Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'pajaritos'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Mededelingen
  • Aanbiedingen
  • Community
    • Beginnende psychonauten
    • Algemene discussies
    • Microdoseren
    • Trip reports
    • Geestverruimende middelen
    • Set & setting
    • Vragen
    • Recepten
    • Onzin
  • Media
    • TV & video
    • Muziek
    • Websites
    • Films
  • Overige
    • Nieuws
    • Feedback

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


Locatie


Interesses

6 resultaten gevonden

  1. rijkiedijkie

    Mandarijnen gooien

    Ik verveelde me een beetje.. dus ik dacht: Magic Truffels eten! Grapje, dat heb ik natuurlijk allang gedaan. Ik dacht, trip-report schrijven over deze gebeurtenis die op 8 december geloof ik plaatsvond en ongeveer 6 gram misschien minder het aantal was (erg duidelijk allemaal). Ben te bang om te hard te gaan, in me eentje in mijn kerker, dus eet niet alles van Pajaritos. Misschien was het wel 10 gram, want het hele pakje was 20 gram. Ik zat achter mijn laptop en had weer eens de webcam aangezet, om later terug te kunnen kijken hoe zacht ik werd in mijn hart. Ik begon met eten zo rond een uur of 15:00. Best laat, maar vroeg genoeg om het tijdverschil mee te maken tussen licht en donker, zodat ik nog iets meemaak van wolken. Niet dat het een must is, want uiteindelijk loopt elke trip zoals hij lopen moet. De eerste trip-verschijnselen waren ego-afbraak, wat als een verlies van een familie-lid voelde die ik nooit meer terug zou zien. Het was ook ego-herkenning, wat voelde als een pak slaag die je kreeg van je leraar in de tijd toen dat nog mocht. Ik werd me bewust van gedachtes en dacht, ik leef best veel in ego-wereld, omdat ik steeds teveel nadacht over me titinus, die piep in mijn oor en wat ik daar wel niet allemaal aan moest veranderen. De gedachtes die ik inwisselde om deze negativiteit te verliezen, was: Je zit binnen, maar ook buiten, dus waarvoor ren je weg, binnen is buiten en buiten is binnen. Ik werd dus eigenlijk een slak die in ze huis zat, die altijd kans had om vertrapt te worden. Dus kan ik net zo goed daarbuiten leven. Ik ging muziek afspelen vanaf mijn laptop. Geloof me of niet, het is geen pretje om muziek op te zoeken tijdens het trippen. Ik herinnerde me andere spacers die Shpongle luisteren als ze in verweggiestan zitten en die zocht ik op Youtube. Het album Museum Of Consciousness zette ik aan. Nou vond ik dus helemaal niks en werd helemaal bang. Dus zette ik maar oude vertrouwde muziek aan. Buiten waren er vogels in een boom. In mijn fantasie gooide ik een steen en vlogen ze in een groep weg, zo over de daken ver weg hier vandaan. Een wolk veranderde in wezens met gezichten. De wolken waren op dat moment zweverig en ver weg, maar toch zo dichtbij. Ik hoorde een stem die zei, kijk om je heen, op aarde, kijk niet steeds naar de hemel. Er is veel te beleven hier waar je nu bent. Mooie mensen en mooie kunst bijvoorbeeld. Zoek en vind. Tijdens de muziek opzoeken dacht ik aan mijn moeder die ook ergens in huis was. Ze wist dat ik aan het trippen was, want ik wou de truffels in de koelkast bewaren. Mijn moeder zei nog, kan je zeker lekker omelet van bakken. Nou ehh doei. In ieder geval, had echt het gevoel dat ze dan altijd hysterisch wordt, omdat ze dan helemaal gaat vragen, en voel je wat? Terwijl het is gewoon een gevoel van zijn. Om het nou helemaal uit te leggen is op dat moment niet echt belangrijk. In de avond werd mijn moeder ineens ziek en was ik tijdens het trippen bang, dat ik de truffels had gewogen wegens gebrek aan informatie op de verpakking. Dacht ik dat ze via de weegschaal de stoffen binnen had gekregen omdat ze misschien in de keuken had gewerkt... Haar benen voelde helemaal slap zei ze. Maar ze was gewoon ziek gelukkig in plaats van onder invloed. Sinnerman was wel echt mooi en ik voelde echt het nummer, wat ze ermee bedoelde enzo. Ik at tijdens dit nummer echt 3 minuten op een stukje mandarijn, en was na een tijd vergeten wat ik nou aan het eten was zie https://youtu.be/gjqL20jN1kU Cocorosie was ook lekker tijdens het op bed liggen. Maar toen hoorde ik een hele zee. Ik dacht waar komt dit geluid vandaan? Is dit een knutselman in het dorp die met een zaag bezig is, of iets in de verte? Ik rende naar mijn laptop vanaf mijn bed en keek, waren het schreeuwende meiden, fans van de Beatles. Ik schrok enorm van dit fenomeen, want het klonk echt duivels in mijn ogen. Ik zette snel andere muziek op, dit keer een soort van relax geluiden, iets met trillingen ofzo. Ik lag als een soort Jezus op mijn bed, met mijn handen gespreid en mijn benen wijd en dacht, kom maar op trip ik geef mij over. Ik had weer het gevoel dat binnen ook buiten was en lag voor mij gevoel buiten en binnen tegelijk. Toen ging ik wat appen en excuseerde een klasgenoot mij, voor het gedrag en was bang dat ik de sfeer verpest in de klas. Hij zei dat het niet zo was en dat hij het leuk vond dat ik deel uit maak van de klas. Ook appte ik mensen en dacht eigenlijk waarom mobieltjes bestaan. Het antwoord was: dat antwoord bestaat niet, maar mijn mening was als volgt. Als je bij iemand in de bus zit, dan zit je dus met andere mensen mobiel te praten en diegene achterin de bus zal je nooit spreken, terwijl diegene dichter bij je staat fysiek, maar je praat met mensen die dichter bij je staan mentaal. Ook de vraag viel: waarom zijn er kinderen die niks hebben en is geld nou alles? De antwoorden waren: alles moeten we delen, maar eerst moeten we de pijn voelen die deze kinderen en mensen voelen die niks hebben, want dan kunnen we pas erkennen. We moeten niet jagen naar geld, maar naar samenhorigheid. Want dat is het pad van de liefde en brengt je voldoening. Toch deed ik inderdaad er niks aan en zit in mijn eentje truffels te eten in mijn kamer. Toen ik de ego-afbraak was afgerond, was het tijd om op pad te gaan. Ik had nog een tijd voor de spiegel gestaan en vond mezelf maar dik, hoewel ik steeds dacht dat ik dun was als ik nuchter ben. Maja daar valt nu niet snel iets aan te veranderen dus helaas. Ik trok maar een mooie rode jurk aan en kamde mijn haar want het zat als een ongekamde kruin. Ook zette ik een lach op mijn gezicht want ik was blij om er te zijn. Dit is altijd lachen, want dan ga je dus de wijde wereld voor het eerst betreden voor je gevoel. Mijn pa zei steeds, pak wat groenten soep, ik dacht echt zo neehhhh geen honger ben helemaal high. Dus zat ik maar weer wat te appen in de huiskamer. Veel verschuiving in mijn bestaan was er niet in vergelijking met boven in mijn kamer en beneden in de huiskamer. Wel keek ik naar buiten en zag ik de mogelijkheden. Waarom vinden mensen mij stom als ik buiten loop? Als ik mensen wil spreken moet ik er wel op uitgaan! Mijn pa stond op een gegevement 5 cm van de televisie en dit zag er heel erg ja dom uit. Hij keek een film wat zich afspeelde in een rechtzaak. Ik zag hoeveel het hem wel niet beïnvloed. Alle beelden die je ziet op tv of waar dan ook moet je steeds maar weer verwerken. Dacht ik dan... Uiteindelijk ging ik naar buiten. Mijn pa zei nog: doe een jas aan het regent. Ik dacht: doe een jas uit en voel de regen. Ik had wel gewoon een jaas aan. Ik besloot maar om mensen tegen te gaan komen in het dorp, maar niemand was buiten. Iedereen zat binnen tv te kijken. Ik had echt de neiging om bij mensen binnen te lopen en om gewoon een gesprek te voeren. Ik vertrouwde mij erop dat mensen het gezellig met mij zouden vinden. Toch deed ik het maar niet. Ze zouden me misschien maar een creep vinden. Toen moest ik plassen en ging maar naar het bos. Waar de wilde dieren zijn. Ik piste midden op het pad wat overdag niet kan, maar nu lekker wel. Ik begon toen ongeveer te rennen, en dan weer te zingen en dan weer te rennen. Niemand hoorde me toch hier. Ik ging op een één of ander natuurmonument staan en begon een soort van optreden te geven voor niemand. Maja voelde echt elke vezel in mij lichaam dus had het gevoel te kunnen vliegen. Ik wou een rondje lopen richting het Noordzeekanaal en terug richting het dorp, maar dat leek mij toch te ver en wou geen onrust zaaien bij het restaurant aan het einde van het bos waar licht vanaf scheen dus keerde terug het dorp in. Ik stond nog een tijd stil op een groot grasveld waar in de zomer een festival plaatsvind. Ik keek naar boven en wou de sterren bezichtigen. Maar.. ik zag niks. Ik zag alleen maar licht. Dat kwam door de hockeytrainingen waar grote lampen staan zodat je kan zien waar je moet mikken op de bal. Of het was Telstar bezig met een voetbalwedstrijd in het stadion. Ik zag geen enkele ster. Ik liep richting het andere kleinere grasveld en wou daar eigenlijk gaan liggen was mijn idee. Toen kwam ik ineens een hond tegen en schreeuwde en zei meteen tegen het baasje sorry, sorry, sorry. Ik dacht misschien gaat de hond mij wel aanvallen. Maja het was een getrainde hond. Toen ik op het andere kleine grasveld aankwam moest ik mijzelf bijsturen om niet op het grasveld te gaan liggen en om terug naar het dorp te gaan. Dit keer nog niet naar huis, maar naar het huis van mijn neefjes. Het plan was om een rondje te lopen met mijn lievelingsneef en over het leven te praten. Maar toen deed mijn andere neef open en keek mij aan. "O Hoi kom erin." Mijn lievelingsneef lag ook met koorts op de bank met zijn kat Rakker en keek naar Netflix. Normaal is hij altijd heel erg praterig en gezellig maar nu zei hij niks. Dat vond ik eigenlijk maar raar. Dat je een excuus moet hebben om niet deel te hoeven te nemen aan het leven. Als je ziek bent, dan hoef je niet eens te praten. Ik begon allemaal gesprekken met mezelf te voeren, terwijl ik naast mijn lievelingsneef stond, hij praatte niet terug dus ja moest ik wel. Ik zei: "Wat zijn eigenlijk de wetenschappelijke oplossingen van de wetenschappers voor mensen die koorts hebben? Ze laten het ons nooit weten. Misschien is niks doen en op de bank liggen wel helemaal niet goed. En meestal eet de halve sterveling dan ook nog eens alleen maar chocolade en patat." Mijn lievenlingsneef zei: "Ja gewoon niks doen eigenlijk is het beste" Toen ging ik aan de bar zitten met een kopje thee, want met mijn lievelingsneef was niks te beleven. Het kopje thee stond ongeveer 10 centimeter naast mijn linkerhand, maar mijn andere neef pakte de thee vast. "O warme thee". Ik zei niks want ik accepteer altijd 100 % situaties in trips en liet hem maar mijn thee afpakken. Totdat hij zei: "Is de thee van jou, sorry" Ik had niet echt wat laten blijken dat de thee van mij was. Deed hij dit nou om mij te pesten? Toen vroeg ik aan mijn tante wat voor Sinterklaas cadeaus ze allemaal hadden gekregen. Ze had onder andere een torenbouw spel gekregen waar je stenen uit moest schuiven en boven op de toren moest leggen. Dit is een spel voor mij! Ik haalde het spel zsm uit de verpakking en begon de toren te bouwen. Het spel hebben mijn tante en ik gespeeld totdat hij 5 keer om was gevallen.Toen begon ik echt torens te bouwen dat je denkt, okejj.. die is echt spacend bezig. Dus gooide ik ze maar snel om, om niet teveel argwaan te wekken. Ik vergat steeds mijn zinnen, maar ik had wel enorme lol om Sinterklaas verhalen te delen. Mijn neefje zat gewoon op Facebook en ik dacht een toren bouwen is veel leuker dan internet. Steeds zette hij een liedje op en ging ik helemaal los op dat lied. Liedje: Ging mijn saaie neefje ook ineens dansen. Ondertussen zat ik op te noemen wat ik wel niet allemaal wou worden tegen mijn saaie neefje en tante. Toen zei mijn lievelingsneef ineens: "Mam doekje, Rakker heeft geniest" Ik ging er helemaal op in: "wat niest hij dan?" Toen zei me tante: "Laten we daar niet teveel over nadenken" Na een tijdje vertrok ik weer het huis. Ik gooide nog een mandarijn naar mijn lievelingsneef om zijn reactievermogen scherp te houden. Hij ving hem gelukkig en gooide hem terug. Ik legde hem in de bak want ik dacht ik heb thuis ook mandarijnen. Later leek het me zelfs leuk om mandarijnen naar vreemden te gooien uit liefdadigheid. Maar als ze hem niet zouden vangen heb je ruzie want dan belandt de mandarijn misschien op plekken die je nooit had voorzien. Toch een soort vorm van sociale interactie. Leuk niet? Toch pas maar 1 keer uitgevoerd een week later op een feestje toen ik een mandarijn in mijn tas had. Op mijn weg naar huis liep ik over de boulevard van Spanje voor mijn gevoel. Thuis ging ik met mijn vader en een vriend een kerst film kijken over een alcoholist en herkende best veel van mezelf in die vent. Best erg. Maja toen ben ik maar gaan slapen en de volgende dag ben ik nog naar school gegaan en verenigde ik mij met de klasgenoot van het Whatsap-gesprek. Wat een verhaal weer. Bedankt voor het lezen. Tot de volgende keer.
  2. Hai iedereen, De trip waarover ik schrijf is al enkele maanden geleden geweest, maar was zo intens en ingrijpend, dat ik het mezelf vandaag verplichtte om het met jullie te delen en jullie zo te adviseren. Ik ben een man van 22, ongeveer 85 kilo, gezet voor mijn lengte en heb redelijk wat ervaring met truffels (ongeveer 15x, waarvan minstens 5 trips met 15 gram hollandia, de sterkste soort). Hieronder zal ik mijn trip zo gedetailleerd mogelijk beschrijven, om zowel de ervaren trippers onder jullie als de beginnende psychonauten te adviseren. Truffels: 22,5 gram, waarvan 15 gram Atlantis en ongeveer 7,5 gram Pajaritos (niet zeker meer, maar sowieso een minder sterke soort dan Atlantis) Setting(s): Speeltuin, woonbuurt, woonkamer en slaapkamer Duur: Ongeveer 6 uur Report Enkele maanden geleden had ik met twee vrienden besloten om weer eens truffels te gaan doen. Eén van de vrienden was al redelijk ervaren met ongeveer 5-6 keer een truffeltrip van rond de 15 gram (atlantis en hollandia). De ander was onervaren en dit was de eerste keer dat hij zou trippen. De onervaren vriend gaven we rond de 7,5 tot 10 gram en ik en de andere vriend namen allebei 22,5 gram. We namen de truffels gesneden met yoghurt in bij ons thuis. De truffels begonnen ongeveer na een half uur te werken waarop we ons begaven naar de speeltuin. We vermaakten ons daar prima en zaten er ongeveer een uur, waarop we in de buurt begonnen te lopen. Op dit moment was alles eigenlijk nog prima en we moesten veel lachen en voelden ons goed. Na ongeveer 2 tot 2,5 te hebben getript gingen we weer naar huis en gingen we in de woonkamer op de bank verder trippen. Dit was het moment waarop het eigenlijk fout begon te gaan. Omdat ik een keer had gelezen over een muziekstijl genaamd 'Goa Trance', dat goed zou passen bij trips, zetten we dit op, maar dit was een grote fout voor mezelf. Wanneer je de muziek wel eens hebt geluisterd, weet je dat het aparte muziek is, maar ik zal het op dit moment maar even beschrijven als 'up-beat en donkere psychedelische muziek'. De bad trip startte eigenlijk toen de muziek begon met een zware en vervormde mannenstem. Ik kon niet verstaan wat er werd gezegd, maar het klonk zeer dreigend en onprettig om naar te luisteren. Hierna begon de eigenlijke muziek en voelde ik een soort leeg en paniekerig gevoel, langzaam groter worden in mijn lichaam. Tegelijkertijd stond de tv aan op Comedy Central, waar een aflevering van 'Workaholics' opstond. De aflevering ging echter over het geven van bloed voor het goede doel, waardoor er veel naalden, gereedschap en half naakte mensen in de aflevering waren. Omdat ik steeds verder in paniek raakte omdat ik geen idee had wat er allemaal aan de hand was, begon ik mijn vrienden dan ook angstig te vragen wat er allemaal gebeurde. Ik vroeg de ervaren vriend: ''vind jij ook niet dat deze trip heel anders lijkt''? Hij antwoordde: ''ja ik heb ook het gevoel dat het een beetje raar gaat allemaal''. Hij raakt echter niet zo erg in paniek als ik, want ik bleef maar doorvragen: ''wat is er aan de hand''? ''Jongens ik begrijp niet wat er gebeurd''! ''Jongens, wat gebeurd er allemaal''? Ik raakte volledig in paniek terwijl we eigenlijk gewoon tv zaten te kijken. De muziek hadden we al afgezet maar het gevoel van reddeloosheid in combinatie met totale paniek overmeesterde me steeds meer. Ook de aflevering die we aan het kijken waren maakte me erg bang, omdat voor mijn gevoel er een soort complot tegen de mensheid, door een klein groepje mensen was gemaakt. ''Ze hebben iedereen in hun macht en ze willen iedereen dood hebben'', waren gedachtes die door mijn hoofd tolden. De gezichtsuitdrukkingen op tv begonnen hierbij ook te vervormen en leken erg kwaadaardig allemaal. Ik raakte nu totaal in paniek en werd erg misselijk. Ik stond op om naar de wc te gaan maar viel half op de grond, waardoor mijn huisgenoten en vrienden me moesten opvangen. Ik werd weer in de stoel gezet en schreeuwde dat ik een emmer nodig had. Volgens één van mijn huisgenoten had ik op dat moment ook een klein spasme, omdat ik mijn arm heel raar naar mijn hoofd trok. Dit kan ik zelf echter niet herinneren. Gelukkig kwam die snel, maar het gevoel dat ik mijn vrienden en huisgenoten bang maakten, liet mij ook niet los en ik voelde mij hierdoor nog meer kut. De bad trip versterkte dit natuurlijk heel erg en ik dook met de emmer helemaal ineen in de stoel. Ik voelde me op dat moment als een 'dier dat grote doodsangsten uitstaat' en op dat moment dacht ik serieus aan de mogelijkheid, dat ik misschien wel aan het doodgaan was. Ik probeerde rustig te ademen en dacht eraan om mijn partner te bellen, maar wist dat hij in dit geval ook niet zo veel kon doen. Ik probeerde rustig te ademen en dit hielp enigszins, waardoor ik gewoon kon opstaan om naar de wc te gaan. Ik verzekerde mijn vrienden en huisgenoten ervan dat het al beter ging, alhoewel ze me wel erg wantrouwig bleven aankijken. Op de wc was het in elk geval lekker rustig en er waren weinig prikkels die me uit balans konden brengen. Ik merkte dat ik ineens ook erg nodig een #2 moest doen, maar op de één of andere manier kreeg ik het gevoel dat ik alleen maar bloed aan het poepen was, waardoor ik nog meer in paniek raakte. Ik kon mijzelf gelukkig kalmeren en ging weer naar de woonkamer, waar mijn huisgenoten nog steeds tv zaten te kijken. Ik zei dat ik maar in bed ging liggen, maar ze wilden me niet laten gaan omdat ze bezorgd om me waren. Natuurlijk was dit erg lief, maar ik had behoefte om even alleen en rustig op mijn kamer te zijn. Ik kon ze echter niet overtuigen, waardoor we maar samen een grappige film gingen kijken. Ik was echter zo moe dat ik er eigenlijk niets van volgde. We gingen dus maar praten met elkaar wat erg hielp. Ik had alleen nog steeds geen gevoel van wat er allemaal gebeurde, waardoor ik half tegen een vriend aan begon te liggen en te zuchten dat hij op mijn partner leek. Super awkward natuurlijk, vooral omdat ik daarna in een rare gedachte naar zijn kruis greep, waarbij er gelukkig niets is gebeurd. Gelukkig zijn we goede vrienden, waardoor we beiden begrepen dat ik dit normaal gesproken natuurlijk niet deed en het ook echt door de truffels en de bad trip kwam. Ook had ik net als één van mijn vrienden, totaal geen idee van sociale ongeschreven regels. Eén van mijn vrienden zei achteraf bijvoorbeeld dat het hem eigenlijk helemaal niet raar leek om zijn kleren uit te trekken op dat moment. Ik had hetzelfde en kreeg ineens het idee om de hand aan mijzelf te slaan, terwijl er gewoon twee vrienden en huisgenoten bij zaten. Gelukkig heb ik dit uiteindelijk ook niet gedaan, maar het laat wel zien dat ik totaal geen idee van de situatie of van normale omgangsvormen had. We zijn hierna maar een stukje gaan lopen met wat huisgenoten en het idee hiervan beurde mij zo erg op, dat ik in een intense bui van euforie kwam. Ik had me op dat moment nog nooit zo gelukkig gevoeld, maar waarschijnlijk was dit gewoon de tegenhanger van de bad trip, die nu eindelijk voorbij was. Ik haalde echter nog steeds dingen door elkaar, aangezien we nu besloten om een film te kijken waar we het eerder die avond over hadden gehad, maar ik iedereen steeds probeerde mee te trekken naar een plek vlakbij de speeltuin van het begin van de avond, omdat ik overtuigd was dat daar de tv stond. Omdat het me allemaal nog niet duidelijk was zijn we hierna toch maar naar huis gegaan, aangezien ik redelijk onbezorgd de straat steeds opliep. Uiteindelijk ging ik toch maar in bed liggen, maar mijn vrienden gingen nog steeds mee. Ik was echter al lang blij dat ik in een rustige omgeving lag waarin ik onbezorgd op bed kon liggen. Ik praatte hier nog even na met mijn huisgenoten, waarop ik ze uiteindelijk toch echt vroeg om weg te gaan. Ik was echter nog steeds in een soort 'droomstaat' en begreep nog steeds niet zo goed wat er allemaal gebeurde. Gelukkig gingen ze weg en kon ik rustig alleen zijn. Op een gegeven moment was ik vrijwel geheel gekalmeerd en begon ik een beetje te internetten en ben ik uiteindelijk nog naar de woonkamer gegaan om de trip een beetje na te spreken en mijn excuses aan mijn huisgenoten te geven. Conclusie Ondanks dat er leuke momenten in de trip zaten, vond ik de trip in zijn totaliteit niet leuk. De bad trip was te toonaangevend en te intens om van een leuke trip te spreken. Ik merk zelfs nu, een aantal maanden na de trip zelf, dat ik me ontzettend kut voel als ik het in mijn hoofd herbeleef. Ik weet natuurlijk niet of het aan één ding heeft gelegen, waarschijnlijk niet, maar toch raad ik mensen aan om niet meer dan 15 gram truffels per trip te nemen. Ook raad ik niet aan om verschillende truffelsoorten met elkaar te mengen, just to be sure. Uit ervaring weet ik dat 15 gram echt meer dan voldoende is voor een goede en intense trip. Belangrijk blijft toch ook altijd wel de setting, dus kies de muziek die je wil horen goed uit en luister die van tevoren! In dit geval was de muziek voor mij de trigger! Trippers, wees altijd voorzichtig met wat je neemt. Drugs zijn leuk, maar je wil geen en ik kan het eigenlijk niet genoeg benadrukken: absoluut, geen bad trip krijgen! Aan de éne kant is het ontzettend leerzaam voor volgende keren, maar het is ook heel beangstigend. Enkele vuistregels voor het voorkomen van een bad trip: 1 Trip niet als je je geestelijk of fysiek niet goed voelt, ook al is het maar een verwaarloosbaar klein beetje. 2 Overdoseer nooit als je het niet gewend bent en bouw langzaam op als je sterkere trips wil hebben. Ga nooit over 15 gram truffels, want meer gram betekent absoluut niet een betere trip! 3 Zorg voor een goede en rustige setting, met mensen die je kent en goed vertrouwt! Ik hoor graag wat jullie van mijn report vonden en veel plezier en succes !
  3. Dit was mijn 1e keer truffels, het begon allemaal als volgt . Ik en 2 maten hadden al een week van te voren afgesproken om truffels te nemen, dus op de vrijdag hadden we ze gehaald bij de sjamaan en we gingen even naar de shop om hasj te halen (temple polm) we zaten in een park(12:00), en ik opende het zakje en begon er van te eten en de man h ad gezegd dat je er goed op moest kauwen (hel e zure smaak maar goed) we hadden ze allemaal op en rookte een jointje en we waren aardig high, we waren van plan om naar het bos te gaan een stukje verderop, en daar te gaan space. Eenmaal toen we liepen keek in naar een maat van mij B, hij had het hoofd van een muis en toen dacht ik hmmm volgens mij was dat jointje best goed, toen dat binnen schoot liep er een marrokaan met allemaal gucci spullen (typisch) en ik keek hem diep in ze ogen aan en voelde dat hij een crimineel was .. xD we liepen al bij de weg en die weg leek zo hoog .. ik trok me blikje bier open die binnem 3 minuten op was, ik zei guys ik moet evem pissen nou ik gepist en we liepen weer verder en K had liga's gehaald en ik zei waarom heb je liga's gehaald? En we kregen een lachkick, maar we waren aan de rand van het bos en liepen naar de opening, en ik dacht de hele tijd dat ik in mn broek gepist had... wat niet zo was toen ik keer op keer voelde, we waren in het bos. We liepen alsmaar door het bos en de bomen bewogen en je hoorde vogels gekke geluiden maken en je wist niet waar het vandaan kwam, terwijl ik dat hoorde zag je bladeren bewegen op de grond. We zagen een bankje en we zeiden tegelijk: pfff ff peukie doen nou we gingen roken, ons uitzicht was : een raar water , doodstil met in het midden een rare ijzeren bol , we kregen een lachkick . Afentoe viel er een blaadje in het water en die kringen... waren zo mooi, ik zat wel de hele tijd met de grootste vragen in me hoofd.. zovan we gaan allemaal dood en waarvoor leven we nou eigenlijk? Denk dat dit door de hasj kwam, die je soms erg depri kan maken. Maar goed ik moest positief gaan denken, toen we netnet weg wouden gaan kwam er een oude man naar ons toe die zijn schoenen liet zien, in een aardig nieuwe doos (in mijn ogen) en hij begon te mopperen dat ze schoenen kapot waren en dat ze uit elkaar gescheurd waren we dachten echt dat ze die man flink genaait hadden nou dus hier komt het, we hadden medelijden zeiden we hij zei nou bedankt jongens, ik stak een peuk op en de man kwam terug en zei : ja dat kunnen ze toch niet maken ik heb ze pas 8.. jaar lang. En we kregen echt een heel raar hoofd , en mijn maat keek met schele ogen alsof die heeeelemaal in ze space zat terwijl mijn maten B en A naar de bomen zaten te kijken , met een bange blik de man was inmiddels helemaal weg en iedereen zo huh waar is die man nou, en toen kwam het mijn maat K zei hardop ojow ojow zien jullie dat ook?! Die kat in het water?! Ik liep er dus naar toe, en het voelde alsof ik steeds verder naar de hel liep.. weet ook niet waarom en toen zag ik dat het een witte plastic zak was en ik dacht ohohoh die K is aan het spacen, ik bleef wel de hele tijd echt rustig enzo en heeeel sirieus maarja, we waren zo een beetje 6/7 uur aan het spacen en mijn maten K en A gingen naar huis met de trein (A) heeft achteraf lopen kotsen voor de shop van de truffels. Ik en K waren bij mijn auto en we hadden zooo dorst en honger opeens (tijdens de trip geen eetlust gehad wel dorst) we hadden allebei onze buik vol en gingen naar mijn huis wat TV kijken en bier drinken. We hadden met een paar lekkere wijven afgesproken en ik en K gingen onze tanden poetsen omdat we uit onze bek stonken. We pakten maar mijn scooter omdat ik zin had om te rijden .. eenmaal op de scooter keek ik mensen aan en begon te denken hoe hun leven in elkaar zat, we waren op de plek waar we met de meiden hadden afgesproken, maar die warwn er nog niet . Wel was mijn ex daar met een turkse jongen, ze keek echt heel verdrietig omdat ik dat zag in haar ogen, en op dat moment was ik weer helemaal mezelf (23:30) . Hoop dat jullie het een leuk report vonden, althans er niet te veel speciale dingen waren gebeurd, over 2 weken wil ik misschien paddo's halen bij een maat.
  4. Sanne

    Derde trip met pajaritos

    Gisteravond heb ik voor de derde keer getript met een vriend, vriendin en haar vriend; Sem, Lieke en Tim. We waren lekker ontspannen bij mij thuis, en alles was bij de hand. Hapjes, drankjes, kleurplaten en glowsticks, Ott aan, en gaan met die banaan. Rond een uur of 10 namen we de truffels (halve portie pajaritos; Tim een hele), bleven we lekker kletsen en voordat we het wisten rolden we langzaam maar zeker de trip in. Het begon met veel lachkicks en het maken van wat kleurplaten; niet dat ik het geduld had om er één af te maken, want er gebeurde zo ontzettend veel. Ik probeerde een verhaal te volgen, maar ondertussen kwam de omgeving zo intens op me af wat erg interessant was. Echt, al die prikkels, het was zoveel! Alles leek een extra laag te hebben, de gordijnen bewogen, en de stoel stond heel erg schuin. Dan was er ook nog eens zoveel om te doen dat ik soms niet wist wat ik met alle prikkels aanmoest en elke seconde iets anders wilde. Ik kon gewoon een beetje mijn vingers op de muziek laten dansen, een kleurplaat maken, wat te eten pakken, maar die glowsticks waren ook zo mooi. Ja, die glowsticks. Ze kraken, die breuklijnen, o zo mooi. Dat was helaas snel gebeurd want we maakten de pakjes heel snel op. Maar daarna was er nog zoveel meer om te doen. Tim had ondertussen al een object gemaakt: maak van 3 glowsticks een rondje, maak drie van die rondjes en maak ze aan elkaar vast. Uren vermaak gegarandeerd. Ik wilde nu zo'n ding hebben, maar ik moest eerst toch echt dat ding in elkaar gaan zetten. Wat een werk, wat een werk. Connectors, dat was wat ik nodig had. Maar waar waren die dingen? Wat een ongelooflijke troep overigens. Niet normaal die troep. Waarom liggen die connectors niet gewoon netjes klaar? Toen ik er twee aan elkaar had werd het echt onvindbaar, ik gaf het op en ging naar de WC. En wat vond ik op de WC? De laatste, benodigde connector. Zo blij als een kind huppelde ik terug om mijn speelgoed af te maken, en o wat een vermaak. Telkens dacht ik dat ik het ‘systeem', wat natuurlijk ontzettend complex was, door had, tot ik er eindelijk niets meer van begreep. In onze vorige trip waren de glowsticks ook al erg boeiend, maar toen zaten we pas in level één. Nu hadden we glowsticks level drie ontdekt, oh my god. Eindelijk iets waar ik me 100% op kon concentreren. Alhoewel er uiteindelijk natuurlijk wel weer iets anders kwam wat mijn aandacht opeiste. Bijvoorbeeld alle zachte dingen die er in de ruimt waren. Het was zoveel. Mijn kat die één grote pluizebal is bijvoorbeeld. En de kussens, de knuffels, het dekentje, mijn fluffy trui, wat echt de ultieme triptrui was, want hij was o zo zacht. Dan mijn haar. Ook al zacht, en VEEL. Even voor mijn ogen hangen. O, het is net alsof ik in een groot, donker, ver bos zit. Ach, feitelijk gezien blijft het gewoon haar wat ik kan weghalen, dus weg met het donkere bos. Als we dan toch in de bossferen zijn, bomen zijn wel interessant. Even naar buiten een peukkie doen en de omgeving verkennen. Wat een andere sensatie weer; toch ook wel weer interessant. Hey, staan hier nu bellenblazen? Ja, het is waar. Dit is goed speelgoed zeg. Bellen blazen en ze weer opvangen. Het lijkt wel een uit drie laagjes te bestaan, die bellenblaas. Het was wel leuk, maar die bellenblaas was echt heel erg nat. Binnen was alles al aan de natte kant, buiten was het echt vochtig en dan nog die bellenblaas. Kledder, kleddernat. Dat kwam natuurlijk omdat die bellenblaas echt nat is, dat begreep ik nog wel. Binnen was het nep nat, ik ben heus nog wel een beetje bij de realiteit hoor. Hmm, de trip lijkt wel een beetje af te nemen. Hoe laat is het? Drie uur? Zijn we al zo lang bezig? Ach, tijd is toch maar relatief. Tijd voor een jointje, dan komt de trip misschien weer wat terug. Dat smaakt wel lekker, wat een oneindigheid geleden dat ik rook in mijn longen heb gehad. Alhoewel, dat was een uur geleden. Ach ja, tijd is relatief, kort kan lang zijn en lang kan kort zijn. Tijd luistert toch nooit naar je dus je kan het maar beter lekker lopen. Pff, en nu heb ik het buiten wel weer gezien. Even boven op mijn oude vertrouwde bank liggen. Lekker nadenken. De realiteit.. De realiteit.. Realiteit is fantasie en fantasie is realiteit. Als je iets omdraait heb je het tegenovergestelde en toch is het hetzelfde. Wat zeg ik, tegenovergesteld en hetzelfde in één zin genoemd, tegenovergesteld en toch kan het zo goed samen. Alles is niets en niets is alles. Staat iets je niet aan draai je het lekker om en is het weer leuk. Simpel als dat. Wel is er een eng, zwart monster af en toe. Maar er is wat je denkt en als je hem roze maakt is hij weer aardig. Verder wandelt er nog een roze unihorn rond die vrienden wil worden. En wat heb ik veel vrienden.. De douche, de glowsticks, de nutellapot.. Allemaal vrienden van me. Die nutellapot.. Hmmmm. Chocola is echt mijn beste vriend. Hoewel de chips ook wel aardig is. Wat een smaaksensatie. Maar niet teveel van eten, want dan wordt je dik en wordt je nog dikker dan de olifantjes die ik net in mijn fantasie zag ronddolen. Maar die olifantjes waren wel aardig, dat wel. Dan mijn ogen dicht, en allerlei leuke patroontjes. Zie ik ze nu echt of fantaseer ik ze gewoon zo erg dat ik het lijk te zien? De kleuren zijn niet zo intens als met mijn ogen open, maar ik zie ze wel. En ik fantaseer het niet, ze zijn er gewoon? Ach, niet teveel nadenken, geniet er gewoon van. Allerlei leuke sterretjes en patronen, dit is wel fijn. Zo fijn, dat ik me helemaal ontspan en op ga in patroontjes. Ik word slaperig en zak weg. Rond half vijf word ik wakker, ik ben wel drie kwartier weggeweest en weer helemaal nuchter. Apart gevoel om nog licht in de trip in slaap te vallen en totaal nuchter wakker te worden. Ik heb mijn langzame landing gemist en sta in 1 keer op de grond. Raar, maar ook wel fijn. Maar ik ben vooral heel, heel erg moe. De rest is ook wel uitgetript, en we duiken lekker ons bedje in. De volgende dag kan ik terug kijken op een goede trip. Ik heb veel plezier gehad en weinig mindfuck. Soms voelde het wel alsof mijn hoofd in een knoop lag en ik de wereld niet begreep, dat had ik soms gewoon bij de gedachtes die ik omschreef, terwijl die helemaal niet zo diepzinnig waren, maar ja, een gevoel. Gelukkig was het wel prima te doen, ik wist heel goed dat het tijdelijk was, en ik besefte me zelfs nog dat ik achteraf naar de trip zou terugverlangen, dus dat ik er maar van moest genieten, ook met het dunne, mindere kantje eraan. Ik zou het zelfs nog wel eens erger willen hebben, gewoon écht goed hard filosoferen. Maar wie weet komt dat nog wel: ik ben in ieder geval nog niet uitgekeken in dit wereldje. * Als laatste wil ik nog even zeggen dat een trip moeilijk te omschrijven is, dus dat het in werkelijkheid allemaal door elkaar liep. Ik weet de volgorde zelf niet precies meer, en het wordt veel te verwarrend om zo op te schrijven; maar dit geeft toch wel een redelijk beeld van de trip.Sommige stukjes zijn wel echt wartaal, maar dat was ook wat deze (en ik denk altijd wel) trip was: warrig.
  5. Woensdag 20 juni 2012 Na het een heel aantal keren te hebben moeten verschuiven vanwege het weer of werk, was het dan eindelijk toch zover! Magic Truffels in het stadspark! Omdat het voor mij de eerste keer trippen is (en voor Joke en Henry de eerste keer truffels) bestel ik via magic-truffels.nl de Psilocybe Pajaritos. Volgens de omschrijving is brengt deze truffel je in een ontspannen vrolijke trip, met milde hallucinaties en fascinerende closed-eyes visuals. Dat klinkt als een goede instapper! Vooraf heb ik me goed ingelezen in de do's en don't van het trippen en denk ik dat ik er helemaal klaar voor ben. Ook hebben we van te voren lekkere hapjes en drinken ingeslagen en goede muziek uitgezocht. Ook hebben we een oranje zonnebril mee genomen waar we misschien ook nog lol mee kunnen hebben. Thuis verdeel ik de truffels over 3 porties van elk 12 gram waarna we klaar zijn om naar het park te fietsen. Om 10 uur hebben Joke en ik met Henry afgesproken in het stadspark. Als we elkaar daar ontmoeten gaan we opzoek naar een mooie plek. We fietsen een beetje rond in het park en vinden aan de rand van het grote veld een mooie plek tussen de gele bloemetjes en bomen. Het gras rondom is lekker hoog dus we liggen mooi beschut. We leggen een groot kleed neer en verspreiden her en der een aantal kussens. De lucht is heel mooi, delen blauw en allemaal uit elkaar waaiende wolken die een mooi patroon vormen. Fruit, chocolade en broodjes worden uitgestald waarna we eerst een beetje chillen en kletsen om in de stemming te komen. Ik merk dat ik het toch wel een beetje spannend vind maar aan de andere kant lijkt het me ook super tof. Na een half uurtje besluiten we om de truffels te nemen. We nemen eerst de helft waarna we een tijdje wachten. Doordat we de truffels met hazelnoten chocolade eten merken we niks van de vervelende smaak of structuur. We wachten een klein uurtje (en merken geen negatieve effecten) en daarna nemen we de rest. Na een kwartier merk ik dat ik steeds scherper begin te zien. Het lijkt alsof ik de verschillende luchtlagen van elkaar kan onderscheiden. Ik zie op grote hoogte vliegjes vliegen en het lijkt alsof ik hun onderlinge afstand heel goed kan in schatten. Als ik naar de wolken kijk voelt het alsof ik de hoogte en dikte van iedere afzonderlijke wolk kan zien. Dit vind ik erg gaaf en ik blijf dan ook lange tijd naar de wolken kijken. Ik merk dat ik steeds meer dingen in de lucht ga zien. Het patroon in de wolken vormt over mijn gehele gezichtsveld allemaal prachtige tekens die langzaam op de maat van de muziek heen en weer bewegen. We praten een beetje over de dingen die we voelen en zien. Ik besluit rechtop te gaan zitten om naar de bomen rondom mij te kijken. Joke verbaast zich over een aantal in de verte voorbij lopende mensen. Op het moment dat ik naar de mensen kijk, veranderen de bomen achter hen in levende standbeelden die lijken te dansen op de wind. De beelden lijken op de beelden die op het Paaseiland staan. Wanneer ik me hierop wil focussen verdwijnen de beelden weer en zijn het weer gewoon bomen. Alles waar ik naar kijk lijkt te ademen en alle patronen bewegen. Doordat ik de oranje zonnebril op heb gezet lijkt de wereld nog aparter en kleurrijker dan normaal. De bril kleurt alles heel warm en ik vind het dan ook plezierig deze op te hebben. Ik ga op mijn rug liggen om weer naar de lucht te kijken. Na een tijdje sluit ik mijn ogen en ben ik verbaasd door de onbeschrijflijke schoonheid en details van de closed eye visuals die ik te zien krijg. Ik zie heel mooie bewegende patronen die opgebouwd zijn uit heel veel verschillende details. Ik merk dat ik de kleuren kan sturen door mijn hoofd een bepaalde richting op te bewegen. Als ik mijn ogen steviger dichtknijp veranderen de kleuren ook. Ik deel mijn ervaring hierover met Joke en Henry. Ik voel dat ik dieper in de trip raak. Met mijn ogen dicht luister ik naar de muziek. De muziek lijkt mijn lichaam uit te rekken en te vervormen in een roterende beweging. Ik vertel dit aan Henry die dit erg grappig vind. Ik sluit mijn ogen weer en kom in een speeltuin, de omgeving van deze speeltuin is grijs maar de objecten hebben rood, blauw, groen en gele details. Dit vind ik erg mooi! Ik voel dat ik steeds langer wordt. Mijn benen liggen nog op het kleed maar mijn hoofd lijkt heel ergens anders te zijn. Ook hoor ik de muziek bijna niet maar. Helaas roept Joke mij en wordt ik ineens weer terug naar het kleed getrokken. Ik vraag wat er is en ze biedt me een broodje met zalm aan. Omdat ik het jammer vind dat ik uit deze mooie speeltuin te worden getrokken neem ik maar 1 hapje en ga ik weer op mijn rug liggen. Dit keer zie ik weer heel andere visuals en ook dit keer vind ik het weer heel erg mooi. Even later ga ik weer rechtop zitten en eet ik de rest van het broodje op. Het is een broodje met roomkaas en zalm en smaakt erg lekker. Na het broodje besluit ik dat het tijd is voor een kleine wandeling. Ik loop naar het kunstwerk in het midden van het veld. Het lijkt een heel eind weg en ik merk dat mijn motoriek ietwat ongelukkig is. Lopen voelt wel heel cool en ik doe er een hele tijd over om bij het beeld te komen. Ik klim op een van de pilaren van het beeld en geniet van het uitzicht. Iedere keer als ik naar de bomen staar veranderen ze in beelden. Dit is heel erg mooi om te zien. Ondanks dat ik best hoog zit sluit ik weer mijn ogen. Ik heb het gevoel in een tunnel te worden gezogen, waarbij mijn lichaam wordt uitgesmeerd over het kunstwerk waarbij het voelt alsof ik besta uit energie. Ik besef me ineens dat wie ik ben en alles wat ik ben, heb meegemaakt en heb gedaan niet uitmaakt en dat je energie nooit zal ophouden met bestaan. Je lichaam kan dood gaan maar je energie blijft. Dit gevoel is zo overweldigend en vredig tegelijk! Wat ontzettend mooi. Ik ga weer rechtop zitten en kijk nog een beetje om me heen. Als ik omhoog kijk (met ogen dicht) dan zie ik frisse, lichte kleuren en kijk ik naar beneden dan zie ik donkere rode kleuren. Ik speel hier een tijdje mee en laat me verwonderen door de mooie kleuren die ik zie. Daarna laat ik me naar beneden glijden en loop ik langzaam weer terug naar ons kleed. Hier vertel ik Joke en Henry wat ik heb gezien. Ik ga weer op mijn rug liggen en kijk naar mijn armen, op een gegeven moment moet ik erg lachen omdat mijn armen niet van mij lijken te zijn. Met de oranje bril op zijn kleuren nog intenser. Af en toe moet ik erg lachen omdat Henry en Joke soms groen, blauw of paars zijn. Na mijn eerste ervaring op het beeld hoop ik op nog meer dus loop ik weer terug naar het beeld. Op de een of andere manier voelt het beeld aan als een soort verbindingspunt met een andere dimensie. Ik beklim weer het beeld en lig hier heerlijk te genieten van de closed-eye visuals. Ineens wordt mijn rust verstoord door een vrolijk blaffend hondje. Het is een engelse stef die het allemaal heel interessant vind en heel graag bij mij wil komen. Door zijn brede kop lijkt het alsof hij constant aan het lachen is. Omdat hij als een dolle om het beeld heen rent besluit ik hem even wat aandacht te geven. Dit vindt het hondje erg leuk. Ook praat ik wat met zijn baasje waarbij ik erg mijn best moet doen om me te concentreren. Iedere keer als ik even moet nadenken dan trekken alle visuals weer de aandacht. Na het gesprek te hebben afgerond zie ik Joke en Henry mijn kant op komen. Ze vragen me wat die man vroeg en of het gesprek goed ging. Zelf vertellen ze mij over een tijdsbubbel en dat ze de tijd kunnen manipuleren. We lopen weer terug naar ons kleedje. Waarna we gezellig een beetje kletsen. We luisteren lekker naar de muziek en genieten van de ervaringen. Ik heb nog steeds erg mooie visuals, zowel met open als met gesloten ogen. Ik merk wel dat ze iets minder intens worden. Vanuit het niets beginnen Henry en ik een kussen gevecht. De kussens zijn intens rood en geel, wat in deze groene omgeving erg vermakelijk lijkt. Joke doet ook mee en we hebben erg veel lol. Ik pak een van de fietsen en rij een rondje. Dit is best fijn en met een kussen op mijn hoofd rij ik nog een rondje. Vooral voor de mensen in het park moet dit er erg vermakelijk hebben uitgezien. Hierna gaan we chillen op de grond op de kussens. Het is heerlijk zonnig en lekker warm. De warmte voelt als een heerlijke deken. Joke merkt op dat vanuit de kant van de stad allemaal geluiden komen en het lijkt dat het daar oorlog is. Ook komt er voor haar gevoel daar kou vandaan en straalt de plek waar ons kleed ligt warmte uit. We gaan terug naar het kleed en genieten ook hier van het warme zonnetje. We willen wat fruit eten maar verbazen ons er over hoe vies het er uit ziet. Alles lijkt verdort en verschrompeld. Joke zegt dat het lijkt alsof we de vergankelijkheid van dingen ineens veel beter kunnen zien. Ondanks dat het er in ons ogen niet lekker uitziet, smaakt het nog steeds super goed! We genieten van de smaak en tekstuur van de tomaten en de heerlijk zoete aardbeien. Vervolgens maken we weer een uitstapje, dit keer gaan we de andere kant op. De zon schijnt hier op een stukje groen waardoor er een tunnel ontstaat. Dit ziet er heel mooi uit. We lopen een beetje rond en kijken naar een paar mensen. Wanneer we weer weg willen lopen komt er ineens uit het niets een klein hondje om de hoek rennen om naar ons te blaffen. Wij schrikken alle 3. Vervolgens rent het hondje heel snel weg en moeten we alle 3 erg lachen. We gaan weer terug naar het kleedje waar we nog een tijdje blijven hangen, bij mij zijn de visuals nu zo goed als verdwenen maar mijn lichaam voelt nog wel heel lekker. Joke loopt een beetje rond en opeens is ze verdwenen. Als we kijken waar ze is gebleven blijkt ze in het hoge gras te zijn gaan liggen. We volgen haar voorbeeld en gaan ook in het gras liggen. We maken er een spelletje van door af en toe het hoofd omhoog te steken. We hebben erg veel plezier en kruipen als een stel pas geboren leeuwtjes door het grasveld. Dit is erg grappig en we lachen ons dan ook kapot. Een voorbijganger kijkt eerst verbaasd naar ons verlaten kleed waarna hij nog verbaasder naar ons kijkt. We besluiten onze spullen in te pakken en richting huis te gaan omdat Joke om 6 uur ergens moet zijn. Op de terug weg fietsen we nog langs de Aldi om even een biertje te halen. In de winkel verbazen we ons over hoe goed we de emotionele toestand van mensen kunnen zien en hoeveel mensen op dat gebied erg ongezond lijken. We drinken het biertje aan de kant van de sloot en daarna gaan we naar huis. De avond hebben we gevuld met natuurfilms kijken onder het genot van verse pepermunt thee. Ook hebben we nog uitvoerig over onze ervaringen gesproken en gelukkig kwam Joke snel weer terug. Deze dag voelde als een vakantie en met een voldaan gevoel zijn Joke en ik gaan slapen. Het was een fantastische ervaring, die absoluut niet angstig of eng was en zeker voor herhaling vatbaar is! Zo dachten wij er alle drie over. Dit gaan we zeker snel weer doen (de nieuwe truffels liggen al in huis )
  6. Voorwoord: Luister naar wat de mensen zeggen ! Nu meer dan ooit besef ik dat een trip met voorzichtigheid moet gedaan worden. Als mensen zeggen dat het raadzaam is om te starten met een halve portie, dan kun je maar best luisteren. De potentie of je eigen gevoeligheid is niet meetbaar en dit kan voor verrassingen zorgen ! Een verrassing die ik zelf ervaren heb. Ik heb me laten vangen door het 'milde' karakter van de Pajaritos en de 18gr ipv 15gr in m'n pakje. Ik heb het zeer zeker onderschat. Hoewel de negatieve punten in de verf staan, wil ik wel benadrukken dat de trip op zijn geheel een positieve ervaring geweest is. Ik denk dat mijn tripreport vooral zal aangeven hoe belangrijk de set & setting is en hoe een slechte start je trip enorm kan beïnvloeden. Zondag, maandag en dinsdag thuis. Perfect ! Zondagavond lijkt het ideale moment om m'n eerste trip te ervaren, tijd genoeg om te rusten en alles te verwerken. Al enkele maanden het internet afgeschuimd naar info over psychedelica en dit is iets wat ik wil doen... moet doen ! M'n vriendin is bij me en s'middags gaan we lunchen en dan naar de kermis & braderij. M'n brein weet dat de eerste trip er aan zit te komen dus de zenuwen waren zeker aanwezig. Niet persé slechte vibes, maar eerder zenuwen voor het onbekende. Op de braderij koop ik Disney's Fantasia, dit leek me wel een goeie film om te bekijken tijdens m'n trip, een audiovisueel spektakel op zich, het kon alleen maar beter worden ! Na een gezellige middag is het tijd om naar huis te gaan, beetje op te ruimen en de kleine wonderkeutels tot mezelf te nemen. De zenuwen gieren door m'n maag... een volle maag gingen geen probleem vormen, mijn vlot metabolisme en de zenuwen hebben hier goed voor gezorgd. Set & setting: Thuis in de woonkamer, omringd door m'n 4 katten, geen sitter. Fantasia klaargezet, fles water, dextro energy, sigaretten en uiteraard de truffels. 18h: Alles staat klaar. Het is tijd. M'n hart pompt als een gek en de zenuwen gieren door m'n maag wanneer ik de eerste truffels naar binnen werk. Structuur is zoals die van noten met een redelijk zure nasmaak. Dit is een slecht begin... Met m'n hart die tekeer gaat als een gek ga ik afgeleid worden en m'n trip negatief beïnvloeden. Dit was een feit geworden dat ik al voelde aankomen voor ik begon te trippen. De koppigheid in mezelf dacht er niet aan om in de helft te stoppen en ik werk alles naar binnen. 18h15: Alles is binnen en ik besef heel goed dat er geen weg meer terug is. Ik ben heel onrustig geworden door m'n hart die maar bleef doorrazen en ik kon me zelfs nuchter nog moeilijk concentreren op iets. De negatieve gedachten over mijn lichaamstoestand blijven zich maar opstapelen, hoewel ik diep vanbinnen weet dat ik dit zelf aan het veroorzaken ben. Ik beleef m'n vliegangst in het tienvoud. Ik troost mezelf met het feit dat het een milde trip zal worden omdat het Pajaritos zijn en dat het allemaal wel zal meevallen. 18h45: Daar is het dan. Een gigantische mdma-achtige rush door heel m'n lichaam. M'n hart doet er nog een versnelling bij. Alles vervormt, concentratieverlies en verwarring alom. Alles krijgt elastiekerige vormen en het relïef in m'n behang komt als rook naar beneden wanneer er juist een dramatisch, dreigend stukje muziek speelt in Fantasia. Dit is niet mild, dit is niet vrolijk... dit is keihard meegesleurd worden in een nieuwe wereld. Ik sta recht, ik ga liggen, ik ga hangen, niks helpt, het is zover... m'n hart gaat het begeven van al die energie. Ik vreet een half pakje dextro, maar dat hielp natuurlijk geen reet. Ik doe m'n ogen toe. De reden waarom ik dit wou proberen... CEV's die me ver weg gaan brengen. Ik word overvallen door patronen die zich als een film afspelen. Dit is wel leuk, maar de bodyload is ondraaglijk in combinatie met m'n veel te hoge hartslag dus ik blijf grotendeels hangen in een negatieve spiraal met toch wel al kleine positieve invloeden van m'n CEV's. Dit moet de piek zijn, voor een milde truffel is dit al heftig. Ja, dit is zeker m'n piek. 19h30: Hey sukkel, dacht je dat je in je piek zat ? We zijn nog maar net begonnen, let's go for a ride, BITCH ! Denken stopt, elk gedachte die ik probeer vast te houden verdwijnt in een mum van tijd naar woorden, lettergrepen, letters tot uiteindelijk onverstaanbare klanken die hardnekkig en luid in m'n hoofd blijven hangen en ronddwarrelen in m'n CEV's. Ik verlies controle, ik wil niet... ik ben de baas ! 'Niks van, trut, je gaat me ondergaan en je laten opgaan in mij/het/alles!' Ik blijf met m'n ogen toe in de zetel liggen, ik trek het deken over me en ik laat me gaan, ik had geen zin meer om te vechten, de aggresiviteit van de truffel verdween en maakte plaats voor een goddelijk moment. Mijn lichaam vervaagt, ik voel niks meer, het enige dat overbleef was muziek, CEV's en een bol energie die rondzweefde. Een spier bewegen, proberen geeuwen en slikken waren de enige connecties die ik nog leek te hebben met de realiteit. Hartslag, wat is dat ? Het interesseerde me ook niet meer... Ik ging zo op in m'n CEV's en muziek dat ik alles en niks geworden was. Alles is niks, niks is alles, alles klopt... Dit waren de enige gedachten die ik nog kon verwerken. God, wat was het warm in die visuals, mijn energie verbond zichzelf met het warme licht dat zich langzaamaan over heel mijn gezichtsveld aan het verspreiden was. Ogen openen was niet meer aan de orde, alleen ondergaan en opgaan in het alles. Onbeschrijflijk, onverwoordbaar, mijn negatieve gedachten waren verdwenen en de magie was er in honderdvoud. Ik was weg, het enige wat ik moest doen was stoppen met vechten en het accepteren wat ik veel vroeger had moeten doen. Muziek vertraagde en kreeg een 8-bit achtig geluid, een beetje zoals Mario die in een groene pijp kruipt. Alsof de tijd bijna stil stond en elke seconde trager en trager begon te gaan. Het ging zo hard dat ik op een gegeven moment zelfs het idee had dat ik terug in de tijd ging. Dat alles in achteruit afgespeeld werd... 20h30 De piek begint stilaan te minderen. Ik kon de trip een beetje sturen en de realiteit was er weer. Ik keek naar m'n lelijke vervormde, bruine zetel om m'n ogen dan weer te sluiten en gepresenteerd te worden met een misbaksel van een CEV. Jakkes... ogen weer open, ergens anders naartoe kijken en opnieuw proberen. Dit was leuk ! Na de hele slechte start was ik blij om terug te zijn en ben ik me beginnen focussen op de realiteit... dit had ik achteraf gezien niet mogen doen, want ik heb toen de trip verdrongen en daar heb ik nu wel dik spijt van ! Het gevoel van vredigheid blijft hangen, ik was blij... Ondanks de slechte start heb ik een diep magische en spirituele beleving gekregen. Ik sms met veel moeite naar m'n vriendin hoe onbeschrijflijk het is en ik krijg een sarcastisch antwoord terug (ze houdt niet van drugs) wat me een bijzonder slechte vibe bezorgde. Na, wat wel een halfuur leek, in een 15cm diep gsm-scherm te graaien naar de letters, heb ik het opgegeven en is de vibe ook weer weggegaan. 21h15: Piek is helemaal over, vervormingen zijn nog fel aanwezig en de CEV's zijn matig. Ik blijf zitten met een intens vredig gevoel en een positieve indruk ondanks de slechte start. Voor een eerste keer had ik deze fase verwacht als trip. Het had veel aangenamer geweest om de stimuli te ontdekken en te verwerken. Geen noemenswaardige revelaties meer vanaf hier, maar wel een fijn stukje muziek die ik gevonden heb dat ik ga gebruiken op m'n volgende piek. Fantasia is grotendeels wel vrolijk, maar heeft donkere, dreigende stukken die me geen deugd deden. Zware trommels en cimbalen met sinistere figuren waar je nuchter zou van lachen, brachten toch wel een dreigende sfeer met zich mee. Dit is het stukje muziek dat ik gevonden had. Ik ken helemaal niets van goa trance, maar ik vond het zeer aangenaam in combinatie met het restantje van m'n trip. http://www.youtube.com/watch?v=bW_riYjueeg&feature=related Nawoord: Dit was veel te hard voor een beginner. Lag het aan de kwaliteit, de hoeveelheid of mijn gevoeligheid ? Het zal een raadsel blijven, maar stoppen doe ik zeker niet ! Volgende keer weer Pajaritos, maar beginnen met een halfje en de rest bijmunchen wanneer ik de bodyload verwerkt heb.