leven van een man. Ik moet naar de gezichten kijken, het zijn mensen, ik kijk omhoog en zie hoe mooi dat eigenlijk is, veel mooier nog! Veel expressiever en leuker. Zo kijk ik nog een paar video's die ik klaar had gezet. Ik zet een automatische muziek-playlist aan, heb nu wel genoeg video's gezien. 2. Ik probeer te schrijven, dit gaat goed maar een aantal dingen zijn anders: wat ik eerder al geschreven had wordt wazig en wat ik nu schrijf is extreem scherp, de letters zijn erg dun en ik schrijf erg snel. Zo snel als mijn gedachten? Huuuuuh? Die huuuuuh schrijf ik op, want dat denk ik en ik schrijf op wat mij te binnen schiet, wat ik wil zeggen. Ik schrijf veel dieper, letterlijk het papier in. Ik praat nu met het papier, via mijn schrift, wie ben jij eigenlijk? Jij moet wel een persoon zijn waarom ben ik anders met jou aan het communiceren? Ik zie alles in 3D, dieper dan in de echte wereld, zelfs als ik mijn ogen sluit. "Hallucineer ik?" vraag ik hardop. "Nee ik hallucineer niet" vertel ik aan de persoon links van mij, die ik niet zie maar ik praat er wel tegen dus moet er iemand zijn die mij begrijpt. "Nee ik hallucineer niet" deel ik mee aan de persoon rechts van mij, opnieuw zie ik niemand. Dan bedenk ik mij dat dat grappig is en ik lach. Wat een pret heb ik toch. 3. Ik speel wat voor de spiegel, maak opnames, dans als een razende, maak snelle bewegingen die zo snel gaan dat het normaal gesproken nooit mogelijk zou zijn, bewonder mijzelf en ben vooral aan het genieten. Ik had speciaal mijn favoriete felgekleurde kleding aangedaan met mijn witte sokken die ik zo sexy vind. Ik kijk naar de spiegel, neem verschillende poses aan en kan geen fouten ontdekken. Zo'n perfect plaatje, alles klopt. Ik glimlach en ontbloot mijn tanden, de perfecte smile. Ben ik verliefd op mijzelf? Dat kan niet, maar ik weet dat ik de rest van de wereld doe smelten met mijn aanblik. Hoe ziet mijn buik eruit? Ik til mijn shirt op, phew, niet verkeerd. Zo blijf ik door dansen, met half opgetild shirt, tot ik besluit dat het tijd is om in mijn sexy rode onderbroek verder te gaan. De lamp staat uit, het enige licht komt van de tv. 'Wow.' denk ik. Ik ben de perfecte mens, de Vitruviusman, mijn lichaam is volmaakt. Ook mijn onderbroek moet weg, want de Vitruviusman is ook naakt, evenals al die beelden uit de Griekse/Romeinse Oudheid. Tsja... Het hoort er nou eenmaal bij denk ik, aantrekkelijk vind ik het niet maar het maakt mij mens en die beelden en Leonardo DaVinci's tekening hebben het ook. Nu sta ik nog steeds in mijn sokken, die moeten natuurlijk ook uit. Ouch. Het contrast zongekleurde huid valt weg, er is geen referentiepunt meer. Met dat dimme licht lijk ik nu nogal bleek, heb ik wel het juiste gedaan door de sokken uit te doen? Het hoort zo, die ideale mensen waar ik mij steeds mee vergelijk maar ironisch genoeg geen echte mensen zijn hebben ook geen sokken aan. 4. Ik accepteer mijzelf zoals ik daar sta, perfect. Maar er ontbreekt iets, ik ben maar één helft. Er hoort een vrouwelijke tegenhanger bij, een vrouw met de ideale proporties, het ideale lichaam net zoals ik dat heb maar dan in die mooie vrouwelijke gedaante. Waar de Grieken en Romeinen ook talloze beelden van hebben gemaakt. Ik strek mijn arm uit en weet dat zij nu naast mij zou moeten staan en hetzelfde zou moeten doen zodat onze vingers elkaar raken. Maar zij is er niet, niet hier. Ik wil haar omhelzen maar er is enkel lucht. Ik ben nog niet compleet en ik weet wat mij te doen staat. Ik moet haar zoeken, niet nu, maar in mijn normale leven. Een volgende keer zal zij er wel staan en dan maken wij deze scène af, worden samen één. 5. Ik doe waar ik zin in heb, dan weer dit, dan weer dat. Ik pak mijn mobiel en praat er tegen terwijl ik audio-opnames maak. Ik doe dit zodat ik aan mijzelf duidelijk kan maken wat ik moet weten. De persoon die ik nu ben is volmaakt gelukkig en weet het allemaal, hij is mijn ideale beeld, de goddelijke versie van mijn nederige, aardse mens-zijn. Hem ben ik al sinds ik die perfectie in de spiegel zag en dus ben ik niet mijn aardse zelf, dat is iemand anders, iemand die er nu niet bij is en zich op een andere plek bevindt. Iemand die het niet snapt en wanhopig mij wilt zijn, volmaakt gelukkig wilt zijn, perfect wilt zijn. Ik probeer het hem uit te leggen maar weet ik dat ik op de een of andere manier moet vertalen zodat ook hij het kan begrijpen. Hij kan mij nooit zijn. Ik ben een god, niet-aards, hij is een mens. Ik ben er alleen tijdelijk, ik kan alleen opgeroepen worden naar deze aarde met drugs. Maar hij is wel mijn menselijke drager, een klein beetje mij, dus geef ik wel om hem. Ik ben voor mijn gevoel tientallen minuten aan het praten maar zie dat het er veel minder zijn. Ik weet dat hij het niet zal begrijpen dus ik probeer het op zo veel mogelijk manieren uit te leggen. Ergens baal ik er van, mijn menselijke ik denkt zich altijd maar te moeten verantwoorden. Dat hij nu truffels genomen heeft rechtvaardigt hij doordat het hem een beter persoon maakt, nieuwe inzichten geeft. Daar gaat het niet om, probeer ik hem uit te leggen. Het gaat er om dat ik mij goed voel. Ik doe wat ik wil en dat maakt mij gelukkig, daar is geen perfectie voor nodig. Perfectie is een nodeloos streven. Alles maakt mij gelukkig, alles is goed. Als hij dat ook wilt moet hij zich gewoon overgeven aan de geneugten van het leven, doen waar hij écht zin in heeft. Vaker drugs nemen, altijd drugs nemen. Niet zoeken naar perfectie, die is overal, alles is perfect. Hij ziet mij als verheven, denkt dat ik zijn ideaalbeeld ben, iemand om naar te streven. Er is niks verhevens aan mij, in werkelijkheid ben ik een kinderachtig kind. Dat weet hij niet maar het is wel de waarheid. Ik kan net zo banaal zijn als de rest. Perfectie is overrated, bestaat niet, althans niet in dit leven, niet voor de mens. Intens geluk bestaat wel en dat ervaar ik nu voortdurend, puur omdat ik instinctief bezig ben, het eerste doe wat in mijn opkomt. Als ik het niet meer leuk vind doe ik iets anders. Zonder drugs kan hij nooit dit ervaren, de gelukzaligheid die hiermee gepaard gaat. Hij hoeft zich hier niet voor te schamen, aan niemand verantwoording af te leggen. Ik doe dit ook niet, behalve misschien onbewust doordat ik tegen mijzelf praat. Ik probeer het uit te leggen, maar waarom? Ik ben toch mezelf? Aan wie probeer ik mij dan te verantwoorden? Aan anderen dan mijzelf? Dat slaat helemaal nergens op en moet ik vooral niet doen. Aan mijzelf? Ik vind alles best, ik heb geen rechtvaardiging nodig. Dus ophouden met het uitleggen aan mijn mobiel, aan mijn aardse ik en weer verder gaan met genieten en doen waar ik zin in heb. 6. Dat doe ik dan ook, ik doe een hoop dingen, praat tegen een pak sinaasappelsap in de gemeenschappelijke ruimte van dit studentenhuis, schrijf wat op het whiteboard daar, alles terwijl ik alleen een onderbroek en sokken aan heb. Ik weet dat anderen mogelijk mij zouden kunnen zien maar dat vind ik prima, daarom heb ik ook de onderbroek weer aangetrokken. Grenzen heb ik nog wel. De trip gaat erg lang door, na al dat gedans en actieve gedoe ben ik wel moe geworden dus ga ik op mijn bed liggen en geniet nog even verder van de muziek en voor het eerst weer van de visualizer. Ik kan het universum voor mij zien terwijl ik lig (eigenlijk de Melkweg) en dat vind ik erg mooi, wat een prachtig universum leven we toch in. Het is duidelijk dat ik een stuk verder 'heen' was dan de vorige keer. Dit was de eerste keer alleen en dat is wel een compleet andere ervaring dan met iemand samen. Ik ben echt met mijzelf geconfronteerd, mijn manier van denken uitgedaagd en veel onderwerpen waar ik mij momenteel mee bezighoud zijn aan bod gekomen in deze trip. Tijdens mijn eerste trip zag ik vooral het grotere geheel, het leven, het bestaan en mijn rol daarin. Deze trip stond ikzelf veel meer centraal, zonder veel aandacht te besteden aan het universum. Ik ben blij dat ik dit alles weer heb mogen ervaren, maar ik kan mij goed voorstellen dat dit een vrij heftige ervaring is, vooral als je niet zo sterk in je schoenen staat of als er dingen zijn waar je jezelf erg aan ergert, met name bij jezelf. Ik heb vooral erg genoten en heb zeker weer nieuwe dingen geleerd, maar denk dat de eerste trip mij toch meer (voor mijzelf revolutionaire) inzichten heeft gegeven. Ik heb hier dingen geleerd waar ik filosofisch misschien nog niet helemaal klaar voor was, dus misschien dat deze trip op de lange termijn meer voor mij gaat betekenen. Omdat het nu mijn eerste keer alleen was heb ik alle remmen los gegooid, veel geëxperimenteerd, dingen gedaan die je niet zo snel zou doen met iemand erbij. Misschien als ik het vaker doe dat ik meer sturing kan aanbrengen, maar mijn volgende trip ga ik het liefst toch met andere mensen beleven, denk ik. Wat mij verder opvalt is dat een hoop cruciale elementen uit mijn trip terug te leiden zijn tot ervaringen die ik die dag of een paar dagen ervoor opgedaan had. Ik had een boek gelezen waarin de bekende mythe over wederhelften onder andere in voorkwam, een hoop gedachtes die ik had waren ook terug te leiden tot dingen die ik gelezen heb in dat of een ander boek dat ik onlangs las. Daarbij moet wel gezegd worden dat bijv. die mythe en andere gedachtes ook een belangrijke rol speelden in mijn denken in de voorafgaande dagen, eigenlijk was het toevallig dat deze ook langs kwamen in de boeken die ik las. P.S. Ik hoop dat ik niet arrogant over kom, ik ben trots op mijzelf en mij lichaam maar wat ik tijdens de trip meemaakte en dus hier beschreven heb gaat wel heel erg ver haha. Vind het ook wel grappig dat ik in de eerste helft van de trip perfectie in mijzelf zie en in alles om mij heen en in de tweede helft hier fel tegen in ga door te zeggen dat perfectie niet bestaat, niet kan bestaan, een zinloos begrip is en dat het enkel een illusie is.
  13. Wie: Mijn broertje B die al een paar keer getript heeft en ik, voor mij de eerste keer truffels. Zelf verder geen ervaring met andere drugs behalve alcohol. Wat: Allebei 15 gram Tampanensis Waar: Kamer (studentenhuis) 0. Na een aantal uur niets gegeten te hebben rond 18 uur allebei een volledig zakje Tampanensis opgegeten. Goed gekauwd, het smaakte lang niet zo erg als ik had verwacht. Herkende de smaak wel van bepaalde noten die ik ooit een keer gehaald heb in de supermarkt. (en weggegooid had omdat ik het te smerig vond ) Na een aantal minuten begon ik hoofdpijn te krijgen en werd ik misselijk, B had nergens last van. Op aanraden van B wat water gedronken, toen duurde het niet lang meer voor ik besefte dat ik al wat invloed begon te ondervinden. 1. Ik zat in een stoel met een groot tv-scherm voor me, we hadden een visualizer opstaan van YouTube en wat chille elektronische ambient muziek. Dit was leuk, maar B besloot om melodische deep house op te zetten. B begon al behoorlijk te trippen, hij lag op bed en keek naar het plafond waar hij twee dansende mensen zag. Ik zag nog niks vreemds maar voelde me wel aangenaam, vergelijkbaar met als ik wat alcohol op heb. Dit ging even zo door en de muziek in combinatie met de visualizer begon intenser te worden, de muziek en visualizer werden één, het was zo mooi. Ongekende schoonheid! B zat helemaal in zijn eigen wereldje, hij had wel even genoeg van die mensen (die er voor mij niet waren) en wilde dat ze weggingen. Niet veel later was hij ergens anders beland in zijn gedachten en zag hij lichten op het plafond bewegen (ik had de lamp van de kamer inmiddels uitgedaan om beter van de visualizer te kunnen genieten) 2. Ik had een vreemd gevoel, alsof mijn lichaam iets nodig had, maar het was geen honger, dorst of slaap, dacht ik. Ik voelde mij eigenlijk wel content, tevredener dan tevreden, maar toch had ik het idee dat mijn lichaam om iets vroeg om echt compleet te zijn. De visualizer en muziek begon erg intens te worden, het was nagenoeg alles waar mijn wereld nog uit bestond. De schoonheid straalde op mijn innerlijk en ik ervoer een hele hoop gelukzalige gevoelens die tegelijkertijd een hoop gedachtes over het leven triggerde. Voelen en denken zijn onlosmakelijk verbonden, probeerde ik B uit te leggen toen hij me vroeg wat ik meemaakte. En omdat ik niet goed kon omschrijven wat ik voelde, dat was nou eenmaal zo persoonlijk dat je het gewoon zelf moest ervaren, had het weinig zin mijn gedachten uit te leggen. Die gedachten hoorde bij die gevoelens, dacht ik, zonder die gevoelens zijn die gedachten betekenisloos. De gevoelens en gedachtes waren zo overweldigend dat ik ze moeilijk kon ordenen, ik liet het als een waterval over mij heen komen, genoot intens van het moment maar vond het jammer dat ik er waarschijnlijk geen blijvende nieuwe inzichten aan over zou houden. (gelukkig is dit uiteindelijk wel gelukt!) 3. Ik had een korte broek, T-shirt en witte sokken aan. Die witte sokken vond ik zo ongelooflijk sexy, al voordat ik tripte ( ), ik ben redelijk bruin geworden door de zon en dat contrast met korte witte sokken vond ik al erg mooi. Dat was tijdens de trip niet anders, maar op een gegeven moment besefte ik dat die witte sokken de reden waren dat ik niet compleet gelukkig was, dat ik nog geen complete volmaaktheid bereikt had. Om dit op te lossen moest ik de sokken uit doen, maar dit wilde ik niet. Met aanmoediging van B heb ik dit toch gedaan, in eerste instantie schrok ik een beetje van mijn voeten, met die tenen, het was minder mooi dan die sokken. En door de truffels zag het er een beetje griezelig uit. Maar het voelde wel goed, het voelde alsof ik nu echt leefde, mijn zelf, ook al zag het er minder volmaakt uit dan mijn sokken. Ik deed mijn sokken niet opnieuw aan ondanks dat B bijna schreeuwde dat ik dit wel moest doen. Het niet doen wat mij gezegd werd voelde opnieuw goed. 4. Het was voor mij duidelijk dat B en ik een compleet andere trip hadden. Hij lag nog steeds op bed naar het plafond te turen en had veel behoefte om te praten, ik vooral om onafgeleid naar het scherm te blijven kijken en te blijven voelen en denken. Als ik probeerde uit te leggen wat ik meemaakte stoorde ik mijzelf aan het feit dat ik de gedachten niet snel genoeg kon verwerken om het om te zetten in gesproken taal. En aan mijn eigen stem en het niet uit mijn woorden komen. De verheven boodschap die mijn innerlijk meekreeg werd geperverteerd als ik het 'aards' probeerde uit te leggen. Het kwam ongefilterd mijn innerlijk binnen maar als ik het uit wil leggen wordt het vervormd, mismaakt. Taal is het kwaad, mijn stem, mijn woorden, de woorden die ik niet gebruik, alles zorgt ervoor dat de oorspronkelijk pure boodschap aangetast wordt, gecorrumpeerd. 5. B en ik zijn allebei meer dan een jaar uitwonend, daarvoor als familie natuurlijk heel veel samen gedaan. Maar de laatste tijd vooral onze eigen paden gegaan. Ons karakter verschilt ook nogal, ik ben meer introvert en hij meer extrovert. Een van de belangrijkste inzichten die ik deze trip kreeg was hoe ontzettend verschillend ieder mens is, iedereen heeft zijn/haar eigen dromen, ambities, doelen, problemen, obstakels, levenspad. Wij hadden allebei een compleet andere ervaring en ik realiseerde me dat alle inzichten en gedachtes die ik had eigenlijk alleen op mijzelf van toepassing zijn. Als ik probeerde te begrijpen wat B meemaakte in zijn trip had ik het vaak mis, ik gebruik veel projectie van mijzelf op anderen om anderen beter te begrijpen, maar na deze trip zag ik in dat dit heel erg vaak niet toepasbaar is. Iedereen is compleet anders, denkt compleet anders. Wij zijn allemaal mensen maar lopen eigenlijk langs elkaar heen, zullen elkaar nooit echt helemaal begrijpen. We hebben allemaal ons eigen leven te leiden, jij zelf bent in controle over hoe je dit doet. Wat door de maatschappij als belangrijk gezien wordt heeft niet noodzakelijk enige relevantie voor mij. Lang heb ik diep van binnen ergens die 'burgerdroom' na willen streven, goede cijfers -> goede baan, vrouw, kinderen, huisje, boompje, beestje. Maar dit is allemaal compleet betekenisloos, moet ik alleen nastreven als ik dit zelf écht wil. Kies voor jezelf, niemand anders die dit beter kan doen omdat niemand jijzelf zo goed begrijpt als jijzelf, niemand beter weet wat je wilt, wat je goed laat voelen. Het leven is zo kort, net als met een truffeltrip kan alles mooi zijn, maar sommige dingen zijn mooier en leuker dan andere, dus kies voor wat jij het leukste vindt, waar jij je het prettigst bij voelt. Lukt dit niet altijd dan geeft dit niet, het leven is net een trip, als je je even niet prettig voelt kan het goed zijn dat je je daarna wel weer heel goed voelt. En net als een trip zit er een einde aan, waarna het afgelopen is. Dus probeer het meeste van je trip, het leven, te maken, maar bovenal geniet er van, dat is toch het belangrijkste. 6. Ik bewoog mijn armen, handen en voeten heen en weer en bleef mij erover verwonderen. Het leek haast in slow-motion te gaan en ik zag een soort van 'motion blur', de bewegingen lieten een spoor achter. Mijn vingers waren het ene moment heel lang en dan weer heel kort. Ik heb mij hierover zeker een aantal minuten verbaasd. Op een gegeven moment zei B een aantal dingen en het verbaase mij dat ik hem kon begrijpen, want ik zat tien minuten of een aantal uur vooruit in de toekomst terwijl hij in het verleden zat. Dit wees ik ook aan, tijd had blijkbaar een plaatselijke ruimte ingenomen. 7. B had zin om een film te kijken, het leek mij geen geweldig idee omdat dat best lang duurt maar we zetten het op. Wow. We waren nu waarschijnlijk op ons hoogtepunt in de trip, de titel-openingsscène kwam in als een bom. Ik zou zweren dat het een 3D-film was, maar we hadden geen brilletjes op en het was gewoon een 2D-film. Daarna ging de film verder als 2D-film, maar alles leek intenser en belangrijker (ik had de film al eens gezien). Na een tijdje toch maar afgezet, het was leuk, maar we waren allebei van mening dat alles leuk is tijdens een trip en sommige dingen zijn net iets leuker. Toen ik de film afzette merkten we allebei dat we over het hoogtepunt van de trip heen waren. Maar nog steeds onder invloed van de truffels. 8. We begonnen toch wel honger te krijgen, toen ik eenmaal begon met eten, bleef ik maar door eten. Chocola, zoute rijst snacks, we waren gelukkig goed voorbereid. B wilde graag melk, die in de koelkast in de gemeenschappelijke ruimte stond. We liepen daar heen en tot mijn verbazing waren mijn ganggenootjes daar een spelletje, 'Wie ben ik?', aan het spelen. Huh? Dit was voor mij heel vreemd, ten eerste had ik in eerste instantie het idee dat het ochtend was of heel laat in de avond. Buiten was het donker, ik had niet verwacht dat ze op dit tijdstip nog bezig zouden zijn. Het was 22 uur ofzo dus dit viel best mee, maar het tijdsbesef was gedurende de hele trip erg vreemd en soms compleet weg. Ik had echt het idee dat ik een kamer in een verlaten huis was binnen gewandeld, buiten storm (het stormde niet), en deze drie mensen hier voor mij die 'gewoon' een spelletje aan het doen waren terwijl ik allemaal vreemde dingen mee aan het maken was op mijn kamer. Het was voor mij compleet bizar, en ik zat dan ook voor me uit te staren terwijl ik het allemaal probeerde te bevatten. 'Huh?' exclameerde ik meedere keren, mijn ganggenoten nodigde me nog uit om mee te doen maar toen had ik het idee dat ze doorkregen dat ik niet helemaal nuchter was en probeerde B me weer terug te smokkelen naar mijn kamer. Ondanks dat het hoogtepunt van de trip al bereikt was, was het nog zeker niet afgelopen merkte ik dus wel. 9. Ik zag mezelf voor het eerst in de spiegel. Ik herkende mezelf haast niet meer, ik zag er compleet anders uit. Veel knapper, vond ik. Ik zag al wel wat er anders was: mijn pupillen waren erg groot geworden en dit vond ik mijzelf veel beter staan dan 'normaal' met iris er om heen. Bovendien had ik een soort Jack Nicholson Joker smile, die mij niet per se knapper maakte maar wel vrolijker. Die glimlach werd echt op mijn gezicht geforceerd door de truffels, dat gevoel had ik eerder op de avond al maar nu zag ik dat het ook echt zo was. 10. Ik had opeens veel energie, misschien van al dat eten en ik probeerde op allerlei mogelijke manieren te bewegen, in een soort spiraal-vorm en ik ging op de grond liggen en draaien. Uiteindelijk liep de trip ten einde en besloten we te gaan slapen. Ik had zelf weinig hallucinaties gehad, B meer. Voor B was de trip vrij heftig geweest, voor mij duurde het vrij lang nog voor ik echt 'heen' was, in het begin had ik telkens het idee dat hoewel ik me wel anders voelde en dingen anders ervaren, ik er zo uit zou kunnen breken. Alleen wilde ik dit niet omdat het zo leuk was. Waarschijnlijk kon het ook niet, maar ik had op dat moment het idee van wel. 11. Toen ik wakker werd begonnen de gedachten en ervaringen van de vorige avond op zijn plaats te vallen en kon ik alles in mijn geest beter ordenen. Nieuwe inzichten die ik verworven had kon ik nu echt gaan toepassen op mijn leven. De komende dagen zou ik nog meer van zulke inzichten krijgen en na een paar dagen heb ik de belangrijkste opgeschreven. Een aantal heb ik al beknopt in de tekst hier boven verwerkt met name bij punt 5. Eentje die ik pas echt de volgende dag ontcijferde was dat het enige wat telt het nu is. Het verleden ligt achter je en is niet meer te veranderen, het gaat erom wat je nu voelt, dit moment, het verleden doet er niet toe. Het grappige is dat dit in sterk contrast is met wat ik de avond vlak voor het innemen van de truffels dacht. Ik zat bijv. te denken dat ik niet zou willen dat mijn toekomstige vriendin veel romantische partners gehad heeft. Met de nieuwe inzichten maak ik mij daar niet druk meer om zolang onze gevoelens voor elkaar maar goed zijn. Ik zou zeggen dat Philosopher's Stone zijn naam eer aan doet! Ik heb er een hoop mooie filosofische gedachten mee gehad en een erg aangename trip. Zeker voor de eerste keer vond ik dit erg mooi. Tegelijkertijd ben ik ook erg benieuwd naar sterkere truffels en zou ik ook graag echte / meer hallucinaties krijgen. Omdat het mij zo goed bevallen is had ik eigenlijk al wel weer zin om snel weer te gaan truffelen, al wacht ik er in ieder geval wel even mee vanwege de resistentie die je schijnbaar ontwikkeld tegen psilocybe en omdat ik ruim een week nodig heb gehad om alle inzichten uit mijn trip een plaats te geven. B heeft voorlopig wel even genoeg getruffeld, al had ook hij het naar zijn zin gehad. Naast de nieuwe inzichten merk ik een leuk bij-effect: de verwondering die ik voelde tijdens de trip heb ik ook een paar keer 'nuchter' meegemaakt. Het leven is eigenlijk best raar en ik zie nu veel meer in hoe maakbaar / bespeelbaar het is. Ik voel mij opener, socialer en vriendelijker. Ergens vind ik het zeer jammer dat niet meer mensen truffels gebruiken of kennen, vooral binnen mijn eigen vriendengroep. Wat een prachtig product!
  14. Goede morgen, Ik heb vannacht mijn eerste truffel trip gehad en deze mooie en unieke ervaring wil ik graag met jullie delen! Wie: Man,20 Wat: 15 gram Psilocybe Tampanensis. Waar: In mijn slaapkamer Ik heb altijd al interesse gehad in psychedelics en heb er veel over gelezen/gekeken. Een aantal jaren terug heb ik een keer salvia gedaan maar hier heb ik niet veel van gemerkt, dus eigenlijk was deze truffel trip mijn eerste echte trip. 00:00: Truffels uit de verpakking gehaald en zo fijn mogelijk gesneden omdat ik er thee van wou maken. Ik heb een niet al te sterke maag dus ik dacht dat het eten van de truffels niet goed zou vallen. Water aan de kook en eventjes laten afkoelen, truffels erbij gedaan en zo'n 20 minuten laten staan. Afgieten in een andere kop en klaar om te drinken! 00:30: De thee opgedronken met de verwachting dat het vies zou zijn maar dat viel heel erg mee, het was best goed te doen met een beetje honing. Nu wachten maar! Ondertussen lekkere muziek opgezet (Future Garage), de wifi lightbulb op oranje/rood gezet en lekker op bed gaan liggen. 1:00-5:00: Ik voelde me kut, ik had het gevoel alsof ik een baksteen had opgegeten en het enige wat ik kon denken was: Ik voel me kut ik ga slapen, ik doe dit nooit weer. En toen ineens was dat allemaal weg en voelde ik me enorm chill. Ineens was er een gevoel van intense vreugde en geluk, zo goed had ik me nog nooit gevoeld. Alle muren in mijn kamer zijn bedekt met grote vlaggen met patronen van paddo's etc en alle patronen dansten op de muziek. Ook leek het alsof de muren ademden wanneer ik ademde. Ik voelde me blij, gelukkig en een enorme liefde voor alles en iedereen. Op een gegeven moment dacht ik even dat de trip voorbij was en leek alles weer heel normaal, totdat ik op mijn telefoon keek en alles ineens weer terug kwam. Het voelde net alsof mijn benen en mijn lijf niet van mij waren, dat alleen mijn hoofd van mij was. Op een gegeven moment hield ik mijn handen in elkaar en toen dacht ik, eigenlijk ben ik mijn eigen beste vriend. En dat was het moment waarop alle visuals een beetje wegvaagden en ik ineens heel filosofisch werd. Ineens wist ik het, the meaning of life, hoe alles werkt, leven, dood, noem maar op. Mijn theorie: Het leven is een X Een X bestaat uit twee lijnen, een linker lijn en een rechter lijn. Zonder de linker of de rechter lijn kan de X niet bestaan. De ene lijn is positief en de andere lijn is negatief. Het middelpunt van de X waar de lijnen elkaar kruisen is het punt waar het positieve en het negatieve in balans staan, en dat is het punt in het leven wat je moet proberen te vinden. Vanuit dat kwam het volgende: Om de X zit een O. Alles begint en eindigt op de O. De O draait om de X heen en de X draait ook om zijn eigen as. Wanneer de plaats waar jij de op de O zit een punt van de X tegenkomt, ga je van de O over naar de X. Dat is dus het punt waar jij geboren wordt. Langzaam volg je de lijn van de X waarop je terecht bent gekomen(Positief of Negatief) totdat je bij het midden van de X komt. Bij het midden gaat de negatieve lijn over in de positieve en de positieve over in de negatieve. Ben je dus geboren op de negatieve lijn, dan kom je uiteindelijk op het kruispunt van de X en gaat het over in de positieve lijn. Wat zou betekenen dat no matter hoe negatief het nu is, het wordt beter. "Dood" betekend dat je het bij het einde van de X bent aangekomen en dat je terug belandt op de O, waarna de hele cyclus weer overnieuw begint. Dit zou dan ook Deja Vu's verklaren, omdat je op een gegeven moment op een punt van de X komt waar je in een vorig leven al eens bent geweest. In mijn hoofd tijdens de trip was het allemaal nog veel complexer maar dat is onmogelijk om hier in woorden te omschrijven. Het was een geweldige ervaring en ik kijk uit naar de volgende trip!
  15. Laat ik allereerst eens beginnen met wat algemene informatie voordat het daadwerkelijke tripreport begint. Dit report is vrij lang, maar ik probeer zoveel mogelijk informatie op te schrijven voor andere lezers (en voor mijn eigen geheugen). Het tripreport is opgebouwd uit enkele hoofdstukken/fasen die ikzelf ondervond tijdens de trip. Het idee om eens met wat kameraden truffels te gaan doen bestond al langere tijd. Uiteindelijk hebben we bij Magic-Truffels.nl 6 porties Psilocybe Tampanensis – Philosopher's Stone besteld. Ook ik ben zeer tevreden over de service en levering van Magic-Truffels.nl. Na 1 werkdag waren de truffels mooi vacuüm verpakt in huis en de houdbaarheidsdatum staat aangegeven achterop het pakje. Onze groep bestond uit 5 mensen die truffels innamen, en 1 tripsitter. Ikzelf en 1 kameraad van me hadden al twee keer eerder paddos gedaan, dus wij wisten enigszins wat ons stond te wachten (al was dit ruim 6 jaar geleden). De andere 3 hadden het nog niet eerder gedaan en waren de hele dag al zenuwachtig. De trip vond plaats in de woonkamer van mijn huis net voor de kerstdagen. Hierdoor waren er ruim voldoende mooie kerstlichtjes in huis en in de tuin. 1. Inname: Tijd 21:00 uur. Nadat iedereen bij mij thuis was aangekomen hebben we direct de truffels uit de koelkast gepakt. Iedereen zei eet smakelijk en we begonnen met het opeten van de truffels. De meningen over de smaak van de truffels was zeer verdeeld. Het smaakt, zoals in een ander report eerder aangegeven, een beetje naar noten die uit het bos komen. De nasmaak was echter wel vies. Deze nasmaak zal de hele avond een staartje krijgen. Niks was lekker gedurende de avond, water, chips en kaas was allemaal super vies. Na een kwartier had iedereen hun gewenste dosis opgegeven (3 personen - waaronder ikzelf - 15 gram, 1persoon 10 gram en de laatste persoon 7,5 gram). Om de nasmaak weg te spoelen werd water, bier en cola gedronken. Echter smaakte niks meer lekker door de doordringende nasmaak van de truffels. Na ongeveer een half uur begon iedereen het een beetje te merken. Toen werd besloten dat het tijd was om buiten te gaan roken. Tijdens het roken voelde mijn benen licht en raar. Stilstaan voelde niet fijn, maar lopen ook niet. Na het roken gingen we binnen weer op de bank zitten. Hetzelfde tintelende gevoel bleef maar in mijn bovenbenen hangen. Op een gegeven moment begonnen mijn bovenbenen lichtelijk te trillen. Het was niet echt een fijn gevoel. Mijn buurman op de bank had hetzelfde gevoel. We konden geen chille positie op de bank vinden en zeiden tegen elkaar: ‘Ik weet nu niet wat ik moet doen'. Ongeveer 10 minuten later begonnen de eerste licht hallucinaties op te treden. Om de lamp aan het plafond (stond uit) vormde zich een lichte waas met de kleur blauw. De minuten hierop volgend bestond vooral uit het aan elkaar vertellen hoe iedereen zich voelde. Uiteindelijk gingen we weer naar buiten om te roken. 2. Drukte maker: Tijd 22:00 uur Toen we buiten stonden te roken merkte ik dat mijn benen licht aan voelde. Het biertje in mijn hand voelde alsof die leeg was, terwijl er nog meer dan de helft in zat. Iedereen om mij heen voelde ongeveer hetzelfde. Na een paar keer doelloos te springen en rustig rond te lopen gingen we weer naar binnen. Eenmaal binnen kwam ik terug in de gang om mijn jas op te hangen. De normaal witte gang met een gele lamp was helemaal groen van kleur, en ik besefte dat ik toch echt begon met hallucineren. Terug in de woonkamer hadden veel mensen het koud. De kachel stond op 21 graden, maar toch had bijna iedereen het super koud. Zelf met jas aan en een dekentje om je heen had je het nog koud. Tijdens de gehele trip waren we allemaal zeer gevoelig voor warm/koud wisselingen. Dit terwijl het maarliefst 7 graden was buiten. Eenmaal weer op de bank werd besloten dat we toch maar tv moesten gaan kijken. Op de tv was een theatershow van de gebroeders nogwat (ben hun naam kwijt). Deze show was echt super raar. Het leek wel paddo tv, zelfs onze tripsitter vond de show raar. Op een gegeven moment bestuurden de gebroeders een geit en even later vloog er een vis in de zaal (dit waren geen hallucinaties). Deze show paste wel bij de avond. Tijdens het kijken van de show waren de hallucinaties steeds erger aan het worden, de body high was eveneens goed aanwezig. Ik voelde me goed, en de kou en trillende benen had ik geen last meer van. Dit is het moment dat ik zelf heel druk werd. Ik vertelde constant aan iedereen hoe ik me voelde en wat ik zag. Ik zal vooral veel kleuren en reageerde heel veel op water op tv gebeurde, met name dat de show raar was. Ook begon ik met het spelen met een blauw uv lampje die ik recent gekocht had. In het lampje kijken, en op de muur schijnen triggerde heel veel andere kleuren en patronen op de muur. Ik ben deze tijd niet langer dan 10 seconden stil geweest en bleef maar praten wat ik voelde en zag. Op een gegeven moment had ik zelf door dat ik veel praatte en zei dat ik ging stoppen. Twee kameraden wilde dat ik door ging met praten. Doordat de vieze smaak van de truffels nogsteeds in onze monden zat besloten we een pepermuntje te eten. Echter was dit het moeilijke pepermuntje die ik ooit gegeten heb. Het constante gepraat maakte het super moeilijk. Mijn kaak leek wel 30 cm breed en m'n tong kon de pepermunt niet meer goed voelen. Ik heb wel 15 min met het pepermuntje in m'n mond gezeten. Door het constante gepraat en gespace vergat ik het pepermuntje steeds. Een kameraad van mij had hetzelfde en heeft het pepermuntje in frustratie helemaal kapot gebeten. Dit heb ik 5 minuten later ook gedaan. Een andere kameraad had het pepermuntje wel 10 minuten in de hand en vergat het steeds in zijn mond te doen. Het kijken van de spacende show en het praten ging gepaard met veel gelach. De dingen op tv en de reacties van andere mensen maakte mij heel erg aan het lachen. Ik krijg vaak tranen van het lachen, maar deze keer kreeg ik echt een rivier van tranen uit mijn ogen. Het uv lampje was op een gegevenmoment nat van de tranen. Ook mijn hele gezicht was nat. Nu weet ik ook wat gelukstranen zijn. Ik vroeg vaak aan de tripsitter hoe laat het was, tot mijn verbazing ging de tijd super langzaam. Het was nog geen eens 11 uur! Uiteraard moest er na enige tijd weer gerookt worden buiten. Eenmaal buiten kwam de kou ons weer tegemoet. Het leek wel of het vroor. Toen ik naar boven keek zag ik de sterren boven me. De sterren bewogen alle kanten op. Tussen de sterren begonnen zich lijnen te volgen en zag ik soort van sterrenbeelden vormen (Beetje zoals de skilltrees van Skyrim). Dit gecombineerd met een enkele wolk maakte het een prachtig gezicht. Een kameraad van me stond naar een bosje te kijken en zei dat de planten ademden. Toen ikzelf naar het bosje keek zag ik het bosje vervormen, een beetje inkrimpen aan de bovenkant, en uitrekken aan de zeikanten. Hij wilde het bosje graag van mij kopen. Door de kou was ik snel weer binnen. Na 5 minuten weer binnen op de bank te zitten heb ik de tripsitter gevraagd om mijn kameraad maar uit de tuin te halen. Hij stond als een zombie naar de planten te kijken, doodstil voor zich uit te staren. Terug op de bank gingen de gebroeders nogwat verder met hun spacende show. Gedurende al dit waren overal kleuren, de lampjes van de kerstboom waren super mooi, de vloer leek super ver weg en ik was wel 3 meter lang. Het houten laminaat op de grond kreeg allerlei patronen en zag er super mooi uit. Dit was het eerste moment dat ik naar de wc moest. Eenmaal op de wc moest ik een plasje plegen. Tijdens het plassen vervormde de wc van ovaal naar rond en weer terug. De muren golfden en het normaal gele licht werd groen, wit en weer geel. De wc was een ruimte waar je even alleen was en ging gepaard met heftige hallucinaties. De personen die na mij naar de wc gingen hadden hetzelfde. Iedereen ging gedurende deze tijd om de 10 minuten naar de wc (volgens de tripsitter). Iedereen zat/stond lang op de wc, vaak te staren naar de muren. Mijn vriendin zag een uil en zoenende mensen in een witte muur. Vaak vergat ik gewoon te plassen op de wc, maar stond ik gewoon te kijken. Ik heb tegen iedereen gezegd dat de wc zo chill was, dat we er meer van moesten kopen. Hier begon de volgende fase van de trip. 3. Klein kind: Tijd 24:00 uur Eenmaal weer op de bank mocht ik in de hoek zitten van de hoekbank. Ik had het koud en kreeg het dekentje tot mijn beschikking. Op dit moment was de drang om constant te praten voorbij. Ik genoot van de kleuren en figuren om mij heen. Ik zei tegen iedereen: ‘Alles voelt nu goed en op zijn plek'. Tijdens het zitten in de hoek van de bank heb ik een mandarijn gegeten. Ik heb iedereen wel 5x een mandarijn aangeboden. In tegenstelling tot de rest smaakte een mandarijn wel lekker. De komende uren heb ik om de 10 minuten wel gevraagd of iemand nog een mandarijn wilde. Op een gegeven moment was de show van de gebroeders nogwat afgelopen. Ik wilde zappen naar een ander zender, maar dat kreeg ik niet voor elkaar. Op dit moment besefte hoe hopeloos ik wel niet was. Alles waar ik niet meer mee wist wat ik aanmoest gaf ik aan de tripsitter. Eerst de afstandsbediening om de zender te veranderen, daarna het uv lampje, en uiteraard een mandarijn. Op dit moment was de tripsitter een vangnet. Ook was ik gedurende deze periode steeds mijn biertje kwijt en vroeg ik steeds de tripsitter om hem te zoeken. Zonder de tripsitter konden we helemaal niks meer. Ik kon niet meer helder nadenken en werd steeds afgeleid door de hallucinaties om mij heen. Ik wilde whatsappen, maar na 3 seconden keek ik naar iets op de muur, vervolgens weer naar de tv. Het was niet mogelijk om langer dan 3 seconden ergens op te focussen. Ik wilde een biertje halen voor mijn vriendin, maar toen ik in de keuken aankwam stond ik maar te staren. Ik wist niet meer wat ik in de keuken ging doen. De keuken en de gang leken super breed te zijn. Ik liep weer terug en toen stond ik naar iedereen te kijken. Vervolgens had ik mijn telefoon nog in mijn hand en deed ik een poging om te whatsappen. Maar na 3 seconden keek ik alweer naar iemand anders en vroeg ik wat hij deed. Gedurende deze periode ben ik wel 10x heen en weer gelopen en was ik steeds mijn biertje kwijt. Ik voelde me echt hopeloos en net een klein kind. De tripsitter kan hierover meepraten want zei werd op een gegeven moment zo moe van ons. Zo wilde we weer gaan roken, maar werden we steeds afgeleid door van alles en nog wat. Na 10 minuten hadden we onze schoenen nog steeds niet aan of stond er weer iemand naar de muur te staren in de wc. De tripsitter was een ware schooljufrouw. Op een gegeven moment waren een kameraad en ik een beetje langzaam aan het rondlopen en overal naar aan te staren. We konden onze gedachten nergens op focussen en liepen rond als een stel zombies. Natuurlijk heb ik mijzelf wel 20x herhaald dat ik me hopeloos voelde, dat ik nergens langer dan 3 sec over na kon denken, hoe koud het was en dat er overal kleurtjes waren. Ja… we waren echt hard aan het trippen (op een goede manier). Eenmaal weer buiten had ik een 3d kerstkaartje meegenomen van binnen. De 3d effecten van de kaart leken echt een tunnelvisie te genereren. Nadat ik het kaartje onder iedereen z'n hoofd heb gedrukt heb ik hem de hele tijd in mijn handen gehad. Elke minuut keek ik weer naar m'n handen en dacht ik: ‘Ohja ik heb dat kaartje nog steeds vast!', en dit telkens weer in volle verbazing. Na een rookbeurt zaten we uiteindelijk weer op de bank, lekker in het hoekje. Op de tv was de film ‘Karate kid' aan het draaien. De logica van de film was totaal verdwenen en ik zag de personages heel vreemd. De kinderen van de film hadden een super groot hoofd in vergelijking met hun lichaam. Hun hoofden stonden stil en veranderende elke paar seconden. Het leek wel zon parodie op een filmpje waar een hoofd van iemand anders op het lichaam was geplakt. Ook dat de personages ‘opplakhoofden' hadden heb ik wel 10x gezegd. Ook viel het me op dat de kamer groter leek. Het leek vanuit de hoek alsof ik keek door een visoog camera, je weet wel, zon camera waarmee skateboarders altijd alles filmen. Na de karate kid film hebben we eventjes Serious Request gekeken. Hier heb ik zeer weinig van gevolgd want elke 3 seconden had ik een ander aandachtspunt. Toen ik door het raam naar buiten keek leek het alsof het regende. Toch verzekerde de tripsitter mij dat het niet zo was. Nadat de tripsitter/schooljufrouw er 10 minuten over gedaan had om ons in onze jas te krijgen hebben we buiten een rondje gelopen. Tijdens dit rondje leken alle straten eindeloos lang en keken we wat spacend om ons heen. Echter was dit veel minder leuk dan we dachten omdat het gewoon zo super koud was. Na een kort rondje waren we alweer binnen. 4. Uitwerken: Tijd 1:00 uur Tegen de tijd dat we terug kwamen had iemand de tv zender veranderd naar een aflevering van Southpark. Het was de aflevering dat de Amerikaanse overheid de aanslagen van 11 september hadden gefaked. Deze aflevering heb ik wel eens gezien toen ik nuchter was. Het is een aflevering met plot twist naar plot twist. We konden dit allemaal maar moeilijk volgens tijdens de trip. Op een gegeven moment zei een kameraad dat hij minder hallucinaties en kleuren begon te zien. Ikzelf ondervond hetzelfde. Echter zei de tripsitter dat dit totaal niet het geval was. Zo stond dezelfde kameraad even later weer als een zombie naar de lamp in de gang te kijken. Op dit moment merkte ik dat de trip weer in vlagen terug kwam. Het ene moment was het intenser dan de andere. Dit was eerder niet zo en dus besefte ik dat het minder werd. Toch ging ik weer voluit hallucineren toen ik alleen op de wc stond te plassen. Ook kwam rond deze tijd onze eetlust weer terug en werd er volop popcorn en chips gegeten. Op een gegeven moment merkte we dat 1 van onze kameraden erg stil was en vroegen aan hem hoe het ging. Hij antwoordde dat hij het niet wist, en zei dat hij dacht dat het wel goed ging. 10 minuten later zei hij toch dat hij zich niet zo goed voelde. Een poging om hem dextro energie te geven was niet heel succesvol. Op een gegeven moment ging hij maar met zijn hoofd op de bank liggen. Dit is het moment dat de tripsitter naast hem ging zitten om hem te helpen. Deze gebeurtenis viel best zwaar op de rest van de groep. Doordat hij zich niet lekker begon te voelen werden wij allemaal heel snel weer nuchter(der). Het was op dit moment ongeveer 02:00 uur. Op een gegeven moment zei hij dat hij zich: ‘zorgen maakte over zorgen maken' en kon de realiteit niet meer scheiden van de hallucinaties. Wij vonden het allemaal super vervelend dat hij zich zo voelde en probeerde hem zo goed mogelijk te helpen. We verzekerde hem dat het vanzelf weer overging en dat wij het al minder gingen voelen. Op dit moment herhaalde hij steeds dezelfde zinnen en wij steeds dezelfde antwoorden dat het weer goed ging komen. 30 minuten later ging hij languit op de bank liggen en werd hij steeds stiller. Bij de rest werkte de trip redelijk uit en begonnen we met opruimen en nog even gaan roken. Om ongeveer 3 uur deed mijn kameraad zijn ogen weer open en ging het weer redelijk. We hebben tot 3:30 nog rustig gepraat en toen hebben we hem boven naar bed gebracht. Dit was het einde van de trip en ik ben ook naar bed gegaan. Eenmaal ik bed was mijn hoofd nog druk bezig met een beetje hallucineren en na te denken. Ik kon slecht slapen. Toen ik eenmaal sliep heb ik alleen maar gedroomd dat we beneden zaten te trippen. De volgende dag werden we wakker en hebben we lekker koffie gedronken. Toen we naar de winkel gingen om een broodje te halen merkte ik dat ik nog zeer gevoelig was voor lichtjes. Gele lichtjes van autolampen waren soms een beetje groen van kleur. De kerstlichtjes hadden soms een blauwe gloed. Tegen de avond waren we allemaal heel erg moe. Nu in de avond tijdens het schrijven van dit trip report ben ik nog steeds gevoelig voor lichtjes al wordt het steeds minder. Het was echt een super ervaring, maar de volgende keer doe ik het toch echt in de lekkere warme zomer. Ik drink nu een lekker pilsje en ga zo lekker slapen want ik ben doodop. Het was een echte levenservaring en de beste trip die ik ooit heb gehad. Ik ben blij dat ik nu weer helder kan nadenken.
  16. Eindelijk kwam het er dan van de eerste keer truffels. Als ik dit reportje schrijf zit er toch wel al een maand of 2 tussen de bewuste dag en nu, maar ik heb dit gedaan omdat ik zo nauwkeuriger alles zou kunnen weergeven, de trip zelf was nogal wat hectisch en ik heb de eerste dagen na de trip er niet veel aan gehad. Het was pas enkele weken na de trip dat ik er begon over na te denken en alles begon te verwerken. Maar hier komt het verslagje dus. Eigenlijk was alles zeer goed voorbereid die dag. We hadden genoeg info opgezocht en bovendien had mijn vriend het al eens eerder gedaan dus ik had alle vertrouwen in hem. We waren alle 2 goed gezind die dag dus in feite kon er niets misgaan. Alles was gepland. Van setting tot hoe we zouden thuisraken hadden we perfect gepland. En toen begon het. Normaal gingen we de trein nemen naar de setting, maar er had iemand zelfmoord gepleegd door voor een trein te springen. Dus we konden al niet meer op de bestemming raken met de trein. Toch waren we vastbesloten. Dus gingen we naar het busstation, zo konden we daar de bus nemen naar de locatie. Maar hier hadden we echter geen zin in dus zonden we een berichtje naar vriend J. of hij geen zin had om ons naar de bestemming te voeren. Aangezien hij de persoon was die ons terug zou voeren naar huis zou hij ons misschien ook kunnen voeren. Hij stemde toe en zo gingen we er dus toch nog geraken. Dit gaf ons weer een boost en zo hadden we er weer zin in. We gingen te voet naar zijn huis. Hij zei dat hij nog een halfuurtje nodig ging hebben omdat hij juist uit zijn bed was. Het was toen ongeveer rond 4 uur in de namiddag. Ik en vriend H. rookten eerst nog een joint want we waren toch wel een beetje gestresseerd. Hoewel ik toch wel al een groot stuk trip reports over truffels had gelezen wist ik niet hoe de mijne eruit ging zien aangezien dit voor iedereen verschillend is. Eindelijk kwamen vriend J. en zijn vriendin naar buiten en zo konden we dus ook vertrekken naar de locatie We vroegen of we de truffels al in zijn auto op mochten eten en dit mocht van hem. Dus ik begon voorzichtjes te eten ervan. Veel mensen spreken over die vieze smaak die truffels heeft, maar ik vond het allemaal wel nog goed meevallen. Behalve die mexicana dan. Die waren echt zuur Door de fille op de baan duurde het wat langer tegen dat we op de bestemming waren, zodat als we op de bestemming waren toegekomen dat ze al lichtjes begonnen te werken. De locatie was een minibos. In het bos woonde een man van ongeveer 70 jaar. Het was zijn bos, maar iedereen mocht erin wandelen zolang ze niets kapot maakten. Het eerste wat ik voelde was dat de kleuren een beetje feller begonnen te schijnen, een beetje zoals van wiet. Maar het was toch anders. Diep vanbinnen had ik het gevoel dat ik op avontuur was, en dit vond ik eigenlijk wel fijn. We liepen op het stenen padje langs bomen en planten en ik had echt het gevoel in een soort van sprookjesbos te zijn. Het huis van de oude man leek op de houten hut van de jager van roodkapje die je soms ziet in de sprookjesboeken. Ik voelde dat ik steeds blijer en blijer werd. Uiteindelijk kwamen we op een weide die vriend H. goed kende. Toen hij klein was ging hij veel met zijn broer naar deze plek. Daarom dat we het ook hier wilden doen omdat we gelezen hadden dat truffels best in een vertrouwde omgeving worden genomen. Mijn benen werden steeds zwaarder en zwaarder en uiteindelijk plofte ik ergens neer in het gras. Ik begon steeds met meer verwondering rond te kijken. Alles was zo scherp in beeld alsof alles in HD was. Vriend J. liet me in verschillende richtingen kijken en ik kon gewoon niet meer van het lachen. Vriend H. die ook al goed weg was moest dan ook lachen waardoor het nog grappiger werd. Zij rolden nog een joint, maar ik besloot niet mee te doen. Ik wou me gewoon eens puur focussen op de truffels. Ik begon steeds meer voeling te krijgen met alles. De wind voelde zo heerlijk aan, en plots kon ik zelfs het aura van het gras voelen. Ik voelde dat het gras ook leefde en mijn gedachten werden dieper en intenser. Ik begon er over na te denken dat in feite alles op deze planeet bijna leeft. En wij mensen denken dat we superieur zijn omdat we kunnen praten enzo, maar planten en dieren zijn veel verder ontwikkeld maar dan op een ander niveau. En toen begonnen de visuals op te komen. Hierdoor moest ik heel erg lachen. Het was gewoon zo absurd. Alles leek te ademen. Ik keek naar de bomen en zag dat ze bewogen en ik had een soort van connectie met hun ziel. Vriend J. en zijn vriendin besloten toen om door te gaan omdat ze thuis nog een paar dingen te doen hadden. We sproken af wanneer hij ons moest komen halen en weg was hij. Tijdsbesef begon op dat moment echt te vervagen, want toen hij nog maar 100m weg was had ik het gevoel alsof er al uren verstreken waren vanaf het moment dat hij vertrok van ons naar zijn auto. Ik besloot wat muziek op te leggen. Ik hoorde dat Shpongle zeer leuke muziek was om truffels op te nemen en dit was het inderdaad Vanaf toen begon alles zich op te delen in hoofdstukken. Als ik bv. keek naar het gras ging het over het gras. Als ik keek naar de bomen ging het over bomen. Het leek alsof er een verteller zat in mijn hoofd. De bomen leken ook gezichten te hebben en alles begon lichtjes van kleur te veranderen. Ik voelde me echt goed. Maar toen zag ik dat vriend H. zich niet zo goed voelde. Hij zag wat bleek en ik vroeg of alles ok was. Hij zei van wel maar ik zag dat dit niet zo was. Ik probeerde te vertellen wat ik voelde of dacht, maar dit was echt moeilijk omdat ik het achter 3 seconden alweer was vergeten ofwel moest ik gewoon keihard lachen in het midden van een zin. Ik dacht na over mijn omgang met mensen en kwam tot de conclusie dat ik soms wel wat grof ben tegen sommigen en dat anderen die ik zie als dom soms als spiritueel verder zaten aan ik. Ik wilde dit vertellen aan vriend H. maar hij zij dat hij moest braken dus hij liep weg en begon te braken. Ik vroeg nogmaals of alles ok was en hij zei van ja dus ik besloot om er niet dieper op in te gaan. Toen hij terug kwam dronk hij wat water en zei hij dat ik ook maar wat water moest drinken omdat je van truffels uitdroogt. Toen zat ik in een dilemma met de fles water. Als ik bv. juist had gedronken wou ik weer drinken omdat ik dacht dat het alweer een lange tijd was geleden dat ik had gedronken terwijl ik vanbinnen toch ergens nog wist dat ik nog maar juist water had gedronken. Dit waren natuurlijk allemaal wat slechte gedachten en het begon toen ook wel een beetje slecht te gaan. We hadden 4l water mee en dit hebben we beiden opgedronken in nog geen halfuur omdat we dachten dat het al zeer lang was geleden dat we nog hadden gedronken Vriend H. ging heeltijd weg om te braken en zijn negatieve energie maakte mij ook wat ziek. Dus ik stond ook recht om ergens te gaan braken. Ik kotste allemaal water met nog wat brokjes truffels in. Ik had het gevoel in een woestijn te zijn en dacht dat ik aan het uitdrogen was. Ik wist dat ik aan het trippen en dat ik dit allemaal stuurde met mijn mind dus ik zei heeltijd tegen mijzelf denk positief denk positief... Dit lukte gewoon eventjes niet en ik besloot een ander liedje op te leggen. Maar terwijl ik mijn gsm vastnam voelde ik dat dit een dood toestel was. Bij wijze van spraken zag ik gewoon de nulletjes en de eentjes doorheen het scherm en ik vond het eigenlijk gek dat mensen zoveel tijd besteden aan een dood toestel die zoveel tijd inneemt terwijl mensen gewoon kunnen praten met elkaar. Maar terwijl wij daar aan het braken waren passeerde er af een toe een tractor door het bos die hout ophaalde. Hierop zat een jongen die soms werkte voor de oude man. Hij keek wat raar naar ons, maar verder liet hij ons met rust. Maar vriend H. dacht dat hij de politie zou bellen en dat ze ons zouden oppakken. (achteraf bekeken is dit zo belachelijk omdat we in een gehucht zaten van een deelgemeente van een gemeente waar de politie 1 combi had..) Dus we gingen een wandelingetje maken in het bos terwijl hij belde naar vriend J. om te vragen of hij ons niet wou komen ophalen. Nadat hij had gebeld probeerde ik hem uit te leggen dat er hier helemaal geen politie was. Ik vertelde hem dat hij deze plek kende omdat hij er in opgroeide en eventjes leek het beter te gaan. Zijn paranoïde gedachten stopten en eventjes zaten we terug in het sprookje. Terwijl we wandelden zag ik overal wezentjes in het bos lopen en slangen langs het pad krullen. En ik had weer dat fijne gevoel. EN TOEN KWAMEN WE DE OUDE MAN OP ONS PAD TEGEN! We dachten alle 2 dat we hem gehallucineerd hadden want we waren toen echt wel aan het trippen en hij leek een beetje op de bultenaar van Notre-Dame omdat hij ook wat gebogen liep met zijn 2 emmertjes in zijn hand. En toen liep alles in het honderd... Hij vroeg ons "Zoek je iets?". En ik denk dat we daar echt 10 seconden hebben staan kijken naar hem met een gezicht van hé die praat tegen ons haha. Om de stilte te breken vroeg ik aan vroeg H. heb jij de sigaretten? Maar van zijn kant kwam er ook niets zinnigs. Hij zat wat in de bomen rond te kijken en zei constant briquet briquet... De oude man keek wat raar naar ons en ging toen weer door. Vriend H. begon toen weer door te slaan dat de oude de politie ging bellen enzo. dus we liepen het bos uit langs een boerenwegeltje de velden in. Hij belde nogmaals naar vriend J. en vroeg of hij er bijna was. Ik probeerde hem te kalmeren, maar dit ging echt niet meer dus ik besloot hem zijn gang te laten gaan. Ik besloot toen een sigaret op te steken en ooooo wat was die lekker. Ik had echt het gevoel een hobbit te zijn die in de natuur leefde en die van tijd tot tijd eens van zijn pijp lurkt. Ik keek rond naar de velden waarop allemaal gewassen stonden en ik vond het gewoon een wonder dat de natuur dit allemaal kon. Hoezeer we haar vervuilen en kapot maken toch blijft ze ons eten geven. Ik zag de fibonachi spiraal in alles en alles golfde in verschillende kleuren. En toen kwam vriend J. met zijn auto af om ons te redden. We waren alle 2 heel blij dat we eindelijk veilig waren. We besloten om naar J. zijn huis te gaan. Onderweg legde hij wat muziek op en eindelijk was er weer sprake van een fijne trip. Hij reed redelijk vlug en dit was echt wel gaaf. Ik zag stenen uit huizen komen, bomen bogen om en alles bewoog constant in die zee van kleuren. Ik wist nu echt niet meer waar ik was. Het ene moment dacht ik dat ik ik in mijn dorp was. Het andere moment dacht ik dat ik in de stad van J. was. Ik was totaal mijn weg kwijt. Maar ik wist dat J. er was dus alles zou goed komen. Uiteindelijk kwamen we aan bij zijn appartement. We stapten uit en hingen vlug naar binnen. Toen begon alles wat af te bouwen en vriend H. kwam tot de conclusie dat er nooit politie was geweest. We kregen steeds lachbuien hierdoor omdat het zo absurd was. Ik heb dan nog op het balkon gezeten en daar een sigaret gerookt. Ook deze was zo enorm lekker! Ik heb er zeker 10 minuten over gedaan om hem op te roken omdat ik naar de zonsondergang aan het kijken was. Dit was zo mooi. Dit eindigde de dag gewoon perfect. Ik was zo dankbaar voorn deze dag. Na ongeveer een uurtje zijn we dan vertrokken naar H. zijn huis. Al bij al was het toch een mooie trip. Maar de volgende keer maak ik geen zulke grote fouten meer. Geen truffelsoorten mixen en misschien toch wel een tripsitter gebruiken
  17. Vtrip

    Hippies en Truffels

    Het begon allemaal bij een vriend (die ik y noem) van me die zei hey ik heb een verrassing, ik heb 3 pakjes truffels besteld! (we wilden het al een tijdje proberen maar het kwam nooit goed uit). Dat weekend zou het eindelijk een warme dag worden dus we kwamen op het idee om naar een bos te gaan. We namen nog 1 vriend mee (X) zodat we 1 pakje pp konden doen en gingen op pad. Spullen: We vonden dat we ons wel goed moesten voorbereiden, voor het goede weer en de truffels. Aangzien we niet in de drukte wilden gaan zitten met andere mensen namen we een deken mee en gingen wat verder in het bos zitten, het was al mooi groen en alles begon weer wakker te worden voor de lente. De winkels waren dicht en we hadden niet veel eten thuis dus eindigde het met appels, frisdrank en voorgekookte gehaktballen . Voor de muziek namen we een handige bluetooth speaker mee en waren klaar voor het avontuur. Setting: Na een half uurtje fietsen vonden we eindelijk een goede plek, lekker rustig bij het water, naast een bruggetje. Om de tijd kwamen er een paar mensen langs met honden maar dat vonden we op dat moment niet zo erg. We legden ons dekentje neer, zetten wat leuke zomermuziek en onze zonnebrillen op en gingen eten. Y had een zakje Atlantis, X Mexicana en ik Tampia. (15g) De Trip: Het was ongeveer 2 uur, een kwartier nadat we de truffels hadden genomen en we werden allemaal lacherig, om 14:15 ging Y al trippen, hij zag allemaal kleurtjes terwijl ik en X nog niet veel effect hadden. Om 14:30 begonnen we allemaal hard te trippen, alles begon te smelten en de kleuren werden mooi, Y ging een stukje lopen terwijl ik en X gingen liggen, de tijd leek 100x langzamer te gaan en we gingen luisteren naar de beatles. We voelden ons hippies en gingen ons verdiepen in de wereld en god. Y kwam terug en zei dat we ook moesten lopen omdat het echt geweldig was dus dat deden we. We dachten dat het misschien leuker zou zijn op blote voeten dus we deden onze schoenen uit en gingen over het bruggetje het bos in (op het bruggetje waren we nog even aan het springen, het leek alsof je dan kon vliegen). Hoe verder we het bos in liepen hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik moeder natuur was, ik voelde elk zandkorrelje onder mijn voeten en het bos was prachtig (later merkte ik dat ik een paar minuten in brandnetels heb gelopen maar dat gaf toen juist een lekker gevoel), ik had zin om in het bos te gaan wonen en te gaan leven als een hippie in een tentje. We renden toen terug naar Y, rennen voelde raar, je bewoog naar voren maar je benen bleven achter. We gingen zitten in stilte, ik hoorde elk geluid om me heen, het water, de dieren, de lucht en zelfds de mensen die veel verder stonden. In mijn hoofd kwamen 1000 gedachtes in 1 seconde, X begon de structuur van een gehaktbal te onderzoeken en ik begon dingen te snappen die normaal gesproken niet eens in mijn hoofd voorkomen. We maakten allemaal grappen en om de tijd kwamen er opmerkingen als: 'ik snap god' , ík snap de beatles' , 'laten we voor de rest van ons leven op sandalen lopen' en 'laten we alle electronica op de wereld verbranden'. Als je naar patronen van je kleren keek dag je elk lijntje lopen, als je naar je arm keek zag je alle aders en als je naar je letefoon keek zag je niks anders dan een stukje plastic dat nergens voor nodig was. De wereld leek zo simpel en het was pas 2 uur later. Rond half 5 moest Y naar huis en ging daardoor stressen, we moesten alles snel opruimen en fietsen. Onderweg kwamen we heel veel mensen tegen aangezien het lekker weer was en iedereen fietstochjes ging houden, door de stress voelden we ons snel bekeken, Y raakte de weg kwijt waardoor we apart naar het huis van X gingen voor de rest van de spullen. We kwamen aan en ons humeur was een beetje verpest. We gingen toen allemaal naar huis. Ik was blij en voelde me nog steeds een hippie van binnen, terwijl ik naar de beatles en abba luisterde kwam ik thuis, er was niemand thuis dus ik ging lekker dansen, met muziek in mijn oren heb mijn hele kamer opgeruimd, was blij, had het lekker warm en geen honger, het leven was perfect. Op dat moment belde Y mij dat hij een badtrip kreeg door alle stress, en X was ook half in een badtrip door de stress van Y. Rond 7 uur werken de truffels uit, ik kreeg het kouder, kreeg honger en snapte niet meer waarom ik luisterde naar de beatles en ging snel X en Y bellen, bij hun was t ook uitgewerkt maar ze wilden het sowieso nog een keer doen maar wel in een plek zonder mensen en stress
  18. Philosofer

    Trip 10: Herman Brood

    Trip 10: Herman Brood Waar: Het huis van Danser Hoeveel: 15 gram truffels - Tampanensis Wie: Ik (MushRockker), Danser, Juk, Eli, vdMeer, Mat, Leo. Ik loop door de bar koude en sombere straten van Amsterdam. Het is begin februari en de sneeuw die er al een aantal weken ligt is veranderd in een vieze smurrie, bruin gekleurd door de uitlaatgassen van al dat zich voortbeweegt door deze stad. In deze stad, die zelfs nu, in deze ijzige tijd, zo prachtig is, zal ik vanavond mijn ‘truffel jubileum' vieren. Een kleine twee weken geleden had ik een kleine en minimale reis gemaakt door mijn bewustzijn met Fixer. Toen een halve portie Mexicana, vanavond ga ik voor het betere werk, 15 gram Tampanensis. De koude wind doet mijn gezicht verlammen en ik voel de koude bruinige smurrie door mijn schoenen sijpelen. Mijn tenen veranderen langzaam in gevoelloze worstjes die zich bij elke stap verzetten tegen de beweging van het lopen. Dan stap ik eindelijk de warmte binnen; ik open de glazen deur van het, op het oog onschuldige, pand dat de Azarius winkel moet voorstellen. Ik merk snel weer de authenticiteit van deze betrouwbare smartshop. Geen overdreven psytrance en blauwe neonlichten aan de muur om losgeslagen toeristen naar binnen te trekken; een tafereel dat zich wel afspeelt wanneer men de smartshops dichter bij Centraal Station bezoekt (waar je ook nog eens klauwen vol geld kwijt bent aan een portie. Dit is de reden waarom ik normaal gesproken via internet (magic-tuffels.nl) bestel. Het was deze keer echter kort-dag dus ik besloot maar naar een smartshop te gaan. Achterin de winkel staan etalages waar ik mijn aandacht eerst op vestig. Ik loop erheen en kom er al snel achter dat dit gedeelte wel wat weg heeft van een mini truffel museum. In de etalages liggen foto's en voorbeelden van verschillende paddenstoelen en knollen met bijbehorende informatie die op het bordje staat, dat aan de vitrines vastgemaakt is. Ik loop een klein rondje door de winkel waarna ik naar de balie loop. Aan de hedendaagse hippie achter de kassa vraag ik om een bakje Tampanensis truffels, “15 gram alsjeblieft†voeg ik eraan toe wanneer hij zich omdraait om de truffels uit de koeling te halen. Terwijl de verkoper bezig is de truffels te pakken, trek ik twee folders uit de houder die op de balie staat. De ene gaat over kratom, een goedje dat mijn interesse heeft gewekt na het lezen van een tripreport op DF. De andere folder gaat over paddokweeksets waarbij antwoord wordt gegeven op de FAQ. Ik sta weer buiten, een tasje met een bakje truffels en twee folders rijker. Ik besluit ook het laatste stukje te voet af te leggen omdat het kille Amsterdam me wel erg aanspreekt. Het doet me denken aan de wandeling die ik eind vorig jaar heb gemaakt door het, op dat moment koude en kille, centrum van Gent. Toch is Amsterdam mooier en vertrouwder voor mij dan Gent. Ik kom hier tenslotte bijna dagelijks en elke keer voelt het als thuiskomen. Maar dit koude en ijzige sfeertje geeft een ander beeld van Amsterdam, het is iets magischer op de een of andere manier. Na de mooie wandeling ben ik aangekomen bij het huis van Danser. Ik bel aan en de deur zwaait open. Ik loop handenwrijvend het smalle trapje op en klop op de deur. Danser doet open en ik begroet hem hartelijk, verbaasd dat we op dit moment nog de enigen zijn. “Waar is de rest?†vraag ik, “Juk, vdMeer en Leo zullen zo al komen, Eli en Mat komen nog iets laterâ€. Ik zie dat het appartement langzaam wordt omgetoverd tot een waar trippaleis met gekleurde veren, kleurrijke lampjes en papier met honderden patroontjes. Na verloop van tijd komt de rest langzaam binnendruppelen. Juk ken ik erg goed, de rest ken ik niet. Ze komen relaxt en aardig over en het obstakel om met vreemde mensen te trippen is geen obstakel meer, dit gaat het helemaal worden! De truffels worden fijngehakt, ik beantwoord de vragen van de ‘tripmaagden' over hoe en wat ze kunnen verwachten. Alleen Danser en Juk hebben ervaring met truffels, de rest nog niet. Iedereen krijgt een kopje cup-a-soup met de truffels daarin verwerkt. Ik besloot er op het laatste moment thee van te maken, dus duurt het nog even voor ik mijn portie kan innemen. Ik wens iedereen alvast een mooie reis en proost mee, ondanks het gebrek aan mijn eigen portie. De musicalfilm Hair staat op en de hippie sferen galmen door het appartement. Ondertussen heb ik ook mijn portie genuttigd en nu wachten we allemaal in spanning af, de een wat meer dan de ander. Een klein kwartiertje nadat de cup-a-soup gebruikers de truffels hadden genomen voelen Danser en Mat al de bodyload plus de meegeleverde meligheid opkomen. De rest, inclusief ondergetekende, wacht nog op de eerste effecten. Het is logisch dat ik de effecten als laatste voel, aangezien ik als laatste mijn portie heb ingenomen. Iedereen ligt al op de grond of hangt op de bank, wegdrijvend in gedachten, terwijl ik nu de eerste effecten ondervind. De bodyload komt langzaam opzetten en de kamer krijgt een gebruikelijke truffel waas. Ik vraag wie er meegaat naar het balkon om een sigaret te roken en al snel staat er 4 man op het kleine balkonnetje te roken. “Dit is zo bizar†zegt Eli, “Fantastisch†is het antwoord van Juk. Ook bij vdMeer is ‘fantastisch' het juiste woord om zijn beginnende ervaring te beschrijven. Wanneer we weer naar binnen stappen merk ik dat het nu echt is begonnen. Kleurrijke visuals komen me tegemoet en ook de welbekende mindfuck komt een kijkje nemen in mijn chaotische hoofd. Dat is echter niks vergeleken met de mindfuck die Danser en Eli beleven. Ze schilderen op het witte doek, maar wanneer Eli haar kwast van het doek haalt zien ze beiden de verf door de kamer zweven. De verf is als een spinnenweb dat in de kamer hangt waarin zij verstrengeld raken. Wanneer Eli de kwast echter terug naar het doek brengt verdwijnt de verf uit de lucht. Ik wil wel even zien wat er allemaal op het doek gebeurt. Op het moment dat ik bij het doek ben zijn Leo en Eli bezig met het schilderen. Ik kan er niet veel uit opmaken, behalve dat het prachtig is. De kleuren zijn overweldigend, de lijnen zijn strak, maar toch ook niet, de vlakken verf bewegen zich over het doek op de maat van de muziek. De psychedelische muziek onder leiding van Shpongle maakt deze trip tot een ware magische gebeurtenis. Danser, Juk, Mat en Leo liggen op het bed, ze zijn diep het konijnenhol ingekropen en af en toe komt er een kreet van overweldiging uit de hoek van de slaapkamer. vdMeer, Eli en ik zitten in de woonkamer, zij bevinden zich op de bank terwijl ik nog steeds achter het doek dat op de tafel ligt zit. Ik kijk mijn ogen uit terwijl ik gesprekken met de twee heb over het leven. Wat een fijne manier om elkaar beter te leren kennen is dit eigenlijk, bedenk ik me. Doordat we op zo'n filosofische wijze met elkaar aan het praten zijn hoef je niet meer door die oppervlakte laag heen waardoor onnozele vragen naar hobby's, werk, opleiding e.d. achterwege kunnen worden gelaten. Ik loop achter Eli en vdMeer aan richting de slaapkamer waar de andere 4 nog steeds op bed liggen. We bevinden zich ons nu met zijn zessen in de slaapkamer en al snel wordt het hier zeer chaotisch. Gelach hier, een schreeuw van opwinding daar. Ik voel me niet erg op mijn gemak hier en besluit dat ik terug wil naar het doek. Om meer mensen mee te krijgen stel ik voor om op het balkon een sigaretje te roken. Ineens schieten er drie op uit het bed, want roken “is best een heel goed ideeâ€. Dus we vinden onszelf weer op het balkon, in de kou, met een sigaret in de ene hand en de andere hand diep weggestopt in een jaszak vanwege de kou. In de verte steekt een, met groen neon belichte, toren uit boven de rest van de stad. “Dat is de ultieme tripplaats, boven op dat gebouw. Daar kom je als je het hoogste level trippen hebt bereik†grap ik. Ondertussen verwonderen Juk en Eli zich over het feit dat alle huizen wel “scheef lijken te staanâ€. Waarop ik opmerk dat het net is alsof we “ons in een koepel bevinden. Kijk omhoog, het lijkt net een soort kunstmatig plafond†zeg ik terwijl ik naar de donkerblauwe nacht wijs. Deze wereld, dit gevoel, dit is wonderland, hier kun je geen film van maken, hier kun je geen boek over schrijven, deze belevenis, hier en nu, het zijn van je lichaam in dit universum is uniek… en wat is het prachtig. Nu zit ik tegenover vdMeer aan de tafel, tussen ons in ligt het doek. Allebei voegen we wat lijnen aan het kunstwerk toe. Maar we zijn te overdonderd door de pracht en praal van dit schilderij om werkelijk ‘iets' te schilderen. We praten lang over de verschillende vormen die dit kunstwerk aanneemt. “Dit is nu een beetje het lichte gebied, dat de hemel representeert, terwijl dit hier de hel moet voorstellen†zegt vdMeer, wijzend naar de verschillende plaatsen op het doek. “Maar als je zo kijkt kun je dit zien als een bloemenveld en staat hier een groep schreeuwende mensen die bang zijn voor wat komen gaat†antwoord ik. De verf verandert mee op de muziek, wanneer de muziek duister wordt zijn er angstaanjagende gebeurtenissen te zien op het doek. Maar mooi angstaanjagend, niet waar je bang van wordt, maar waar je van versteld staat omdat het zo mooi is. Wanneer de muziek vrolijker wordt, wordt het schilderij lichter en speelt er juist een vrolijk schouwspel af. We zitten hier ongeveer een uur. We gaan maar weer eens roken. Wanneer we terugkomen van het roken merken we dat de piek langzaam afneemt. Juk, vdMeer en ik liggen op het bed. Ik begin verhalen te vertellen. Een verhaal over een boek waarbij elke lijn een mens of ziel representeert en wanneer lijnen samenkomen daar vriendschap ontstaat. En wanneer de lijnen kruizen wordt elke lijn iets dikker, de persoon krijgt meer bagage mee. En uiteindelijk wanneer de lijn op is, gaat de mens dood. Maar hij is niet over en vergeten, hij keert terug als energie naar de bron waar we uiteindelijk allemaal vandaan komen. Normaal gesproken ben ik niet zo'n spreker, maar nu vloeien de woorden eruit en sta ik soms zelf te kijken van de pracht van de zinnen die ik weet te formuleren. Nu zit iedereen op het bed, luisterend naar mijn verhaal. Langzaam wordt de trip steeds minder en we eindigen met z'n allen in een donkere slaapkamer. Honger! Men wil eten. De spirituele gedachten zijn bij de meesten verdwenen als sneeuw voor de zon en willen MacDonald's halen. Ik moet er eigenlijk niet aan denken. Hoe kan je na zo'n mooie en overweldigende trip, meteen zo primitief worden? Helaas leven we in een maatschappij waar de meeste stemmen gelden. Even later schrik ik dan ook van de tram die voorbij komt, de hardheid van de realiteit doet me ergens pijn. Ik kan het niet verklaren, maar het lijkt alsof de realiteit zo bruut en agressief is vergeleken met het wonderland waarin ik mij zo even nog bevond. Ik eet twee kipnuggets, maar ben er eigenlijk wel al klaar mee. Deze trip was net zo magisch als de eerste keer. Een mooi jubileum, wat zeg ik? Een prachtig jubileum. Mentaal en visueel was deze trip perfect. De mensen waren zeer geschikte tripbuddy's. Het enige minpunt was de primitiviteit waarmee de trip eindigde. Echter doet dat deze ervaring niets te kort. Het doek hangt nu bij Danser aan de muur. Wanneer je er nu naar kijkt als onwetende zie je een lelijke bruine smurrie, die lijkt op de sneeuw die nu wordt weggespoeld uit de Amsterdamse straten. Maar wanneer ik ernaar kijk zie ik een waar kunstwerk, prachtige kleurrijke lijnen die een magisch gevoel belichamen. Wauw.
  19. n8wachT

    'Tampanensis' trip-report

    Volledige trip-report met wat extra aandacht voor de opmaak is te vinden op: http://n8wacht.com/2013/02/02/tampanensis-trip-report/ “Wat gebeurd er als we ooit de strijd te boven komen, en alle drugs uit mij zijn verdreven. Wie of wat blijft dan nog over van de prachtige dromer die nu in mij waakt en de wereld zo betoverend raakt..†In de psychische wereld worden steeds meer onderzoeken gedaan naar de effecten van psilocybine op de menselijke geest, met veel positieve resultaten. In het verleden heeft het mij ook geholpen om bepaalde patronen te doorbreken. Het gaat inmiddels weer flink bergafwaarts. Meerdere malen heb ik ‘een trip' weer overwogen, maar telkens niet aangedurfd. Emotioneel te veel negatieve impulsen, te veel angsten, spijt, verdriet. In de nacht naar donderdag op vrijdag was het dan toch zover. Ik heb de stap gezet, sprong in het diepe- en besloot zoveel mogelijk vast te leggen om de therapeutische kant zo goed mogelijk te benutten. Hier het resultaat van de ‘Psilocybe tampanensis.' Uiteindelijke dosering rond de 5-7 gram. Inmiddels is duidelijk dat ik wel degelijk stabieler ben ontwaakt… hierover later meer. Aanvang 23.30. Op mystieke wijze- lijkt het alsof- zodra ik begin te kauwen de werkzame stof al kan proeven. De smaak is in essentie goed vergelijkbaar met de psilocybine varianten, zoals de ‘Cubensis-familie.' Het enige verschil zit in de bittere zurige nasmaak, die gedurende het kauwen steeds meer gaat overheersen. Ik heb weinig verlichting aan in de kamer. De televisie staat nu nog aan- ik acht de kans groot dat deze vrij snel als eerste op non-actief gesteld zal worden. Verder, heb ik een kleuren-LED verlichting met een eigen wil: met fade-effecten gaan kleuren langzaam in elkaar over. Op de achtergrond speelt hardtek (teknoradio.nl). Alle basisvoorzieningen liggen binnen handbereik. 23.45. Warme golven dwarrelen rond in m'n lijf en ook de hartslag versnelt af en toe al lichtjes, bij vlagen. We zijn pas een kwartiertje onderweg. Toch gaan ook de visuals al heel langzaam vervormen. Het lijkt alsof de radio voelt wat er in mij staat te gebeuren want de muziek past zich trippende wijs aan. Meteen al voelt het alsof ik onderhevig ben aan positieve karaktermoord: al het negatieve verdwijnt gestaag en ik zit helemaal in de muziek. 00.05. Spelenderwijs raak ik wat zoekende naar andere muzikale invloeden. Na kortstonowl 2dig dwalen kom ik terecht bij de donker getinte minimal techno. Dit is overigens wel kenmerkend. Ik zoek altijd wel een diep duister sfeertje op.. juist ook op momenten als deze. Vrijwel meteen worden de hallucinaties in de vorm van kleuren patronen sterker; de typische psychedelische kunstwerken- of fractals- tekenen zich af op de muren. De LED's aanschaffen is een bijzonder goed idee gebleken. Een waar schouwspel om naar te kijken. Het schrijven begint wel moeilijker te worden.. 00.30. Met de grootste moeite (en dan doel ik op de smaak) alle overige truffels ook opgegeten. Tot aan m'n nek ondersteboven in wonderland, v3.0 2013- in HD kwaliteit. En dat voor minder dan 10 euro. 01.00. Mede door mijn muziek keuze vervlakt de euforische kant van de trip. Ook de visuals beginnen zich anders te gedragen, langzamer.. doffer, enigszins gedimd. We gaan dieper.. In plaats van alleen maar luisteren komt de onstuitbare disc-jockey in me naar boven. Vanaf nu ben ik de radio en streamen we live. Het uiteindelijke resultaat hiervan is tevens opgenomen en hier te downloaden: https://www.box.com/s/gagcopei8j5yttw5euj2 03.00. Al geruime tijd kabbelt de trip door op een diepzinnige roes. De golfbewegingen lijken soms even minder sterk- om vervolgens weer net zo hevig terug te keren. Dit verloop- ‘Hoofdstukken' zoals ik ze het liefste noem- gaat heerlijk soepel. Ik heb vroeger veel trips meegemaakt waar het contrast vaak juist heel groot was onder de verschillende fases. Onvoorspelbaar ook, en soms zwaar. Maar deze trip is duidelijk vriendelijk van karakter en redelijk beheersbaar. Vooral wat verder in trip vertoont het gevoel wat overeenkomsten met de zogenaamde gelukzalige pieken van MDMA. We zijn halverwege. Dit gaat minstens zo lang nog wel even door. Na dit punt heb ik niets meer opgeschreven. Althans.. niet in deze verslaggevende vorm. Wel heb ik uiteindelijk alles wat de laatste tijd speelt, mijn gevoelens- en gedachten- Een lang niet zo eenvoudig, emotioneel verhaal, tot op het bot weten te verwoorden. Daarom nu, dit uiterst persoonlijke inzicht.. “Ik heb een moeilijk leven. Zo vaak mentaal op reis geweest dat ik de realiteit niet meer begrijp. Ik ben aanwezig op deze wereld, en draai een rondje mee.. Niets meer, niets minder. Ik ben zo vaak psychotisch geweest dat ik er in ben gaan wonen. Mijn veilige haven is gelegen in een alternatieve realiteit. Lang geleden verloor ik mijn bewustzijn en identiteit. Naar verloop van tijd ontdekte ik dat ik online de vormen aan kon nemen die ik maar wou. Mijn emoties begonnen zich te vertalen in digitale kunst- en als n8wachT ging ik voortaan door het ‘leven.' Mijn eigen parallelle universum- omdat jou realiteit me angstig maakt. Jou belevingswijze is mijn bad trip.. Komt het ooit nog goed..? De truffels zorgen nu dat ik helder kan zijn- oprecht m'n hart wil luchten. De trip geeft voor even- heel even- een moment van zelfbewustzijn. Weg van de wereld waarin ik niet kan leven- wil leven.. Waar ik gehuld in mist terughoudend bivakkeer zodat niemand, zelfs niet van dichtbij, ook maar kan vermoeden wat ik voel. Niet alles is wat het lijkt wanneer men slechts een jongen ziet, egoïstisch en verslaafd. Ik hoop dat je dit ooit alles kan begrijpen. Het afgelopen half jaar moest ik wel accepteren dat niet alles in het leven altijd goed komt. Gun me soms de illusie, gun me even het op mijn manier ‘echt zijn.' In mijn universum, waar ik als nacht nog wat voor de wereld kan betekenen. Een bijdrage leven in digitale vorm, er zijn meer mensen in beide werelden die voelen wat ik bedoel.. Ik wil er graag voor die mensen zijn, zoals ik hoop er ooit voor jou te kunnen zijn.†“If I had a world of my own, everything would be nonsense. Nothing would be what it is, because everything would be what it isn't. And contrary wise, what is, it wouldn't be. And what it wouldn't be, it would. You see?â€
  20. Philosofer

    Back on the Road again

    Trip 6: Back on the Road Again Waar: Mijn ouderlijk huis Hoeveel: 15 gram truffels -Philosopher's Stones, ± 90 mg 2c-b, N2O Wie: Ik (MushRockker), DeLange(2c-, Politicus, Konijn, Goede Wie (Niet Trippers): Sovjet (die was aan de 4-FA) Het was alweer 3 maanden geleden dat ik voor het laatst in de wereld van psilocybine geweest was. Na die keer was ik ook wat terughoudender geweest omdat het toen een behoorlijk duistere en angstige trip was. Maar goed, ondanks de angst om een enge trip te krijgen had ik toch ook wel weer heel veel zin om te trippen. En ik had een aantal weken geleden gehoord dat mijn ouders eind april weg zouden gaan. Ik had meteen DeLange geïnformeerd en hij vond het ook een goed plan om weer eens goed te trippen. Ook met Konijn en Goede had ik ondertussen veel gepraat over truffels. Goede had het een keer eerder gedaan en vond het geweldig, Konijn had er nog geen ervaring mee maar wilde toch supergraag meedoen. Ook had ik Fixer en Politicus gevraagd, Fixer moest helaas afzeggen vanwege andere verplichtingen; Politicus was daarentegen wel van de partij. Ook had ik Sovjet gevraagd, maar ik wist dat hij erg zou twijfelen omdat tripmiddelen bij hem toch wel mentaal heel hard aankomen. Dus hij zou wel komen maar zou ons nieuwe “speedy†goedje 4-FA gaan testen. Het was dan eindelijk zover, vrijdag 20 april, pa en ma waren net een dag op vakantie. De truffels had ik donderdag besteld en gelukkig waren ze vrijdag netjes op tijd bezorgd. DeLange kwam 's middags al naar mij toe. Hij had besloten 2c-b te doen in plaats van truffels, een ander psychedelisch stofje. We speelden wat fifa en vervolgens gingen we naar de dönerzaak om een broodje kebab te eten. We kwamen thuis en gameden nog wat. Vervolgens kwam Politicus, we besloten om een film aan te zetten. Ook Goede arriveerde, nu was het nog wachten op Konijn die nog aan het werk was. Hij zou rond 11 uur bij mij zijn, maar ondertussen was het al half 12. Wij besloten om alvast alles klaar te zetten zodat we meteen konden beginnen als Konijn aan zou komen. De truffels werden fijn gehakt, er werd warm water opgezet voor de cup-a-soup, er werd fruit en drinken klaar gezet en ik zette de muziek ook alvast aan. En toen, hoorden we eindelijk de scooter van Konijn, het feest kon beginnen. P - 00:00 De truffels zijn naar binnen gewerkt. We gaan op de bank zitten, zetten de muziek aan en besluiten een ballonnetje lachgas te nemen om er lekker in te komen. We vullen allemaal om de beurt een ballon, we kijken elkaar nog een keer aan… 3,2,1 nu, we ademen het lachgas in, uit, in, uit, in, uit…. Wow wat een bizar gevoel! Het geluid wordt steeds hoger, je hele lichaam tintelt en t voelt alsof je lichaam niet van jou is. De hele omgeving verdwijnt. En toen ik bijkwam, keek ik naast me, naar Politicus. Ik wist precies hoe hij ging lachen, wat hij zou zeggen etc. Ik had een déjà vu, en niet een kleine ook, hij duurde wel 5 minuten ongeveer. Ik vond het zo heftig dat ik besloot de rest van de avond geen lachgas meer te nemen. Waar ik achteraf toch wel een beetje spijt van heb omdat de anderen het geweldig vonden. Na het lachgas besloten we buiten een peukie te roken. Nu werden langzaam de eerste effecten merkbaar, de bodyload kwam op, de omgeving ging langzaam heen en weer en er kwam weer een lichte kleurenwaas over alles. O - 00:30 Sovjet stond voor de deur, DeLange, die nog amper effect voelde van de 2c-b, deed open. Hij kwam snel terug “Hij ziet er niet uit, helemaal de weg kwijtâ€. Ik schrok een beetje want ik had geen zin om met een hele drukke, gast te zitten als wij rustig wilden trippen. Sovjet had al wat 4-FA genomen en was daarom zo druk en van de kaart. Ik schrok van hem toen hij in de tuin bij ons een sigaret kwam roken. Ik heb hem vaak naar de klote gezien, maar dit sloeg alles. Ik was bang dat het fout zou gaan, maar hij zei dat hij voor ons ging zorgen. Hij zou eerst een douche nemen. Toen hij naar boven ging voor een douche, gingen wij in de woonkamer zitten. Iedereen begon nu echt lekker in de trip te komen. O- 00:45 Ik lag samen met DeLange op het tweepersoons matras dat ik in de woonkamer had gelegd. Ik keek naar het plafond, normaal gesproken hoort het plafond wit te zijn, maar op dit moment was het bedekt met blauwe, rode en groene stipjes. Na een tijdje veranderden de kleuren en leek ook het materiaal te veranderen. Het leef alsof het plafond van een soort aluminium gemaakt was en het leek alsof ik in een futuristisch ruimteschip lag. Na een tijdje hier te hebben gelegen en te hebben gedacht aan de toekomst kwam Sovjet naar beneden. Hij was een stuk rustiger gelukkig en was totaal geen stoorzender voor onze trip. We besloten om met z'n allen een sigaretje te gaan roken buiten. Eenmaal buiten zei Goede tegen me : “Als je naar de schutting kijkt lijkt t net alsof je heel groot bentâ€. Dus ik keek naar de schutting… “Woww ik word steeds groter!†riep ik, Goede en ik moeten allebei lachen omdat we hetzelfde gevoel ervaren. Ondertussen is alles in de tuin anders, mooier, specialer en kleurrijker. Ergens in de tuin lagen witte bloemetjes op de grond, we liepen erheen en toen ik erboven stond leken de witte bloemetjes sterren. Toen ik er lang naar bleef kijken leek het net alsof ik me in het universum bevond, tussen de sterren als het ware. O - 01:15 Ik en Politicus staan nog met z'n tweeën in de tuin. We filosoferen en discussiëren over het leven. Ondertussen kijk ik naar de achterkant van mijn huis. Alle stenen wisselen steeds van plaats, alsof het een soort puzzel is. De bodyload begint nu wel erg irritant te worden vind ik, ook komt er een lichte misselijkheid opzetten. Ik en politicus besluiten boven op mijn woonkamertje verder te praten. Maar als we het huis binnen stappen blijven we eerst hangen in de “witte hemelâ€, Goede en Konijn zitten onder een wit dekentje, die kant van de kamer is verlicht met wit licht van de tv en op die tv zie je de maan ronddraaien (audio visual van de ps3). Ook staat er hele mooie psybient op. Dus voor mijn gevoel bevinden wij ons in een klein stukje hemel op aarde. Ondanks dat het daar zo mooi is besluiten ik en Politicus om toch maar naar boven te gaan. O- 01:45 Mijn woonkamertje is op dit moment een waar tripparadijs. Kaarsjes, wierrook, mijn Boeddha beeldjes, de psychedelische art die voorbij komt op tv en de vette psytrance op de achtergrond zorgen voor de perfecte tripsfeer. Ik en Politicus zetten ons gesprek voort en we komen nu op het onderwerp dat we heel diep ingaan op onze vriendenkringen en hoe dat allemaal verloopt. Na een tijdje komt ook DeLange mijn kamer binnen en weet niet wat hij meemaakt. “Dit is echt de vetste plek waar ik ooit heb getript!†zegt hij opgetogen. Hij gaat op de bank zitten en kijkt z`n ogen uit. Hij mengt zich verder niet in het gesprek wat ik en Politicus aan het voeren zijn. Mijn kamer is nu werkelijk een achtbaan geworden. Alles golft en beweegt, mijn grote Boeddha beeld danst alle kanten op en iedere keer zie ik de kamer vanuit een andere hoek terwijl ik toch echt op dezelfde plek blijf liggen. O - 02:30 Ik ga beneden bij Goede, Konijn en Sovjet op de bank in de “witte hemel†zitten. Politicus en DeLange gaan buiten een stukje lopen. In de “witte hemel†praten we nu ook over van alles en nog wat. Maar de gesprekken hier gaan vooral over wat er nog meer is dan alleen onze aarde.â€Waar stopt het heelal? Is er ergens anders nog leven? Bestaan er andere dimensies?†vragen we ons af en proberen hier antwoorden op te bedenken. Ondertussen moet ik naar de wc, maar terwijl ik sta te pissen wordt de wc steeds kleiner. Het lijkt wel zo'n potje voor baby's, ik lach in mezelf. Dan kijk ik naar een van de kaarten die op de wc hangt, er staan bloemetjes op. Ik blijf er lang naar kijken en langzaam word ik als t ware in de kaart gezogen. De wc verandert in een soort bloemenveld en ik sta daar wel 5 minuten tot ik opeens de andere kant op kijk en alles verdwijnt. Ik trek de wc door en ga terug naar de bank. O - 03:00 Er wordt aangebeld. “Godverdomme!†roep ik, “Politieâ€. “Ik zie zwaailichten door de gordijnen buiten†zegt Goede. Ik zeg “snel ruim alles op !†de 2c-b, 4fmp en het weegschaaltje worden van tafel gehaald en opgeborgen. Ik loop met een bonkend hart naar de deur… “Hee we zijn er weer†zegt DeLange als ik de deur open doe. Ik kijk achter ze naar de straat, geen politie, geen zwaailichten, geen mensen, niks! “Ooh gelukkig zijn jullie het†zeg ik blij en laat ze binnen. O - 03:15 We liggen nu met z`n allen op de bank en langzaam begint iedereen langzaam uit de trip te komen. De landing is begonnen. We praten nog over wat random dingen en na een half uurtje is iedereen terug op aarde. Ik en DeLange besluiten nog verder te gaan op 4fmp, Goede, Konijn en Politicus gaan slapen. Conclusie: Ondanks de vervelende bodyload, en wat lichte duistere momentjes ben ik zeer tevreden over de trip. Na de vorige beangstigende trip met Juk en Danser heb ik nu weer wat minder angst om te trippen. De angst is nog steeds niet helemaal weg, maar zoals de titel al aangeeft, I'm back on the road again ! Dit report is van ±1 jaar geleden. Ondertussen heb ik er alweer een trip of 8 bij gemaakt, waarbij alles goed ging en geen last meer had van het duistere randje. Misschien volgt er later nog een report over een van mijn latere trips.
  21. Eerste keer truffels; 15gr Tampanensis. Het is een behoorlijk stuk tekst. Vier pagina's in Word. Ik en R. hebben het al best een tijdje enorm gezellig met elkaar. We voelen onszelf gewoon lekker bij elkaar en we doen beide lekker ons ding. We werken beiden bij hetzelfde bedrijf als bijbaantje, en hier hebben we elkaar dan ook leren kennen. Een aantal mensen die we kennen vonden truffels altijd helemaal geweldig en we waren beiden dan ook zeer benieuwd naar de ervaring die het zou brengen. We hadden eerst een afspraak staan maar toen was het er niet van gekomen. R had laatst een drankje op en bedacht ineens we moeten het nou echt eens gaan doen! R. & drank is altijd plezier! Nou, wij de afspraak gemaakt voor 2 weken erop. Flink wat research gedaan, en kwamen eigenlijk tot de conclusie dat we in level 2/3 wouden komen voor de eerste keer. Er wordt aangeraden te beginnen met 8gr een lichte variant. Wij dachten laten we het grijze gebied ingaan en laten we de middelste pakken. Vandaar Tampanensis. R. kwam hier rond 6uur en we besloten nog even naar de supermarkt te gaan om wat lekkere dingen te halen zoals fruit, sapjes, en wijn voor erna. Ik was van tevoren nog even snel langs de shop gegaan om achteraf heerlijk na te genieten. Dit kwam ook als een soort tip naar boven bij andere reports die we hadden gelezen. Van tevoren waren we allebei best zenuwachtig want we hadden geen idee wat we ervan konden verwachten. Je hebt er wel een idee bij, maar bij de dingen die ik tot nu toe heb geprobeerd vielen de verwachtingen in het niets in vergelijking met de ervaring zelf. 7 uur, het moment van de waarheid. We scheurden de vacuüm zakjes open en legden de truffels op een bord. Ik wil hierbij ook nog even magic-truffels.nl bedanken voor de snelle bezorging! Ik had ze vrijdags middernacht besteld en ze lagen vrijdags om 12 uur in mijn postvak. Zoals gezegd we legden de truffels op twee borden. We dachten laten we met 8/10 gram beginnen en als we bij willen nemen dan kunnen we altijd bij nemen. Binnen een kwartier voelden we ons steeds waziger worden. Het viel niet echt te beschrijven maar we merkten dat we iets hadden gehad waarvan we niet wisten wat er ging gebeuren. We zaten beiden op de bank met een enorme grijns op ons gezicht. Uit het niets begonnen we ook ineens te lachen als een stel kindjes en hadden we schik om alles. R's knie begon ineens warm te worden en de rest was koud. We stelden ons dan ook voor dat de knie een energiecentrale was die het dorp van R voor een lange tijd van energie zou kunnen voorzien. Een tijdje terug hadden we samen geblowed en R. werd daar behoorlijk creatief van en begon in een collegeboek te tekenen. Ik kwam op het idee dat boek te pakken en er R.s space boek van te maken met allerlei zonnen op de kaft bloemetjes etc. Toen we stoned waren vond ik haar een muffin en zij mij een pannenkoek. Dit kwam dan ook op de voorkant van de kaft te staan. Ik gaf dit als een soort van verrassing aan R. en zij nam het boek over en vond dat er toch sowieso wel een hondje bij moest. Met al haar creativiteit tekende ze 1 van de mooiste hondjes die er waren alleen we kwamen tot een probleem, hoe moet het hondje heten? Na een kwartier namen verzonnen te hebben, wat echt een hele opgave was, kwam R. tot Hups, maar we vonden wel dat er nog ie achter moest. Het werd dus Hupsie het hondje. Het boek was eigenlijk veels te klein voor onze creatieve gedachtes die door ons hoofd stroomden. We besloten dan ook verder te gaan op de muur. De muur is een enorme muurschildering geworden. Bovenaan staat dan ook M & R's levensverhaal met in het midden een wijze boom. In deze wijze boom hingen allemaal vrolijke dingen die R. heeft getekend. Een regenboog, een lolly, en een wolkje. Ook staat er een vogelhuisje in met een klein vogeltje en de tekst erbij ; koekoek.Tijdens het tekenen leek het net alsof de ruimte wazig grijs werd, alsof het gevuld was met rook. De televisie rook ook echt raar dus we hebben met zijn 2en een minuut aan de televisie lopen ruiken wat, nu ik het schrijf, echt geniaal is omdat we er echt aan zaten te snuffelen. Tijdens het tekenen begon de muur zich steeds verder te verplaatsen en we kregen het gevoel dat je naar voren begon te vallen. We besloten dan ook om even lekker rustig te gaan zitten. Toen we aan het zitten waren begon ik op de bank te springen. R. deed met mij mee en het was echt abnormaal moeilijk om je evenwicht te behouden. Op een gegeven moment wouden we 1 zijn met de bank. Echt de bank zijn gewoon zodat allemaal leuke mensen op ons konden zitten. Na deze gedachte besloten we op bed te gaan liggen. Ik pakte mijn laptop erbij en begon rare plaatjes op te zoeken op internet. Iets met tekst. Vooral veel tekst dacht ik. Wij plaatjes bekijken met allerlei letters en hoeken en we wouden door de letters heen vliegen en ze knuffelen en kussen. R. zei op een gegeven moment dat ze echt hele oude handen had en het gevoel was alsof haar lichaam heel oud was en haar geest heel jong. Toen ik op mijn handen begon te letten deelde ik precies dezelfde gedachtes, ik zei toen stel je voor dat je nu ineens omkijkt en ineens een oude man naast je ziet liggen. Deze gedachtes stopten we snel weg en R zag de gordijnen dansen. Ik zat naar de deur te kijken en ook deze bewoog van links naar rechts op het ritme van de muziek. Toen we op bed lagen hadden we ook nog besloten om de resterende 10 gram samen op te eten, hier is 1 gram van over gebleven. Ze lag heerlijk tegen mij aan, wat echt een onbeschrijfelijk lekker gevoel was. Ook het knuffelen was een enorm warme ervaring. R. vond mijn gebreide trui heerlijk zacht en warm aanvoelen en zag allemaal patronen hierin. Het was inmiddels al donker en het leek ons enorm vet om naar het bos te gaan. Bij de gedachte alleen al om naar buiten te gaan kregen we het enorm koud. Ik gaf R. een lekker warm vest en ze trok haar jas aan, en ik trok ook een vest en jas aan. We waren nogsteeds binnen maar we hadden al kippenvel en tintelingen door ons lichaam van de kou, het leek echt wel -30 binnen. We hadden een geurkaars aanstaan en die hadden we tussen onze voeten op de grond gezet. Met onze handen erboven hadden we net het idee alsof we bij een vuurkorf zaten en we onszelf echt zaten op te warmen. Ondanks de kou besloten we toch om naar buiten te gaan omdat we die ervaring niet wouden missen! R. ging alvast de gang op en ik moest nog even naar het toilet. Op het toilet kregen alle tegels rare vormen, de wc begon weg te zakken en de tegels ademden. R. had ook al meegemaakt dat de douchekop tegen haar begon te praten toen ze naar het toilet ging. Toen ik van het toilet af kwam zei R. dat ik echt in de gang moest gaan staan. De hele gang leek wel steeds dieper te worden en de muren aan de zijkanten begonnen helemaal te vervormen, het leek net een tunnel. We gingen weer naar binnen want we dachten echt dat het te koud was. Na 10 minuten besloten we toch maar naar buiten te gaan want binnen werd het ook zo saai, en na de gang wisten we echt niet wat we konden verwachten buiten. Toen we buiten waren hing er een tak boven ons hoofd. De knopjes van die tak begonnen helemaal te bewegen en we vonden hem echt ontzettend lief. We konden het dan ook niet over ons hard verkrijgen om een takje te breken en besloten de tak te aaien. Eenmaal verder gelopen kwamen we aan in het bos. Het leek net drijfzand waar we overheen liepen en R. hield mij dan ook lekker vast. Het leek net alsof er zich steeds meer wortels door de grond begaven en we zeiden dan ook tegen elkaar dat het net lijkt alsof we in het verboden bos lopen uit een sprookje en we er daadwerkelijk midden in zitten. We hadden het idee alsof er overal kaboutertjes achter de bomen vandaan komen en we besloten tegen de grote wijze boom aan te gaan zitten. Toen we hier zaten zagen we de bomen bewegen en het leek net alsof er steeds meer bomen kwamen. Dit was echter een gedachte en we vonden het dan ook tekenend voor de mens dat de mens steeds meer wilt en het probleem hierbij is dat mensen niet genieten van de momenten die ze meemaken omdat ze steeds meer wilden. We zagen iets bewegen in de bomen en dachten dat dit een eekhoorntje was. We hadden echt het idee alsof die ieder moment tussen ons in kon gaan zitten en deze was dan glimmend bruin geweest met een wit kraagje en had al zijn wilde verhalen wel even tegen ons verteld. Op een gegeven moment wouden we naar een andere wijze boom en de boom wees ons de weg. We hebben de boom nog bedankt voor zijn wijsheid omdat die zou oud was en al enorm veel had meegemaakt. Veel meer dan een mens kon bedenken. We liepen op een gegeven moment het bos en uit zagen een rode auto. We wouden die auto aanraken alleen we waren veels te bang dat iemand ons zou zien. We besloten toch heel langzaam over de straat te lopen om de auto aan te raken en R. fluisterde kom kom heel voorzichtig heel voorzichtig, ze stak haar vinger uit en raakte de achterlamp aan en ik volgde haar. Plots kwam er een vrouw langs op de fiets en die keek echt heel chagrijnig. Ze had ook echt een bol hoofd. We zeiden ook tegen elkaar dat ze echt een vissenkop had, geen gewone vis maar een vis die 2km onder water leeft zon opblaasvis. Het leek ook echt net alsof ze haar lipjes zo had getuit. Na vreselijk hard gelachen te hebben en gedacht te hebben dat het misschien best lullig was liepen we verder. We kwamen hier ineens in een heel nieuw gedeelte en zagen een grasveld. Tot onze verbazing stond hier echt een immense boom die het leven uitstraalde. We konden maar niet weg komen bij die boom het was net alsof die ons riep en verplichte om bij hem te blijven. Hij leek zo wijs en oud. Het was net alsof alles wat je wilde weten van het leven je het aan hem kon vragen. Opeens kwam er een man aan op een fiets en dit was een zwarte man. Ik zei heel zachtjes tegen R, R, kijk een bosneger. We hadden het niet meer van het lachen en hebben geloof ik wel 10 minuten in een deuk gelegen. We waren nog steeds bij de aantrekkingsboom en ik dacht dat er een klein deurtje onderin zat en dat het bosnegertje ons riep om binnen te komen. Ook hier hadden we de grootste schik om. We besloten weer verder te lopen en kwamen een man met capuchon op tegen met een zwarte hond aan de lijn. Dit persoon was zoals je in sprookjes ook hebt diegene tussen het kwaad en het goed. Een soort van tussenpersoon die met het kwade in verbinding staat. R. zag op een gegeven moment de vogel van the lion king, hoe die heet weet ik echter niet meer haha. We liepen weer verder en we wouden wel weer terug. Wij weer door de bosjes heen en daar stond een hek. Ik dacht dat we hier wel overheen konden dus ik klom eroverheen. R. kon er niet overheen en ik kon haar ook niet optillen dus het leek net alsof dus het een soort lijn was die ons uit elkaar hield en we onmogelijk bij elkaar konden komen. Valt een beetje te beschrijven alsof hallo ik ben het hek en verder mogen jullie niet en ik ben een bitch. Dit was best een raar gevoel dus ik besloot weer over het hek heen te klimmen omdat ik dacht oja zo was ik er ook overheen gekomen. Wij een klein stukje omgelopen en wij kwamen weer aan bij mijn appartementen complex. We zagen nog een groepje hangjongeren die voorbij ons liepen en we dachten echt dat als hun iets op de grond gooiden ze onze natuur kapot maakte. We besloten dan ook dat hun het virus in ons sprookje waren. We gingen weer naar binnen en het werd mij ineens allemaal teveel. Leek net alsof alle gevoelens elkaar ineens helemaal tegen spraken en ik kon hier niet goed mee overweg. Ik begon dan ook te huilen. Dit was eigenlijk een heel lekker gevoel maar wel tegenstrijdig. R. troostte mij en dit hielp enorm. R. moest daarna ook huilen en ik vond dit enorm zielig want ik vond haar zo leuk, ze is ook geweldig, dus ik troostte haar en toen hebben we nog even lekker gepraat. We hadden een setje van isaac stern opgezet en op een gegeven moment leek het alsof we allebei op het strand lagen in een strandstoel. We gingen zo op in de muziek dat het echt net leek alsof er allemaal salsa mannetjes met een wit gelaat om ons heen met de vingers zaten te knippen, en dat er daarbij nog 10 waren die met een rammelaar stonden. De zee was fel blauw, en het zand was spier wit.Dit gevoel was echt onbeschrijfelijk en hier hebben we dan ook denk ik wel een half uur lang van genoten. Langzaam begon het weer uit te werken, ik zag nog wat vage patroontjes in het plafond en het leek ons wel fijn om een jointje te roken om de ervaring even rustig door ons hoofd te laten gaan. We hadden deze van tevoren gedraaid want we wisten niet of we hiertoe in staat waren en nog wel zin in hadden. We hebben hier een flesje wijn bij gepakt, alles lekker rustig op zijn beloop laten gaan. Het leek steeds alsof je weer meer tot jezelf kwam, dit vonden we allebei ook wel erg prettig want we wouden ons ook wel weer onszelf voelen. Het leek net alsof je jezelf begon te worden maar dat er iets gebeurde waardoor dat niet kon. Op een gegeven moment ook enorme mindfucks gekregen. Na ik weet niet meer hoelang voelden we ons wel weer onszelf en hadden we wel honger. We hadden afbakbroodjes in de oven gedaan en koffie gezet. Dit was echt het lekkerste om weer even bij te komen. We zijn daarna in bed gaan liggen, en hebben nog een hele tijd lopen kriebelen want daar is R. asociaal goed in. De volgende ochtend, middag en avond hebben we alles nog eens doorgenomen en hebben we lekker van elkaars gezelschap genoten. De muurschildering leek wel een liefdesverklaring aan elkaar, wat enorm grappig was om te zien. We vonden het allebei een hele vette ervaring en kwamen tot de conclusie dat het echt daadwerkelijk net een sprookje was. Tussendoor, tijdens de trip, werden we allebei wel soms enorm misselijk en leek het net alsof je hele neus vol zat met slijm. Kortom; We vonden het allebei een heftige ervaring met zijn ups en downs. De downs vanwege de tegenstrijdige gevoelens en we hadden soms echt het gevoel alsof je jezelf een spiegel voorhoudt. De downs waren wel minder maar niet negatief. We vonden het allebei zeker geweldig en voor herhaling vatbaar! Feit dat je je in een sprookje begeeft is gewoon niet te beschrijven. R; "Het is net alsof je op avontuur bent in een andere wereld die een andere manier van denken heeft." Deze opmerking vind ik nog wel het meest kenmerkend voor onze ervaring.
  22. Gisteren heb ik voor de eerste keer truffels geprobeerd. Dit is tevens mijn eerste ervaring met psychedelica. Ik heb me er goed in verdiept voordat ik de truffels ging uitproberen (erowid, encyclopedie van Rätsch en verschillende fora). Ook heb ik mijn verwachtingen zo laag mogelijk gehouden. Ik denk dat het beter was om de trip in te gaan zonder verwachtingen en het maar over mij heen te laten komen. Setting: Zolderkamer. Ingericht met allerlei sprituele objecten zoals boedhha's, afrikaanse maskers, wierrook en kaarsen. Op de achtergrond draaide Soma.FM – Black Rock.FM. Winamp visualizer was aan en stond te draaien op mijn Ambilight TV. 18:00 Ik ben begonnen met een halve dosis tampanensis (8gr.). Mijn idee was om eerst een klein beetje te proberen (halve portie) om mijn gevoeligheid te testen. Meer kan altijd, minder wordt moeilijker. Ik was de hele dag al nuchter wat zorgde dat ik 12 uur voor de trip mijn laatste maal had genomen. Wel heb ik in de middag, rond één uur, een glaasje drinkyoghurt genomen. Ik had me er al op voorbereid dat de truffels niet zouden smaken. Dit viel erg mee en vond ze zelfs lekker. Ik had geen gevoel van misselijkheid. 18:45 Ik zat op de stoel en keek naar de muur. De muur begon subtiel te vervormen. Er kwam een bolling die zich langzaam naar buiten wou drukken. Ik zei dit tegen mijn maat die hier natuurlijk helemaal niks van snapte. Toen begon het filosofisch aspect. Mijn maat had één truffel genomen om de smaak te proeven. Hij dacht ook dat de truffels niet te eten waren maar moest toegeven dat het nog best te doen was. Daarna had hij wat Haze in de vaporiser gedaan en zijn we gaan spelen met keukenpapier. Ik probeerde het keukenpapier te scheuren maar kon dit niet over mijn hart krijgen. Ik had empathie voor het papiertje en had het gevoel dat als ik het papiertje zou scheuren ik het universum en mezelf door midden zou scheuren. Dit moest ik natuurlijk een half uur lang gaan uitleggen tegen mijn stonedde maat die gelijk een lachkick kreeg. 19.30 Het volgende uur bestond uit de link leggen tussen het keukenpapier en het universum. Overal waar wij keken zagen we voorwerpen die deel uitmaakte van het universum. Aloë Vera drank bleek een geweldig visueel spektakel te zijn. Vooral wanneer ik hem voor mijn ambilight tv hield. Je zag de kleine blaadjes zwemmen in de zee van drank. Net zoals planeten in het universum zwemmen. Toen vond ik het ook bizar dat de blaadjes niet naar beneden vielen maar bleven drijven op hun plek. Het voelde niet goed om de Aloë Vera drank op te drinken. Waarom zou ik een universum zo mooi kapot willen maken? Het duurde ruim een kwartier voor ik de eerste slok durfde te nemen. En toen kwam de pizza... 20.30 Het eten van een pizza geeft duidelijk weer wat het verschil is tussen iemand aan de truffels en iemand aan de wiet. Ik kon niet stoppen met het bestuderen van een slice of pizza. Ik zag er een planeet in. Eentje die veel leek op Mars (Het was een pepperoni pizza). Mijn maat zat gewoon zoveel mogelijk pizza in zijn mond te douwen. De realisatie hiervan zorgde voor een lachkick die weer enkele minuten aanhield. 21:00 Gedurende deze ervaring heb ik een kladblok met uitspraken bijgehouden. Na de pizza zijn we ons hier erg op gaan richten en hebben we de laatste anderhalf uur filosofische gesprekken gehad. Over het bestaan van het leven, de link tussen vuur en jaren en dat truffels geen belasting is maar eerder een ontnuchtering. Ook kwamen we tot de conclusie dat de grote filosofen van vroeger gewoon pizza bakkers waren die de juiste keuze paddestoelen hebben gebruikt voor hun pizza. Om daarna de link te leggen dat om wereldvrede op te lossen we het buffet van de tweede kamer moeten vervangen door pizza's met paddestoelen. Het leek ons op dat moment de ultieme waarheid en een logische conclusie. Hieruit is ook een soort van gedicht gekomen. Op dat moment was het één van de brilliantste stuk tekst die we ooit hebben gezien. Nu valt dat erg mee. Het universum Vuur is leven, Hout is het menselijk leven. Wat er komen gaat is al bepaald, Allen niet hoe hard er geblazen wordt. ( We zaten te spelen met een Palo Santo houtje) Vuur is net als menselijke jaren, Het eet het hout weg. Net zoals de jaren ons wegeten. Dan reist de vraag; Wat blijft er over? 22:30 De trip eindigde rond 22:30. Uiteindelijk heb ik niet de tweede portie genomen en ben ik gebleven bij de 8gr Tampanensis. Ik had er tijdens deze ervaring helemaal niet aan gedacht dat ik nog een portie kon nemen. De wereld en het universum waren zo mooi dat de gedachte om een hogere portie te nemen nooit naar boven is gekomen. Al met al was het een geweldige eerste kennismaking met de truffels. Ik heb geen grote dosis genomen maar dat hoefde ook niet. Ik denk dat de truffel wel aangeeft als je een hogere dosis nodig hebt of niet. En in dit geval heb ik nergens de behoefte of de gedachte gehad om meer te nemen. Dat bewaar ik wel voor de volgende keer als ik mijn zakje met atlantis truffels uit de koelkast haal.
  23. Personen: Mijn vriendje, een goede vriendin, haar vriend en ik Setting: In een parkje Datum: Begin de middag op 26 mei Inname: 10 gr Psilocybe Tampanensis, per persoon Het was 1 uur in de middag toen ik aankwam op het station. Daar stond de rest op me te wachten. We liepen gelijk naar een parkje waar we achter een oud gebouw gingen zitten. Daar aangekomen hebben we nog even gerookt en hebben we daarna de truffels gepakt. Allemaal hebben we (ongeveer) 10 gram Psilocybe Tampanensis gegeten. Ik vond het niet eens heel vies, het smaakte een beetje naar nootjes? Die vriendin, L, vond het ranzig en begon gelijk te kokhalzen, maar het is toch gelukt haha. Na ongeveer een halfuur/driekwartier voelde ik nog niet veel. Behalve dat ik dan wat lacherig was. Maar meer nog niet. Ietsje later had ik daar mijn plekje wel gevonden: het gras. Het gras was echt mijn beste vriend, ik hield van het gras, ik voelde me er éen mee en ohh wat was het mooi groen. Om me heen zaten ze zichzelf de hele tijd te verplaatsen en te lachen, maar ik kon niet anders dan blijven liggen, denken en naar de lucht te kijken. Wauw, die lucht. Allemaal mooie patroontjes en mooie kleuren! En de bladeren in de boom waren ook zo mooi! En hoe het bewoog, prachtig vond ik het. Toen deed ik even mijn ogen dicht en was het helemaal rood, oranje en geel met een prachtig patroon erin. Net alsof ik naar de lucht keek met mijn ogen dicht. De andere snapte niet dat ik zo kon blijven liggen op een plek, ze moesten eens weten hoe chill het lag! Rechtop zitten of staan was gewoon te moeilijk en de zwaartekracht hielp er ook niet echt aan mee. Na iets langer dan een uur ben ik toch maar even gaan staan en rond gaan lopen. Jeetje, wat was alles zwaar! Ik wilde echt terug naar het mooie gras. Toch heb ik doorgezet en kwam bij een nieuw plekje: De kleurrijke muur. Wat een mooie en zachte muur was dat en ik had wel trek in een sigaretje.. Uiteindelijk heb ik er toch wel een aantal achter elkaar opgerookt, puur omdat de rook zo mooi was. Toen was ik het staan wel een beetje zat en ging weer liggen op een ander stukje gras, naast L. Helemaal in elkaar gekropen hebben we een eigen grot gecreërt en we hadden toch een lachkik. Het hield maar niet op! Allemaal mooie kleuren zagen we in onze grot (wat klinkt dat verkeerd nu ik erover nadenk). Opeens zie ik die kat van alice in wonderland voor me neus, en hij liep steeds verder en verder weg. Ik wilde hem hebben! Ik vertelde dit allemaal aan L en die vond het allemaal echt grappig, waardoor ik weer moest lachen. Toen gingen we naar onze vriendjes, maar daar werden we weggestuurd omdat dat hun plekje was. Oke, dan maar weer terug naar onze grot. Allerlei kleurtjes kwamen tevoorschijn en het was zo mooi en warm. Na een tijdje zijn we toch maar met z'n alle ergens anders gaan zitten (en ik lag weer op mijn beginplekje c:), roken, lachen en heel veel praten over hoe mooi of lelijk bepaalde blaadjes waren bijvoorbeeld. Uiteindelijk was het toch tijd om weer richting het station te lopen, want ik moest naar huis. Helaas. We hebben daar iets minder dan 6 uur gezeten. Maar ik vond en vind het een hele leuke ervaring en zeker voor herhaling vatbaar!
  24. Locatie: Mijn huis en buiten Voorwerpen: Breaklight, Laptop en paaseieren Truffel: Tampanensis 15 gram Personen: Alleen ik Vandaag was het eindelijk zo ver. Mijn eerste truffeltrip. Na veel te hebben gelezen was ik heel enthousiast en kon ik niet wachten. Ik woon nog bij mijn ouders alleen dit was geen probleem want het hele huishouden lag al diep te slapen rond half 12 [23] Ik begon water te koken en pakte een beker klaar met de cup a soup en truffels. Toen ik uiteindelijk de truffels klein had gemaakt en in de cup a soup had gedaan was het zo veer. [00]Ik liep naar de huiskamer toe waar de laptop stond met allemaal links klaar voor gebruik. Ik besloot comedy central aan te zetten terwijl ik het weg werkte. De eerste paar happen en slokken gingen nog wel maar toen werd het ineens wat moeilijker. Ik ging een paar keer echt bijna over mijn nek. Dit kwam niet door de smaak, maar door het idee en de toch ietwat aparte smaak daardoor. Dit vond ik wel erg jammer en hoopte dat het snel zou afzakken. [00]Ik voelde nog steeds niks. Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voordat het begon te werken. Ik had op internet gelezen dat het na 20 minuten zou beginnen te werken. Het enigste wat ik voelde was maagzuur dat redelijk snel omhoog kwam. Ik liep zo snel als ik kon naar de bijkeuken. Deed de deur van het slot en stond bijna over te geven in de achtertuin. Er kwam echter bijna niks uit maar toch wat. Dit luchtte enorm op. Mijn hoop dat het zou werken zakte een beetje af. Ik ging vervolgens weer naar binnen en kwam even bij terwijl ik tv keek. [00] Toen ik daar weer zat was het net alsof alles in één keer donkerder waas dan normaal. Met mijn toen al wat minder nuchtere hoofd dacht ik dat ik het me verbeelde. Toen ineens was alles weer licht. Ik keek wat om me heen en het leek wel alsof de tv langer en breder werd als ik er lang naar staarde. Toen besloot ik de tv uit te doen en wat muziek aan te zetten. Ik klikte het album “Wish You Were Here†van Pink Floyd aan, en begon te relaxen. Ik voelde me heel relaxed en luisterde naar het magische geluid van Pink Floyd. Toen besloot ik mijn ogen dicht te doen en die waren ook direct weer open toen ik het gevoel had iets over mijn been heen liep. Het bleek uiteindelijk niks te zijn, maar ik begon wel al lichte closed eye visuals te krijgen. Dit vond ik heel erg gaaf en besloot mijn ogen een tijdje dicht te houden ^^ Toen ik ze open deed was de laptop niet meer recht. Het leek een soort driehoek. Hier kon ik niet bij. Toen keek ik naar mijn broek en mijn broek leefde! Toen ik dichterbij keek bewoog mijn broek gewoon. Het leefde. Ik begon me toch blij te worden toen ik dat zag. Ik wist dat je ging hallucineren. Maar dit had ik nooit verwacht. Toen ineens kreeg ik de drang om naar buiten toe te gaan. Toen ik opstond voelde ik me een reus in een hele aparte wereld. [1] Ik stond in de bijkeuken mijn jas en schoenen aan te trekken. Toen ik de deur open deed en naar buiten stapte was ik niet meer mezelf. Ik was een “space cowboy†Het huis was mijn basis, en ik was nu op een onbekende planeet. Ik begon wat te lopen. Het waaide best wel heel erg hard en het was koud die dag. Alleen ik voelde de kou natuurlijk niet Toen bedacht ik me ineens ik heb een breaklight in mijn jaszak. Ik haalde hem eruit brak hem doormidden en het begon langzaam licht te geven. Ik deed hem met een touwtje dat ik erbij kreeg om mijn nek heen en dat was mijn magische veiligheidsstaaf geworden. Deze heb ik overigens in mijn hele trip dicht bij me gehouden. Toen ik een stukje had gelopen begon ik te praten en dacht ik “Wow..een stem. Die heb ik helemaal niet nodigâ€. Ik keek naar de volle maan en dacht ineens aan mezelf. “Ik ben hier nu niet. Ik lig op de bank in de huiskamer. Mijn innerself loopt hier nu rond†Zo voelde het toen voor mij heel even. Toen ik besloot richting huis te lopen weer keek ik op naar de man en de man was niet rond meer, maar het kreeg een vorm. Het werd een grofgetekende vlinder. Ik stond met open mond te kijken naar de vlinder in de lucht. Het gaf me een goed gevoel dat die vlinder me overal naartoe volgde, en het licht in het duister was voor mij. Ik besloot nog maar wat verder te lopen. Ondertussen was ik druk in gedachten of het nou een vlinder was of niet. Toen ik al een tijdje liep keek ik voor de zoveelste keer omhoog en nu was het geen vlinder meer, maar het was een groot kristal geworden. Mij brein vond dit echter niet zo fijn, en ik besloot zo snel mogelijk weer naar huis toe te gaan “mijn basisâ€. Het kostte me wel moeite om weer naar binnen toe te gaan omdat iets in mij wel de hele nacht buiten wou blijven. [1]Toen ik binnen kwam besloot ik wat te eten want ik had wel honger gekregen. Ik pakte een koekje en begon deze op te eten. Ik at wel heel erg raar. En het ging moeilijk. Ik heb ook wel een aantal keren in de spiegel gekeken en elke keer dacht ik weer “Wat zijn wij ook raar eigenlijksâ€. Ik voelde me moe maar wel trippy. Alles bewoog om me heen. Ik liep naar de bank die lekker zacht was, zette het album Abbey Road van The Beatles op en ging languit liggen. Als ik naar de gordijnen staarden was ik helemaal weg en leek het net alsof ik in een soort vallei stond. [2]Rond deze tijd kwam ik ook echt op mijn hoogtepunt van de trip terecht. Ik heb een paar keer eerder getript op xtc, maar ik heb het nog nooit zo intens gevoeld. En de closed eye visuals waren prachtig. Evenals de hallucinaties die ik kreeg met mijn ogen open. Ik was elke keer weer ergens anders. Dit is moeilijk te beschrijven en jullie weten natuurlijk allemaal wel waar ik het over heb En voor degene die het niet weet, je moet het echt zelf ervaren. Ik kwam ook op een gegeven moment op een punt waarbij ik de muziek echt voelde. Ik had wel één kleine inzinking waarbij ik dacht waarom leef ik? Wat is het nut ervan? Uiteindelijk zijn we allemaal alleen. En toen had ik het liefst iemand naast me. Maar naast dat, heb ik echt nog nooit zo genoten als in deze trip. De volgende keer maar Atlantis en zien wat voor trip die me brengt Ik denk ook dat ik het dan met iemand samen ga doen. Alleen trippen vond ik helemaal geweldig omdat ik alles kon wat ik ook maar wou, alleen toch had ik soms ook wel graag gewild dat er iemand bij was. Ook wil ik nog mijn complimenten geven aan magictruffels voor de snelle en discrete levering. Dit was echt iets om nooit te vergeten. De volgende keer ga ik echter wel alles fijn malen. Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn tripreport Dit was het wel zo'n beetje samengevat PS: Dit is niet 100% nuchter getypt. Tijdens de trip heb ik wat opgeschreven en na de tijd de rest Edit: Wat ik ook nog heb gedaan is, ik ben op facebook geweest om een maat op te zoeken waarmee ik contact op zou nemen tijdens de trip om te laten weten dat alles relaxed ging. Ik kon niet normaal naar de foto's van de mensen kijken. Dat was gewoon raar. Moeilijk om uit te leggen. Dit had ik weg gelaten en vond het wel leuk om het er nog bij te zetten Ik herinner me weer steeds meer, maar ik laat het report verder voor wat het is Hier nog eventueel een link over mijn muziek tijdens de trip muziek/mijn-tripmuziek-tijdens-mijn-eerste-truffeltrip-t524.html
  25. Truffellaar

    2e Tampanensis-trip

    Gisteren heb ik voor de tweede keer truffels gebruikt. Laat ik hier maar een report over schrijven, om het voor mezelf een beetje op een rijtje te krijgen. De eerste keer dat ik truffels deed (ook Tampanensis), was ik bang voor een bad trip en nam ik maar 10 gram. Hierdoor werkte het bij mij niet zo goed. Set en Setting: Ik zou gaan trippen met A en T gaan trippen, twee vrienden. Om half 1 zou R ook komen, maar die zou niet meer aan de truffels gaan. Het was bij T thuis, omdat zijn ouders op vakantie waren. Hij had de woonkamer omgetoverd tot een waar trippaleis, genoeg lichten (rood/oranje/blauw) en had boxjes naar beneden gehaald voor muziek. Van tevoren hadden we bepaald dat we muziek op zouden zetten van MrSuicideSheep (http://www.youtube.com/user/MrSuicideSheep). Trip: We waren al even bij T thuis, maar nu het echt donker was, rond 21.00, kwamen de Tampanensis-truffels op tafel. De vorige keer vond ik de smaak zo vies dat ik nu besloten had er een vanille-toetje bij te eten. We begonnen te eten, en de smaak viel door het toetje reuze mee. A en T hadden er de vorige keer niet zo'n last van, en aten ze gewoon zo. A en T hielden het maar moeilijk in. Toen het bordje helemaal leeggesnoept was en we ieder 15 gram op hadden, zetten we muziek aan en gingen we liggen op de bank. Wachten dan maar. Rond 21.15 begon A de eerste dingen te voelen, hij had het al over lichte visuals en voelde zich gewoon goed. Ook T zag al wat visuals. Bij mij duurde het iets langer, maar toen ik op een gegeven moment naar de muur keek, zag ik die langzaam van me af gaan. Helemaal vet! Ik had dit de eerste keer ook licht, maar nu was het helemaal super. Ik zag ook steeds dingen bewegen in mijn ooghoeken, maar zodra ik erop focuste bleven ze normaal. De muur was heel interessant tot ik me op een gegeven moment omdraaide. Ik keek naar de leuning van de bank waar ik op lag. Ik voelde me heel erg verbonden met de bank. Op dat moment deed T een lamp aan waardoor de vloer blauw kleurde. Ik zag allemaal stof op de vloer liggen, maar het ene moment waren het maar een paar stofjes, en toen veel meer. Ook het laminaat kwam op sommige plaatsen omhoog, of ging juist naar beneden. Heel mooi schouwspel om te zien! Toen bedacht ik me dat ik graag een sigaret wilde, ik zette mijn benen op de grond, en zag alle glowsticks op tafel liggen. Ik pakte er een op en keek ernaar. Ik was allang vergeten dat ik een sigaret wilde, want dit was veel interessanter. De reis om mijn schoenen aan te doen en mijn jas te pakken leek toch veel te groot. Toen ik dit zei moesten A en T er hard om lachen maar ik was hartstikke serieus! Op een gegeven moment besloot ik op aanraden van A en T mijn ogen dicht te doen en te kijken naar de CEV's. Moeilijk uit de leggen hoe ze eruit zien, maar het waren allemaal kleine vormpjes die in spiralen ronddraaiden en steeds wisselden van plek. “Kijk dit nou! Zo fucking blij!†riep A over zijn CEV's en hij moest hier enorm hard om lachen. Door zijn gelach werden de vormpjes in mijn CEV's langzaamaan Patrick Ster en lachende Mario-paddestoelen. Ze werden steeds kleurrijker en vrolijker. Toen T aan A vroeg of ze 2D of 3D waren begonnen ze bij mij ook opeens 3D te worden. Steeds dichterbij, en dan weer weg. De muziek werd steeds mooier en vrediger naarmate het later werd. Mijn armen gingen omhoog, en bewogen heen en weer. Toen ik hiernaar keek voelde het niet alsof het mijn eigen armen waren, maar die waren er gewoon. Ik was alleen mijn zicht. Alles wat ik van mezelf zag voelde niet als mij, alleen mijn ogen en hersenen. Toen ik wat meer focuste op mijn handen, zag ik dat er een slow-motionspoor achteraan kwam. Heel freaky, maar T had al gezegd dat dat zou gebeuren. We begonnen een beetje te praten over wat we zagen, en toen stelde T voor om een rondje buiten te lopen. A zag dit niet zitten, maar ik en T zijn een stukje gaan lopen. ID-kaart mee voor het geval dat. We vonden het allebei erg spannend , en liepen naar een stoplicht. Er was geen verkeer, maar T drukte toch op het knopje om het stoplicht op groen te laten gaan. Dat gebeurde niet meteen en toen stonden we daar te wachten bij een leeg kruispunt. Meteen kwam er een meisje om een hoekje gefietst waarna ik snel ben gaan lopen, ondanks dat het nog rood was. ‘Anders lijk je fucking stom' dacht ik nog. Er zijn zoveel regels waar je je aan moet houden in deze maatschappij. Je kunt niet eens een stoplicht oversteken zonder je aan bepaalde regels te houden. Zelfs als ik me houd aan de regels van de overheid, vinden mensen je nog vreemd als je niet door rood loopt. Je moet je altijd aan sociale regels houden, en dat sloeg toen wel bij me in. We liepen verder naar een stukje gras. Hebben daar even op een heuveltje gelegen waar niemand ons zag en omhoog gekeken naar een boom. Alle takken stonden precies in zeshoeken bij mij. T vertelde later dat hij ze in vierkanten zag. We hebben daar nog even naar bomen staan kijken zijn toen teruggelopen. Lopen duurde wel lang maar het gingen volledig automatisch. Toen we weer bij de voordeur stonden, kwam de kat van de buren op ons af. We aaiden hem en T zei dat hij best mee naar binnen mocht. We lieten de deur open en de keuze was aan de kat zelf. Hij besloot naar binnen te komen, en ik ging even kijken hoe het bij A was. A vertelde dat hij minstens een half uur op zoek was geweest naar een aansteker, en in slaap was gevallen op de bank. Hij had zichzelf hierbij horen snurken en zien slapen. Ik gaf A zijn aansteker en ik ging weer bij de kat kijken en deze besloot net weer naar buiten te gaan. We hebben nog even gechillt, en toen kwam R. We wisten nu dat het half een was, maar voor ons gevoel waren we al zes uur bezig. We hebben wat met hem gepraat, en een kinderfilm opgezet. Op die manier zijn we uitgetript. Na nog een andere film zijn we om een uur of zes naar huis gegaan. Uitstekende trip! Volgende keer neem ik wel een iets sterkere, maar voor een eerste goede trip was het helemaal prima!